Clara?
Hadi. Ben iniyorum. Aşağıda bir şey var.
Tamam.
-Bir şey görebiliyor musun? -Pek değil.
Dikkat et lütfen.
Burada kimse yok.
-Bir şey yok. -Aman Tanrım!
-Bu da ne? -Al. Peter tut.
Bu ne?
Bunlar boya.
-Burası ne böyle? -Stüdyo galiba.
Flaşı açamıyorum. Güncelleme yaptıklarında deliriyorum.
Daha yeni anlayabilmiştim. Yine değiştirmişler.
Niye yüzümü ejderha yapıp mesaj göndereyim ki?
Anlıyorum. Ben bakayım.
-Hallettim. -Aman Tanrım!
Bakın.
Haklıymışım.
O işte.
Evet! Aynen! Bulduk seni!
Biz kazandık! Evet!
Neden bize öyle bakıyor?
Hareket etmiyor.
Bu sadece bir resim.
Fishtown duvarlarındaki gibi.
Çok gerçekçi.
Durun, lamba buldum.
Tamam, güzel.
Harika.
Zekice.
Şu an iliklerime kadar Fredwynn'im.
"Görebilmek için ışığı kapat."
-Bana ver. -Sen yapamazsın.
Eski eşyaları iyi bilirim ben.
Bir dakika.
Çocuklar, görebilmek için ışığı kapatın diyor.
Tamam. Şimdi dene.
Mor ışık feneri.
-Dikkat et! -Ne?
Mor ışık akrepleri çeker!
-Aman Tanrım. -Fredwynn!
Fredwynn.
-Bakın! -Biliyordum.
Biliyordum.
İnanılmaz.
Vay canına.
Şuna bakın.
Nasıl bir emek işi bu.
Çocuklar. Başlangıcını buldum sanırım.
"Benim adım Clara ve ben senim."
"Eğer buraya kadar gelebildiysen
birbirimize sandığından daha çok benziyoruz demektir."
"Hem var ya,
gözlerini kısarsan
belki ben sen olurum."
Ben Clara.
Yaratıcı ve çok azimliyimdir.
Bazen korkarım.
Bir keresinde...
Evet, sadece bir kez...
...karanlık beni yutmuştu.
Biraz daha yaklaş.
Rahatla.
Bu tuhaf bodrumda,
mor ışıkta,
bu tuğladan duvarın önünde.
Hadi ama, biraz güven bana.
Çünkü ben Clara'yım.
Ve ben senim.
İnanmıyor musun?
Sorun yok.
Sana kanıtlayacağım.
Burası Fishtown.
Evim güzel evim.
Evvel zaman içinde falan filan.
"Burada daha iyi günlerimiz olmuştu." derler ya hani.
Fishtown kafasından vurulmasa
iyi gün nedir öğrenemezdi bile.
Kurallar basit.
Burada doğuyorsun,
burada yaşayıp burada ölüyorsun.
Fishtown'da rüya görülmez derler.
Uyanmak çok acıdır çünkü.
Bugünün farkı neydi bilmiyorum.
İdare ederdi işte.
Belki içimi kemiren de buydu.
Kaderim bu muydu yani?
"İdare eder" bir hayat mı?
Dahası yok muydu?
Ben özel...
...değil miydim?
Annem özeldi.
Bir şeyler yaptı.
Ama karanlık onu yuttu.
Babam bunun annemin değil de benim hikâyem olduğunu,
o konuya kafa yormamamı söyler ama yoruyorum işte.
Uzun bir süre kalbimde büyüyen acıyı görmezden geldim.
Ve bugün o acı bir türlü dinmiyor.
Karanlık kapımı çalıyor, hissediyorum.
Çok yorulmuştum.
Umutsuzluk hissinden
yorulmuştum.
Güçsüz hissetmekten
yorulmuştum.
Ama ben Fishtown değilim.
Annem de değilim.
Ben Clara'yım.
Ve bu benim hikâyem.
Hissettiğim o iyi duygunun adını bilmiyordum.
Henüz diyelim.
Ama mavi olduğunu biliyordum.
Ve ne zaman ihtiyacım olsa genelde orada olurdu.
Sadece yakalamalıydım.
Bazen bu çok zor olurdu.
Ama buna mecburdum çünkü bana ihtiyacım olan tek şeyi veriyordu.
Başka Bir Yer'e açılan
bir pencere.
Dondurma arabası!
LEZİZ DONDURMALAR
Yeni gelmiş.
Ya da belki de hep buradaydı ama ben göremiyordum.
Belki de burayı sığınabileceğim bir yer olarak
hayal edebilirim.
Buradan kaçmak yerine yani.
"...buradan kaçmak yerine."
-Kendine pencere çizmiş. -Hayatını eline almış.
Boyadığı pencereden yukarı mı çıkmış? Nasıl yani?
Dikkatinizi verin.
Bu bir ipucu.
Diğer ipucu ne?
-Fredwynn. -Fredwynn.
Başkasının evindeyiz Fredwynn!
-Peşinden gitsek mi? -Bilmiyorum.
Bize bir işaret verir belki.
Peki, işaret bekleyelim.
-İşte! -Fredwynn?
-Fredwynn!
Her yerde bubi tuzağı var.
Sadece bir sandalye.
Fenerlerimizi daha etkili kullanmamız lazım.
Ya da lambaları. Lamba açabiliriz mesela.
-Tut şunu. -Tamam.
-Fredwynn iyi misin? -İyiyim.
-Kanıyor! -Sorun yok.
-Kanıyor. -Çizildi sadece.
Lavaboya yürü hadi.
Astrenjan falan vardır belki.
Elimi tutmana gerek yok.
Yara bandı yok ama en azından temizleyeyim.
Telefonumu tut.
Al. Tamam.
Kokuyu aldınız mı?
Tuvaletteyiz sonuçta.
Güherçile bu.
Çile gibi bir koku, evet.
Potasyum nitrat. Güherçile de denir.
Herkes dışarı!
-Dışarı! -Ne oluyor?
Dur. Ne oldu?
Geri çekilin.
Voilà!
Gelebilirsiniz.
Harika bir şey bu!
Peki.
Devam edelim mi?
Ben Clara.
Mateo.
Mateo çok başarılı biriydi.
Buna şüphe yok.
Beyin gücü kas gücüyle birleşmişti.
Bu Kimbra.
Hassas küçük kardeş Kimbra'nın sert mizacının altında
yavru zebralar ve kızarmış hamur aşkı yatıyordu.
Bu Sanjay.
Sanjay pek iyi görünmezdi
ama söylentilere göre köküne kadar kesilmiş ayaklarını
patenle gizliyordu.
Haftalarca ortadan kaybolduğu vakitlerde
Amerika hükümeti için ölümcül bir suikastçıya dönüşürdü.
Hemencecik yakın arkadaş olduk.
Ve sonsuza kadar en sıkı dostlar olacağımızı biliyordum.
Şey... Bir şeyi merak ediyorum.
Sizce burası şey bir yer olabilir mi...
Bilemiyorum.
Özel bir yer.
Yani belki biraz zorlarsak
her şey göründüğünden daha güzel olabilir.
Mesela ya bu aslında bir çöp kamyonu değilse?
Bu aslında bir Zamboni.
Arkasından kar ve buz bırakıyor.
Zamboni.
Ya da şu atık hayvansal yağ fabrikasının bacaları,
belki biz bakmazken
gökyüzüne gizlice renkli marşmelovlar üflüyorlardır.
Yani ben diyorum ki belki bir olursak
hikâyeyi değiştirebiliriz.
Ne dersiniz?
Hayır mı?
Anlamadılar.
Niye benim gibi göremediler?
Neden sadece...
...inanmadılar?
Nasıl veya nedendir bilmem ama ben sadece...
...bir şeyler yapmam gerektiğinin farkındaydım.
Kendimi umutla boyamıştım
ve şimdi boyanın aktığını hissedebiliyordum.
Düşün Clara.
Bu senin hikâyen.
Bir şey dene.
Bir şey yap.
Hata yapabilirsin.
Buldum.
İşte oradaydım.
Başka Bir Yer'i bulmuştum.
Amacımı anlamıştım.
Aklıma bir şey geldi.
Ona I.D.E.A. adını verdim.
Hep umuttan bahsediyordum
ama sadece anlatmak yetmiyordu.
Onlara gerçekten göstermeliydim.
Anlarlar mı emin değildim.
Bu beni korkuttu mu?
Düşündüğümden de çok.
Ama ben kendim inanmasam
onlar nasıl inanacaktı?
Onlara hayata seyirci kalmamamız gerektiğini gösterdim.
Hayata uzanıp dokunmaları gerekiyordu.
Bu bir haykırıştı, duyabilirdiniz.
İçine daldığınızda sizi tarihteki en sıcak günde
ıslak bir tuz serpintisi gibi
milyonlarca kilometre öteye götürebilirdi.
Dondurmacının yangın musluğuna çarpması da fena olmadı.
-Ben alırım sana. -Çikolatalı buldum!
Önemli bir andı.
Olağanüstü, parıltılı, yapışkan,
büyülü ıslaklığıyla mükemmel bir andı.
Ve işte o an
herkes Başka Bir Yerde'ydi.
Şey, neredeyse herkes yani.
Ne halt ediyorsunuz siz?
Dondurmayı bedava veriyorsunuz.
Yoluma taş koyuyorsunuz. Anne babanıza söyleyeceğim.
İçimdeki Kutsal Boş Vermişlik'i çıkarıyordum.
Neyini?
Ben de emin değilim.
Baş aşağıyken aklıma geldi.
Kendimize Başka Bir Yer Cemiyeti ismini verdik.
"Ve hiçbir şeyin bizi ayırmayacağına söz verdik."
İyi misin?
Ben mi?
Evet. Tabii. Sadece...
...bana ilham veriyor da
İmkânsızlığın kabul edildiği bir yerdeydi
ve orayı güzelleştirmek için uğraştı.
Çok etkilendim.
-Öyle mi? -Evet.
Bu benim etkilenme ifadem.
Tanrım! Saat neredeyse gecenin üçü. Gitmeliyim.
Geciktim. Lev merak eder. Taksi çağırayım.
Telefonum nerede? Sendeydi.
Nasıl yapacağım? Taksi mi yazacağım?
Yarın Peter ve Simone işten çıkınca
burada buluşup hikâyenin devamına bakacağız. Olur mu?
Güzel.
Kafamızı oyuna verelim.
Hayatınıza devam ederken ipuçları için de gözünüzü dört açın.
-Evet kafanız böyle çalışmıyor ama... -Simone sanat mezunu.
Pardon. Sen sanat okumuştun değil mi?
Ve hikâye çoğunlukla Clara'nın sanatıyla ilgili.
Gerçek birini arıyor da olsak
bulmaca çözüyor da olsak
belki olayların onun sanatıyla bir ilgisi vardır.
Bu fikir aptalca gelmedi.
Teşekkürler.
Tamam. Bir düşüneceğim.
Olayların koreografisi mükemmel hazırlanmış.
Belki de eşleşmemizin bir sebebi vardır.
Sanatla ilgili olan sensin. Belki şimdi sıra sendedir.
İzin verirseniz biraz düşüneyim.
Tabii. Baskı altında hissetme.
Bu arada bir sorum var. -Evet?
Ben işkence gören sanatçı kızsam,
Fredwynn yol gösteren adamsa
Janice de Janice ise
sen ne oluyorsun?
Herhâlde cesur olması gerekirken
kendini utandıran adam oluyorum.
-Doğru olabilir. -Evet.
Geldi! Simone seni de bırakayım mı?
-Evet, lütfen. -Tamamdır.
Pekâlâ.
-Hoşça kalın. -Görüşürüz Janice.
-Görüşürüz. -Simone.
Ben işkence gören dememiştim.
Biliyorum.
Evet, Philly'deki bu şeyin hikâyesi çok eskiye dayanır.
Tina Llamada daha iyi bilir. Ona mail atayım.
Harika olur. Teşekkürler.
Bir proje üstünde çalışıyordum da.
Biraz ilerleyince size de anlatırım ama...
...şu an biraz Dövüş Kulübü gibi.
Ama bence Dövüş Kulübü'nün pozitif bir versiyonu.
Harikaymış.
Çok güzel görünüyorsun.
Bunu söylememe kuralı var mı sizde?
Kuralları boş verin. Dikkatli konuşmaya uğraşıyoruz işte.
Ve bence bu geçiş sürecinde güzel göründüğümü
söyleyebilirsiniz.
Belki öğretmen öğrenci ilişkisinde bu doğru olmaz ama
bu konular üstüne konuşmak herkesi zorluyor zaten.
Ben de okula döneceğini söylemeni umuyordum.
Yok.
Hayır, ben...
Şu an ne yaptığımı bilmiyorum bile.
Tanımadığım insanlarla gizemli bir oyun oynayıp
öyle koşturuyorum.
Hayatımla ilgili büyük bir karar verecek durumda değilim gibi geliyor.
Niye büyük bir karar olsun ki?
Anlayamadım?
Buraya dönmen neden büyük bir karar olsun?
Yani herhâlde...
Bu şey gibi...
Sanki bir yola girmişim de
farkında bile olmadan yola düşmüşüm bile.
Yani lisede sanatı seviyordum
ama sırf iyi olduğum içindi.
Bir de diğerlerine göre daha çok seviyordum.
Üniversite ve yüksek lisansı da bu alanda yaptım ama sonra...
Her şey bittiğindeyse
burada...
...mutlu olmadığımı anladım.
Bunun ne kadarı benden veya bu tutumumdan kaynaklanıyor bilmem.
Ama sanki şu an bir adım geriye atıp
ne istediğimi düşünmezsem
bir gün uyandığımda
60 yaşımda nerede olduğumu bilmeden aynaya bakıyor olacağım.
Ben deniz biyolojisi okudum.
-Ne? -Evet.
Resmen kafayı takmıştım.
Sonra bir noktada
sürekli ıslak gezmeyi sevmediğimi fark ettim.
Hep balık kokuyordum.
Ve sanata geçtim. Mutluyum.
Kuruyum ve orta yaşlı adam kokum var.
Yani bir karar veririz ve gerektiğinde yeni bir karar veririz.
Senin kararın gerçekten büyük ve önemliydi.
Diğerlerinin büyük olmasına gerek yok.
Seni mutlu eden bir şey bul. Dene.
Hata yapabilirsin.
Hata yapabilirim. Evet.
Kutsal Boş Vermişlik'ini göster diyorsun.
Bu tam olarak ne demek bilmesem de
"Kutsal Boş Vermişlik" yeni favorim.
Teşekkürler.
Duvar yazılarıyla ilgili
aklınıza bir şey gelirse
lütfen haber verin bana.
Tabii.
Başka Bir Yer'imi bulmalıyım.
Bir şeyler yap.
Bir şey kanıtla.
Düşün.
Hayal et.
Gerçek değilsin sen.
Çok yorgunum.
Şimdi de kendi kendime konuşuyorum. Tamam.
Hey! Güherçile Alaycıdüdük!
Söylediğinin adımla alakası bile yok ama efendim?
Bana yardım edecek misin?
Boş vermişliğini bul dostum. Başkasından bekleme.
ÇALMA LİSTESİ: PETER'IN ŞARKILARI HEY, LİSTEN BOŞ!
Boş vermişliğimi bulacağım.
GÜZEL BİR GÜN! ÇALMA LİSTESİ
GOOD VIBRATIONS - THE BEACH BOYS
Hey, Peter!
Buradayım şapşal!
Diğerleri de senin gibi hissetse güzel olmaz mıydı?
Evet, olurdu.
Ee?
Hayır.
Ne yapmamı istediğini biliyorum. Yapamam.
Herkes yapamazsın diyordu ama ben lafı ağızlarına tıkadım.
Hadi ama dostum.
Keyfini çıkar biraz.
Peki.
TÜM KULLANICI ÇALMA LİSTELERİNİN ÜSTÜNE YAZ
Bunu yapmamalıyım.
Kesinlikle.
İki, dört, altı, sekiz!
Bravo! Çok iyisiniz kızlar!
-Yapılsın istemiyor sanırım. -Bence de, o...
Bunda da yapabiliriz. Evet.
Dünyayı değiştirebileceğine inanıyor.
Ayrıca tüm mahalleye de ilham vermiş.
Harikaydı. Her şeyin mümkün olduğunu hissettiğim anlardan biriydi.
Ve hoşlandığı bir oğlan var.
O işin sonunu biliyoruz.
Ama aklıma takılan bir şey var.
Seninle bunun üstüne konuşalım isterim.
Peter, Simone ve Fredwynn tamamen Clara'nın oyununa
ve görüşlerine odaklanmış durumdalar.
Ama bir şeyleri gözden kaçırıyormuşuz gibi geliyor.
Üzücü bir şeyi.
Clara sadece umut ve heves değil.
Bana çok çaresiz biriymiş gibi geliyor
ve onun için endişeleniyorum.
Tamam. Söyleme.
Yüzünden anladım. Fazla düşünüyorum.
Çocuklar o tutkularını ve öğrenme arzularını
bana da bulaştırdılar.
Bugün hep beraber o evde toplanacağız.
Muhtemelen daha çok odası var.
Hikâyenin devamını öğrenip bir ipucu buluruz belki.
Fredwynn'e hep ipucu lazım.
Janice.
Konuşabilir miyiz?
Müsaitsen.
Olur.
Evet, tabii.
Teşekkürler.
-Erkencisin. -Evet.
Geçen gece olanlardan rahatsız olduğumu
bilmeni istedim.
Çok özür dilerim Meredith. Gece yarısı olmadan gelecektim.
Çalışma saatlerini esnettiğin için minnettarım.
Bir maceraya daldım işte.
Bir daha olmaz.
Yok, o değil.
Gönderdiğin mesajı biraz kaba buldum.
Hangi mesaj?
Bak.
"Selam canım. Ben eğleniyorum.
Beni rahat bırak. İspiyonculuk istemem.
Burada kalmam lazım. #IceBucketChallenge.
Siyah Noel Baba."
Bu mesajı atmadım. Anlamadım bile.
Ama senin numarandan geldi.
Bu imkânsız.
"Başka Bir Yer Cemiyeti.
Gölgede çalışır.
Genelde yanılır ama şüphe etmez.
Biz oranın sırrının bekçileriydik.
Biz bir takımdık. Gelecek bizdik.
I.D.E.A.'yı hayata geçirecektik.
Hey! Hey, durun!
Ve de fakirdik. O yüzden gerekeni yaptık.
Sonuçta çoğunluğun iyiliğini istiyorduk.
Durun! Yine mi ya!
Durun!
Hey!
Kim olduğunuzu bilmiyorum ama sizi bulacağım!
Küllerinden doğan
yeni bir uygarlıktık.
Kutsal Boş Vermişlik'ten beslenir,
Başka Bir Yer için çalışırdık.
Evet!
Terk edilmiş bir tütün dükkânı Batcave'imiz oldu.
BAŞKA BİR YER LOKALİ
Birlikte dünyayı daha yaşanılır kılacaktık.
Rica etsem...
...dükkânımı da
güzelleştirebilir misiniz?
Yarın geliriz.
Söz.
Bu arada size benzeyen bir grup çocuk daha var
ama kostümleri pek güzel değil.
Onları bulur musunuz?
Onları ailelerine şikâyet edeceğim.
Tabii.
Ne oluyor Frank?
Kim yaptı bunları?
O yaptı.
Gözlerine baktığımda
Gelir benimle falan filan bir şeyler
Tek bir kuralımız var.
-Neydi o kural? -Mary'nin Splenda'sını alma.
Çalma listelerine müdahale etme.
Çalma listesi insanların DNA'sı gibidir.
Rıza almadan şarkı ekleyip DNA'larını değiştirmiş oldun.
Genlerle oynamaya gelmedik buraya.
İnsanlara sınırsız seçenek sunuyoruz.
Ama onlar bir yere hapsolmuş gibi
aynı şarkıyı dinleyip duruyorlar.
Paralarını alıyoruz
ve bu ihtimaller denizinde kaybolmalarına izin veriyoruz.
Bu seçim yanılsamasıdır. Nereye bakacağımızı bilirsek
tüm o güzellikleri görebileceğimizi göstermek istedim sadece.
-Kim olduğunu sanıyorsun ki? -Ben kendimim!
Ben benim. Belki de... Ona benzemeye çalışıyorumdur.
Ne diyorsun sen?
Peter, sana şöyle söyleyeyim.
İş. İş falan.
İş.
İş falan.
İş.
-İş falan. -İstifa ediyorum.
Hissizleşip söylediklerine kafa sallayamam artık.
Yapamam. Benden bu kadar.
-İstifa edemezsin. -Eminim işine daha çok yarayacak
birini bulabilirsin ama beni burada tutamazsın.
Ben bir yetişkinim, istediğimi yaparım.
İstifa ediyorum.
Hayır, edemezsin çünkü az önce seni kovdum zaten.
Dediklerimi dinlemedin mi hiç?
Hayır.
Dinlemiyordum.
Burada. Biliyorum.
-Tabloların arkasına baktın mı? -Her yere baktım.
-Biz ne yapalım peki? -Düşünün işte!
Dikkatimi dağıtmayın yeter.
Sessiz düşünün.
Bu garip işte.
Ne?
Clara bana örgü ören biriymiş gibi gelmedi.
Annesi de burada yoktu.
-O zaman bu... -Lütfen!
Bırakın düşüneyim.
Ne oldu?
Ben mi?
İstifa ettim.
Sözde önce o beni kovmuş
ama o kısmı duymamıştım.
O yüzden kendimle hâlâ gurur duyuyorum.
Çocuklar.
İlham verdi demiştim.
-Senin adına sevindim. -Çocuklar.
Nerede bu ipucu?
Çocuklar!
Voilà!
Sen çekeceksin.
Ben okuyacağım.
"Mavinin
yüzlerce tonu
olduğunu
biliyor muydun?"
Kraliyet mavisi, camgöbeği, turkuaz mavisi,
mürekkep mavisi, deniz mavisi,
Fars mavisi, Hava Kuvvetleri mavisi.
İhtiyaç duyabileceğin her şey bizde var Clara.
Ham maddeler, tasarımcılar,
asistanlar.
Şu an için fazla gelmiş olabilir.
Dünyayı değiştirip ekibime katılan herkes bunu yaşadı.
Mahallende tek başına yaptığın şey
bir mucize.
Kullanabileceğin tüm bu kaynaklarla
kendi başına yaratıp tüm dünyaya yayabileceğin
sihri bir hayal etsene!
Ama her şeyi kendim yapmadım ki.
Ah, arkadaşların. Tabii.
Ofisime gidip bu konuyu bir konuşalım.
Bir şey içer miydin?
Biraz su alırım.
Çok şık görünüyorsunuz, o yüzden varsa gazlı içecek alırım.
Clara.
Dünya tahmin edemeyeceğin kadar çok şey sunar sana.
Vay anasını! Çok lezzetliymiş!
Ah, Mateo delirecek.
Dostlarımla tanışmalısınız. Dünyayı değiştireceğiz.
Bayılacaksınız.
Buna eminim. Heyecanla bekliyorum.
Bazen bizim gibi insanların,
özel olanların yani,
etrafındakilerle ilgili zor seçimler yapması gerekebilir.
Sen eşsiz birisin Clara.
Çünkü umut saçıyorsun.
Umut ender bulunan ve değerli bir kaynaktır.
Enstitü'de satmaya uğraştığımız şeyi
sen bedava dağıtıyorsun.
Sana hayal kurabileceğin,
ve bu engin yeteneğini keşfedebileceğin
Fishtown'ı aşıp dünyayı değiştirebileceğin
bir alan açmak istiyorum.
Karar senin.
Senin yerin özel olanların yanı.
Bize katıl.
Nasıl geçti?
Dünyayı değiştirebileceğimi söyledi.
Ama yalnız olmam gerekiyormuş.
Eh...
Ben de ona
defolup gitmesini söyledim.
Ne? İşte bu!
Kimse Başka Bir Yer Cemiyeti'ni dağıtamaz öyle!
Uyanın millet, bu bir devrim!
Ne yapacağını biliyorsun.
Süslü İngilizce'siyle süt ikram eden bir katrilyonere ihtiyacımız yoktu.
Çünkü I.D.E.A.'mız vardı.
Tek ihtiyacımız da buydu.
Enstitü'nün başka fikirleri vardı.
İlginç fikirlerdi tabii ama...
Hayır. Olmaz! Unut onları!
Umut satılmaz!
Umut herkesindir.
Tabii özel insanlardan olmak isterdim.
Ve evet, tüm o yeni boyalar benim olsun isterdim.
Ama...
Yani...
Doğru kararı verdim.
Bence yani.
Hayır!
Koştum. Bağırdım. Kaçmaya çalıştım.
Clara!
Hadi, elimi tut! Yapabilirsin, hadi!
Ve sonra...
Ortadan yok oldum.
"Karanlık beni yuttu."
Kahretsin.
Kızı sokaktan kapıp götürmüşler.
Ne güzel hikâyeydi. En azından bir süreliğine.
Sonra olan oldu işte.
Aslında her şey önüne serilmişti.
Elinden aldılar.
Güçlü zayıfı yer. Daha hızlı koşmalıydı.
Bana mesajdan bahsetmedin.
Efendim?
Dün gece hemşire Meredith'e yollamışsın.
Mesajı bana göstermedin. İhanet ettin.
-Hemşire mi? -Telefonun bendeydi, evet.
Eve gitmeliydim. Kocam gece kötü olmuş.
Yanında olmalıydım.
-Ölebilirdi Fredwynn! -Kızmışsın, anlıyorum.
Ve nasıl tepki vereceğimi bilmiyorum ama...
...ruh hâlinin farkındayım.
-Senin ne haddine! -Eğleniyor gibiydin.
Ne biliyorsun?
Ne hissettiğimi bilemezsin. Hiçbir zaman!
Daha kendi hissettiğini bilmiyorsun.
Bak, belki de hayatında bu oyundan daha önemli bir şey yoktur
ama benim var!
Görüşürüz Peter, Simone.
Hoşça kal Janice.
Şey...
Janice oyunu biraz fazla ciddiye alıyor.
Ben biraz hava alayım.
Bu tahmin etmiyordum.
Tuhaf bir oyundayız, değil mi?
İnsanları etkiliyor.
Resmen istifa ettin.
Evet. Ettim.
-Ettim. -Seninle...
...gurur duyuyorum.
Orada çok mutsuzdun.
E, şimdi ne olacak?
Bilmem. Bir yolunu bulurum herhâlde.
Peki. Ben de bugün gözümü karartıp üniversite hocama
muhtemelen okula geri dönmeyeceğimi söyledim.
Belli ki ikimiz birden bir yol arayacağız.
Evet.
İyi ki tanışmışız.
Öyle mi?
Evet.
Bence de.
Benim...
Benim eve dönmem lazım.
Taksiyi paylaşmak ister misin?
Evet. Tabii ki.
Ah, hocam mesaj atmış.
Bir şey mi olmuş?
Simone?
Haklıymışsın.
Peter, ben...
Galiba haklıydın.
Bu ne?
"Anlattığın gibi bir olay yok şu an.
20 yıl önceden şunu buldum."
PHILLY'DEKİ DUVAR RESİMLERİ
Gerçekmiş.
Hikâye gerçekmiş.