NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Taśmy z domowymi ćwiczeniami to fenomen
przeznaczony dla fanatyków fitnessu, których nie stać na drogą siłownię.
Ale czy wykonywanie tych ćwiczeń jest takie łatwe, jak mówią?
Spróbujmy!
W jej wykonaniu to ni cholery nie wygląda łatwo.
Bądź miła, Tully.
Będzie ci głupio, jak wyzionie ducha.
Dawaj, Carol. Właśnie tak.
Dobrze wyglądasz.
Chyba jest jej niedobrze.
Zmęczcie się!
Cięcie!
Potrzebny serwis sprzątający.
Niech ktoś jej poda…
- Chusteczki. - Dzięki.
Proszę bardzo. Do usług.
- Lusterko. - Promieniejesz.
Totalnie.
Ludzie Jane Fondy dzwonili. Chcą cię zatrudnić.
Lusterko.
Czy ja tak wyglądam?
O nie. Nie mogę wystąpić przed kamerą, wyglądając jak…
wujek alkoholik renifera Rudolfa.
O nie.
Carol, zaczekaj.
- Nie. - Carol!
Wracaj. Usuniemy ten rumieniec w postprodukcji.
To segment na dziś!
Będę miała wesołe Święta.
Musimy odkurzyć starą Carol.
Carol próbuje karaoke?
Idealnie. Nienawidzi tego.
Załatwię to.
Jesteś geniuszem zła, Mularkey.
Dlatego mnie zatrudniasz.
Albo…
Poczekaj.
Mam lepszy pomysł.
- Nie mów tego. - Nie wiesz, co powiem.
Powiesz: „daj mi szansę”, tylko dłużej.
Możesz puścić jakiś stary segment, w którym Carol morduje melodię z Xanadu.
Albo pozwolisz mnie i Kate nakręcić nowy materiał.
Jeśli zrobimy „Tully tego próbuje”, Carol cię zamorduje.
Nie chcę próbować. Chcę robić wiadomości.
Nie mamy na to czasu.
Mamy czas do piątej. Wystarczy na segment.
Napiszesz go?
Jasne, że napisze!
Niech będzie.
- Zgodził się? - Nie rozumiem.
Tak, nawet producent mdłych kawałków
ma swoje granice.
Wymyślcie coś lepszego.
Za godzinę chcę usłyszeć temat.
Jeśli mi się nie spodoba, poleci stara Carol.
Dziękuję.
O Boże!
Zabawa w stylu Tully!
Włochaty nie miał włosów, bo…
Używał kremu do depilacji.
- Jedwabiście gładka skóra. - Jedwabiście gładka skóra.
Dobra, chodź.
Piecze. I śmierdzi jak zgniłe jaja.
Nic ci nie będzie.
- Kuzyn Coś z ciebie. - Cicho!
Już nie jesteś yeti.
Chłopcy oszaleją.
W tej kwestii mam na palcu Jedyny Pierścień.
Jak w Hobbicie?
Jestem niewidzialna.
- Chłopcy z ósmej klasy to idioci. - Tak. Licealiści też.
Nie chcesz, żeby cię dostrzegli. Uwierz mi.
Chyba że… Bujasz się w licealiście?
Nie.
- W kim? Wiem, że tak. Czerwienisz się. - Dobra.
Kumpel mojego brata, Robbie… Gdybym miała być zabujana,
kiedyś, to w kimś takim jak Robbie.
Kimś takim jak on.
Ale to bez znaczenia, bo jestem niewidzialna.
Może nie jesteś w jego typie?
Dlaczego? Bo nie jestem taka ładna jak ty?
Jesteś śliczna.
Ja też bym mu się nie spodobała.
Chciałabym, żeby choć raz chłopak na mnie spojrzał.
Wiesz, tak naprawdę spojrzał.
Żeby przewróciło mi się w brzuchu jak na rollercoasterze,
- kiedy nachyli się, by mnie pocałować… - Oni nie są romantyczni.
Chcą czegoś innego.
Przepraszam.
- Nie chciałam, żebyś myślała o Pacie. - Nie myślałam. Nie myślę o nim.
Nigdy?
Czasem w nocy.
Czasem zamykam oczy i widzę jego twarz. Chcę go rąbnąć.
Chciałabym go rąbnąć za ciebie.
KREM DO DEPILACJI
Nie musisz się denerwować.
Czemu bym miała?
To twój pierwszy weekend bez Marah, odkąd jesteśmy w separacji.
Pakujesz za dużo, gdy się denerwujesz.
To tylko jedna noc. Cieszę się, że tak to robimy.
To bardzo zdrowe, progresywne i współczesne.
Zapomniałam wspomnieć, piszemy o gniazdowaniu…
Mój temat. Kimber była zachwycona. „Współczesne rozstania”.
Piszesz o naszej opiece nad dzieckiem w Seattle Digest?
„Wszystko jest opowieścią”, Nora Ephron. Choć to nie ja ją napiszę.
Kimber wybrała 26-letnią blogerkę,
która nie ma męża ani dzieci.
Nie jestem rozgoryczona.
Muszę spakować neosporin, mogę się zranić.
Nie denerwuję się. To niecały weekend.
Wrócę jutro, przed występem Marah.
Właśnie. Poza tym to całe gniazdowanie było twoim pomysłem.
Zgodziliśmy się, że Marah nie powinna co chwilę jeździć
do smutnego mieszkania z cuchnącym materacem, bo się rozstajemy.
Prawda. Technicznie rzecz biorąc, zgodziliśmy się.
Ale nie jest smutne. Jak na wynajem krótkoterminowy…
Jest trochę smutne. Ale to nie materac, tylko kanapa.
Myślisz, że to zły pomysł?
Tego nie mówię.
Powiedziałeś „technicznie”.
Jakbyś zgodził się bez przekonania.
- Co? - Jakbym zmusiła cię,
- żebyś się zgodził. - Nie. Słuchaj…
To szaleństwo. Nie wiem, czemu się denerwujesz.
Jasne. Pewnie, że nie wiesz.
Dobra. A to co ma znaczyć?
Że zawsze to robisz.
Rzucasz bombę, a kiedy ją wskazuję,
pytasz, skąd tu bomba.
Nie wiedziałem, że „technicznie” to bomba.
Produkujesz wiadomości. Wiesz, że słowa są ważne.
Wiesz co? Nieważne. Nie dam się wciągnąć w kłótnię.
Kto tu kogo wciąga w kłótnię?
Możemy zacząć od początku?
Proszę.
Bardzo się cieszę, że zaproponowałaś gniazdowanie.
Nie tylko technicznie.
Dobrze.
Pamiętaj, że Marah ma brać antybiotyki do posiłków
i probiotyk przed snem.
Czy one się nie wykluczają?
Probiotyki uzupełniają to, co usunęły antybiotyki.
Zaraz. Może to zły weekend na początek gniazdowania.
Wiem, że jako tata mam niższy status od mamy, ale…
Nie o to chodzi.
A kiedy twoja mama wyjechała, Bud karmił was przeterminowanym mięsem.
Ale nie mamy 1974 roku, jestem współczesnym tatą
i mogę się zająć zapaleniem gardła.
Dobrze, świetnie.
Zawsze mogę spać na kanapie.
Nawet mnie nie zauważycie.
Ale byłabyś na kanapie.
- Tej w piwnicy. - Czy ty się słyszysz?
Jeśli to ma działać, musimy wytyczyć jasne granice.
Bo wszyscy zgłupiejemy.
To brzmiało rozwodowo.
Dobry rozwód to wciąż rozwód.
Nie możemy udawać, że nie.
Tak. Jasne.
Szybko, Sean wszystko zje.
Będą dużo lepsze. Nawet nie wiesz.
- Cześć. - Cześć, Robbie.
Cześć.
Zostaw nam trochę.
Zostało jeszcze dużo. Jest też mleko.
Ciastka to tylko wstęp prowadzący do mleka.
- Dziękuję. - Przepraszam. Mama ma mleczną obsesję.
Mam obowiązek dbać o wasze zdrowie
i prawidłowy rozwój. Proszę.
Dzięki, mamo.
Nie wiedziałam, że można zrobić ciastka z owsianki.
Nie macie w ten weekend szkolnej dyskoteki?
Chyba pójdziemy bez panien.
- Tak. - Razem.
Idziesz, Tully?
Ósmoklasistów nie wpuszczają.
Wpuszczają jako osoby towarzyszące.
Słyszałem, że ty i Pat
kleiliście się do siebie na jakiejś imprezie w lesie.
Chciałby.
Spójrz na nią.
Nie było cię tam.
Pat Richmond? Z klasy maturalnej?
Powinnam iść. Mama będzie się martwić.
Odprowadzę cię, kochanie.
Zrobiłam termos herbaty imbirowej. Pomaga na mdłości.
Nie trzeba było. Mama nie chce robić kłopotów.
To żaden kłopot.
Naprawdę. Zwykła sąsiedzka troska.
- Nie wiedziałem, że ma chorą mamę. - Myślisz, że wiesz wszystko.
A jej mama umiera na raka.
Dupek z ciebie.
Co powiedziałem?
Czemu się z nim przyjaźnisz?
Wie pani, mama pewnie odpoczywa.
Jasne.
Zabiegi bardzo ją męczą.
Tak.
Może mi pani dać ten termos.
- Przekażę go. - To nic takiego, kochanie.
Moja siostra miała raka.
Wiem, czego się spodziewać.
Tallulah? Już rano?
Jest 16,30.
Kim jesteś?
Jestem matką Kate. Margie.
A kim, do diabła, jest Kate?
To moja przyjaciółka. Poznałaś ją.
Mieszkamy naprzeciwko.
Przyniosłam pani herbatę.
A poza tym zwykle jestem w domu,
więc mogę wozić panią do lekarza
albo załatwiać drobne sprawy.
Wiem, jak działa chemioterapia.
A kto ma raka?
Tully, pokaż…
miłej sąsiadce Maggie z herbatą, gdzie jest kuchnia.
Miło cię poznać, Maggie.
Moja Kate modliła się, żeby twoja matka pokonała raka.
Czy okłamywanie przyjaciół jest w porządku?
Nie, proszę pani.
Mój tata też był pijakiem.
Moja siostra co wieczór szła do baru, żeby zaciągnąć go do domu.
Bił ją i wyzywał.
Zaczęła zadawać się z balującymi ludźmi…
i pić za dużo, bo…
Bo nie chciała, żeby ludzie patrzyli na nią z pożałowaniem.
Tak, nienawidziła tego.
Ale to nie inni ludzie się liczą.
Jesteś silną dziewczyną, która bije blaskiem, Tully Hart.
I wiele w życiu osiągniesz.
Możesz zostać, kim tylko chcesz.
Możesz być następną Jean Enersen.
Tą prezenterką?
Pierwszą prezenterką z Seattle.
Kobieta, która zdobywa taką pozycję,
wie, jak zdobyć to, czego chce.
Skąd mam wiedzieć, czego chcę?
Miej oczy otwarte i postępuj właściwie.
Na początek powiedz Kate prawdę.
- A jeśli obiecam… - Jedna z nas jej powie.
Wolałaby to usłyszeć od ciebie.
Nie twórz zbyt dużych oczekiwań.
Przygotuj się na szok. Mamy rewelacyjny temat.
Gotowy na szok.
Dostałyśmy cynk od przyjaciółki z fitnessu.
Pracuje u burmistrza.
Burmistrz wstrzymuje budowę schronów przeciwatomowych w Seattle.
Naprawdę? Budują je od lat 40.
Burmistrz chce, żeby Seattle przewodziło
działaniom przeciwko broni jądrowej.
Będzie to ogłaszał?
Na razie nie, bo kontrahenci są niezadowoleni.
A nie należy denerwować budowniczych schronów.
To jest dobre.
To prawdziwa historia.
Ale przyjaciółka z fitnessu to takie sobie źródło.
Chcemy zaprosić burmistrza na wywiad.
Jak? Nie ma czasu.
Człowieku małej wiary.
O 13 mamy spotkanie z rzecznikiem burmistrza,
żeby omówić wywiad.
- Naprawdę? - Tak.
Kurde. Jestem pod wrażeniem.
Nie jesteśmy umówione. We wtorki gra w racquetballa,
więc znajdziemy go w klubie.
Tego miałaś mu nie mówić.
Pomysłowe.
Dobra myśl, Tully.
To był pomysł Kate.
Zaczynasz mnie przerażać.
Zrobisz wszystko dla tematu. Przypominasz mi mnie.
Czułam, że się w ciebie wcielam. Jakbyś był we mnie i…
Dobra, ogarnijcie ten temat.
Tak. Chodźmy.
- Cicho. - Ciacho?
Przepraszam.
Czemu od tak dawna tu nie przychodziłaś?
- Bo Sean jest dupkiem? - Nie. Lubię Seana.
Powinnaś być dla niego milsza.
Jest dla mnie wredny.
Nie mówi poważnie. Takim jak Sean jest ciężko.
Dupkom?
Dobrze mieć brata.
Mówisz jak mama. „Bądźcie wdzięczni, że się macie.
- Później to docenicie”. - Nie jest taka zła.
Dla niej mam 11 lat.
Ty oczywiście masz gorzej, twoja mama jest chora.
Nie wyobrażam sobie.
Właśnie. Skoro o tym mowa…
- Jest gorzej? - Nie.
Nie wiem, czy czułaś u mnie trawkę…
Nie jestem głupia.
Ale pomaga na raka. Wiem o tym.
Nie przeszkadza mi to.
- Tak. Jak mówiłam… - Dobra, szczyle.
Kto zajumał moje ciastka?
Daj mi jedno albo włożę cię do piekarnika.
Mam ostrą gastrofazę.
Cholera. Nie mamy mleka.
U ciebie to na pewno się nie zdarza.
Mamy mleczarza.
Oczywiście. Twoja mama myśli o wszystkim.
My przynajmniej mamy muzę w tym gnieździe hipisów.
Puszczę jakiegoś bezmlecznego bluesa.
Spasuję.
Kiedy byłaś mała, kochałaś ze mną tańczyć.
Kiedy mieszkałam z babcią, a ty mieszkałaś w komunie
- i sześć lat byłam sama? - Jest zła.
Taka zła.
Teraz jesteśmy razem.
Tylko to się liczy.
Wszystko, co mamy, to nieskończone, ekstatyczne teraz.
A ty, Kim?
Ja…
- Kate. - Zatańczysz ze mną?
Nie potrafię tak tańczyć.
Nie potrafisz tak tańczyć w głowie.
Ale twoje biodra potrafią. Chodź.
Zamknij oczy.
Proszę, mała umie się ruszać!
A teraz obrót.
Muszę zrobić kupę.
Ale z niej świruska!
Żartujesz? Jest niesamowita.
Jest taka wolna.
Moja mama by tak nie mogła. Wciąż tańczy z tatą twista.
A biorąc pod uwagę, co przechodzi Chmura…
Jest niesamowita. Taka odważna.
- Masz to po niej. - Nie jestem odważna.
Chciałabym ci pomóc.
W czym?
Żeby twoja mama wyzdrowiała. Żebyś zemściła się na Pacie.
Wiem, mówiłaś, ale jak?
Nie wiem, chciałabym, żebyśmy mogły…
pójść na dyskotekę i kopnąć go w jaja.
Wysmarować go kremem do depilacji i kopnąć w jaja.
Dobra, Mularkey.
Co?
Chodźmy na dyskotekę, wysmarujmy go kremem
i kopnijmy w jaja. Zemścijmy się.
Mówisz poważnie?
- A ty nie? - No tak, ale…
- To… - Nie mówiłaś poważnie.
- Jeśli się boisz… - Mówiłam, ale…
Z tobą nie będę się bała.
Ja też nie.
Wyglądam na spoconą?
Wyglądasz, jakbyś oblała się wodą, żeby wyglądać na spoconą.
Czuję się jak Woodward i Bernstein.
Grani przez Redforda i Hoffmana.
Gdyby byli laskami pracującymi w lokalnych wiadomościach.
Wyluzuj.
To nasza pierwsza prawdziwa historia. To jest początek.
Spełniamy nasze marzenie. Wspólnie!
Co robisz?
Próbuję się wtopić w tłum. Nie wiem.
Powiedz, że się cieszysz.
Cieszę się. To on?
Nie. Patrz.
To jego zdjęcie. Ma ciemne włosy i jest niski.
Skąd wiesz? Nie widać.
Po prostu wiem. Czy to on?
To on.
Chodź.
David Hirshey? Tully Hart, KPOC, ma pan chwilę?
Mam przerwę, więc mogą panie umówić się w moim biurze.
Dzwoniłyśmy, ale gonią nas terminy,
a chcemy, żeby burmistrz skomentował kwestię schronów.
Bez komentarza.
Burmistrz dba o interes miasta.
Ale to wkurzy wielu ludzi.
Chcemy dać mu szansę wyjaśnić, co robi, na żywo,
zanim jego przeciwnicy się dowiedzą.
Dobrze. Co wiecie?
Cairns z Seattle Times przy każdej okazji
robi z niego komucha.
Albo teraz udzieli nam wywiadu,
albo potem będzie gasić pożar.
Jak się tu dostałyście? To prywatny klub.
Powiedziałyśmy, że mamy kopie promocyjne kaset z ćwiczeniami Jane Fondy.
Zaczynałem jako reporter. Byle zdobyć temat, co?
Załatwi nam pan burmistrza?
Porozmawiam z nim.
Jest zajęty. Ja też. Niezła próba.
Nie wierzę, że to zadziałało.
A zadziałało?
Ma z nim porozmawiać.
- Udało nam się! - Udało?
Udało. Mamy nasz temat.
Będziemy w telewizji!
Montepulciano. Butelka na koszt lokalu.
Proszę nie prowadzić maserati po jej opróżnieniu.
Ja je wezmę.
Grazie, Torcoletti. Rozpieszczasz mnie.
- To butelka za 200 dolarów. - Wiem.
Gwiazdy nie powinny dostawać tyle za darmo.
- Mam je odesłać? - Nie.
Zawsze zostawiam hojny napiwek.
A skoro mowa o hojnie obdarzonych…
Nie wiem, co to znaczy, ale to obrzydliwe.
To żart o penisach. Nie mów, że tyle żadnego nie widziałaś.
Nawet nie brakuje mi penisa, tylko pocałunków.
Nie całowaliśmy się z Johnnym od 11 września.
- Byliśmy przybici. - Całowanie jest dla dzieci.
- Co? To najlepsza część. - Nie.
Jeśli nie są w tym dobrzy, już po sprawie.
A jeśli są zbyt dobrzy, zaczynasz myśleć, że to miłość.
A to jest problem.
Chociaż…
Tak jakby spotykam się z takim dzieciakiem.
Dzieciakiem?
Ma 29 lat.
Co? O mój Boże. Tully.
Jest ratownikiem medycznym. Czasem podwija rękawy uniformu.
A jego przedramiona… O Boże.
Nie całowałam się tak od…
lat 80.
Z Chadem Wileyem.
Chad Wiley był najgorszy.
Nie. Chad był najlepszy.
Czyli co, zakochałaś się w nim?
Co? Boże, nie.
Robisz tak, gdy dobrze całują.
- Wcale nie. - Właśnie to powiedziałaś.
Powiedziałam, że jeśli za dobrze całują, myślisz, że to miłość.
A on robi to za dobrze?
Jasna cholera.
Nikt nie jest zakochany. Nic nas nie łączy.
Jest zbyt szczery. Nie mój typ.
Ale jest jak kubełek lodów o północy.
Wiesz, że nie powinnaś go jeść. Dlatego smakuje tak dobrze.
A kiedy się skończy, wyrzucasz go.
Zjadłam wszystkie lody Frusen Glädjé. I zrobiłabym to znowu.
On jest moimi Frusen Glädjé.
Mówisz o nim. A ty nie mówisz o romansach.
- Nie mówię. - Rumienisz się.
Nie rumienię. Jestem dorosła.
Tully i Jak Mu Tam, zakochana para.
- Bardzo dojrzałe. - Kurde. Poczekaj.
Co tam?
W szafce ze wszystkimi lekami.
Sprawdzałeś?
Daj mi.
Johnny, dzisiaj ja zajmuję się Kate,
więc jej nie rozpraszaj.
Bądź tatą i ogarnij sprawę.
- Nie może znaleźć antybiotyków. - No i?
Marah ma zapalenie gardła.
Johnny to ogarnie.
- Muszę wracać. - Zwariowałaś.
Kiedy mnie tam nie ma, wszystko się sypie.
- O kurde. - Co?
Nie patrz, ale to Gideon Vega na drugiej.
Skoro o lodach mowa.
Boże. Subtelne.
Uśmiecha się. Chyba mnie poznał.
Albo mnie. Pracujemy razem.
Patrz, macha.
Bo ty do niego machasz.
Co robisz?
- Zaufaj mi, jestem świetną skrzydłową. - Nie chcę…
Kate, cześć.
Gideon, miło cię widzieć.
- Jak się masz? - Dobrze.
Cześć. Przyjaźnimy się.
Posadź tyłek i napij się wina.
- Nie wierzę, że to robimy. - Uwierz.
- Okłamałam mamę. Nigdy nie kłamię. - Nigdy?
Nienawidzę kłamców. Prowadziłaś już kiedyś?
To nie może być trudne. Wbijemy na dyskotekę i będziemy legendami.
- Masz amunicję? - Tak.
- Dobrze. - Poćwiczmy.
Dobrze.
Dobra, ty bądź nim, a ja będę tobą.
Nie powinnam być sobą?
Racja, to ma więcej sensu.
Cześć, Tully. Co robisz na licealnej dyskotece?
Dużo o tobie myślałam, Pat.
Naprawdę?
Nie będziesz czekał, aż poproszę cię do tańca, co?
Poczekałaś na wolny utwór. Jednak ci się podobam.
- Podoba mi się, jak wypadają ci włosy! - Na parkiet!
To będzie niesamowite!
Spryciule ze Świetlików rządzą nocą!
Trzy okrążenia i ani śladu. Może nie przyjdzie.
Co za porażka.
To dyskoteka licealna.
Nie wpuszczają nieletnich.
No i co? To wolny kraj.
Tak. A my świetnie tańczymy.
Naprawdę?
A żebyś wiedział. Nikt nie tańczy lepiej od niej.
Dobra. Udowodnij to, laleczko.
Albo wydamy was opiekunom.
Idziemy na parkiet?
Ja nie tańczę.
Nie będziemy patrzeć, jak się bawią.
Przewietrzymy się?
Jestem matką. Nie palę.
Cześć.
Nic specjalnego. A ty co robisz?
Dobra, brzmi nieźle.
- To on? Ten dzieciak? - Tak.
No proszę. Jesteś zauroczona.
Błagam.
- Jesteś zauroczona. - Jestem napalona. Idę.
Co? Zostawisz mnie tu?
Powinnaś się przewietrzyć z Gideonem.
A ja zjem Frusen Glädjé.
Już ich nie robią.
- Gideon. - Tak?
Obiecaj, że będziesz ją miał na oku.
Da się zrobić.
Miłej zabawy.
Była moją skrzydłową.
Każda świetna skrzydłowa wie, kiedy odlecieć.
Dzięki.
Panie burmistrzu, czy odwołując plany budowy,
sprzeciwia się pan FEMA?
Teraz burmistrz odpowiada.
Przez 45 sekund. Kiwasz głową…
Kurde. Ale to jest dobre.
Tak się cieszę, że zadebiutuję na wizji twoimi słowami.
O tym marzyłyśmy.
Jesteś następną Jean Enersen.
Burmistrz przyszedł.
- Jest. - Przyszedł? To się dzieje?
To się dzieje!
O mój Boże!
O co chodzi? Co?
Cześć. Podobno szykujecie wywiad z burmistrzem.
Nie mogłam leżeć w łóżku, wiedząc, że potrzebujecie pomocy.
Zmartwychwstałam, łyknęłam aspirynę
i przybiegłam wam pomóc.
Tully, podasz mi gąbkę? Muszę poprawić makijaż.
Boże, tam jest chyba z miliard stopni.
Dasz mi jednego?
Mówiłaś, że mamy nie palą.
Dziś mam wolne.
Dobra.
Proszę.
Kiedy cię poznałem, coś w tobie zobaczyłem.
Co takiego?
Co?
Co takiego we mnie zobaczyłeś?
Coś…
rzadkiego i dzikiego.
O nie. Zwykłego i rozsądnego.
Rozsądne dziewczyny nie tańczą na stołach
i nie palą z obcymi w zaułkach.
Nie jesteś obcy, pracujemy razem.
- Tym bardziej nierozsądne. - Nie musimy mówić w kadrach.
Chyba bardziej boję się Kimber.
Nic jej nie będzie, o ile przyniosę jej latte.
Jest za gorąco na latte.
Boże, brak mi przekomarzania się. Kiedyś robiłam to cały czas.
Wiesz, jesteś całkiem urocza.
- Nie jestem. - Naprawdę jesteś.
Spokojnie, mam.
- Co masz? - Prezerwatywę.
Ja nie… My nie…
To znaczy może w końcu, kiedyś.
Ale szukałam opaski, bo jestem spocona.
Podoba mi się. Taka słona.
Serio, po szyi spływa mi cała rzeka. Moment.
O kurde.
Nie chcę usłyszeć „epidemia”.
Nie. To antybiotyki mojej córki.
Musiałam je przypadkowo spakować.
Myślałam, że mój były jest idiotą…
Muszę je jej zawieźć.
Przepraszam, Gideon. Muszę iść.
Świetnie całujesz, wiesz?
- A ty za dużo całujesz. - Co?
Myślałem, że to lubisz.
Dokąd idziesz? Chodź. Wolę łóżko.
- Wracaj. - Ktoś się dziś rządzi.
Na kolana.
Naprawdę?
Proszę.
No dobrze.
No dobrze. Zaraz.
Poczekaj. Odwróć się.
- Co robisz? Spójrz na mnie. - Komuś się marzy taniec?
Nie. Chcę widzieć twoją twarz.
Dobra. Co z tobą dzisiaj jest?
Nic, tylko…
Chyba zawsze widzę tył twojej głowy
albo nogę krzesła, albo panoramę Seattle z 20 piętra.
- Chcę ci patrzeć w oczy. - Dobra.
To co, chcesz to zrobić teraz?
Przepraszam, co się stało?
Wpuściłam cię do sypialni, a ty bierzesz to za znak,
że szukam jakiegoś naciąganego romansu?
Nie jest naciągany.
Nie mogę przestać o tobie myśleć.
Utknęłaś mi w głowie jak piosenka.
I…
myślisz, że to uprawnia cię do stawiania mi żądań?
Chęć patrzenia w oczy to żądanie?
Powinieneś wyjść.
- Czekaj. Powoli. - Nie jestem ci nic winna.
Przepraszam. Masz rację. Posłuchaj.
Nie chciałem…
Ale to dziwne, że nie chcesz na mnie patrzeć.
Masz mnie za dziwną…
Nie to powiedziałem.
Chyba nie rozumiesz, co to jest.
A co to jest?
Jeden przygodny numerek za dużo.
Dobra.
Mówisz poważnie? Dobra.
Widziałaś mnie? Widziałaś go?
Miał ręce w moich kieszeniach. Na moim tyłku.
Dotknął mojego tyłka, Tully.
Hej, laska.
Miałem do ciebie zadzwonić.
Wbiłaś na dyskotekę na krzywy ryj? Niemożliwe.
Co?
Chodź.
Chodźmy.
Dokąd idziesz? Chcę poznać twoją przyjaciółkę.
- Zignoruj ich. - Też jest niegrzeczna?
- Pogrzeszyłbym z nią. - Gdzie ona lezie?
Kogo to obchodzi? To tylko zdzira.
- Podobno jesteś łatwa. - Koleś…
- Wyhoduj cycki. - Nic ci nie jest?
Daj spokój, wracaj. Chcemy tylko pogadać.
Chodź. Wracajmy do domu.
Patrzcie jaka fura!
Co robisz?
- Chodźmy. - Chodźmy stąd.
Tully! Przestań!
Tully, przestań!
Tully, nie!
Co jest, suko?
Jezu Chryste!
Nic ci nie jest? Krwawisz.
Nawet jeśli go zabiję, to niczego nie naprawi.
- Nic tego nie naprawi. - Nie mów tak.
Nie pozwolę, żeby mnie pokonał.
Będę następną Jean Enersen.
Przykro mi, że Carol schrzaniła twój debiut.
Napisałaś świetny wywiad. Nasz najlepszy.
Carol nie przeprowadziła go odpowiednio. Tully zrobiłaby to lepiej.
Nie przejmuj się. Tak jak ja.
Byłam tak blisko. Niech Jean Enersen lepiej uważa.
Zdrowie.
Cieszę się, że nie jesteś zła.
Nie ma mowy.
Wszyscy wymyślają powody, czemu nie mogą realizować marzeń.
Ale ty musisz wymyślać lepsze powody, czemu możesz.
To podstawa sukcesu w latach 80.
Johnny.
Niezła robota, Mularkey. Masz zadatki na dobrego producenta.
Tak myślisz?
Ludzie źle robią, że cię nie doceniają.
Masz siłę. Poza tym chyba jako jedyna w biurze
naprawdę wierzysz w to, co robisz.
Zapomniałem, jak to jest.
Tully wierzy w to, co robi.
Tully wierzy w siebie.
Poza tym nie wiem, w co wierzy.
Oby nie podupadła na duchu.
Żartujesz? Jest zachwycona.
Ćwiczy podpis, którym będzie składała autografy.
Jest jak burza, prawda?
A my po prostu… dajemy się jej porwać.
Niektórzy bardziej niż inni.
A to, do diabła, kto?
To Chad Wiley.
Zasnęła?
W końcu.
Gorączka spadła.
Przepraszam, że zapomniałam o antybiotyku.
Zdarza się.
I przepraszam, że byłam wcześniej taka nachalna.
Czułam się wypychana z rodziny.
Masz rację, musimy wytyczyć granice.
Nie chodzi o wypchnięcie cię.
Nie wiem, jak to się robi. Rozumiesz?
Teraz nie mogę przestać patrzeć na ogromną malinkę na twojej szyi.
O Boże, to takie żenujące.
Nie…
- Nie chciałam… - Wiesz co?
Nie muszę wiedzieć.
Może powinnam wyjść. Póki granice działają na moją korzyść.
Albo…
Po prostu zostań.
Prześpię się na kanapie. Jest późno.
Jest różnica między granicami i wariactwem.
Tull.
Tull?
Tully, jesteś tu?
Rety…
Tully. Mój Boże.
Tully? Cholera jasna.
Tully?
Napisy: Krzysiek Ceran