NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Zimno ci?
Aż mi pierścionek zsiniał.
Rozgrzeję cię.
Rany. Widzisz, jakie mają miny?
Zazdrość ich zżera.
Nigdy nie było tu takiej piękności.
Każdy facet cię pragnie, Tully Hart.
Ale to ty mnie masz, Pat.
Na to liczę.
Chyba lubisz imprezować?
No ba. Ale myślałam, że masz coś mocniejszego.
Bajer.
Wiedziałem, że dasz czadu.
- A dla mnie? - Nie dostaniesz wina.
No dobra.
- Pączka też nie? - Nie, jestem na ciebie zła.
- Co? - Zraniłeś moją najlepszą przyjaciółkę.
- To ona zraniła mnie. - Gówno prawda.
Miała romans.
- Nie miała. - Praktycznie miała.
Flirtowała w mailach z gościem ze stowarzyszenia rodziców.
Ich dłonie raz się przypadkowo zetknęły, kiedy na siebie patrzyli
podczas śniadaniowej zbiórki w szkole.
To było żenująco cnotliwe.
Czuła coś do niego. Mówiła mi.
- Miałeś o nią walczyć. - Miałem odejść, więc odszedłem.
Grała z tobą w rozwodowe „kto stchórzy pierwszy”. Przegrałeś.
Nie tak było.
- Jesteśmy nieszczęśliwi. - Jak każdy.
Nie bierzesz ślubu, żeby być szczęśliwym, tylko żeby…
mieć z kim dzielić nieszczęście.
Brakowało mi ciebie.
- Jak program? - Kurwa, koszmarnie.
Mój najlepszy producent pojechał do Nowego Jorku na rozmowę,
żeby zostać reporterem w Iraku.
Mam nadzieję, że nie dostanie tej pracy i wszystko wróci do normy.
Przykro mi, że cię rozczaruję.
Nie.
Jestem na ciebie wściekła, Johnny.
Dołącz do klubu. Sam też jestem.
Nie możesz lecieć. W Iraku jest wojna.
Kiedyś byłem korespondentem wojennym.
Pamiętasz tamten wieczór w KPOC?
Kiedy rozbiłaś szklany stół?
A miałam idealne kolana.
Pamiętasz, co powiedziałaś?
Kiedy bandażowałem ci kolano?
Nie mam pojęcia.
Byłam po uszy naładowana koką.
Powiedziałaś, że ludzie tacy jak my nie potrafią prowadzić normalnego życia.
A kiedy próbujemy, ono nas zabija.
Co?
I dlatego lecisz do Iraku?
Przez coś, co nafaszerowana koką dwudziestodwuletnia wariatka
powiedziała ci na początku lat 80?
Nie.
- Dasz wiarę, że to było 20 lat temu? - Tak.
O Boże. Wtedy jeszcze wszystko wydawało się możliwe.
Był czas, żeby dać dupy i się ogarnąć.
Nie martw się.
Dałeś dupy, ale wciąż jest czas, żebyś się ogarnął.
Czy myślałaś…
co by było, gdyby…
gdybyśmy wszyscy dokonali wtedy innych wyborów?
W pokoju gościnnym jest czysta pościel.
Możesz dokończyć pączki.
Co?
Walnęłaś mnie łokciem.
Wcale nie.
Nawet za to nie możesz przeprosić?
Jeśli cię to pocieszy.
Przykro mi, że walnęłaś twarzą w mój łokieć.
Czy to szminka dla laureatki Pulitzera?
Telewizyjni ich nie dostają.
Bo jeszcze mnie nie poznali.
Oczywiście nikt mnie nie pozna,
jeśli Johnny nie wyciągnie głowy z dupy i nie postawi mnie przed kamerą.
Bez urazy. Wiem, że to twój chłopak.
To nie jest mój chłopak. Woli ciebie.
Wcale nie.
To jasne, że tak.
Nie obchodzi mnie to. Może…
byłam w nim lekko zabujana, kiedy go poznałam, ale to przeszłość.
Jasne, Mularkey.
Jesteś otwartą książką. Ale jeśli z Johnnym nie wypali,
- możesz spróbować z Muttem. - Z Muttem?
Brakuje mu czegoś? Seksowny misiek.
I świetny kamerzysta. Staje mu na myśl o tobie.
O mój Boże. Mowy nie ma.
Myślisz, że nikogo nie kręcisz, nawet kiedy staje im pod twoim nosem.
Nie chcę myśleć, że mu staje.
Właśnie. Skup się na celu.
Ja będę przed kamerą. Ty będziesz producentką.
Dziewczyny ze Świetlików zawsze razem.
Dziewczyny, przyniosłam brunch.
Chcesz psią mimozę, Axl, słodziaku?
Chcesz. Dobry z ciebie psiak.
Mama chyba wie.
O czym?
O pigułce. O formularzu.
Zniknął z mojej torby.
- Rozmawiałaś z nią? - Nie.
Zrobi mi z tego wykład. Nie chcę rozmawiać z nią o seksie.
Myślałam, że go nie uprawiasz.
Nie uprawiam, ale ona mi nie uwierzy. Wiesz, jaka…
Trzeba było dzwonić. Jestem zajęta.
Zbyt zajęta na mimozy? Bzdura.
A jednak.
No to ja pójdę odrobić lekcje.
Wszystko gra?
Idealnie.
Wyszłaś wcześnie z imprezy.
Bolała mnie głowa.
Słuchaj…
Johnny wrócił.
Wiem, zadzwonił.
Nocował w pokoju gościnnym.
Zawsze wie, gdzie iść.
Może zaprosisz go na kolację?
Wezmę Marah do kina. Będziecie mogli porozmawiać.
Nie. Jutro ważny dzień.
No tak. Praca.
Mam wpaść na lunch? Szepnąć słówko twojej szefowej?
- Kimber mnie kocha. - Nie trzeba.
No dobrze, widzę, że jesteś na mnie zła
z powodu formularza. Przejdźmy do rzeczy.
Cholernie zła. Nie masz prawa…
Dasz mi wyjaśnić?
- …dawać mojej córce leków. - Nie rozumiesz.
Miała powiedzieć, zanim zacznie.
Więc wszystko gra?
Miała powód. Nie czuje się z tobą swobodnie.
Wiedziała, że jej nie odmówisz.
Pouczasz ją. Zapomniałaś, jak to jest.
Nie jestem nastolatką. Jestem jej matką.
Przesadziłaś, Tully.
Czemu się dziwię? Nie znasz granic.
Nie sądzisz, że przesadzasz?
Nie. Nie jesteś matką. Nigdy nie zrozumiesz.
Wiesz co? Nie potrzebuję tego. Próbowałam ci pomóc.
Nie potrzebuję twojej pomocy. Nie mieszaj się.
Mam cię.
O nie, rozlałam piwo.
Załatwię nowe.
Wyglądasz jak Ryan O’Neal.
A ty jak anioł.
To był twój język.
Chodźmy stąd.
Lubię się całować.
Ja też.
Kręci mi się w głowie.
Usiądź, to ci pomoże.
Czekaj.
Czekaj, Pat.
Pat.
- Pat! - Co?
Nie możemy po prostu się całować?
Myślałem, że…
Wiem, ale chcę zwolnić. Źle się czuję.
- Sprawię, że poczujesz się dobrze. - Czekaj.
Czekaj.
Czekaj. Przestań, proszę.
Przestań. Pat, proszę.
Czekaj.
Nie chcę.
Myślałem, że jesteś fajna.
Nie drocz się.
Nie, przestań.
Pat, nie.
Proszę.
Mamo!
- Robbie, wróciłeś. - Cześć.
Sean, Robbie przyszedł.
Układasz puzzle?
Tak. Mama mi je kupiła.
To żałosne, ale nie chciałam, żeby było jej przykro.
Mogę pomóc? Jestem mistrzem puzzli.
Jasne.
To koń.
Spoko. Układam wszystko.
To co, nie masz żadnych planów na wieczór?
Nie. Moi przyjaciele są na zjeździe ligi matematyki w Seattle.
Ty nie masz przyjaciół.
Zamknij się. Mam.
Nie masz.
Chodź na górę, Robbie. Dopracujemy utwór.
Jak tylko skończymy ten narożnik. Jesteśmy blisko.
Napijemy się jeszcze?
Co z tobą?
Jesteś zła czy coś?
To ty chciałaś, żebym cię pocałował.
Kleiłaś się do mnie. Jakbyś…
Nie możesz się tak zalecać, a potem kończyć.
To nieuczciwe.
Idę po piwo.
Lubi marchewki.
Kiedy byłam mała, nie rozumiałam, czemu to ulica Świetlików.
Nie ma tu świetlików.
Ale czasem w nocy, gdy zrobi się dość ciemno,
powstaje takie złudzenie optyczne.
Gwiazdy zmieniają się w małe żółte kropki
i zaczynają spadać wokół ciebie.
Możesz zmrużyć oczy albo po prostu udawać…
i zaczynają wyglądać jak świetliki.
Mówię jak frajerka.
Jak impreza?
Kiepsko wyglądasz.
- Wali od ciebie rzygami. - Nic mi nie jest.
Ona wyzdrowieje.
Co?
Moja ciocia Georgia miała raka. Obrzydlistwo, wypadły jej włosy.
Ale nic jej nie jest.
Twoja mama też wyzdrowieje.
Tak.
Pat Richmond…
zabrał mnie na tę imprezę.
Boże, ale jestem głupia.
Nie wiedziałam…
Chciałam, żeby przestał.
Kazałam mu przestać, ale tego nie zrobił.
Kiedy skończył…
zostawił mnie tam,
w lesie, jakby to było nieważne.
Co?
Myślisz, że to moja wina.
Nic ci nie jest? Musimy komuś o tym powiedzieć.
- Musi… - Sama z nim poszłam. Byłam pijana.
Nie uwierzą mi. Obwinią mnie.
- To nie twoja wina. - No i co?
Nikomu nie powiemy. Nawet tobie nie powinnam mówić.
To będzie nasza tajemnica, dobrze?
Dobrze.
Dobra, lepiej już pójdę.
Ja też. Jest późno.
Kate, to ja. Znowu.
Jest poniedziałek rano. To jest, kurwa, idiotyzm. Oddzwonisz?
Nie powinnam podpisywać formularza,
ale też wybaczam ci to, co powiedziałaś.
Zgodzisz się, że obie przesadziłyśmy?
Wysłałam ci kwiaty do pracy. Sama je wybrałam.
Nie moja asystentka.
Więc oddzwoń.
SKOP IM TYŁKI, ZDZIRO
Nie możesz mieć… tego czegoś.
Kimber, cześć. Przepraszam. Właśnie je dostarczono.
Nie miałam pojęcia. Mam nadgorliwą przyjaciółkę.
Kate, za mną.
Mam takiego kaca, że to nawet nie jest, kurwa, śmieszne.
Omówimy moje obowiązki?
Może mi powiesz, jak ci ułożyć harmonogram
i czy jest coś, co mam ci załatwić już teraz…
Masz mi załatwić Tully Hart. Kiedy będę miała ten wywiad?
Dogaduję to z jej ludźmi.
Po drodze rzygałam dwa razy.
Przynieść ci kawę?
Tak. Umieram.
Przeczytasz mi tego maila?
Oczywiście.
„Przepraszam, że nie przyszedłem wczoraj.
To nie tak, że poznałem kogoś innego, ja tylko…
chciałbym to zrobić.
Klucz przyślę ci pocztą.
Nie dzwoń do mnie”.
Co to może znaczyć?
Zrywa ze mną mailem?
Tak to moim zdaniem brzmi.
Cholera jasna. Pierdol się, Brendan.
Nawet cię nie lubiłam.
Ale chciałam mieć przystojniaka na ślub siostry.
Randkowanie jest teraz do dupy.
Technologia zmieniła ludzi w niewychowanych tchórzy.
W 2003 roku nikt nie rozmawia w cztery oczy.
Wszystko jest wirtualne. Miłość umarła.
Matrix jest prawdziwy, a ja za miesiąc skończę 30 lat.
Trzydzieści.
Myślałam, że urodzę, zanim będę potrzebowała botoksu, ale nie.
Bez urazy.
Nie ma sprawy.
Joan Didion, nie! Zły pies.
Co ona robi?
Biedactwo uwierają gruczoły.
Trzeba je oczyścić.
Mam ją zabrać do fryzjera?
Nie powierzę mojej małej Joanie Didion fryzjerowi.
Zrobiłabym to, ale właśnie miałam manicure.
No tak. Ciężka sprawa.
Ale może ty byś mogła?
Oczyścić jej gruczoły?
Tak. To banalnie proste.
Musisz tylko nacisnąć tyłek, aż wycieknie płyn.
Nie wiem, jak to się robi.
Jest taka strona z rysunkami, jeśli potrzebujesz.
Dobra. Chyba. Jasne.
Świetnie. Dziękuję bardzo.
Jesteś rewelacyjna.
Moja bohaterka.
Drogi Brendanie,
pierdol się.
To musiała być dla ciebie trudna chwila.
Co powiedział, zostawiając cię przed ołtarzem?
To nie było przed ołtarzem.
Byliśmy w Uncle Freddy’s przy ruszcie…
Ale jak się wtedy czułaś?
Zostałaś porzucona w dniu, który powinien być tym najszczęśliwszym.
Bez przerwy żałowałam, że nie ma ze mną matki.
Przesadziłam z planowaniem ślubu tylko dlatego, że…
tęskniłam za nią i próbowałam zagłuszyć swój ból.
Mama była dla mnie wszystkim.
Brakowało mi matki.
Czekaj. Usuń to ujęcie. Mam dziwną minę.
To emocje. Wprowadzasz nas w jej historię.
Rozpraszam uwagę tym, jak mi dziwnie warga drży.
- Usuń je, Sam. - Zostaw je.
- Damy przebitkę na widownię. - Oszalałaś?
- Nie dawaj widowni. - Zrób to.
- Nie mamy czasu. - Zostały trzy minuty.
Daj przebitkę na widownię.
- Pytają o taśmę. - Już prawie skończyliśmy.
Siostra martwej matki siedziała z przodu i ciągle brzydko płakała. Daj ją.
To program o tobie.
Nie lubię tego ujęcia.
To leci dzisiaj.
Może szybki montaż? Twoja reakcja, a potem płacząca ciotka?
- Straszne panny młode to obraźliwy temat. - Dwie minuty.
- Dobra! - Dobrze!
- A ja nie skończyłem zajawki. - Dobra. Szybki montaż,
potem płacząca ciotka, ty straszny wrzodzie na dupie.
Powiedział wrzód na mojej dupie.
Co ja bez ciebie zrobię?
Powkurzasz kogoś innego.
JAK WYCZYŚCIĆ GRUCZOŁY
Dobra, Joan. Pora na rytuał oczyszczenia.
Ohyda…
O Boże.
Daj mi pięć minut, zaraz przyjdę. Przepraszam, nie wiedziałem…
Cześć.
Psu nic nie jest?
Pewnie. Nic jej nie jest. Tylko się trochę zapchała. To nic.
Dobra. Będę udawał, że nic nie widziałem.
- Tak, proszę. - Dobra.
Kurde.
Chcesz, żebym odebrał?
Nie, to tylko moja szefowa, Kimber…
Jesteś asystentką Kimber?
Mam z nią spotkanie.
Jesteś Gideon Vega? Słynny fotograf?
Nie jestem słynny. Ale jestem fotografem.
Jestem fanką. Uwielbiam twoje zdjęcia.
No dobrze.
Dobra wiadomość, to nie Kimber. Jakiś Johnny.
To mój mąż. Już nie mąż.
Jesteśmy w separacji.
Odbiera naszą córkę ze szkoły i robi jej obiad. To niezręczne.
To znaczy, jest w porządku. Ogarniemy to.
Czemu wciąż mówię?
Zostawię to tutaj.
Tak.
Miło było cię poznać…
- Kate. - Kate.
Powodzenia z tym oczyszczaniem.
Dzięki.
Jezu, Joan.
W tym tygodniu w Carol tego próbuje
poznamy ostateczną granicę muzyki.
Macie dość wypaczonych, zacinających się płyt winylowych?
Kaset, które wkręcają taśmę w środku waszej ulubionej piosenki?
Nadchodzi rozwiązanie wprost z egzotycznego Orientu.
Może wyglądać jak coś z roku 2000,
ale to technologia dostępna już teraz, w roku 1982.
Dźwięk jest czysty jak łza,
a płyty są praktycznie niezniszczalne.
Widzicie? Odporne na zadrapania.
Odtwarzacze kosztują ponad 1000 $ i są dostępne tylko w Japonii.
Ale nie ma wątpliwości, że płyty CD są falą przyszłości,
a może raczej „nową falą” przyszłości.
Jestem Carol Mansour i właśnie tego spróbowałam.
Co ty na to, Chuck?
Cieszę się, że mogłam doświadczyć, jak zamordowano dziennikarstwo.
Prawda? Zrobiłabym to lepiej. Ona nawet nie umie tańczyć.
Nie rozumiecie. To występ godny Andy’ego Kaufmana.
Carol jest genialna.
Czemu się zacina?
Bo ją zadrapałaś.
Jest na to odporna.
To jej zaleta. Jest niezniszczalna.
Nie ma sprawy. I tak trzeba to przyciąć. Dobra robota.
Wyłączcie światła.
Ludzie idą na drinki…
Sean!
Nie wierzę. O Boże.
Ale wyglądasz. Mutt, to mój starszy brat Sean.
Był za granicą. Dwa lata go nie widziałam.
Dziękuję za twoją służbą. Masz świetną siostrę.
Dziękuję.
Ale z ciebie przystojniak.
Jak Richard Gere w Oficerze i dżentelmenie.
Prawda?
- Dobra. Wracam do pracy. - Jasne.
Kobiety muszą się na ciebie rzucać.
Wiesz co… nie wiem.
Bardzo tu szykownie.
Szczerze mówiąc, to rudera.
Pracujesz z Carol Mansour, byłą miss stanu Waszyngton z 1967.
Dosłownie trzyma szarfę i tiarę w gablotce na biurku.
- Sean, ty dupku! - O rany.
Obyś wrócił na stałe.
Pół roku będę w Kitsap, a potem przechodzę do rezerwy.
Starszy brat wrócił.
- Musimy to dzisiaj uczcić. - Tak.
- Johnny Ryan. - Sean.
- Starszy brat Kate. - Tak.
Kochamy go, choć dręczył nas, kiedy mieszkaliśmy na Świetlików.
Stare dzieje, kiedy zamieszkałaś obok i ściągnęłaś mi siostrę na złą drogę.
Błagam, zawsze była grzeczna, nawet kiedy była niegrzeczna.
Kate może być niegrzeczna?
- Nie. - Nie.
Przecież byłam.
Wciąż jestem. Nie macie pojęcia.
Wiesz, ta dwójka?
Osobno są imponujące, ale razem?
To przerażająca siła natury, która kiedyś zawładnie światem.
Boże dopomóż.
- Nie wierzę, że jesteś. - Wiem.
- To ja. - Ja też nie!
Co się dzieje?
Zabawmy się!
Kimber. Cześć. Tak, przyniosę ci kawę.
Tak, pięć espresso.
Tak gorąca, żeby skóra zeszła z języka. Już.
Kate? Muszę sprawdzić poziom światła.
Możesz tam stanąć? To zajmie chwilkę.
Znaczy co, zrobisz mi zdjęcie?
Tylko to wezmę.
Jasne, czemu nie.
Trochę w lewo.
- Moje czy twoje? - Twoje.
Co mam zrobić z rękami?
Stój naturalnie.
Nic nie robię naturalnie.
Co z twoim psem?
To nie mój pies.
Nie? Czyli po prostu lubisz wyciskać gruczoły
psom z sąsiedztwa?
Pięknie. Dzięki.
Miesiąc temu miałaś te same pomysły.
Tak, ale to nowe spojrzenie, Roger.
Nie ma nowego spojrzenia na Cobaina. Nie żyje od dziewięciu lat.
Mogę załatwić wywiad na wyłączność z pierwszą nianią Frances Bean.
Chcę usłyszeć coś innego.
Za pozwoleniem, pamiętasz temat, o którym mi mówiłaś?
Miłość w epoce internetu. O tym, że technologia zabija romans.
To brzmi świeżo. To mi się podoba.
Mnie też. Dlatego o tym mówiłam.
Opowiedz o tym mnie.
O Boże. Dziękuję.
Spotykałam się z takim jednym Brendanem… Kompletnym kutasem.
Nie możesz mnie ciągle ignorować.
To niedorzeczne.
Tu Tully, tak przy okazji. Oddzwoń.
Cześć.
- Spójrz tu! - Kocham cię!
Dzięki, że czekaliście w deszczu.
- Dziękuję. - Mogę zrobić zdjęcie?
Na razie. Kocham was.
- Dziękuję! - Dziękujemy!
Mularkey, potrzebuję cię!
Przyjdziesz tu poimprezować?
Pracuję.
Czemu taka jest?
To grzeczna dziewczynka.
To świetna dziewczyna.
Komuś piwo?
Wciąż podziwiam mundur.
Muszę się powstrzymywać, żeby nie zacząć cię ujeżdżać.
To dobrze, bo kogoś mam.
Dopiero teraz to mówisz?
Niech zgadnę. Ładny surfer poznany na przepustce.
Długie blond włosy. Przypakowany Sean Penn.
Kim jest Sean Penn?
Beztroskie lata w Rigdemont High. Spicoli.
Nie wiem, co to, ale poznaliśmy się na Pike Place.
- Jest rybakiem. - To seksowne.
Nosi wełnianą czapkę i jest stary.
- Ma 32 lata. - Nie.
Tak. Przypomina Burta Reynoldsa.
- Ma zajebistego wąsa? - Tak. I nie przeszkadza mi to.
Jestem szczęśliwy, wiesz? To jest dość obiecujące.
Na tyle, żeby powiedzieć rodzinie?
Nikomu nie mogę powiedzieć, bo wylecę z marynarki…
- No tak. - …ale chyba powiem Kate.
O Boże.
To wielka sprawa.
Dzięki Bogu. Nienawidzę mieć przed nią tajemnic.
Gdyby nie chodziło o ciebie, nie panowałabym tak nad sobą.
Tak. Mam pomysł.
O Boże.
Jest do kitu. Dopracuję to.
Przestań. Jest dobrze.
To dziesiąta wersja.
- Poprawię. - Zostaw, nie skończyłem.
Jeszcze nigdy nie napisałam sama całego tekstu.
To żenujące.
Jest świetny.
Dlatego ci to zleciłem.
Pokażę to Carol. Ona to znienawidzi.
A potem i tak zobaczymy, co powie Tacoma.
Nie zapomnij o mnie, gdy zostaniesz sławną dziennikarką.
Nigdy o tobie nie zapomnę.
Cześć.
Nie może tego robić.
Carol wpadnie w szał. Ktoś zginie.
Czasem patrzę na nią i pytam,
- co sprawiło, że jest taka… - Stuknięta?
Smutna.
Myślisz, że jest smutna?
A ty nie?
Tak. To najsmutniejsza osoba, jaką znam.
Ale myślałam, że tylko ja to widzę.
Kate, przyjdziesz tu?
Potrzebna mi producentka. Nadaję na żywo.
O Boże.
Tully.
Tosty francuskie.
Czytasz mi w myślach.
Moja córka jest telepatką.
- Ma talent. Zawsze wiedziałam. - No już.
Nie odpychaj mnie. Jestem twoją matką. Kocham cię.
Obudziłaś się na takim haju?
Dobra. Idę się wykąpać,
zmyć te negatywne wibracje,
a kiedy wrócę, zjem tosty francuskie.
A ty będziesz w lepszym nastroju.
Dobrze?
Odpuść jej trochę, mała.
To wspaniała kobieta. Miała trudne życie.
Dzięki, tato.
Masz szczęście, że nim nie jestem.
Bo palnąłbym cię tak, że zszedłby ci ten uśmiech, Tallulah.
Gdzie macie trytytki?
Co do…
- Co jest? - Oparzyła mnie!
- Dotknął mnie! - Dotknął? Gdzie?
Po ręce.
- Gdzie masło? - Po ręce?
- I oparzyłaś go? - Narzucał się.
Zawsze to robi.
- Oby nie było blizny. - Nie będziesz już modelem.
Nie wołaj o pomoc, gdy jej nie potrzebujesz.
Chodź, kotku.
Pójdę się wykąpać.
Boże.
Zrobiłabyś to, co?
- Cześć. - Właśnie miałam wyjść.
Przepraszam za spóźnienie.
Odwoziłem do szpitala staruszka, którego potrąciło auto.
Nic mu nie jest?
Właściwie to zmarł po drodze.
Znaczy…
jesteś dobrym samarytaninem?
Ratownikiem medycznym.
Właśnie skończyłem zmianę.
- Co podać? - Dostanę guinnessa?
Pierwszy raz czyjaś asystentka
umawiała mnie na randkę.
To nie jest randka.
No dobrze. To co to jest?
Jeszcze nie wiem.
Sprawdziłem w internecie. Jesteś bardzo sławna.
Jestem tego świadoma.
To znaczy, jasne, wiedziałem o tym. Ale jesteś…
godna uwagi.
Rodzice pewnie są dumni.
- Niezupełnie. - Dziękuję.
Matka nie żyje. Nie znałam ojca.
O kurde.
Dawno zmarła?
Kiedy miałam 15 lat.
Bardzo mi przykro.
Niepotrzebnie. Mało mi matkowała.
Wiesz, może to dlatego jesteś taka dobra w swojej pracy.
Takie trudności w tak młodym wieku.
Na pewno daje ci to siłę
i determinację. No i rozumiesz lepiej
ludzi, z którymi masz wywiady, i tak dalej.
Czy coś.
Śmiejesz się ze mnie.
Przepraszam. Plotę bzdury, bo…
Denerwuję się przy tobie.
Tak wyciągasz zwierzenia z ludzi?
Robiąc tak oczami?
Może seks w łazience?
- Tak. Jasne. - Jutro mam wywiad z gubernatorem.
Za pół godziny mam wrócić do pracy.
Pewnie. To ma sens. Właściwie…
to ja też się spieszę, o piątej gram w krokieta z burmistrzem.
Zapukaj dwa razy.
Pogadajmy o makijażu. Trzeba ci pomóc. Nie mówię tego złośliwie.
Poważnie. Sporo wiem o modzie. To mój dar.
Dar, którym chcę się podzielić.
Co?
Nic.
Dobra. No to mogę przyjść do ciebie?
Po szkole?
Dzisiaj?
Pięć. Cztery. Trzy.
- Dwa… - Już.
Dupki z was.
Co ty wyprawiasz?
Na żywo z Seattle,
w skradzionej tiarze,
mówi Tully Hart.
Właśnie tego spróbowałam.
Mówię o kokainie.
I powiem wam,
że to fala…
- Tully. Boże. - Uważaj na stopy.
- Uważaj. Żyjesz? - O nie.
- Nic ci nie jest. - Zraniłam kolano.
- O Boże. - Tak, zraniłaś.
- O kurde. - Nic ci nie jest.
Wyciągniemy cię.
- Uważaj. - Jej stopy.
- Uważaj na stopy. Dobrze. - Kto powie Carol o stole?
Właśnie. Dobrze.
- Poszukajmy apteczki. - Mój bohater.
Już dobrze. To był nasz najlepszy stolik.
Kto rozbił stolik?
Co robisz?
Sprzątam.
No tak.
No to…
Tully się nie zmieniła.
Robi się tylko coraz bardziej Tully.
Będzie dla niej dobry.
Kto?
Johnny. To jasne, że na nią leci.
Zawsze na nią lecą. Ale ona potrzebuje takiego.
Kogoś, kto ją rozumie i troszczy się o nią.
Masz pełną rację. Jest dla niej idealny.
A ty? Poznałeś ostatnio jakieś miłe dziewczyny?
Właściwie to tak. Poznałem kogoś.
Dzięki Bogu. Wiesz, że mama dosłownie modli się
co niedzielę, żebyś jakąś znalazł?
Jakby coś było z tobą nie tak, bo jesteś wybredny.
Mama tak myśli?
Zasadniczo. Znasz mamę i tatę.
Powtarzam im, że jeszcze nie poznałeś właściwej kobiety.
Ale teraz poznałeś. Opowiedz mi o niej. Jaka jest?
Jest słodka? Zabawna? Mama ją polubi?
Wiesz co? Nie chcę zapeszyć, mówiąc o tym.
Musisz nas przedstawić.
Tak.
Muszę.
Czy to źle…
że nie czuję kolana?
To chyba znak, że powinnaś odstawić kokę.
Nie.
Boże, muszę to odłożyć na miejsce. Co ja sobie myślałam?
Nie możesz się powstrzymać. Zawsze musisz łamać zasady.
Błagam.
Nie udawaj, że nie jesteś taki sam.
Może teraz się ukrywasz
w tej pracy bez perspektyw,
ale mnie nie nabierzesz, Johnny.
Pewnego dnia tam wrócisz.
Skoczysz w oko cyklonu.
Ludzie tacy jak my…
nie mogą żyć normalnie.
Kiedy próbujemy…
zabija nas to.
- Nie! - Nie!
To nie jest toaleta?
- Nie. - Nie.
- Chyba powinniśmy wracać. - Tak.
- Możesz chodzić? - Tak.
- Dziękuję. - Jasne.
Tam, Mutt.
Zuch.
Przegapiłam kolację?
Zachowałem ci porcję.
Marah odrabia lekcje na górze.
Nie musiałeś zmywać.
Naprawdę? To jakaś nowa polityka.
Jak ci dzisiaj poszło?
To było straszne.
Ale i niesamowite.
Boże, to takie miłe,
że znowu byłam częścią tego świata.
Dobrze wyglądasz, Katie.
Bycie częścią tego świata ci służy.
Dzięki.
To co się dzieje z tobą i Tully?
A co? Co ci powiedziała?
Widzę, że coś jest grane. Jest w rozsypce.
Jest rozkojarzona w pracy, pyta, czy się do mnie odzywałaś.
Proszę, zadzwoń do niej.
Dała Marah antykoncepcję.
Co?
Zajmę się tym. Zajmuję się tym.
Cholera jasna.
- Tully. - Wiem.
Myślisz, że Marah już…?
Nie sądzę?
Dobra. Nie mogę. To…
Ona…
Ona ma 14 lat.
Porozmawiam z nią.
A jak poszło w Nowym Jorku?
Dostałem fuchę.
Wylatuję za dwa miesiące.
Gratuluję.
Wszyscy mówią, że chcą mieć udany rozwód…
Najlepszy rozwód świata.
- Zejdź. - Oszalałaś.
No chodźże.
Zejdź.
Oszalałaś.
No i? Nie odbierasz telefonu.
Dobra. Daj mi chwilę. Schodzę.
Poczekaj. Schodzę.
Miałaś rację, Mularkey. Widzę to.
Świetliki.
Jest północ.
Idziemy na rowery?
Jestem w koszuli nocnej.
No i?
Chodźmy.
Nie możesz cały dzień ze mną nie rozmawiać.
To przesada.
Potrzebuję cię.
Jesteś moją bratnią duszą, suko.
Ty jesteś suką, suko.
Nie zabieraj całego kocyka dla siebie. Jest zimno.
To do dupy, że jesteś na mnie zła.
- To, co zrobiłaś z Marah… - Nigdy więcej. Słowo daję.
- To nie w porządku. Mówię serio. - Wiem, zjebałam sprawę.
- Przekroczyłam granicę… - Tracę ją.
Od tego się zaczyna.
Straciłam Johnny’ego, a teraz tracę Marah.
- Ma 14 lat. - Za cztery lata pójdzie na studia,
a ja będę starą rozwódką z kiepską pracą.
Za cztery lata, kiedy pójdzie na studia, kupimy farmę
na tropikalnej wyspie i będziemy hodować egzotyczne kurczaki.
Kurczaki mnie przerażają.
Egzotyczne kozy.
Będę odwalać całą robotę, a nie chcę zbierać kozich bobków.
Będziemy mieć pastuszka.
Przystojnego. O imieniu Gunther.
Będzie mówił tylko po norwesku, ale będzie miał niezwykłe spojrzenie.
I będzie miał przyrodniego brata, Andersa,
który będzie warzył własny miód pitny,
robił niesamowite masaże stóp i nigdy nie poprosi o nic w zamian.
Wszystko przemyślałaś.
Ważne, że będziemy razem.
Nie jesteś sama, Kate.
Nigdy nie będziesz sama. Nie uwolnisz się ode mnie.
Już nigdy.
Zaczekaj!
- Szybciej! - Zaczekaj!
DWA LATA PÓŹNIEJ
- Czas jechać. - Tak.
- Poprowadzę. - Marah…
Mam prawko od miesięcy, ale nigdy mi nie pozwalasz.
Dobrze. Tak.
Zaraz, czy to te kolczyki…
Byłaś na nią taka wściekła.
Bo dziecko nie powinno mieć takich brylantów.
Jakby ciocia Tully miała kupić małe brylanty.
Wyglądają pięknie.
Tęsknię za nią.
Nie lubisz o niej mówić.
To nic złego, że tęsknisz.
Ja też za nią tęsknię.
Chodź. Nie chcemy się spóźnić.
Napisy: Krzysiek Ceran