Szlag.
Kurwa!
Ja pierdolę!
Brawo.
Brawo. Wygrałeś.
Jesteś oryginałem czy klonem?
Klonem.
Oczywiście. Zawsze mi się myli.
Trudno rozpoznać, bo wyglądacie tak samo.
Świetna reakcja na atak i zmniejszenie dystansu.
Dziękuję.
W pojedynku zwyciężył klon.
Od dziś to Robert Michaels.
Mogę przyjąć zamówienie?
Poproszę jedno podwójne taco, dwa miękkie taco,
podwójne burrito i nachos.
Które? Mamy kilka rodzajów nachos.
Te z sosem serowym.
- Ile napojów do zamówienia? - Jeden.
MAMA
Jest nawiedzony.
Patrz. Jest basen.
PORNO ORGIA W BASENIE
- Cześć. - Hej, skarbie. Co robisz?
- Oglądam telewizję. - Co konkretnie?
Randkowy reality show.
Nie brzmi zachęcająco.
To takie moje guilty pleasure.
A ty co robisz?
Zabrałem dziś cały zespół na drinka.
Świetnie pracują przy projekcie.
A co z tym, o którym mi opowiadałeś? Samem?
Ciągle boryka się z nawałem pracy?
Teraz Sam znakomicie sobie radzi.
To dobrze.
Chcę go nagrodzić za największe postępy.
Udowodniono, że nagrody w miejscu pracy...
SŁABE POŁĄCZENIE
...podnoszą morale, nawet jeśli nic nie znaczą.
Tęsknię.
Ja za tobą też.
Może zadzwonię jeszcze przed snem?
Nie trzeba. Chyba też zaraz pójdę spać.
- Poważnie? Tam jest wcześnie. - Jestem zmęczona.
Powinnaś odpocząć.
Pogadamy jutro.
- Napiszę, jak wstanę. - Dobranoc.
Kochanie, naprawdę jesteś głodna
czy wkładasz jedzenie do ust, żeby ze mną nie rozmawiać?
Jestem zwyczajnie głodna.
Można jednocześnie jeść i mówić.
- Chyba... - Sarah.
Spóźnię się do pracy.
Dziś masz wolne. Dlatego tu jesteś.
- Jaki dzisiaj dzień? - Pamiętasz?
- Moja kolekcja monet. - Dlaczego przestałaś zbierać?
Miałam dziesięć lat i inne zainteresowania. Gdzie były?
Czemu nie jesteś szczęśliwa?
- Jestem. - Dlaczego nie odbierasz?
Nie odwiedzasz mnie.
Nie kochasz mnie?
Żegnaj.
RECEPCJA
Zapytałam, czy to pilne czy może pani zaczekać.
To nic pilnego.
Proszę wypełnić formularz.
Najpierw to, a żółta kartka to zgoda...
Mówiła pani, że to nic pilnego.
Jak się czujesz?
Dobrze. Nie miałam kolejnego krwotoku.
To dobrze.
To oznacza, że wrócisz do domu wcześniej?
Wiesz, że nie mogę.
To kluczowy etap projektu.
Myślałam, że będziesz mógł się wyrwać na chwilę.
Możliwe. Ale najpierw muszę poukładać sobie parę spraw.
Rozumiem.
Co powiedziała gastroenterolog?
Nadal robi mi badania.
Nikt mi nie wierzy,
że nie miałam wcześniej żadnych objawów.
Kto to?
Sam napisał, że dotarł do domu.
Byłeś dziś gdzieś z kolegami z pracy?
Nie, tylko z Samem.
Za dużo wypił, więc wsadziłem go do taksówki.
Co będziesz robić?
Jestem w szpitalu.
No tak. Chodzi mi...
Niedługo pójdziesz spać?
Pewnie powinnam.
Rano czeka mnie endoskopia.
Zapomniałam ci powiedzieć.
Nie pozwolili mi nic jeść ani pić,
więc jestem głodna i spragniona.
Pewnie słyszysz, jak burczy mi w brzuchu.
To dobrze. Powinnaś się wyspać.
- Dobrze. - Dobranoc.
Dobranoc.
Wypisujemy panią do domu.
Nic mi nie jest?
Zdecydowanie coś jest nie tak,
ale dopóki czekamy na wyniki badań,
nic więcej nie możemy zrobić.
Lepiej, żeby była pani z rodziną i znajomymi.
Nie mówiłam nic mamie.
Chciałam najpierw dowiedzieć się, co się dzieje.
Już się lepiej czuję, więc może wydobrzeję.
Proszę mnie uważnie posłuchać.
Być może nie wiemy, co dokładnie dzieje się w pani organizmie,
ale wiemy, że to coś poważnego.
W domu musi pani odpocząć. Zadbać o siebie.
Nie może pani pić.
Rozumiemy się?
Jasne.
Bardzo dobrze.
Właśnie tak.
Gdzie Barry?
GDZIE JESTEŚ? JUŻ PÓŹNO. WSZYSTKO W PORZĄDKU?
Barry.
Nie słyszałam, jak wszedłeś.
Wyspałaś się?
DOBRZE SIĘ BAWISZ?
Nie.
Nie spałam.
Medytowałam.
Tu Peter. Zostaw wiadomość.
Wszystko gra?
Tak.
JESTEM W WINDZIE.
Jeśli jesteś głodny...
JUŻ PÓŹNO. IDĘ PROSTO DO ŁÓŻKA.
- ...w lodówce są szparagi. - Brzmi smakowicie.
Ale nie jestem głodny.
ROZUMIEM. KOCHAM CIĘ.
- Hej, skarbie. - Zgadnij, co zrobiłam.
- Nie wiem. Powiedz. - Poszłam na siłownię.
Miałam odpoczywać, ale mam tyle energii,
że postanowiłam poćwiczyć. Spociłam się, rozgrzałam
i po wejściu do domu zrzuciłam z siebie ubrania.
Już dawno nie czułam się tak dobrze.
Nie jestem już chora. To było przeziębienie.
Sprawdziłam objawy w internecie. To możliwe.
Co jest?
Cierpisz na rzadką chorobę, która jest śmiertelna.
Wmawiasz sobie najgorsze. Nic mi nie jest.
Podałaś mój numer do kontaktu
w razie nagłej sytuacji. Twoja lekarka do mnie dzwoniła.
Myślałem, że to telemarketer, więc nie oddzwoniłem.
Pewnie uznała, że nie odbierasz,
więc zostawiła mi szczegółową wiadomość na poczcie.
- Mówisz mi o tym podczas wideorozmowy? - Przepraszam.
Od jak dawna wiesz?
Od dwóch dni. Nie wiedziałem, jak ci powiedzieć.
Sarah, umrzesz.
Dlaczego nie płaczesz?
Przepraszam za nagraną wiadomość.
Gdybyśmy mogły utrzymać to w tajemnicy przed zarządem,
byłabym wdzięczna.
Oczywiście.
Cierpi pani na niezwykle rzadką nieuleczalną chorobę.
Zajęła pani żołądek,
ale wkrótce rozprzestrzeni się po całym ciele.
Będzie bezbolesna, ale panią zabije.
Nie wiemy, ile pani zostało, ale to tylko kwestia czasu.
Jakie mam szanse?
Zerowe. Mamy 98 procent pewności, że pani umrze.
Mówiła pani, że nie mam szans.
- Bo pani nie ma. - A dwa procent?
Tyle wynosi margines błędu.
Nic nigdy nie jest pewna, ale to z pewnością jest.
Margines błędu wynosi dwa procent,
ale jest pani pewna, że umrę?
Tak. Niestety.
Muszę przyznać, że dobrze to pani przyjęła.
Większość osób płacze, gdy słyszy złe wieści.
Dlatego tylu lekarzy cierpi na depresję.
Nie chcę umrzeć, ale wygląda na to, że to nie zależy ode mnie.
Zastosuję baseballową metaforę. Życie rzuciło pani podkręconą piłkę.
Trudno pałkarzowi ją odbić.
To pani jest pałkarzem.
Ale nie ma pani kija,
więc z pewnością jej pani nie trafi.
Jakie mam możliwości?
Powinna pani wybrać rodzaj pogrzebu.
Zwykle zależy on od wiary,
ale może również wyrażać pani osobowość.
Na przykład ja chcę być pochowana. Nie ze względów religijnych,
ale dlatego, że boję się, że zostanę zapomniana.
Chcę, żeby przyjaciele i bliscy czuli się zobowiązani
do odwiedzania mojego grobu.
Oczywiście prochy z kremacji
też można pochować,
ale ludzie rzadziej odwiedzają kupkę popiołu.
Ciało w trumnie zwiększa poczucie obowiązku.
Może pani wybrać morze,
choć jest zarezerwowane dla żeglarzy.
Jest wiele opcji.
Chyba wybiorę kremację.
Pozostaje decyzja,
czy chce pani pozostawić zastępstwo.
Jestem pewna, że już pani wie, jak wygląda ten proces.
Kiedy ktoś wie, że umiera, może się sklonować,
żeby bliscy nie cierpieli z powodu straty.
- To ulotka, na wszelki wypadek. - Dziękuję.
Proszę to najpierw omówić z bliskimi. Zastępstwo nie jest dla wszystkich.
Niektóre rodziny mają nieprzyjemne doświadczenia.
- Mogę to zabrać? - Oczywiście.
ZASTĘPSTWO
DAR DLA TWOICH BLISKICH
Cześć. Jestem Tom.
Jestem głównym specjalistą do spraw kontaktu z mediami w Kompleksie.
Wprowadzę cię w świat zastępstwa.
Jak wiemy, klonowanie rozpoczęło...
Nasi naukowcy dokonali licznych niezwykłych odkryć dotyczących
opatentowanej technologii w naszym Kompleksie.
Trudno sobie wyobrazić,
że kiedyś to było science fiction.
To okres o nazwie "naznaczanie”.
Na tym etapie twój klon jest jak gąbka.
Chłonie jak najwięcej z tego, co sprawia, że jesteś tym, kim jesteś.
Z najmniejszymi szczegółami.
Im dłużej klon będzie się ciebie uczył,
tym bardziej będzie cię przypominał.
GORĄCE TYŁECZKI
Jednak może się zdarzyć,
że klon spędzi z tobą niewiele czasu,
na przykład w przypadku samobójstwa.
Dla oryginałów, którzy są smutni, każdy dzień życia może być udręką.
Ten klon wygląda jak oryginał,
ale może być zupełnie innym człowiekiem.
Niektórym rodzinom to wystarcza.
Mam nadzieję, że spodobał ci się ten film.
Umierasz,
ale nie pozwól, by wpłynęło to na twoich bliskich.
Zastępstwo to dar dla nich.
Prawda, kochanie?
To prawda.
Byłem klonem i od 12 lat żyję jako Tom.
Zastępstwo działa.
NIEODEBRANE POŁĄCZENIA
Dzień dobry. Umieram
i chciałabym się umówić na wizytę.
Zapomniałam poprosić o dowód, że pani umiera.
Pewnie wspomniano o tym, kiedy się pani zapisywała.
Tak. Mam kopię wypisu ze szpitala.
Mogę też poprosić lekarkę o wiadomość.
Wypis wystarczy.
Nie wiem, czy się zdecyduję.
Chcę z kimś porozmawiać.
Musi pani jeszcze wypełnić formularz.
Oczywiście.
CENTRUM ZASTĘPSTWA
Nie stać mnie.
Proszę zrozumieć, że to dar dla pani bliskich.
Wyceni pani ich brak smutku?
Umrze pani.
Rozumiemy to i wiemy, że tak się stanie.
Rozłożymy płatność na raty.
Kiedy pani odejdzie, a klon stanie się panią,
to on przejmie pani obowiązki,
również te związane z zapłatą za procedurę.
Najważniejsze,
że nie musi się pani o nic martwić,
tylko o to, by umrzeć z godnością.
Boję się igieł.
I mam koszmary o tym, że jestem pod narkozą
i budzę się podczas operacji.
Musi pani tu tylko napluć.
- Jak długo to potrwa? - Około godziny.
- Dolać pani? - Poproszę, ale tylko do połowy.
Nie potrzebuję więcej.
Cześć.
Ty to pewnie Sarah.
Widziałam się w lustrze. Wyglądam tak jak ty.
Tak, jestem Sarah.
Sarah to twój oryginał.
Od teraz będziesz nazywana klonem Sary.
Po zastępstwie przejmiesz imię.
Masz ładną cerę.
I włosy błyszczą ci bardziej niż mnie.
Ładna koszulka.
Podczas procesu kodowania doszło do błędu.
Wpłynął on na kolor oczu.
Możemy zlikwidować klona i spróbować jeszcze raz.
Nie ma takiej potrzeby.
Niebieskie oczy są rzadsze i bardziej interesujące.
Świetnie. Damy pani pięć procent rabatu
w ramach rekompensaty.
Wspaniale.
Zanim mnie ubrali,
technik zażartował, że właśnie widzi cię nago.
Jesteś głodna?
Nie. Co najbardziej lubisz jeść?
Dania meksykańskie, japońskie, indyjskie.
Chętnie spróbuję.
A jakich dań nie lubisz?
Dobre pytanie. Chyba francuskich.
Bywają ciężkie.
Masz ulubiony gatunek muzyki?
Lubię wszystkie gatunki, pop, rock i hip-hop.
Chcesz posłuchać?
Później. Podoba mi się ta rozmowa,
a muzyka by ją zagłuszyła.
Są jakieś gatunki muzyki, których nie lubisz?
Country.
I metalu. To tylko jazgot.
- Witaj w domu. - Ładnie. Mieszkasz tu sama?
Nie, z chłopakiem, Peterem.
Wyjechał w delegację. Wraca za kilka tygodni.
Obym zobaczyła go, zanim umrę.
Jest przystojny i pracowity.
Na takiego wygląda. Cieszę się, że go poznam.
- Przedstawię cię też mamie. - A tata?
Zmarł kilka lat temu. Połowa małżeństw kończy się rozwodem,
ale moi rodzice do końca byli razem.
Nigdy się nie kłócili.
- Wiem, że za nim tęskni. - Cieszę się, że ją poznam.
Jeszcze jej o tobie nie mówiłam.
Peterowi też. Ale powiem.
Nie chcę, żeby mama wiedziała o chorobie.
Zmartwi się. Jestem jej jedynym dzieckiem.
Kiedy odejdziesz, będę ją kochać tak mocno, jak ty.
Albo mocniej. Petera też.
Dam ci ubrania.
Nie masz cellulitu. Ani boczków.
Rzeczywiście. Masz rację.
Trochę za luźna.
Może noszę mniejszy rozmiar. Powinnaś mnie zabrać na zakupy.
Twoja ulubiona pozycja seksualna?
To nudne, ale lubię misjonarską.
Czasem lubię duszenie. Delikatne.
A ulubiona pozycja Petera?
Na stojąco. Przodem i tyłem.
Lubi mi zakrywać oczy,
ale ja wolę go widzieć.
Pewnie dzięki temu wyostrzają się inne zmysły.
Nie podoba mi się ta koszulka.
Chodźmy na zakupy. Poszukam innego stylu.
Skarbie, widziałeś moje buty?
10 MIESIĘCY PÓŹNIEJ
Te czarne?
Te są Sary. Moje są brązowe i bardziej modne.
Znalazłam.
Stały koło drzwi.
Pięknie wyglądasz, kochanie.
Wzajemnie.
Do jakiej restauracji idziemy?
- Do francuskiej. - Uwielbiam francuską kuchnię.
Cześć, Sarah. Nie zauważyłem cię.
Idziemy na randkę.
Wszyscy zauważyliśmy, że coś nas łączy,
więc mówmy o tym szczerze.
Cenię naszą przyjaźń. Będę tęsknić, kiedy umrzesz.
Skoro o tym mowa, masz jakieś wieści?
Jutro idę do lekarza.
Chodźmy, bo się spóźnimy.
Pewnie po powrocie będziemy się kochać.
Jak wiesz, bywam głośna. Chcę, żebyś wiedziała.
Zapraszam.
Proszę usiąść.
- Jak się pani czuje? - Dobrze.
Nic mnie nie boli, tak jak pani mówiła.
Najgorsze jest czekanie. Nie wiem, kiedy to nastąpi.
Każdego wieczora myślę:
"Może jutro się nie obudzę”.
Wolałabym umrzeć we śnie,
żeby nie czuć, że umieram.
Nie wiem, jak to pani powiedzieć, ale najlepiej będzie wprost.
Nastąpiła całkowita remisja.
Nie umiera pani.
Mówiła pani, że to pewne.
Wspomniałam o marginesie błędu.
Jest pani pewna?
Czuję teraz ból w żołądku.
Jadła pani dziś śniadanie?
- Nie. - Zatem pewnie jest pani głodna.
Nie rozumiem.
Szczerze mówiąc, my również. Ale wygląda na to, że pani wyzdrowiała
i nie wątpimy w to, że będzie pani wiodła długie życie.
Rodzina się ucieszy.
- Nic nie mówiłam mamie. - Dlaczego?
Nie chciałam jej martwić.
Mój klon miał mnie zastąpić.
Oczywiście z soczewkami kontaktowymi. Mamie by mnie nie brakowało.
Powinna pani zgłosić się do Kompleksu w celu likwidacji klona.
Zgodnie z prawem klona mogą mieć wyłącznie osoby, które umierają,
a pani już do nich nie należy.
Jeździliśmy na wrotkach.
- Przewróciłam się. - Dwa razy.
Ale było fajnie.
Kiedyś też jeździłam na wrotkach z twoim ojcem.
- Przedstawiłeś ją mamie? - Co się dzieje?
Mamo, to ja jestem Sarah.
Miałeś przyprowadzić ją tu, kiedy umrę.
Kiedy umrzesz?
Nie przedstawiłem ich sobie.
Kontaktują się ze sobą od miesięcy.
Udajesz mnie, podczas gdy nadal żyję?
Rozmawiasz z nią?
Ktoś musiał. Mama chciała, żeby zadzwoniła do niej córka, którą kocha.
Wyjaśnisz mi, o co tu chodzi?
Umierałam. Cierpiałam na chorobę, która mnie zabijała,
więc zorganizowałam zastępstwo, żebyś za mną nie tęskniła.
Czemu nic nie mówiłaś?
Zrobiłam to dla ciebie. To miał być miły gest.
Ile czasu ci zostało?
W tym rzecz.
Zabawne.
Zrobiłam to wszystko na darmo.
Jak to?
Jednak nie umieram.
Właśnie byłam u lekarki. Jestem w remisji.
Zostaniesz zlikwidowana.
Znowu będziemy razem i wszystko wróci do normy.
- Jak to zlikwidowana? - Nie martw się.
Nie rozmawiaj z nią.
Już po tobie! Usunę cię, kurwa!
- Spokojnie. - To ja jestem Sarah, nie ty.
- Jesteś nikim. - Chodź na zewnątrz.
Nie całujesz mnie. Spróbuj jeszcze raz.
- Co ty robisz? - To znaczy?
Teraz jestem z nią.
Nie słyszałeś? Zostanie zlikwidowana.
Możemy znowu być razem.
To nie takie proste.
Co w niej jest?
Drobiazgi.
To, jak wypowiada moje imię.
Mówi wyżej: "Peter”, a ty płasko: "Peter”.
Mogę mówić tak, jak chcesz.
Powiedz, jaka mam być, a taka będę.
Za bardzo próbujesz imponować innym.
Odpowiadasz za mnie.
Musisz kontrolować sytuację. Wstydzę się z tobą wychodzić.
Moi koledzy z pracy śmieją się z ciebie za plecami.
O ile nakłonię cię do wyjścia z domu.
To zawsze jest moja inicjatywa. Nie wytrzymam dłużej.
Nawet jeśli nie mogę być z nią, nie będę z tobą.
Kocham cię.
Nikt nie będzie cię kochał tak jak ja.
Wiem.
Ale ja już cię nie kocham.
Jak to jest pieprzyć mnie, patrząc w oczy kogoś innego?
Idź na terapię.
Czekaj. To dom mojej mamy.
Mamo! Peter zamknął mnie na zewnątrz!
Mam nadzieję, że proces likwidacji będzie bolesny, suko!
I że będzie emocjonalnie bolesny dla was obojga!
Halo?
- Rozmawiam z Sarą? - Tak. Kto mówi?
Reprezentuję pani klona. Skorzysta on ze swoich praw
zgodnie z 28. Poprawką.
Wnioskuje o to, żeby zostać.
Jak to zostać?
Proponuję kontakt z prawnikiem.
Miłego dnia.
To standardowy wniosek.
Typowe warunki.
Brak kontaktu z klonem. Od zaraz.
Najemcą jest były, więc się pani wyprowadzi.
Dali pani dwa dni. To dużo,
bo zwykle dają jeden.
Pojedynek odbędzie się za rok.
Sąd wyznaczy datę później.
Do tego czasu będzie pani płacić klonowi.
Moment. Pojedynek?
Tak. Zdecyduje o tym, która z was będzie żyć jako Sarah.
Nie możecie istnieć we dwie.
Miała zostać zlikwidowana.
W takiej sytuacji jak pani, kiedy oryginał jednak żyje,
zwykle likwiduje się klona.
Ale czasem się zdarza,
że klon jest na świecie tak długo,
że stał się nową osobą,
i chce kontynuować życie.
Składa wniosek i dochodzi do pojedynku.
Myślałam, że pojedynki są tylko dla więźniów.
Nie tylko. Nie widziała ich pani w telewizji? Są popularne.
Nie lubię przemocy. Przyprawia mnie o mdłości.
Musi pani to przezwyciężyć, jeśli chce pani przetrwać.
Doradzam trening bojowy
z trenerem personalnym. Omówimy też moją stawkę.
Zabierz pościel z wielką plamą krwi.
Powinnaś ją uprać w zimnej wodzie.
Weź, co chcesz.
Twój klon ma inny gust. I tak chcemy zmienić wystrój.
Może zostaw kanapę i stolik kawowy.
Poza tym możesz zabrać, co zechcesz.
- Cześć, skarbie! - Nadal tam jest?
Tak, ale niedługo jej nie będzie.
W końcu nie będę oglądać tej ohydnej mordy.
Niech zabierze zakrwawioną pościel.
- Już jej powiedziałem. - To dobrze.
- Tęsknię za tobą. - Ja za tobą też.
WOJSKOWY TRENER PERSONALNY
NAJTAŃSZY W MIEŚCIE. ZADZWOŃ LUB NAPISZ
Chcesz żyć?
Tak.
Nie wierzę ci.
Chcę żyć.
Jeśli jest ci wszystko jedno, czy przeżyjesz pojedynek,
powiedz mi o tym teraz.
Podrę umowę
i będziesz mogła wydać pieniądze
na narkotyki, alkohol,
wakacje na plaży, seks,
wycieczki do wesołego miasteczka.
Wtedy na pewno zginiesz w pojedynku,
ale przeżyjesz swój ostatni rok
w niezwykłym stylu.
Powiedziałam, że chcę żyć.
Jesteś gotowa zabić?
Tak.
Wierzę ci.
Najpierw przygotujemy twoje ciało na to, co je czeka.
Zaczniemy od kalisteniki.
Dawaj.
Zaraz zwymiotuję.
To przez kwas mlekowy we krwi.
Tymczasowo cię truje.
Nie martw się. To uczucie minie.
Przeżyję. To moje życie. Ona mi go nie odbierze.
Chcę, żebyś obejrzała ten film.
Nie jest zbyt dobry, ale są tam obrazy, do których powinnaś przywyknąć.
ZAWSZE ZABIJASZ TEGO, KOGO KOCHASZ
Do jutra.
ZAWSZE ZABIJASZ TEGO, KOGO KOCHASZ
Na litość boską. Barbara!
Miałaś nie kłaść pierścionka obok zlewu.
Mam cię.
Utknąłem. Barbara!
Nie wygłupiaj się. To nie jest śmieszne.
Przestań!
Jestem twoim mężem.
Pokręcona fabuła i kiepskie aktorstwo, ale rozumiem, dlaczego mi go dałeś.
Dziś dostaniesz drugą część.
Film jest gorszy, ale bardziej brutalny.
Gotowa na trening?
Pojedynek odbędzie się na boisku.
Zwykle to boisko do futbolu lub piłki nożnej.
Czasami park, jeśli jest dużo miejsca.
Rywale stoją na przeciwnych końcach boiska.
Urzędnik daje znak urzędnikom na boisku,
żeby ściągnęli płachtę ze stołu.
Na stole leży pięć rodzajów broni.
Twoja rywalka dostanie identyczny zestaw.
Będziesz mieć dziesięć sekund na wybór.
Nie będziesz widzieć rywalki
podczas tego 10-sekundowego procesu decyzyjnego.
Jeśli na stole jest broń palna,
najprawdopodobniej obaj zawodnicy ją wybiorą.
Ale w takiej broni kończą się pociski.
Kiedy masz siekierę, nie potrzebujesz pocisku, żeby przeciąć rękę.
Siekiera jest cięższa
i wolniejsza od noża,
którego użycie wymaga bliskiej odległości.
Jak widzisz, liczy się przemyślana strategia.
- Tak? - Co, jeśli upuszczę broń
i będę za daleko od stołu, żeby wziąć inną?
Podoba mi się twój sposób myślenia.
Ile widzisz broni?
- Pięć. - Policz jeszcze raz.
Nadal pięć.
Jest ich sześć.
Odpowiednio przygotowane ludzkie ciało to broń.
Chciałbym, żebyś trenowała w wolnym czasie.
Wtedy przez godzinę będziemy ćwiczyć używanie broni i walkę wręcz.
Brakuje mi motywacji, żeby ćwiczyć.
Łatwiej mi, kiedy ktoś mnie naciska.
Znajdź aktywność, którą lubisz.
Istnieje ich wiele.
Możesz jeździć na rowerze,
wspinać się, tańczyć, pływać.
Prawie zapomniałem. Przyniosę ci film.
- Trójka to poderżnięte gardło. - Doskonale.
- Żadnych emocji. - Przepraszam.
UDERZENIE
Uderzenie tępym narzędziem w głowę.
Wpisałam od razu.
Strzał w klatkę piersiową,
raczej z broni małego kalibru.
- Prawdopodobnie przebił płuco. - Rana postrzałowa. Dobrze.
Strzała w głowie.
- Liczne rany kłute. - Wspaniale.
To było trudne.
Widziałem, że miałaś problem. Co wpisałaś?
Nie jestem pewna, ale wybrałam...
RAŻENIE PRĄDEM
...rażenie prądem?
Niezły strzał.
Wtedy widać byłoby wskazówki,
takie jak osmolone włosy, ubrania lub oparzenia.
To śmierć w wyniku zatrucia.
Powinnam była wiedzieć.
W porządku.
Nie trafiłaś tylko raz,
a sąd nie wybrałby trucizny na broń,
bo wolno działa i nie jest widowiskowa.
Kiedyś zacięłam się nożyczkami, podcinając grzywkę.
Kiedy przemywałam ranę, krew spływała i zemdlałam.
Dobrze, że nie upadłam na nożyczki.
A teraz nawet zmasakrowane ciało mnie nie rusza.
Zdjęcia zmasakrowanego ciała.
Zdjęcia. Racja.
Za tydzień czeka cię wycieczka.
Nie znam dokładnej daty z uwagi na charakter aktywności,
ale dam ci znać dzień wcześniej.
Bank zablokował mi kartę.
Muszę spłacić debet,
ale jutro dostaniesz przelew.
Dziękuję.
Płacę za treningi, wsparcie klona i lekcje hip-hopu,
- więc kasa szybko się kończy. - Rozumiem.
Czasami można płacić za usługi w inny sposób.
Możemy zawrzeć umowę
korzystną dla obu stron.
Ile to kosztuje?
Gol!
Dwa dolary osiem centów, z podatkiem.
Dolar i 34 centy, dystrybutor numer dwa.
Słucham?
Gdzie to jest?
- W czym mogę pomóc? - Trent mnie przysłał.
Jest przykryte, ale na pewno wiesz, co to takiego.
- Człowiek. - Ciało.
Kiedyś było człowiekiem, ale teraz to tylko ciało.
Zauważ, że w chwili śmierci była w twoim wieku.
Ma taki sam kolor włosów, kolor oczu
i nawet jest trochę podobna.
- Zginęła w pojedynku? - Nie.
Podczas jazdy motocyklem.
Zdaniem bliskich jeździła bezpiecznie.
Miała nawet pełny kask. Ale inny pojazd wjechał na czerwonym
i zderzył się z nią czołowo. Jeszcze przez kilka minut żyła.
Według świadków powiedziała, że powinna była kupić samochód.
Jak miała na imię?
Nieważne.
Najpierw otworzymy klatkę piersiową
i zbadamy narządy wewnętrzne.
Rozcinam skórę.
Odchylam ją, żeby mieć lepszy dostęp.
Proszę. A teraz
rozetniemy żebra okalające klatkę piersiową.
Pif, paf. Pistolet się zaciął.
Dwa razy chybiłeś, ale raz trafiłeś w bok.
Ominąłeś narządy.
Bum!
Nieźle.
Niszcząc skład broni, przesądziłabyś o moim losie.
- Dźgnięcie. - Jestem mniej mobilny.
Dźgnięcie, dźgnięcie.
Przebiłaś mi wątrobę. Od tej rany umrę.
Ale nie od razu.
Śmierć będzie wolna i bolesna.
Zabiorę cię ze sobą.
- Cięcie. - Jestem skaleczona.
Mocno krwawię! Nóż wypadł mi z ręki.
Blokuję miecz i wiążę ci ręce garotą.
Poluźniłem chwyt,
a garota wbija się w tętnicę promieniową w nadgarstku.
Garota nie tylko odcina dopływ krwi do mózgu,
ale też wbija mi się w ciało.
Nie żyję.
Dobrze!
Powinnaś była użyć pistoletu. Zawsze go bierz, jeśli jest.
Wiem, ale pistolety są nudne i nadużywane.
Rozumiem, ale jeśli w grę wchodzi życie albo śmierć, może być nudno.
Został tydzień, ale widzę, że jesteś silna,
fizycznie i psychicznie.
Zabiję ją.
Wiem to.
Może pomóc?
Nie. Tylko oglądam.
W razie potrzeby proszę dać znać.
Chwileczkę!
- Szukam stroju, w którym mogę umrzeć. - Ma pani szczęście.
Właśnie przyszły nowości, dla których można umrzeć.
Nie dla których, tylko w których.
Szukam stroju, w którym, gdy umrę,
będę wyglądać dobrze.
Ma wyrażać moją osobowość, być funkcjonalny i podkreślać moją figurę.
Od roku jestem w lepszej formie, ale nadal mam kompleksy.
Jeśli umrę, przynajmniej będę świetnie wyglądać.
Cena nie jest ważna.
Kurwa!
Szlag!
Jak to przełożony?
- Z powodu pogody. - Mogę zmoknąć.
W grę nie wchodzi deszcz, tylko burza.
- To kiedy? - Za miesiąc.
- Miesiąc? - Jeszcze jedno.
Opóźnienie uważane jest za wolę Boga,
więc musisz nadal płacić swojemu klonowi.
Przez kolejny miesiąc? Wczoraj wszystko wydałam.
Na co?
Na strój na pojedynek.
Jeśli nie zapłacisz, sąd zarządzi utrudnienie,
takie jak walkę z jedną ręką za plecami.
- Coś wymyślę. - W pojedynku zwyciężył klon.
- Na razie. - Od dziś to Robert Michaels.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Zacząłem nową pracę.
Podoba ci się?
Chyba tak. Jeszcze nie wiem.
- A co u ciebie? - W porządku.
- Przełożyli pojedynek. Pewnie wiesz. - Tak. Za dużo o nim nie mówi.
Zdziwiłem się, że zadzwoniłaś.
Uznałam, że już czas.
Chciałbym przeprosić za to, jak to się skończyło.
Użyłem bolesnych słów.
Rozumiem. Próbowałeś mnie od siebie odsunąć.
Chcę ci powiedzieć, że cię nie nienawidzę.
Nie chciałabym umrzeć, wiedząc, że tak myślisz.
Dziękuję.
Zrobię wszystko, żeby ją zabić.
I nie będę tego żałować.
Chcę, żebyś wiedział.
Wiem.
Zamówimy coś do jedzenia?
Byłoby miło.
Trent, przełożyli pojedynek.
Mogę z tobą trenować jeszcze przez miesiąc?
Zastanawiałam się...
WALKA
Pamiętasz, jak mówiłeś o płatnościach korzystnych dla obu stron?
Czy to aktualne?
Nie zniechęcaj się. Spróbujmy wolniej.
Pięć, sześć, siedem, osiem.
Lepiej.
- Od początku. - Dzięki.
Dzięki za lekcje hip-hopu.
Zbierałem się od trzech lat,
ale bałem się zacząć.
Liczę, że będziesz tańczył, nawet jeśli umrę.
Zapisałem się na zajęcia.
Świetnie.
Wiem, że nie chcesz czekać miesiąc, żeby zabić swojego klona,
ale uznaj to za szansę. Dostrzeż dobre strony.
Kolejny miesiąc to dodatkowy miesiąc treningów.
Widzisz tego psa?
- Tego na smyczy? - Wabi się Connor.
Po moim dziadku.
- To twój pies? - Tak.
Wygląda na miłego.
- Widzisz tę kuszę? - Tę?
Tak. Weź ją.
Stań tam.
Zastrzel mojego psa.
- Dlaczego? - Connor jest stary i schorowany.
Nie chcę.
W porządku. On cierpi.
Męczy go ogromny ból.
Ulżysz mu w cierpieniu.
Zrób to.
Proszę.
Cierpi w męczarniach.
Nie mogę.
Rozumiem.
Twój instynkt zabójcy mnie zawiódł.
Ale przynajmniej mój pies wciąż żyje.
Co ty odpierdalasz?
Przepraszam.
Cześć.
Zgubiłaś ją?
Zgubiłaś bliźniaczkę?
Tak. Nie mogę znaleźć swojej siostry.
Wygląda tak samo, bo jesteśmy bliźniaczkami, jak wy.
- Widziałaś ją? - Jest tam.
Już nie musisz się bać. Znalazłyśmy twoją siostrę.
Kiedy ja i Abby byłyśmy małe i poszłyśmy z mamą do sklepu,
podszedł do nas pan, który chciał pokazać Abby zabawkę.
Też chciałam ją zobaczyć,
ale pan powiedział, że jeśli pójdziemy obie,
mama będzie się martwić, gdzie jesteśmy.
Kiedy mama wróciła, powiedziałam jej o panu,
ale Abby zniknęła.
Nie było jej przez trzy dni. Znaleźli ją na parkingu.
Bardzo za nią tęskniłam i płakałam,
ale teraz ciągle jesteśmy razem.
Tylko w niedziele chodzi na rozmowy do pani Murphy.
Twoja siostra tu jest i bardzo cię kocha.
Dziewczynki.
- Kim jesteś? Puść ją. - Przepraszam.
Mamo, ta pani prosiła o pomoc w poszukiwaniu siostry.
Powinnaś już pójść. Chodźcie.
Wiem, że tam jesteś.
Chcesz mnie zabić.
Wiem, że do ciebie strzeliłam.
Trenuję od roku. To był instynkt.
Zaskoczyłaś mnie. Czego się spodziewałaś?
- Miałyśmy poczekać do pojedynku. - Wiem. Otwórz drzwi.
Obiecuję, że nie spróbuję cię zabić.
Prawie mnie trafiłaś. Przez szybę.
Zdziwiłam się, że chybiłam.
Jestem zwinna.
Mogę o coś zapytać?
Pewnie.
Kiedy się pierwszy raz zobaczyłyśmy i podałyśmy sobie ręce,
dlaczego nie spojrzałaś mi w oczy?
Nie wiem. Może dlatego, że wiedziałam, co się stanie.
Że cię zastąpię.
I miałam poczucie winy.
Miałaś przejąć moje życie, nie ukraść.
- Rozumiem cię, ale to też moje życie. - Najpierw było moje.
- Ale moje nie liczy się mniej. - Twoje życie jest moim.
Było twoje, ale zrobiłam z niego moje.
Bo ukradłaś wszystko to, co tworzyło moje życie.
Rozumiem, że źle do tego podeszłam.
Jest inaczej, niż się spodziewałam.
To znaczy?
Czasem kłócimy się z Peterem o drobiazgi.
Chciałam obejrzeć komedię romantyczną,
a on czarną komedię.
Jak mam być z kimś,
z kim nie mogę ustalić gatunku filmu?
Mama zachowuje się, jakbym zawdzięczała jej życie.
Dzwoni, żeby pogadać. Pisze, pytając, jak się czuję.
Rano pisze, że mnie kocha.
Nie mówiąc o postach w mediach społecznościowych,
które są umiarkowanie zabawne. Jest Dzień Matki. To nie wystarczy?
Co chcesz powiedzieć?
Nie wiem.
To teraz twoje życie.
Ja buduję swoje od nowa.
I zabiję cię w pojedynku.
Ale zrobię to szybciej i mniej boleśnie, niż planowałam.
Chcę cię dokądś zabrać.
Dokąd?
Jesteśmy spóźnione.
GRUPA WSPARCIA PO POJEDYNKU
Popchnąłem go, a on upadł.
Trzymał ręce w górze jak tarczę.
Nigdy nie zapomnę jego krzyku.
- Przepraszam. - Nie ma sprawy.
Usiądźcie.
Carl opowiada, jak się czuje
od czasu pojedynku.
Nie pamiętam, gdzie to było.
Moja pamięć nie jest już taka dobra.
Kiedy w tamtej chwili
strzeliłem klonowi w twarz, nie poczułem się źle.
Wiedziałem, że ja albo on.
Kiedy zobaczyłem jego mózg na trawie, wiedziałem, że spędzę więcej czasu
z dziećmi i wnukami.
Minęły trzy lata.
A ja ciągle mam koszmary.
Płaczę przez sen.
Dlatego moja żona śpi na kanapie.
Nie może wtedy na mnie patrzeć.
Czasem zastanawiam się,
po co walczyłem o to, by żyć,
skoro moje życie tak wygląda?
Niezła zagrywka. Twoje sztuczki na mnie nie działają.
Nic, co zrobisz albo powiesz, albo co oni zrobią albo powiedzą,
nie pozbawi mnie chęci przetrwania.
Nie w tym rzecz.
Uwierz, że też zrobię wszystko, żeby cię zabić,
bo też się do tego przygotowywałam.
Chcę, żebyś wysłuchała osób, takich jak my.
Ta, która przeżyje, pozostanie z tym do końca życia.
To klon Sary,
więc pewnie masz na imię Sarah.
Jestem Daryl, lider grupy.
Odpowiadam za proces wdrożenia
i dbam o to, by każdy trzymał się tematu.
Prowadzę też zajęcia ze sztuki.
Może do tego przejdziemy.
Podnieście swoją niedominującą rękę.
Napiszcie nią list do swojego oryginała
albo klona, w zależności od tego, kim jesteście.
Pomoże wam to połączyć się z częścią,
która, jak możecie odnieść wrażenie, należy do kogoś innego.
Rozumiecie, dokąd zmierzam?
DROGI KLONIE SARY
Spędziłem z tobą tylko dwa dni naznaczania.
Pozwoliłeś, żebym znalazł twoje ciało w wannie pełnej czerwonej letniej wody.
Nie wiedziałem, jak być tobą.
Nadal nie wiem.
Nie lubię ludzi, z którymi kazałeś mi mieszkać.
Przez to wpadam w depresję.
Też chcę się zabić.
Ale jak wiemy, nie można stworzyć klona klona.
Nie miałem wpływu na swoje istnienie,
ale nie chcę zawieść nikogo tak, jak ty zawiodłeś.
Wszystkiego dobrego.
Larry.
Większość osób nie szanowała tego, co mieliśmy,
a to było lepsze od tego, co kiedykolwiek poznają.
Znaliśmy się na wylot.
Lepiej niż zna się kogoś przez całe życie.
Tęsknię za twoim dotykiem.
Przykro mi, że umarłeś.
Chciałabym być następna.
Sarah...
To, co przeczytałaś... Nadal nie wiem, co powiedzieć.
Wzięłaś na siebie całą winę.
Napisałaś, że nie jesteśmy dla siebie wrogami.
Jest nim system, według którego tylko jedna może żyć
i który zmusza nas do walki, robiąc z tego chory widowiskowy sport.
Pewnie napisałaś coś podobnego. Może kiedyś mi przeczytasz.
Jasne.
I masz rację. Mamy wiele wspólnego.
Mnóstwo. Obie dobrze pływamy i mamy świetny biust.
Właśnie.
Dlaczego jedna musi umrzeć? Nie możemy żyć razem?
Nie mówię, że mamy się pieprzyć jak typ, który chyba to robił z klonem,
ale czemu obie nie możemy żyć?
Mówisz serio?
Cieszę się, że umiesz prowadzić. Nie nauczyłam się.
Ale wygląda to na łatwe.
Wciskasz z prawej, żeby jechać do przodu i cofasz, żeby się zatrzymać.
Nie, hamujesz lewym pedałem.
To ma sens.
A kierunki zmieniasz tym okrągłym czymś.
Obracasz w prawo, jedziesz w prawo,
obracasz w lewo, jedziesz w lewo.
Widzisz? Łatwizna.
Wygodne ubrania?
Są. Plecaki?
- Twój jest mniejszy, niż myślałam. - Mam wszystko, czego trzeba.
- Są. Nie masz broni? - Żadnej.
Ja też.
Jeśli mogę, przejrzę twój plecak. Ale nie chcę tego robić na drodze.
- Może podczas postoju? - Może być.
Też sprawdzę twój. Dla spokoju umysłu.
Jasne. Jedzenie? Jest.
I woda.
WODA
Tak, ostatnia jest woda.
Mam.
Napijmy się przed podróżą.
Chyba nie muszę przypominać o nawodnieniu.
Na wszelki wypadek weźmy większy łyk.
Dzięki.
Co się stanie, kiedy nie pojawimy się na pojedynku?
Kiedyś jeden zawodnik nie przyszedł, bo się bał,
ale zawsze ich znajdują i aresztują.
Niektórzy robią operacje plastyczne,
ale kiedy jesteś w programie zastępstwa, monitorują próby kontaktu z chirurgami.
Istnieje czarny rynek,
ale robiąc tam przeszczep twarzy, sporo ryzykujesz.
Chyba nie było pojedynku,
na który nie przybył oryginał ani klon.
Wyślą za nami psy.
Ale wtedy będziemy już za granicą. A tam będziemy bezpieczne.
Cieszę się, że mnie znalazłaś.
A parę tygodni temu chciałam, żebyś umarła.
Jesteśmy w dobrej formie.
Potrzebowałybyśmy więcej postojów, gdybyśmy nie trenowały.
Zgadzam się z tobą.
- Przepraszam za spóźnienie. - Kim jesteś?
Oryginałem. Sarah.
Gdzie byłaś?
Miałam problem z autem.
Jaki problem?
Pomyliłam koło, które skręca w lewo i w prawo,
z pedałem. Nic mi nie jest. Zaczynamy?
Nie możemy.
- Dlaczego? - Bo nie ma jeszcze twojego klona.
Poważnie? To do niej podobne.
Nie podeszła do pojedynku poważnie. Pewnie nawet nie trenowała.
Powiadomcie przełożonych. Pewnie uciekła.
Tak?
Obawiam się, że nie. Tylko oryginał.
Kod minus jeden.
Czy przysięga pan, że wedle pańskiej wiedzy
na bazie znajomości uczuciowej oraz intymnej,
to jest oryginalna Sarah?
Tak.
Czy przysięga pani, że bez cienia wątpliwości
obecna tu osoba
to córka, którą nosiła pani przez dziewięć miesięcy
i wychowywała przez 18 lat, pani krew z krwi?
- To moja Sarah, Wysoki Sądzie. - I w końcu,
czy przysięga pani, że jest tym, za kogo się podaje?
Jestem Sarah.
Chyba mam nową zmarszczkę i dwa nowe piegi.
- Na pewno nie. - Potrafię liczyć.
Na mojej twarzy jest jedna nowa zmarszczka i dwa piegi.
Zacznij używać kremu z filtrem,
nie tylko na plażę
czy do parku rozrywki, ale codziennie.
Masz delikatniejszą skórę niż inni.
I zacznij lepiej o siebie dbać.
Nie chcę być nietaktowny, ale teraz będzie coraz trudniej.
Jeśli mężczyźni o siebie dbają, tracą formę później.
Kobiety mają krótszy przedział czasu, w którym powinny być najatrakcyjniejsze.
Nie martw się.
Będę cię kochał bez względu na wygląd,
nawet z mutacją genu, która powoduje wczesne siwienie i łysienie.
Kupić ci więcej farby do włosów?
Nie. Kupię po drodze z pracy.
- Pamiętaj o spłacie raty za zastępstwo. - Pamiętam.
Dokąd idziemy na kolację? Może kuchnia meksykańska?
Nie lubię meksykańskiej.
MAMA
Nie odbierzesz?
To moja mama, nie twoja.
Sarah. Tu twoja mama. Dzwonię, żeby porozmawiać.
Stęskniłam się za tobą.
Pewnie właśnie wychodzisz z domu,
wsiadasz do samochodu
i zaczynasz kolejny dzień w pracy, którą kochasz.
Pozwoliłam sobie zamówić
kolejne opakowanie soczewek kontaktowych u optometrysty.
Kolorowe nie zawsze są w magazynie, więc lepiej zamówić na zapas.
Wiem, że ciągle próbujesz powrócić do życia.
Pomyślałam, że nowe soczewki
ci w tym pomogą.
Zadzwonię, kiedy wyjdziesz z pracy, żebyśmy zaplanowały weekendowy brunch.
Kocham cię.