NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jestem z ciebie dumna.
Tylko trzy razy próbowałaś wcisnąć hamulec.
Postęp!
Nie musimy wchodzić od razu. Możemy poczekać.
Nie, nic mi nie jest.
Myślę, że będzie pięknie.
Tak.
- Tully! - Co?
Chyba wyszło.
Coś mi nie pasuje.
UNIWERSYTET WASZYNGTOŃSKI NABÓR DO BRACTW NA ROK 1980
Chodź ze mną! Już!
Dobrze. O ten.
- Kto mi powie, kto to? - Walter Cronkite?
Walter Cronkite.
Jakie to ma przesłanie? Według was?
- Tak. - Uwiecznienie?
Uwiecznił coś innego.
Rozsławił coś, z czego wszyscy korzystają.
Tak.
Wyścig kosmiczny?
Co robisz?
Myślałam, że wrócisz później.
Mówiłam, skarpetka na klamkę, jak chcesz się romansturbować.
Co? Ja tylko czytałam książkę. To literatura. Na zajęcia.
Jane Austen pisała pirackie pornosy? O łotrach?
Zguba hrabiny.
„Jak mogła się oprzeć śmiałemu,
ale delikatnemu dotykowi powabnego chłopa?”
Chłop symbolizuje transformację społeczeństwa rolniczego…
Jak chcesz. Co jest gorsze?
Laska, która to napisała, czy gość, który pozował do okładki?
Dzieła Anastasii Wildhall przemawiają do mnie.
Rozpalają mi ramiona.
Co takiego?
Ramiona. Wiesz, kiedy się ekscytujesz
i masz dreszcze w ramionach, a włosy na karku stają dęba.
Jeśli czujesz to w ramionach, robisz to źle.
Jak mam to w ogóle robić, skoro ciągle tak tu wpadasz?
Zwykle po zajęciach podlizujesz się Wileyowi.
Nie zauważyłby, że jestem najlepsza, choćbym go rąbnęła. A myślę o tym.
Wciąż cię olewa?
Jestem irytującym kształtem zasłaniającym ważniejszych studentów.
Dziś dostaliśmy oceny za kolokwium przed kamerą.
Dał mi tróję.
- Co? - Wiem!
Przed kamerą jestem najlepsza!
Kiedyś był reporterem, więc myśli, że pozjadał rozumy.
Jeśli to mi obniży średnią, będzie po mnie.
Luz.
Nie martw się do poniedziałku.
W weekend możemy się zrelaksować,
mama coś ugotuje, a moja rodzina pozna nas jako studentki.
Może chodzi o mój wygląd. Może pożyczę twoje stare okulary?
Wiesz, nie wszystkie problemy rozwiążesz akcesoriami.
Przestań szaleć i porozmawiaj z nim. Bądź bezpośrednia.
Masz rację, jak zawsze.
Ale jeśli mam zażądać, żeby mnie szanował…
równie dobrze mogę…
odpowiednio wyglądać.
Ładne.
Szarpnęłam się. To sześciokaratowe złoto i prawdziwe sztuczne diamenty.
Elegancja.
Śniadanie w łóżku.
Nastraszyłaś mnie wczoraj.
Kręciło mi się w głowie.
Znalazłam cię nieprzytomną.
Alkoholoreksja. Przypadłość lwic salonowych.
To zastępowanie kolacji koktajlami.
Ale ty zjadłaś kolację.
Nieważne. Wszystko gra.
- Na pewno? - Tak, siostro.
Daj czoło.
I tak powinnaś się zbadać. Dowiedzieć się, co się stało.
Pewnie ze stresu. Oglądalność nie jest najlepsza,
potrzebuję nowego producenta, a nikt nie zastąpi Johnny’ego.
Dość o moich bzdurach.
Co wczoraj zaszło z atrakcyjnym fotografem?
Zwinęłam się tak szybko, pewnie ma mnie za wariatkę.
To co teraz zrobisz?
Powiem, że rozbolał mnie brzuch, i schowam się w łazience, gdy go zobaczę.
Albo, posłuchaj, zaproponuj, że będziesz asystować mu przy zdjęciach.
To nie moja praca, ale mów dalej.
Poproś, żeby nauczył cię kadrować zdjęcia,
a potem użyj gorących świateł jako wymówki, żeby zdjąć warstwę,
pod którą będziesz miała…
- to. - Tull, dajesz mi za dużo ubrań.
To nie ubranie.
Kupiłam to dla siebie, ale widzę, że bardziej tego potrzebujesz.
Co?
Wyobraź sobie, jak się na ciebie rzuca.
Nie potrafię.
Jak w jednym z twoich romansideł.
Dobra. Nawet gdyby to było realistyczne…
nie wyobrażam sobie, kiedy będę gotowa spać z kimś innym.
Nikt nie jest Johnnym.
W pewnym momencie będziesz gotowa.
Zasługujesz, żeby ktoś zerwał z ciebie gorset.
Ale kto ma na to czas?
Organizuję koncert w domu.
Przestań się zgłaszać na ochotnika do tych bzdur.
Nie powiedziałam ci najgorszego. Zgadnij, kto tam będzie.
- Travis? - Mój głupi niedoszły kochanek.
Jego córka też gra na fortepianie. To nas zbliżyło.
Dobra. Będę miała kluczyki do auta pod ręką.
Jeśli będziesz chciała uciec, uratuję cię.
- To dobry plan. - Serio?
Dzwonimy do szkoły, udając nasze mamy, mówimy, że jesteśmy chore, a potem…
palimy.
Skąd to masz?
- To mamy. - No tak. Chemioterapia.
Tak. Muszę ci powiedzieć coś o raku mojej mamy.
Wchodzisz w to?
Nie wiem. Nigdy nie wagarowałam.
Musimy brać narkotyki? Nie chcę przedawkować.
- Trawa chyba tak nie działa. - Nie wiesz?
- Też nigdy nie paliłam. - Serio?
- Nie jestem taka! - Tego nie mówiłam.
Idziesz czy nie?
Przepraszam. Nie mogę.
O rety. Naprawdę to robimy.
Tak? Chodź!
- To zmieni nasze życie. - Ale jesteś głupia.
Ruszamy na przygodę!
Otwarte.
Profesorze Wiley, możemy omówić moje wyniki?
Co z nimi?
Inni moi wykładowcy zgodzą się, że jestem bardzo pracowitą studentką.
Włożyłam wiele wysiłku w ostatnią pracę i uważam, szczerze mówiąc,
że zasługuję na wyższą ocenę.
To nie była dobra praca. Za dużo się uśmiechałaś.
Nie wierzyłaś w to, co mówiłaś.
Jasne, że nie. To była zmyślona historyjka o kosmitach.
A zadanie polegało na wiarygodnym zaprezentowaniu jej.
Ja też nie lubiłem swoich tematów.
- Może powtórzę zadanie. - Nie.
- Zrobię nowy temat. - Nie.
- Będę inna. Nie pozna mnie pan. - Obiecasz?
Proszę. Niech mi pan da jeszcze jedną szansę.
Masz wręczyć taśmę w poniedziałek rano.
- Jakiś problem? - Nie.
Po prostu…
W weekend jadę do Snohomish na rocznicę rodziców przyjaciółki…
Reporterzy pracują nie tylko, kiedy chcą.
To nie praca. To styl życia.
Nowa taśma w poniedziałek. Albo trója.
Ale mama robi pieczeń ze specjalnymi kartoflami.
Kate. Dziennikarstwo to nie praca.
To styl życia.
Co to w ogóle znaczy?
Nieważne.
Idę się pouczyć.
Halo?
Johnny? Marah?
- Myślałam, że nikogo nie ma. - To tylko ja.
- Cześć. Nie wiedziałam, że tu jesteś. - Co ty masz na sobie?
To? To taki głupi kostium.
Jasne. Niezły strój.
Nie jest mój.
Jak się czuje Marah?
Lepiej. Jest teraz u Emmy.
Umywalka znowu to robi, postanowiłem się nią zająć.
Tak. Miałam to załatwić.
Wyświadczysz mi przysługę? Możesz mi poświecić?
- Jasne. - Dzięki.
- Tutaj… - Tak, dużo tego.
Chodź tu. Właśnie tak.
No dobra.
Powinno wystarczyć.
Mamo? Wróciłam!
O Boże. Kurde.
- Kurde. - Szybko.
- O Boże. O kurde. - Co mam robić?
- Kurde.
- Czasopismo! - Szybko, idzie tu.
Szybko!
Cześć, skarbie.
Cześć.
Będziesz ćwiczyć przed występem?
Nie, bo tu jesteście. To ma być niespodzianka.
Powinnam wziąć prysznic, zanim wszyscy przyjadą.
Bajer. Ja też się przygotuję.
No to…
Zacznę ustawiać krzesła.
Nie musisz tego robić.
To żaden problem.
Nic nie czuję. Co właściwie mam czuć?
Tak jakbyś się unosiła?
Masz jeszcze.
Chyba nie działa. Czuję się normalnie.
Zrobimy test. Gotowa? Patrz na mój palec.
Jesteś zjarana!
Dobra. Wpadam na tego chłopaka w lesie.
Ciemne włosy, niebieskie oczy. Jak Donny Osmond,
gdyby miał elfie uszy.
A potem zaczynamy całować się z języczkiem.
I wszędzie się dotykamy,
a ja czuję jego, no wiesz, i…
Chyba jestem w ciąży.
Co?
Od kiedy Pat…
Spóźnia mi się.
Ciągle mam nadzieję, że się zacznie, ale jest coraz później…
Boję się.
Tully.
Będzie dobrze.
A jeśli jestem w ciąży?
Coś wymyślimy.
Będę przy tobie.
Bez względu na wszystko.
Nigdy nie miałam takiej przyjaciółki.
Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła.
Muszę ci coś powiedzieć. Obyś mnie nie znienawidziła.
Mówiłam ci, że mama ma raka, ale…
Kate?
Nic mi nie jest.
Sprawdzisz, czy mam podwyższone tętno?
Nie czuję go.
- Co? - Nie znam się.
Boże, chyba mam zawał.
- Wątpię. - A jeśli umrę, wagarując?
- Skreślą mnie z listy wzorowych. - Luz.
Umrę.
Świrujesz. Nic ci nie jest. Popatrz.
Wrzuć na luz.
Dobrze?
Luz.
Tak? Nic ci nie jest. Chodź tu.
Nie chcę już tego robić.
No dobrze.
Piesku. Chcesz wyjść?
Cholera.
Kate, ale to wszystko przygotowałaś.
Uwielbiam Marah. Ma taką naturalną zręczność.
Ciężko pracowała nad tym utworem.
Nie możemy się doczekać. Nie zagrała go nam.
To ma być niespodzianka…
Cześć, Rita. Jak się masz?
Świetnie. Lubię takie popisy.
Marah ma talent. Wkrótce będzie grać ze słuchu.
Przekonacie się.
Przygotowała dla was coś niezwykłego.
Pójdę sprawdzić, co u niej.
Jasne.
Wejdź, Rito. Rozgość się.
Cześć.
- Cześć. - Jak leci?
Miło cię widzieć.
Siadaj.
- Przed kim się chowasz? - Boże. Cześć, mamo, tato.
- Dobrze was widzieć. - Hej.
Katie, kotku.
Tato, mamo! Cześć!
Cześć, studentko!
- Moje dziecko wróciło! - Dzięki, tato.
- Miło cię widzieć. Mamo! - Cześć!
Tęskniłam za wami.
Gdzie Tully?
Bardzo przeprasza, ale pochłonęło ją to całe dziennikarstwo.
Cóż, rozumiemy.
Od zawsze tylko to ma w głowie.
Ale ty też ciężko pracujesz?
Tak. Oczywiście. Nie musisz się martwić.
- Dobrze. - Sean!
Cześć.
- Jak się masz? - Zajebiście.
- Hej. - Nie klnij.
Myśli o tym, żeby wziąć papiery i aplikować tam gdzie ty.
- Wcale nie. - Nie możesz wiecznie smażyć burgerów.
A przecież taki miałem plan.
Oddzieliłam kolorowe od białych.
Dzięki, kochanie.
Fajnie. Tobie robią pranie, a ja im płacę czynsz.
Dlatego nie nosisz czystych koszul?
To co dasz mamie na 25 rocznicę?
- Ona… - Mówiłam ojcu, że nic nie potrzebuję.
Moim prezentem jest to, że jesteśmy razem.
- Nie mówi poważnie. - Wiem.
Dobrze cię widzieć.
To dziwne, prawda?
Co jest dziwne?
Twoja mama i mój tata?
To takie oczywiste.
Nie wiem, co ci się wydaje, ale moja mama nie zdradziłaby taty.
Myślałam, że się rozstali.
Ale to się może zmienić.
Przyłapałam ich w sypialni. Raczej się nie rozstali.
Wiem tylko, że do czegoś doszło. Może to już przeszłość.
- Cześć. - Cześć.
Czy to będzie niezręczne?
Nie, nie będzie. No, nie powinno.
Cokolwiek ludzie myślą, w końcu nigdy…
- No. - Właśnie.
Jesteśmy przyjaciółmi. Brakuje mi rozmów z tobą.
Potrzebuję deski do serów.
- Nie ta szafka. - Nad piekarnikiem.
Poszukam sobie miejsca.
Kurde.
Pani M.
Tully!
Miałam się zjawić szybciej. Kate sobie radzi?
Wiesz co, chyba tak.
- To dobrze. - Dobrze cię widzieć.
Wciąż jesteś zajęta pracą?
Wie pani, to nie praca, to styl życia. Czy tu jest gorąco?
- Gorąco mi. - Znam to uczucie.
Proszę.
Podaj rękę.
To miłe.
Wiesz, wciąż je miewam.
Co takiego?
Uderzenia gorąca.
Ale były dużo gorsze, kiedy zaczynałam ją przechodzić.
Co przechodzić?
Wiesz…
Nie.
Nie, ja nie mam…
To nie jest opcja.
Jesteś pewna? Zdarza ci się o czymś zapomnieć?
Wszystkim się zdarza.
- Jesteś rozdrażniona? - Nie.
Ludzie mnie wkurzają. To ich wina.
Lekarz może sprawdzić twoje hormony.
Hormony mam w porządku. Mam tylko 43 lata.
U mnie zaczęło się, gdy miałam 44.
Gdzie jest Kate?
Kochanie, nie chciałam cię straszyć.
Czemu miałabym się bać? Jest super. Zaraz wrócę.
Dobrze.
Trwają negocjacje pomiędzy urzędem miasta
i niezidentyfikowanymi istotami,
które, choć posiadają zaawansowaną technologię, nie noszą ubrań.
To, czy są gatunkiem galaktycznych nudystów,
czy są odporni na niskie temperatury, pozostaje na razie niewiadome.
O Boże.
Przestraszył mnie pan.
Przepraszam.
Myślałem, że skończyłaś. Chciałem przygotować salę
na poniedziałkowe zajęcia. Zajrzałem tu…
dwie godziny temu.
- Nie wierzę, że wciąż to robisz. - Muszę to zrobić idealnie.
Mam wymagającego wykładowcę.
Dam ci radę. Obejrzyj taśmę bez dźwięku.
Zwróć uwagę na mowę ciała.
Patrz.
Przyjrzyj się. Widzisz, jakie masz napięte ramiona?
A patrzysz tak, jakbyś się pilnowała lub była oziębła.
Traktuję materiał poważnie, tak jak pan prosił.
Co nie jest proste, tak przy okazji.
Wyglądasz na obojętną.
To nie zaleta? Mam być bezstronna.
Możesz być obiektywna, ale zainteresowana.
Przypomnij sobie, jak Cronkite donosił o Wietnamie.
Wielcy dziennikarze wykorzystują emocje.
Nie jestem Cronkite’em.
Jemu też jest przykro.
Nie chcę cię urazić. Wszyscy nieświadomie nadajemy sygnały.
A pan co nadaje?
Nie rozmawiamy o mnie. Może zacznijmy od początku?
- Cześć. - Cześć.
Przyjechałeś?
Tata złamał biodro, czyszcząc rynnę. Pomagam, póki nie stanie na nogi.
Cześć, Robbie. Jak tam?
Witam. Jak się pan czuje?
- Dobrze. - Robbie? Cześć!
Hej!
No proszę!
Bud? Pomożesz mi?
Jasne. Co jest grane?
Miałeś mi pomóc z pieczenią.
- Zwykle nie pozwalasz. - Chodźmy do mnie.
Dobra wymówka, żeby nie pomagać.
Nie mogę chwilę odpocząć?
Pieczeń spalona.
Mówię ci, to brzmi nieziemsko.
Lepiej brzmi na winylu.
Ale to masz zawsze ze sobą.
Daj spokój. Jestem purystą.
Nie osądzaj, dopóki nie spróbujesz. No już.
No dobra. Jak to działa?
No dobra.
Zobaczmy.
Proszę.
- Super. - Prawda?
Właśnie.
Co robisz?
Jak to „co robię”? Nic, tylko…
Nie po to tu jestem.
- Jak to? Zawsze… - Kiedy byliśmy przybitymi dzieciakami.
Jestem żonaty.
Że co?
Pamiętasz Hannah?
Nie planowaliśmy tego, ale zaszła w ciążę.
A ja ją kocham.
Więc zrobiłem, co trzeba.
Ma termin na maj.
- Przepraszam, stary… - Nie.
Gratulacje.
To wspaniale.
Uniwersytet Waszyngtoński jest w szoku
po tym, jak na kampusie wylądował…
Widzisz różnicę?
Teraz mówisz do ludzi. Otworzyłaś się.
Widzę.
Oto do czego jesteś zdolna.
Jeśli surowo cię oceniam, to dlatego, że widzę potencjał.
Czy to oznacza, że dostanę piątkę?
Powiedzmy, że z minusem. Nie możesz mieć zbyt łatwo.
Mogę o coś spytać?
Czemu nie wybiera mnie pan na zajęciach?
Takie sprawiam wrażenie?
Tak jest. Nie jestem głupia.
Nie jesteś. Jesteś niezwykle bystra.
Między innymi dlatego nie chciałem poświęcać ci za dużo uwagi.
Jak to?
Jako wykładowca muszę być profesjonalistą,
nawet jeśli miałbym…
czuć coś do którejś studentki.
Myślałam, że mnie pan nienawidzi.
Nie, zdecydowanie nie nienawidzę cię.
Przepraszam, nie powinienem…
- Zobaczymy się na zajęciach. - Zaraz.
Przepraszam.
Nie mogę.
Nie mogę. Przepraszam.
Zapisałam się na warsztaty pisarskie.
Są bardzo fajne.
Prowadzący nazwał moją ostatnią pracę „żywą i obiecującą”.
To wspaniale, Katie.
Ale pamiętaj, żeby poświęcić też czas na prawdziwe zajęcia.
Dobrze?
Halo?
Czy to Tully?
- Cześć! - Co z twoją pracą?
Już skończyłam. Zrobiłam wrażenie na profesorze.
Oczywiście, że zrobiłaś. Jesteś taka skupiona i utalentowana.
Nie uwierzysz, co się stało.
Pieczeń gotowa. Ze specjalnymi kartoflami.
- Sean, kolacja! - Ściągnę go!
Cześć.
Nie schodzę.
Co cię gryzie?
Pytasz gościa, który rzucił studia i mieszka z rodzicami.
Tata namawia mnie, żebym się zaciągnął.
Gdzie?
Czy to ważne?
Wiem, że chwilowo jest do dupy.
Ale to się może zmienić.
Kiedy najmniej się tego spodziewasz, ktoś…
może pojawić się w twoim życiu…
i je odmienić.
Robbie się ożenił.
Przykro mi.
Wszyscy znajomi się rozwijają, a ja tkwię w miejscu.
Zawsze będę frajerem. Zawsze będę…
sam i…
Nieprawda.
Dopiero zaczynasz.
Masz tylu ludzi, którzy cię kochają.
Tak naprawdę mnie nie znają.
Ja cię znam.
I kocham cię.
Takiego, jakim jesteś.
A Kate chciałaby cię poznać.
Sądziłem, że już jej zdradziłaś mój sekret.
Nie mówicie sobie wszystkiego?
Zazwyczaj.
Ale to nie mój sekret.
Co robicie?
No wiesz. Wyznajemy sobie dozgonną miłość.
Chodź. Zjemy. No już!
- Cześć, przystojniaku. - Cześć.
Nie powinnaś balować teraz z Bennifer lub Madonną?
Odwołała bibę.
Odwołała bibę. Mogę jeden?
Weź sobie. Tam jest cały stół.
- Wiem, ale te są tu… - Cześć.
Cześć.
Cześć. Wyglądam znośnie? Przyszłam z pilatesu.
Jasne, wyglądasz idealnie.
Szukam Kate. Widziałeś ją?
- Tam jest. Moment. - Jasne.
- Witaj w moim koszmarze. - Strasznie się pocę.
- Możemy na moment wyjść? - Proszę.
Całowałam się z Johnnym.
Mularkey, co takiego?
Nie wiem, co się stało.
Przyszłam, a on w ciasnym podkoszulku naprawiał umywalkę,
a chwilę później nie panowaliśmy nad sobą.
Jak u Anastasii Wildhall.
Było, jak kiedy zaczynaliśmy randkować.
Zapomniałam, jakie to uczucie.
Ale to było też trochę jak z nieznajomym, jak jakiś zakazany owoc.
Marah przyszła i udawaliśmy, że nic się nie stało.
Nie chcę, żeby się pogubiła. Sama też nie chcę. Nie wiem, co to znaczy.
Może źle, że postawiłam na nas kreskę?
- Czy to szaleństwo? - Nie.
Muszę się przewietrzyć.
Strasznie się pocisz. Nic ci nie jest?
Według twojej matki mam menopauzę, więc nie.
Nie można jej słuchać.
Codziennie mi coś diagnozuje.
Pewnie ma rację.
Jak teraz o tym pomyślę, ostatni okres miałam…
gdy kręciłam ten odcinek o gotowaniu z Emerilem
i miałam okropne skurcze, takie…
To było zdecydowanie ponad miesiąc temu.
Boże, to jest to.
Zmiana?
Nawet jeśli, to co? Nie będziesz musiała kupować tamponów,
nie poplamisz spodni.
Nie będę mieć dzieci.
Nie chcesz dzieci.
Lubię wiedzieć, że mogłabym je mieć. Kiedyś.
Nie lubię korniszonów, ale gdybym już nigdy nie mogła ich jeść…
Mamo?
Zaczynamy!
Dobra. Zróbmy to.
Zróbmy to.
Pani M., jaki miły nastrój. Nawet puściła pani muzykę.
To nasza piosenka.
To prawda. Jedzcie, dzieci.
Słuchajcie, chcę wznieść toast.
Panie M., pani M., zawsze byliście dla mnie idealną parą.
Wiem, że nikt nie jest idealny, ale to niesamowite,
że dwoje ludzi wciąż się kocha po tylu latach.
Oby wszystkich nas to czekało.
- Za kolejne 25 lat. - Kolejne 25.
Zdrowie!
- Pięknie. Dziękuję. - Dzięki, młoda.
Opowiedz o swoich zajęciach. Chcemy wiedzieć wszystko.
Podasz kartofle?
Zajęcia z reportażu śledczego są świetne.
Podoba mi się też seminarium z Chadem Wileym. Jest wymagające,
ale wiele z niego wynoszę.
Tak?
Nie bój się ciężkiej pracy. To nie ma być łatwe.
- Dostanę kartofle? - A co u was?
Dobrze. Margie wciąż uprawia ogródek,
a Sean chce się zaciągnąć, prawda?
Mam coś dla twojej matki.
- Bud! - Podasz kartofle?
Mówiłaś, że nic nie chcesz, ale wiem, że to nie było serio.
Proszę, otwórz.
- No dobrze… - Najnowszy wynalazek.
Patrz, jaki mały.
Kupiłeś mi odkurzacz.
Nie musisz targać tego ciężkiego po schodach.
Jesteś słodki. Dziękuję.
Nie ma za co, kotku.
Musi pani przeczytać nasz esej…
Mogę poprosić kartofle?
To będzie świetna próbka, kiedy będziemy aplikować na staż.
Sama sobie wezmę pieprzone kartofle.
Ktoś jeszcze chce? Tato?
Jak ta rodzina może być taka zakłamana?
Słyszałaś te bzdury? Sean nie chce się zaciągać.
Mama nie chce pieprzonego odkurzacza.
A twoja przemowa… Myślisz, że wciąż się kochają?
Co ty wyprawiasz? Przecież nie palisz.
Co to, goździkowy?
Kiedy stałaś się taka pretensjonalna?
Chciałam zrobić coś nowego. Zapomniałam, że nie wolno.
Co?
Nienawidzisz, kiedy robię coś sama.
Chcesz mi mówić, co palić, z kim flirtować.
Przepraszam, z kim nie flirtować. Na jakie zajęcia iść…
Próbuję pomóc ci się skupić, żebyśmy zrealizowały nasz plan.
W tym rzecz. To twój plan.
Jesteś jak pulsar, wciągasz wszystkich na swoją orbitę.
Jesteś lepszą córką dla moich rodziców niż ja.
Jakby to było twoje życie, a ja była tylko pasażerką.
Myślałam, że jesteśmy drużyną. To było kłamstwo?
- Nie, myślałam, że tego chcę. - To czego w końcu chcesz?
Nie wiem, dobra? Próbuję do tego dojść. Aplikuję…
żeby jeden semestr studiować w Londynie.
Pisarstwo.
Nawet nie wiem…
- Nie chciałam tak ci mówić. - Więc milczałaś?
Ale to twoja rodzina jest zakłamana? Hipokrytka.
- Wiedziałam, że ześwirujesz. - Nie świruję.
Myślisz, że bez ciebie się załamię? Jedź do Londynu. Przeżyję.
Nasz maluch się denerwuje!
Ty też się denerwujesz.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Powinnam wybrać łatwiejszy utwór.
Modlę się, żeby się nie pomylić.
Tak. Ja też.
Witamy na koncercie.
Praca z takimi uczniami to przyjemność.
Pierwsza zagra Marah Ryan.
Marah!
Wszystko gra?
Staram się.
To była nasza piosenka.
Kilka miesięcy po śmierci Rachel rozpłakałem się w spożywczym,
bo grali instrumentalną wersję „Can’t Fight This Feeling”.
Nie mogłem się temu oprzeć.
Wiem, że to nie to samo.
Ale i tak boli.
Chodź tu.
Nie chcę wam przeszkadzać.
Po to wyszłaś z koncertu córki?
Jak możesz tak mówić?
- Jest zdenerwowana. - Rozmawiam z żoną.
Widzę, że masz ze mną problem.
Jasne, że mam.
Śmiało, obwiniaj mnie za stan swojego małżeństwa.
To nie ja ich zostawiam, żeby się odnaleźć.
- Boże. - Tato!
Czyli to prawda.
Marah, kochanie…
Nie odzywaj się do mnie!
Marah, daj spokój.
To było porąbane. Już nigdy nie będę ćpać.
Wciąż jestem zjarana.
A ty?
Nie wiem. Ale jestem głodna.
Ja też.
Ale ja mogę być w ciąży.
- Twojej mamy nie ma? - We wtorki ma wolontariat w szpitalu.
Wymyśliłam. Co jest gorsze?
Twarz H.R. Pufnstufa czy głos młodego Frankensteina?
Kiedy śpiewa czy kiedy mówi?
Cholera. Jest tutaj.
Zaraz.
Kto to?
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- No to… - No to…
Nie wiem.
Chodź. Pójdziemy do mojego domu.
Kate, chodź.
Może to znajomy z grupy wolontariuszy?
Może.
Na blacie są ciastka.
Przyniesiesz je? Muszę się wysikać.
Która godzina?
Jest… 14,30.
Spałam jak nieżywa.
Terapia strasznie męczy, prawda?
Ciocia Georgia miała raka parę lat temu.
Ale teraz nic jej nie jest.
Pani też nic nie będzie. Wiem to.
O czym ty mówisz?
Dziękuję.
Kate?
Uciekła.
Czemu mówisz ludziom, że mam raka?
Przegiąłeś tak bardzo, że nawet nie wiem, co powiedzieć.
Skąd on wie, gdzie trzymamy deskę do serów?
Przyszedł raz, pomóc ze szkolną sprawą. Został na drinka.
Nic się nie stało.
Zdefiniuj „nic”.
Nie należę do ciebie. Rozumiesz to?
Nawet gdybyśmy byli razem, nie mógłbyś ot tak bić ludzi.
Tak. Masz rację.
Przepraszam.
Zobaczyłem was razem i…
straciłem głowę.
A teraz Marah myśli, że ja…
To wiele zmieni między nami. Kiedy odkryłam, że mama…
To wiele zmieniło.
To, co do niej czułam. To, jak myślałam o małżeństwie.
Porozmawiamy z nią.
Wyjaśnimy.
Ciągle myślę, że kiedy zobaczyła nas dziś rano,
może źle to zinterpretowała.
I może ja też.
Nie.
Chciałam tego.
Tęskniłam za tobą.
Nawet jeśli doprowadzasz mnie do szału.
No to…
Co to znaczy?
Czy to znaczy, że…
może chcesz spróbować…
Nie wiem. A wtedy byś został?
Wiem, że myślisz, że jestem samolubny.
Może jestem.
Wiem tylko, że muszę pracować nad czymś, co ma znaczenie.
Muszę znaleźć w sobie kogoś, kto nie jest tylko twoim mężem
i tatą Marah. Muszę znaleźć siebie.
Myślisz, że nie żałuję, że czegoś nie zrobiłam?
Wiem, ale potrzebowałem tego od wielu lat.
Zawsze wybierałem ciebie i Marah.
To niesprawiedliwe.
Przepraszam.
Wciąż cię pragnę.
Ale…
Muszę to zrobić.
Nie mów, że nas kochasz, jeśli wyjeżdżasz.
Nie możesz narażać życia i oczekiwać, że będę czekać,
bo może wrócisz. Mam dość.
Nie zjesz kartofli, kotku?
Nie jestem głodna.
Wszystko w porządku? Coś się stało w szkole?
Nie, kolejny nudny wtorek.
Dobrze.
Witam, pani M.
Cześć, Robbie.
Bajer, przyniosłeś ją.
Mamo, mogę iść z Robbie’em na górę?
Dobrze, tylko sprzątnij talerz.
Dobra.
Dobry wieczór.
Jak leci?
- Dobrze. - Dobrze.
- Kate. - Chodźmy.
A co u ciebie, skarbie? Coś nowego w szpitalu?
Tylko jeśli niedobór szpatułek się liczy.
Jasne, że się liczy. Pyszny obiad.
Dziękuję.
Hej. Mogę wejść?
Po co pytasz? Już otworzyłaś drzwi.
Przepraszam. Nienawidziłam, gdy mama tak robiła.
Rzucam fortepian.
Wiem, że się wkurzysz, ale nie powstrzymasz mnie.
Dobrze.
Mogę zagrać?
Jak chcesz.
Załatw tego z prawej.
Jak?
- Naciśnij X. - Tak.
Wybierz kuszę.
Mamo, wpadasz na ścianę.
Dawniej mieliśmy tylko Ponga.
Słuchaj, wiem, że ostatnio było ciężko.
Nie jestem idealna. Nie ma idealnych rodziców.
- Zrozumienie tego to część dorastania. - Uważaj na lawę.
Możesz ze mną rozmawiać. Nawet jeśli jesteś zła. Zwłaszcza wtedy.
Nie chcę, żebyś wszystko tłamsiła w sobie.
- Możesz przestać gadać? - Tak. Przepraszam.
- Próbuję się skupić. - Jasne.
Wiesz, że możesz podnieść mapę?
Co? Jak?
Dobra. Podejdź do niej.
- Tak? - Naciśnij B.
- Nie, B. - Wciskam.
Boże, daj, ja to zrobię.
Dzięki.
Mam to!
Tak.
Wychowywanie dzieci wydaje się niemożliwe.
Nie wyobrażam sobie tego, a…
ty to robisz codziennie.
Ale nie sama.
Zawsze byliśmy razem. Teraz to dużo bardziej przerażające.
Jasne.
Ale zawsze miałaś siłę, żeby dać sobie radę sama.
Nawet gdy o tym nie wiedziałaś.
No to…
jaki jest wynik?
Nie wiem.
Są dwie linie. Co to znaczy?
Napisy: Krzysiek Ceran