Clara?
Schodzę na dół. Tam coś jest.
Okej.
- Widzisz coś? - Niewiele.
Bądź ostrożny.
Nikogo nie ma.
- To nic. - Mój Boże!
- Przytrzymaj! - Co to?
Co to jest?
Farby.
- Co to za miejsce? - Chyba pracownia.
Nie mogę włączyć latarki! Jak tylko nauczę się to robić
w jednym systemie, zaraz mi coś zmieniają!
Po co mi przerabianie zdjęć twarzy na pysk smoka?!
Rozumiem. Pomogę ci.
- Jest! - Wielkie nieba!
Patrzcie!
Miałem rację!
To ona.
Znaleźliśmy cię!
Wygraliśmy!
Czemu tak się gapi?
Stoi jak słup.
Jest namalowana.
Tak jak murale w Fishtown.
Taka realistyczna.
Znalazłam włącznik!
No dobrze.
Super!
Sprytne!
Fredwynn jest w pełni sobą.
"Wyłącz światło, a zobaczysz".
- Pokaż. - Nie dasz rady.
Znam się na starociach.
Czekajcie...
"Wyłącz światło, a zobaczysz".
Spróbuj teraz.
Czarne światło!
- Uwaga! - Co?
Wyszukuje się nim skorpiony!
- Boże... - Fredwynn!
Fredwynn!
- Spójrzcie! - Wiedziałem!
Przeczuwałem!
Niezwykłe!
Jeju...
Patrzcie...
Ktoś poświęcił wiele czasu i pracy.
Ludzie, znalazłam początek!
"Nazywam się Clara i jestem wami".
"Skoro tu jesteście,
łączy nas więcej, niż myślicie..."
Kurczę,
zmrużcie oczy,
a poczujecie się mną".
Na imię mi Clara.
Jestem twórcza i przebojowa.
Czasem się boję.
Raz kiedyś...
zdarzyło się...
że pochłonął mnie mrok.
Podejdźcie.
Rozluźnijcie się.
Mimo ceglanego muru
i czarnego światła
w ponurej piwnicy...
ułatwcie mi zadanie.
Bo ja jestem Clara.
I jestem wami.
Nie wierzycie?
Jasne.
Pokażę wam.
NADAJEMY Z GDZIE INDZIEJ
Fishtown.
Moja dzielnica.
Dawno temu i nieprawda!
Mówi się, że coś pamięta lepsze czasy.
Ale Fishtown żadnego okresu świetności
nigdy nie przeżywało.
Zasady są tu proste.
Rodzisz się tu,
żyjesz, a potem tu umierasz.
Lepiej nie oddawać się tu marzeniom,
bo rzeczywistość bywa bolesna.
Nie wiem, czy ten dzień był inny.
Na pewno dość znośny.
Może dlatego dręczyło mnie pytanie:
Czy to jest mi pisane?
Życie pełne znośnych dni?
Dlaczego nic lepszego?
Czy nie jestem...
wyjątkowa?
Moja mama taka była.
Robiła różne rzeczy.
Aż pochłonął ją mrok.
Ojciec mówi, że nie powinnam myśleć o niej,
lecz o sobie, ale nie mogę.
Długo bagatelizowałam ból, który narastał w moim sercu.
Ale tego dnia nie dawał mi spokoju.
Czułam, jak ogarnia mnie ciemność.
Byłam zmęczona.
Znękana...
beznadzieją...
i poczuciem...
bezsilności.
Nie będę jak Fishtown.
Ani jak moja mama.
Jestem Clara.
Stworzę własną historię.
Nie umiałam jeszcze nazwać tego nowego, pozytywnego uczucia.
Ale kojarzyło mi się z błękitem
i zwykle było w pobliżu, pod ręką.
Wystarczyło sięgnąć.
Czasami miałam z tym trudność,
lecz to było właśnie to, czego potrzebowałam.
Moje okno na świat...
Gdzie Indziej.
Obwoźna lodziarnia?
PYSZNE LODY
Coś nowego.
A może nigdy wcześniej jej nie zauważyłam?
Może mogłabym zmienić to miejsce tak,
by stało się moim azylem...
zamiast uciekać.
"…zamiast uciekać".
- Namalowała sobie okno. - Dziewczyna z jajami!
Przeszła przez ścianę?
Nie rozpraszaj się.
To wskazówka.
A gdzie następna?
Fredwynn?
Tam ktoś mieszka!
Idziemy za nim?
Nie wiem. Niech da nam znak.
Zaczekamy.
- Jest! - Fredwynn?
Fredwynn!
Pełno tu pułapek.
To tylko krzesło.
Trzeba umiejętniej korzystać z latarki.
Albo z lamp. Lepiej świecą.
- Trzymaj. - Okej.
- Jesteś cały? - Tak.
- Skaleczyłeś się. - To nic.
- Krew ci leci. - Drobiazg.
Znajdźmy łazienkę. Pewnie będzie tam coś na rany.
Puść moją dłoń.
Bandaża nie ma, ale przemyję ranę.
Potrzymaj telefon.
Pokaż.
Czujecie?
Pachnie łazienką.
To saletra.
Nie znam się na przyprawach.
Chodzi o azotan potasu.
Wyjdźcie stąd!
- Szybko! - Co jest?
No co?
Odsuńcie się!
Voilà!
Możecie wejść.
Ale czad!
To co?
Czytamy dalej?
Jestem Clara.
Mateo.
Mateo był bardzo do przodu.
To na pewno.
Bystry i silny chłopak.
To Kimbra.
Kimbra była zadziorna i robiła groźną minę,
a po cichu kochała małe zebry
i faworki.
To Sanjay.
Sanjay wyglądał niepozornie,
ale mówiono, że jego skryte w butach od wrotek stopy
były zabójczo ostre,
a gdy raz zniknął na kilka tygodni,
podobno pracował dla rządu jako groźny morderca.
Z miejsca się skumplowaliśmy.
Czułam, że pozostaniemy przyjaciółmi na zawsze.
Nie przyszło wam do głowy,
że to miejsce mogłoby być...
nie wiem...
wyjątkowe?
Gdyby się postarać,
mogłoby tu być jakoś ciekawiej.
Pomyślcie, że to nie śmieciarka,
ale rolba!
I że zostawia za sobą równy lód.
Rolba?
Albo że te kominy należą do mleczarni
i gdy akurat nie patrzymy,
wydmuchują w niebo barwne słodkie pianki.
Gdybyśmy się razem wysilili,
moglibyśmy wszystko zmienić.
Co wy na to?
Nic, nikt?
Nie skumali.
Czy nie widzieli tego, co ja?
Czy nie mogli mi...
uwierzyć?
Nie wiedziałam jak ani po co...
ale czułam, że powinnam coś zrobić.
Namalowałam sobie nadzieję
i patrzyłam, jak blaknie.
Myśl, Claro!
To twoja historia.
Próbuj.
Działaj.
Najwyżej się pomylisz. To nic złego.
Wiem!
Odnalazłam się...
Gdzie Indziej!
Pojęłam swój cel.
Ogarnęła mnie idea.
Tak ją nazwałam: IDEA.
Wiele mówiłam o nadziei,
ale nie potrafiłam jej im zaszczepić.
Musiałam im pokazać.
Nie wiedziałam, czy zrozumieją.
Czy czułam strach?
Większy niż kiedykolwiek.
Ale, gdybym nie wierzyła, czy mogłabym
wymagać wiary od nich?
Chciałam pokazać,
że w życiu nie warto być tylko obserwatorem;
że warto czasem coś zdziałać.
Słyszałam odległą zapowiedź
czegoś, co mogło mnie porwać i ogarnąć
niepojętą masą słonej mgiełki wodnej
w najgorętszy dzień w dziejach świata!
Lodziarz wjechał w hydrant w samą porę.
- Podam ci! - Mam czekoladowego!
To była chwila.
Niezwykła, świetlista, kleista.
Magicznie mokra i doskonale perfekcyjna.
W tamtej chwili
wszyscy byli Gdzie Indziej.
Prawie wszyscy.
Co wy wyrabiacie?
Rozdajecie moje lody
i pozbawiacie mnie zysku. Powiem rodzicom!
Próbuję okiełznać swoją Boską Nonszalancję.
Co?
Sama nie wiem. Oświeciło mnie, gdy wisiałam do góry nogami.
Tak powstało Towarzystwo Gdzie Indziej.
"Przysięgliśmy sobie, że nic nas nie rodzieli".
Dobrze się czujesz?
Ja?
Oczywiście. Po prostu...
to budujące.
Wyrosła w miejscu, gdzie wszystko zdawało się niemożliwe,
i odmieniła je na lepsze.
Zainspirowała mnie.
- Tak? - Tak.
Dlatego mam taką minę.
Boże, już trzecia! Muszę jechać.
Lev będzie się martwił. Wezwę taryfę.
Oddaj mi telefon.
Gdzie mam zadzwonić? Wyguglować numer?
Spotkamy się po południu,
gdy Peter i Simone skończą pracę, by dalej szukać.
- Zgoda? - Tak.
Bądźcie czujni. Może jakieś wskazówki
pojawią się w codziennym życiu,
- choć nie przywykliście myśleć... - Simone studiowała.
Jesteś wykształcona w dziedzinie sztuki,
a w tej historii stale pojawia się twórczość Clary.
Więc niezależnie od tego, czy szukamy żywej osoby
czy to tylko zagadka,
ważną rolę odgrywa tu sztuka.
Niegłupie to.
Dzięki.
Pomyślę nad tym.
To wszystko jest perfekcyjnie wyreżyserowane.
Może dobrano nas we czworo nie bez powodu.
Znasz się na sztuce. To twoja szansa.
Dobra. Pomyślę.
Jasne. Nie spiesz się.
- Mam pytanie. - Tak?
Jeśli ja jestem "udręczoną znawczynią sztuki",
Fredwynn "zwodzicielem na manowce",
a Janice jest po prostu Janice...
kim jesteś ty?
Kimś, kto chce zrobić coś odważnego, ale wciąż ściąga na siebie wstyd.
- Pasuje do ciebie. - Wiem.
Jedzie! Podwieźć cię?
- Poproszę. - Dobrze.
To chodź.
- Pa! - Cześć, Janice.
- Do zobaczenia. - Simone?
Nie nazwałem cię udręczoną.
Nie.
To ma w Filadelfii długą tradycję.
Tina Llamada wie o tym więcej. Wysłać jej maila?
Koniecznie. Dzięki.
To do projektu, nad którym pracuję.
Dam znać, kiedy dowiem się czegoś więcej.
To coś jak Fight Club,
ale o pozytywnym wydźwięku. Tak myślę.
Znakomicie.
Świetnie wyglądasz.
Nie wiem, czy wypada mi tak mówić.
Czniać zasady! Każdy orze, jak może.
Potraktujmy to jako relacje przejściowe.
Już nie według schematu wykładowca - studentka.
Dziś gadaniem nic się nie wskóra.
Miałem nadzieję, że chcesz wrócić.
Nie.
Ja...
sama nie wiem, czego chcę.
Biegam po mieście i gram w jakąś dziwną grę
z paczką nieznajomych.
Nie powinnam teraz podejmować
żadnych poważnych życiowych decyzji.
To ma być życiowa decyzja?
Słucham?
Powrót tutaj to taki poważny krok?
Cóż...
Po prostu obrałam pewną drogę
i szybko wpadłam w koleiny.
Lubiłam plastykę w liceum.
Miałam dobre oceny i lubiłam ten przedmiot bardziej niż inne.
Potem były studia, podyplomówka,
aż wreszcie...
przestałam czuć się tu szczęśliwa.
Być może winna jestem ja sama i moje nastawienie.
Ale jak teraz nie przystanę i nie zastanowię się
nad tym, czego pragnę, ocknę się kiedyś
jako 60-latka, która patrzy w lustro
i nie poznaje sama siebie.
Mam dyplom z biologii morskiej.
- Co? - Tak.
Byłem pasjonatem.
Aż zdałem sobie sprawę,
że nie znoszę być ciągle mokry
i stale pachnieć rybą.
Przerzuciłem się na sztukę.
Mam tu sucho i pachnę dojrzałym facetem.
To normalne, że kolejne decyzje przychodzą po sobie.
Podjęłaś jedną, bardzo ważną.
Inne nie muszą takie być.
Znajdź coś, co daje ci przyjemność.
Najwyżej się pomylisz.
To nic złego.
Powinnam okiełznać swoją Boską Nonszalancję?
Nie wiem, co to znaczy,
ale włączam ten termin do swojego słownika.
Dziękuję.
Gdyby przyszło panu coś do głowy w związku z tymi muralami,
- proszę dać znać. - Pewnie.
Odnajdę swoje Gdzie Indziej.
Zrób coś.
Udowodnij.
Wyobraź sobie.
Wymarz!
Coś mi się roi.
Jestem zmęczony.
Myślę na głos.
Świętopietrze Wydrwiniasty!
Mam na imię Peter, ale słucham.
Pomożesz mi czy nie?
Znajdź swoją nonszalancję. Nikt cię w tym nie wyręczy.
TWOJE UTWORY PLAYLISTA JEST PUSTA
Moja nonszalancja...
DOBREGO DNIA!
Peter?
Odwróć się!
Nie chciałbyś podzielić się tym uczuciem z innymi?
Chciałbym.
A więc...?
Nie...
Nie, nie.
Nic z tego.
Nie!
Nie i nie!
Nie.
Nie wolno mi zrobić tego, o co prosisz.
Mnie też zabraniano wielu rzeczy. Co z tego?
Śmiało!
Miej coś z życia.
Dobra.
WPISZ NA PLAYLISTY WSZYSTKICH UŻYTKOWNIKÓW
Nie powinienem...
Ależ tak!
1, 2, 3, 4...
Dobrze, dziewczęta!
- On tego nie chce... - Właśnie.
Może być.
Ona chciałaby zmieniać świat.
Natchnęła do działania całe sąsiedztwo.
Wydaje jej się, że wszystko jest możliwe.
Podoba jej się pewien chłopiec.
Wiadomo, co z tego będzie.
Coś mi ciągle chodzi po głowie.
Chciałam to z tobą omówić.
Peter, Simone i Fredwynn są urzeczeni Clarą
i zaintrygowani jej wizją,
ale coś jakby nam umyka,
jakiś smutek.
Clara to nie tylko nadzieja i fantazja,
jest w niej również rozpacz.
Obawiam się o nią.
Nic nie mów!
Znam tę minę. Sądzisz, że przesadzam;
że ta młodzież zaraziła mnie swoim przejęciem
i potrzebą wiedzy.
Spotkamy się dziś znów w tym domu.
Sprawdzimy inne pokoje
i pewnie poznamy resztę historii.
- Fredwynn musi znaleźć wskazówkę. - Janice?
Możemy pomówić?
Ma pani chwilę?
Tak.
Oczywiście.
Dziękuję.
Przyszłaś wcześniej.
Chcę powiedzieć, że nie podoba mi się to,
co wczoraj zaszło.
Wybacz, Meredith. Miałam wrócić przed północą
i nadużyłam twojej uczynności.
Wciągnęła mnie przygoda.
- To się nie powtórzy. - Ja nie o tym.
Pani wiadomość była... niegrzeczna.
Jaka wiadomość?
Proszę.
"Dobrze się bawię.
Daj mi spokój. Kapusie kiepsko kończą.
Zostaję. #IceBucketChallenge.
Czarny Mikołaj".
To nie ja pisałam. Nic nie rozumiem.
Przyszło od pani.
Niemożliwe!
"Towarzystwo Gdzie Indziej.
Zawsze w cieniu.
Choć omylni, nigdy nie zwątpiliśmy.
Byliśmy powiernikami jego tajemnic".
Nasza drużyna tworzyła przyszłość.
Postanowiliśmy urzeczywistnić IDEę.
Zostawcie to!
Byliśmy biedni, więc zrobiliśmy, co trzeba.
W imię wyższego dobra.
Stójcie! Znowu to samo.
Stać!
Ej...
Nie wiem, coście za jedni, ale się dowiem!
Byliśmy nową cywilizacją,
wyrosłą na gruzach poprzedniej.
Napędzała nas Boska Nonszalancja,
a naszym celem było Gdzie Indziej.
Tak!
Opuszczony sklep stał się naszą Batjaskinią.
KLUB TOWARZYSTWA GDZIE INDZIEJ
Chcieliśmy sprawić, by świat stał się piękniejszy.
Czy...
Mój sklep...
Moglibyście go upiększyć?
Przyjdziemy jutro.
Słowo.
Jest jeszcze druga taka banda jak wasza,
tylko stroje mają gorsze.
Znajdźcie ich,
a to ich obwinię za wasze psoty.
Dobra.
Co się dzieje, Frank?
Czyja to sprawka?
Jej.
Kiedy patrzę w jej oczy
Idzie ze mną gdzieś tam, gdzieś...
Mamy jedną zasadę.
- Pamiętasz? - Nie podbierać Mary słodzika.
Playlista to rzecz święta!
Jest jak DNA użytkownika.
Zmieniłeś ludziom geny bez ich zgody.
Nie bawimy się w genetyków!
Oferujemy nieskończony wybór...
ale ludzie słuchają tego samego, ciągle i w kółko, jak usidleni.
Płacą nam,
a potem toną w bezmiernym morzu możliwości.
Mami ich iluzja wyboru. Pomyślałem...
Chciałem im pokazać, że prawdziwe piękno
jest w zasięgu ręki.
- Za kogo się masz? - Za siebie.
Jestem sobą. Ale chciałbym być jak ona.
O czym ty mówisz?
Coś ci wyjaśnię.
Praca!
Pracuj!
Trzeba pracować.
Pracu, pracu!
- Pracuj. - Odchodzę.
Nie będę dłużej bezwolnie ci przytakiwać.
Odchodzę.
- Nie możesz. - Wiesz co?
Na pewno znajdziesz
odpowiedniejszą osobę dla swoich potrzeb.
Jestem dorosły i zrobię, co zechcę.
Odchodzę.
Nie możesz odejść, bo właśnie cię zwolniłem.
Słuchałeś mnie w ogóle?
Nie.
Nie słuchałem.
Jest tutaj. Ja to wiem.
- Sprawdziłeś ramy? - Wszystkie.
- Co mamy robić? - Myślcie!
Byle po cichu. Nie przeszkadzajcie mi.
Dziwne.
Co?
Clara raczej nie robi na drutach,
a jej matki tu nie było,
- więc... - Proszę!
Daj pomyśleć!
Co u ciebie?
U mnie?
Rzuciłem pracę.
Ponoć szef najpierw mnie zwolnił,
ale nie dosłyszałem, więc jestem z siebie dumny.
Ludzie...
Zainspirowała mnie.
- Świetnie. - Ludzie!
Gdzie to jest?
Ludzie!
Voilà!
Ty ciągniesz.
Ja czytam.
"Czy wiedzieliście...
że istnieją setki...
odcieni...
błękitu?"
Błękit królewski, granat, turkus...
błękit atramentowy, ultramaryna...
błękit perski, kobaltowy...
Mamy wszystko, czego tylko potrzebujesz.
Materiały, rysowników
i pomocników.
Jesteś przytłoczona, wiem.
Każdy, kto chciał zmieniać świat wraz z nami, reagował podobnie.
To, czego dokonałaś sama w swojej dzielnicy,
jest cudowne!
Ale mając do dyspozycji to wszystko,
mogłabyś wyczarować jeszcze wspanialsze piękności
i dać je całemu światu.
Nie byłam sama.
Z przyjaciółmi, oczywiście.
Przejdźmy do mojego gabinetu.
Napijesz się czegoś?
Może wody.
Poproszę o gazowaną, jeśli jest.
Claro...
Świat ma do zaproponowania o wiele więcej, niż się domyślasz.
Kurde, jakie pyszne!
Mateo padnie!
Pozna pan moich przyjaciół. Razem zmienimy świat.
Są super.
Nie mogę się doczekać.
Czasami ludzie wyjątkowi, tacy jak my,
muszą podejmować decyzje, dotyczące tych, którzy ich otaczają.
Twoja wyjątkowość polega na tym,
że tworzysz nadzieję,
a to rzadki i cenny talent.
Rozdajesz za darmo to, na czym my, w Instytucie,
usiłujemy zarabiać.
Chcę dać ci miejsce, gdzie możesz marzyć
i wykorzystywać swoje wielkie możliwości
z dala od ograniczeń twojej dzielnicy.
Stąd zmienisz świat!
Wybór należy do ciebie.
Twoje miejsce jest wśród wybranych.
Przyłącz się do nas.
Jak poszło?
Powiedział, że mogę zmienić świat.
Ale w pojedynkę.
Więc...
kazałam mu
spadać!
Co?
Towarzystwo Gdzie Indziej się trzyma!
To poważny ruch!
Wiesz, co robić.
Nie potrzebne nam było cud-kakao od ekscentrycznego "bzylionera".
Mieliśmy IDEę
i to nam wystarczyło.
Ale Instytut miał inne pomysły.
Owszem, też interesujące...
Nie! Zapomnij!
Nadzieja nie jest na sprzedaż! Należy do wszystkich!
Pewnie, że chciałam należeć do wybranych.
Fajnie by było mieć tyle farb.
Ale...
chyba...
wybrałam, jak trzeba.
Tak myślę.
Nie!
Biegłam, krzyczałam, chciałam uciec.
Clara!
Chwyć mnie za rękę! Chodź!
I wtedy...
zniknęłam.
Pochłonął ją mrok.
Szlag!
Zwinęli ją z ulicy.
Taka piękna historia - do czasu.
Skiepściła się.
Miała przed sobą całe życie.
I je straciła.
Selekcja naturalna. Mogła biec szybciej.
Nie przekazałeś mi wiadomości.
Słucham?
Pisała do mnie pielęgniarka.
Nie powiedziałeś mi. Ty zdrajco!
- Kto? - Przytrzymałem ci telefon.
Powinnam była wracać do domu. Mąż źle się czuł!
- Mógł umrzeć. - Zdenerwowałaś się.
Nie wiem, co powiedzieć,
ale znam twój problem.
- Nie miałeś prawa! - Dobrze się bawiłaś.
Skąd wiesz?
Nie masz pojęcia, co czuję! Nawet teraz!
Co więcej, nie wiesz tego o sobie!
Może dla ciebie nic nie jest ważniejsze od tej gry,
ale dla mnie - tak!
Żegnam was.
Pa!
Cóż...
Janice traktuje tę grę nieco nazbyt poważnie.
Przewietrzę się.
To było coś.
Dziwna ta gra.
Odmienia ludzi.
Rzuciłeś pracę?
Tak.
- Rzuciłem. - Jestem...
dumna z ciebie.
Męczyłeś się tam.
Co dalej?
Nie wiem. Coś wymyślę.
Ja natomiast powiedziałam swojemu profesorowi,
że raczej nie wrócę na uczelnię.
Oboje mamy nad czym myśleć.
Tak.
Cieszę się, że cię poznałam.
Tak?
No.
Ja też.
Ja...
muszę jechać do domu.
Pojedziemy razem?
Pewnie.
Profesor coś mi napisał.
Wszystko gra?
Simone?
Miałeś rację.
Peter...
Naprawdę.
Co to?
"Dziś nic takiego się nie zdarza.
To rzecz sprzed 20 lat".
MURALE W FILADELFII
To prawda.
Prawdziwa historia.
Napisy: Tomasz Tworkowski