Clara?
Kom, ik ga naar beneden. Er zit daar iets.
Zie je iets? -Niet veel.
Wees voorzichtig.
Er is niemand.
Niks aan de hand. -Lieve help.
Wat is dit? -Hier. Peter, pak aan.
Wat is dat?
Verf.
Wat is dit voor plek? -Een atelier, denk ik.
De zaklamp doet het niet. Ik word gek van die upgrades.
Ik wist net hoe het werkte.
Waarom zou ik m'n gezicht willen versturen als een draak?
Dat snap ik. Zal ik je helpen?
Hebbes. -Lieve help.
Kijk.
Ik had gelijk.
Zij is het.
Yes. We hebben je gevonden.
We hebben gewonnen.
Waarom staart ze ons zo aan?
Ze beweegt niet.
Het is een schilderij.
Net als in Fishtown.
Het is net echt.
Hier is de lichtknop.
Oké, mooi.
Dit is gaaf.
Slim.
Ik ben helemaal in m'n element.
'Doe het licht uit, zodat je het kunt zien.'
Geef hier. -Nee, dat mag niet.
Hij is oud. Deze snap ik.
Wacht.
'Doe het licht uit, zodat je het kunt zien.'
Oké. Probeer het nog eens.
Een blacklight-zaklamp.
Pas op. Die zijn om schorpioenen te vinden.
Mijn god.
Fredwynn.
Kijk nou. -Ik wist het.
Ik wist het.
Fantastisch.
Tjonge.
Kijk nou toch.
Zo veel tijd en moeite.
Jongens, volgens mij heb ik het begin gevonden.
'Mijn naam is Clara en ik ben jou.'
'Als je dit hebt gevonden...
lijken we vast meer op elkaar dan je weet.
Als je je ogen half dichtknijpt...
ben ik jou misschien wel.'
Ik ben Clara.
Ik ben creatief en heel erg vastberaden.
Soms ben ik bang.
En één keer...
één keer...
ben ik opgeslokt door het donker.
Kom iets dichterbij.
Maak 't je gemakkelijk.
Voor een stenen muur...
met een blacklight...
in een enge kelder.
Kom, werk een beetje mee.
Want ik ben Clara...
en ik ben jou.
Geloof je me niet?
Prima.
Ik ga het je laten zien.
Dit is Fishtown.
M'n thuis.
'Er was eens...' en al die dingen.
Ken je de uitspraak 'deze plek heeft betere tijden gekend'?
Fishtown kan zich niet eens voorstellen hoe die tijden eruitzien.
De regels zijn simpel.
Je wordt hier geboren...
je leeft hier en je gaat hier dood.
Ze zeggen dat je hier beter niet kunt dromen.
Want wakker worden is te pijnlijk.
Ik weet niet waarom vandaag anders was.
Het was best uit te houden.
Misschien was dat wel wat er knaagde.
Was dit m'n lot?
Een leven vol uit te houden dagen?
Was ik niet voorbestemd voor meer?
Was ik dan niet...
bijzonder?
M'n moeder was bijzonder.
Ze maakte dingen.
Maar ze werd opgeslokt door het donker.
M'n vader zegt dat dit mijn verhaal is en niet het hare...
maar toch denk ik erover na.
Ik had de toenemende pijn in m'n hart heel lang genegeerd.
Vandaag liet hij me gewoon niet met rust.
Ik voelde de duisternis naderen.
Ik was doodmoe.
Ik had genoeg van de...
wanhoop.
Van de...
machteloosheid.
Maar ik ben Fishtown niet.
En ik ben m'n moeder niet.
Ik ben Clara.
Ik heb m'n eigen verhaal.
Ik had geen naam voor dat andere gevoel - het fijne.
Nog niet.
Maar ik wist dat het blauw was...
en dat het er meestal was als ik het nodig had.
Ik moest het gewoon vangen.
En soms was dat moeilijk.
Maar ik had geen keus, want het gaf me precies wat ik nodig had.
En het was een raam...
naar Elders.
Een ijscowagen?
Dat is nieuw.
Misschien was hij er altijd al, maar kon ik hem gewoon niet zien.
Misschien kan ik hier een plek van maken...
waar ik naartoe kan vluchten...
in plaats van ervan weg.
'...in plaats van ervan weg.'
Ze heeft dus een raam geschilderd. -Ze laat zich niet kisten.
Maar is ze door een geschilderd raam geklommen? Dat kan niet.
Laat je niet afleiden.
Het is een aanwijzing.
Waar is de volgende?
Fredwynn.
Dit is iemands huis.
Moeten we achter hem aan gaan?
Misschien geeft hij ons een teken.
Oké, dan wachten we daarop.
Dat is het.
Het zit hier vol boobytraps.
Het is maar een stoel.
We moeten onze zaklampen vlijtiger gebruiken.
Of de lichtknoppen. Dat werkt ook.
Hou vast.
Fredwynn, alles in orde? -Ja, hoor.
Nee, je bloedt. -Het gaat wel.
Je bloedt. -Het is niks.
We gaan naar de badkamer.
Er is vast iets om het bloeden te stelpen.
Je mag m'n hand best loslaten.
Er zijn geen pleisters, maar ik kan in elk geval...
Hou m'n telefoon vast.
Hier.
Ruiken jullie iets?
Het is een badkamer.
Salpeter.
Ik heb niks bij me.
Kaliumnitraat, oftewel salpeter.
Iedereen naar buiten.
Naar buiten. -Wat is er?
Wacht. Wat is er?
Blijf daar.
Voilà.
Kom maar terug.
Dit is geweldig.
Nou...
zullen we verdergaan?
Ik ben Clara.
Mateo.
Mateo was een topper.
Dat stond wel vast.
Hij was slim en nog sterk ook.
Dit is Kimbra.
Kimbra was een pittige meid met een stoer uiterlijk...
die stiekem gek was op babyzebra's...
en funnel cake.
Dit is Sanjay.
Sanjay zag er onopvallend uit...
maar het gerucht ging dat hij rolschaatsen droeg...
omdat z'n benen uitliepen in 'n scherpe punt.
En wanneer hij wekenlang verdween...
zou hij voor de regering werken...
als een dodelijke huurmoordenaar.
We werden meteen beste vrienden...
en ik wist dat we voor altijd beste vrienden zouden blijven.
Weet je wat ik me afvroeg?
Denken jullie dat deze plek ooit...
ik weet niet...
bijzonder zou kunnen zijn?
Dat de dingen met wat hulp...
beter zouden kunnen zijn dan ze lijken.
Stel je voor dat dat geen vuilniswagen is...
maar een zamboni...
die een spoor van sneeuw en ijs achterlaat.
Een zamboni.
Of neem die schoorstenen van het koeienverwerkingsbedrijf.
Als we niet kijken...
blazen ze misschien gekleurde marshmallows uit.
Als we onze koppen bij elkaar steken...
kunnen we echt het verhaal veranderen.
Nou?
Iemand?
Ze snapten het niet.
Waarom zagen ze niet wat ik zag?
Waarom konden ze niet gewoon...
erin geloven?
Ik weet niet hoe of waarom, maar...
ik wist gewoon dat ik iets moest doen.
Ik had een beetje hoop geschilderd...
en ik voelde het alweer vervagen.
Denk na, Clara.
Je hebt je eigen verhaal.
Probeer iets.
Maak iets.
Het is niet erg om het mis te hebben.
Ik heb het.
Ik was er.
Ik was Elders.
Ik begreep wat m'n doel was.
Ik had een idee.
Ik noemde het 'Het I.D.E.E.'
Ik praatte steeds over hoop...
maar erover praten was niet genoeg.
Ik moest het ze echt laten zien.
Ik wist niet of ze 't zouden snappen.
Vond ik dat eng?
Enger dan ik ooit had gedacht.
Maar als ik er niet in geloofde...
hoe konden zij dat dan doen?
Ik moest laten zien...
dat het leven niet iets is wat aan je voorbij trekt.
Je kunt het aanraken.
Je kunt het horen, een gerommel...
waardoor je je kunt laten meevoeren.
Een miljoen liter per minuut in een zilte nevel...
op de warmste dag uit de hele geschiedenis.
Dat er een ijscowagen tegen een brandkraan botste hielp ook mee.
Ik pak er wel een voor je. -Deze is met chocola.
Het was een moment.
Een buitengewoon, glinsterend, plakkerig...
magisch, nat, perfect moment.
En op dat moment...
was iedereen Elders.
Nou ja, bijna iedereen dan.
Waar zijn jullie mee bezig?
Jullie geven gratis ijs weg.
Nu maak ik minder winst. Ik ga het tegen jullie ouders zeggen.
Ik gebruik gewoon m'n Goddelijke Nonchalance.
Je wat?
Weet ik niet precies.
Ik kwam erop toen ik op m'n kop hing.
We noemden ons het Eldersgenootschap.
'En we beloofden dat niets ons uit elkaar kon drijven.'
Gaat het?
Ik?
Ja. Natuurlijk. Ik ben gewoon...
Ze is inspirerend.
Ze groeide op in een buurt waar niemand mogelijkheden zag...
en ze heeft het zelf mooi gemaakt.
Ik ben geïnspireerd.
Echt? -Ja.
Dit is m'n geïnspireerde gezicht.
Mijn god. Het is bijna drie uur 's nachts. Ik moet gaan.
Lev is vast ongerust. Ik bel wel 'n taxi.
Je hebt m'n telefoon nog.
Hoe bel ik een taxi? Ik google er wel een.
Morgenmiddag komen we terug...
als Peter en Simone klaar zijn met werken.
Is dat goed? -Ja.
Blijf nadenken over de aanwijzingen...
terwijl jullie je leven leiden.
Ook al is het onwennig... -Simone heeft kunst gestudeerd.
Sorry. Je hebt toch kunst gestudeerd?
En Clara's kunst lijkt er heel veel mee te maken te hebben.
Of we nou een echt mens moeten vinden of een puzzel oplossen...
ik denk dat het iets te maken heeft met deze kunst.
Dat is nog niet eens zo dom.
Dank je.
Oké. Ik zal erover nadenken.
Het is allemaal zo perfect gechoreografeerd.
Misschien zijn we met opzet bij elkaar gezet.
Jij bent degene met kunstkennis, dus misschien is dit jouw moment.
Ik... Ik zal erover nadenken.
Natuurlijk. Voel je niet verplicht.
Even een vraagje.
Als ik 't gekwelde kunstmeisje ben...
en Fredwynn degene die ons wegleidt van de gebaande paden...
en Janice is Janice...
wie ben jij dan?
Vast degene die iets dappers moet doen...
maar zich voor schut zet.
Dat kan kloppen. -Weet ik.
Daar is hij. Simone, wil je mee?
Graag. -Oké. Mooi.
Tot ziens. -Zeg, Simone.
Ik heb je niet gekweld genoemd.
Weet ik.
Dit kent een lange geschiedenis in Philadelphia.
Misschien weet Tina Llamada meer. Ik mail haar wel.
Dat zou heel fijn zijn. Bedankt.
Het is voor een project waar ik mee bezig ben.
Als ik het wat helderder heb, vertel ik u er wel over.
Het heeft wat weg van Fight Club...
maar dan de positieve versie ervan, denk ik.
Klinkt goed.
Je ziet er sowieso goed uit.
Mag ik dat zeggen? De regels zijn nieuw voor me.
Schijt aan de regels. We doen allemaal ons best.
U mag vast zeggen dat ik er goed uitzie als het om m'n transitie gaat.
Misschien niet van leraar tot student.
Je kunt het tegenwoordig niet echt goed zeggen.
Ik hoopte dat je je studie wilde voortzetten.
Nee.
Nee, ik...
Ik weet niet eens waar ik mee bezig ben.
Ik ren rond en speel een soort geheim spel...
met een stel vreemden.
Ik voel me niet echt in de positie...
om nog meer grote levensbeslissingen te maken.
Hoezo is dat een grote levensbeslissing?
Wat bedoelt u?
Waarom is hierheen komen een grote levensbeslissing?
Ik denk...
Het is net...
Het is alsof ik een pad heb gekozen...
en voor ik het wist, zat ik op een spoor.
Op school vond ik kunst leuk...
maar vooral omdat ik het goed kon en ik het leuker vond dan andere vakken.
Daarom ben ik het gaan studeren en toen...
merkte ik dat ik hier gewoon...
niet gelukkig was.
Ik weet niet in hoeverre dat aan mij of m'n instelling ligt, maar...
ik heb het gevoel dat ik een stapje terug moet doen...
en opnieuw moet kijken wat ik wil.
Anders word ik op een dag wakker...
en kijk ik als 60-jarige in de spiegel...
zonder enig idee van waar ik ben.
Mijn hoofdvak was mariene biologie.
Ik ging er vol voor.
Op een gegeven moment...
besefte ik dat ik niet constant nat wilde zijn.
Ik rook altijd naar vis.
Toen ben ik overgestapt naar kunst.
Ik ben droog en ik ruik gewoon naar een oudere man.
We maken een keuze en als het nodig is...
maken we een nieuwe.
Je hebt een heel belangrijke keuze gemaakt.
De rest hoeft niet zo groot te voelen.
Zoek iets wat goed voelt en probeer het uit.
Je mag het mis hebben.
Ik mag het mis hebben.
Dus ik moet m'n Goddelijke Nonchalance gebruiken?
Ik weet niet wat dat is...
maar het is m'n nieuwe favoriete term.
Bedankt.
En als u meer informatie heeft over die muurschilderingen...
laat het me dan weten.
Doe ik.
Ik moet m'n Elders vinden.
Doe iets.
Bewijs iets.
Fantaseer.
Droom.
Je zit gewoon in m'n hoofd.
Ik ben heel moe.
En nu praat ik hardop tegen mezelf. Oké.
Hé, Salpeter Schijtlijster.
Zo heet ik helemaal niet, maar: ja?
Ga je me helpen of niet?
Zoek je nonchalance, vriend.
Niemand gaat het voor je doen.
PLAYLIST: NUMMERS VAN PETER HÉ, JE PLAYLIST IS LEEG!
M'n nonchalance zoeken.
FIJNE DAG! PLAYLIST
GOOD VIBRATIONS - THE BEACH BOYS
Hé, Peter.
Hé lange, hier zo.
Zou het niet leuk zijn als anderen konden voelen hoe je je nu voelt?
Jawel.
Dus?
Ik weet wat je vraagt. Dat kan ik niet.
Mensen zeiden ook dat ik dingen niet kon, maar ze konden m'n rug op.
Kom op nou.
Laat je nou eens gaan.
Goed dan.
ALLE GEBRUIKERSPLAYLISTS OVERSCHRIJVEN
Dit kan ik echt niet doen.
Echt wel.
Twee, vier, zes, acht.
Goed zo, dames.
Ik denk dat hij het niet wil.
Dit werkt wel.
Ze denkt dat ze de wereld kan veranderen...
en ze heeft haar hele buurt geïnspireerd.
Het is prachtig. Zo'n moment waarop alles mogelijk lijkt.
En er is een jongen die ze leuk vindt.
We weten hoe dat kan aflopen.
Maar er is iets waarover ik maar blijf nadenken.
Ik wilde het er met jou over hebben.
Peter, Simone en Fredwynn gaan helemaal op in Clara...
de intriges en haar visie.
Maar ik heb het gevoel dat we iets missen.
Iets verdrietigs.
Clara is niet alleen hoop en impulsiviteit.
Ze lijkt ook wanhopig...
en ik maak me zorgen om haar.
Zeg maar niks.
Ik zie het aan je: 'Ze denkt te veel na.'
Die jongelui hebben me besmet met hun hartstocht...
en hun nieuwsgierigheid.
Straks komen we weer bij elkaar in het huis.
Er zijn vast nog meer kamers.
Met de rest van het verhaal of zelfs een aanwijzing.
Fredwynn wil altijd z'n aanwijzing.
Janice.
Kan ik even met je praten?
Vind je dat goed?
Ja.
Natuurlijk.
Je bent vroeg.
Luister, ik voel me niet op m'n gemak...
bij gisteravond.
O Meredith, het spijt me. Ik zei dat ik voor twaalven thuis zou zijn.
Je bent zo behulpzaam geweest en zo flexibel met je uren.
Ik zat helemaal in het avontuur. Het zal niet meer gebeuren.
Nee, het is...
Ik vond je appje een beetje... onbeschoft.
Welk appje?
Kijk.
'Hoi hoi, ik ben plezier aan het maken.
Laat me met rust. Ik hou niet van verklikkers.
Ik moet hier blijven. #IceBucketChallenge.
De Zwarte Kerstman.'
Dit is niet van mij. Ik snap het niet eens.
Het komt van jouw telefoon.
Dat is onmogelijk.
'Het Eldersgenootschap.
We opereerden in de schaduwen.
We hadden het vaak mis, maar twijfelden nooit.
We waren de bewakers van het geheim.'
We waren een team. We waren de toekomst.
We waren vastbesloten om Het I.D.E.E. te realiseren.
Hé. Stop.
En we waren arm, dus we deden wat we moesten doen.
Het was tenslotte voor een hoger doel.
Wacht. Niet weer, hè.
Wacht.
Ik weet niet wie jullie zijn, maar daar kom ik wel achter.
We waren een nieuwe beschaving die oprees uit de as van de vorige.
Goddelijke Nonchalance was onze brandstof en Elders onze bestemming.
De leegstaande sigarenwinkel werd onze Batcave.
CLUBHUIS VAN HET ELDERSGENOOTSCHAP
Samen zouden we van de wereld een mooiere plek maken.
Kunnen jullie...
M'n winkel...
Kunnen jullie hem mooi maken?
Morgen zijn we er.
Beloofd.
En er is nog een groep jongeren die heel erg op jullie lijken...
maar hun kostuums zijn minder goed.
Zullen we ze zoeken...
zodat ik hun ouders kan vertellen dat ze lastig zijn?
Ja, hoor.
Frank, wat is er aan de hand?
Wie heeft dit gedaan?
Zij.
als ik in haar ogen kijk
gaat ze met me mee naar een lalala
We hebben hier maar één regel.
Weet je welke dat is? -Niet Mary's zoetjes gebruiken.
De playlist is heilig en daar blijf je van af.
Iemands playlist is net als z'n DNA.
Je hebt zonder toestemming het DNA van mensen veranderd.
We doen niet aan DNA-manipulatie.
We bieden mensen onbeperkte keuzes...
en ze luisteren steeds naar dezelfde nummers, alsof ze vastzitten.
We nemen hun geld aan...
en laten ze achter in een overweldigende zee van opties.
Dat is de illusie van keuze. Ik dacht dat ik misschien...
mensen kon tonen dat er schoonheid is...
als je weet waar je moet kijken.
Wie denk je eigenlijk dat je bent? -Mij.
Ik ben mij. Misschien probeerde ik gewoon meer op haar te lijken.
Waar heb je het over?
Peter, ik zal je iets uitleggen.
Werk. Werkdingen.
Werk. Werk. Werk.
Werkdingen.
Werk. Werk. Werk.
Werkdingen. -Ik stop ermee.
Ik wil niet weer niets voelen, dat jij praat en ik knik.
Echt niet. Ik stop ermee.
Dat gaat niet. -Weet je...
je vindt vast iemand...
die beter bij je behoeftes past, maar je kunt me niet hier houden.
Ik ben volwassen en ik kan doen wat ik wil.
En ik stop ermee.
Nee, dat gaat niet, want ik heb je zojuist ontslagen.
Heb je überhaupt geluisterd naar wat ik zei?
Nee.
Ik luisterde niet.
Het is hier. Ik weet het zeker.
Heb je achter alle lijsten gekeken? -Ja, overal.
Wat wil je dan dat we doen? -Nadenken.
Maar leid me niet af.
Denk niet hardop.
Dit is vreemd.
Clara lijkt me geen type voor breiwerk.
En haar moeder was hier niet eens.
Dus... -Alsjeblieft.
Laat me nadenken.
Wat is er?
Met mij?
Ik heb ontslag genomen.
Ik was schijnbaar al ontslagen...
maar dat heb ik niet gehoord.
Ik ben dus nog steeds trots dat ik het heb gedaan.
Jongens.
Ik was geïnspireerd.
Goed gedaan. -Jongens.
Waar is die aanwijzing?
Jongens.
Voilà.
Jij trekt.
Ik lees voor.
'Wist je...
dat er honderden...
tinten...
blauw zijn?'
Koningsblauw, grijsblauw, turquoise...
inktblauw, ultramarijn...
Perzisch blauw, marineblauw.
We hebben al het mogelijke dat je nodig zou kunnen hebben.
Grondstoffen, ontwerpers...
assistenten.
Ik snap dat het overweldigend is.
Elke pionier die zich bij ons heeft gevoegd reageerde net zo.
Wat jij in je eentje in jouw buurt hebt gedaan...
is wonderbaarlijk.
Maar met al deze middelen tot je beschikking...
zou je pas echt magie kunnen creëren...
en verspreiden over de hele wereld.
Maar ik heb het niet alleen gedaan.
Je vrienden. Natuurlijk.
Laten we 't verder bespreken in mijn kantoor.
Wil je soms iets drinken?
Wat water misschien?
U komt chic over, dus ik wil wel water met prik, als u dat heeft.
Clara.
De wereld heeft veel meer te bieden dan je je kunt voorstellen.
Sodeju, dit is verrukkelijk.
Mateo wordt helemaal gek.
M'n vrienden en ik gaan de wereld veranderen.
U vindt ze vast geweldig. -Vast wel. Ik kan niet wachten.
Soms moeten mensen zoals wij...
bijzondere mensen...
lastige keuzes maken...
over de mensen met wie we ons omringen.
Jij, Clara, bent uniek...
omdat je hoop schept...
en hoop is zeldzaam en kostbaar.
Maar je geeft iets weg waarvoor wij...
ons best doen om het te verkopen.
Ik wil je een plek geven waar je kunt dromen...
waar je je enorme talent kunt ontplooien...
met meer bereik dan Fishtown, zodat je...
de wereld kunt veranderen.
De keuze is aan jou.
Jij hoort bij de bijzondere mensen.
Sluit je bij ons aan.
Hoe ging het?
Hij zei dat ik de wereld kon veranderen.
Maar dan moet ik het wel alleen doen.
Dus...
toen heb ik gezegd...
dat hij m'n rug op kon.
Zo gemakkelijk haal je ons niet uit elkaar.
Kom op, dit is een beweging, mensen.
Je weet wat je moet doen.
We hoefden geen chique, Britse, chocolademelk drinkende triljonair.
We hadden Het I.D.E.E.
Meer hadden we niet nodig.
Het Instituut had andere ideeën.
Interessante ideeën, maar...
Nee. Zet ze uit je hoofd.
Hoop kun je niet verkopen.
Het is van iedereen.
Ja, ik zou graag bij de bijzondere mensen horen.
En ja, al die nieuwe verf zou handig zijn.
Maar...
ik bedoel...
Dit was de juiste keuze.
Denk ik.
Ik rende. Ik riep. Ik probeerde te ontsnappen.
Kom, pak m'n hand. Je kunt het.
En toen...
verdween ik.
'Opgeslokt door het donker.'
Jezus.
Ze hebben haar van de straat geplukt.
Het was een tijdlang een mooi verhaal.
En toen werd het serieus.
Ze was zo dichtbij. -En toen pakten zij het af.
De sterken verslinden de zwakken. Ze was te langzaam.
Je hebt me het bericht niet laten zien.
Pardon?
Onze verpleegster, Meredith...
Je liet 't me niet lezen. Je hebt me verraden.
Verpleegster? -Ja, ik had je telefoon.
Ik moest naar huis. M'n man had 'n slechte avond.
Ik had bij 'm moeten zijn.
Hij had dood kunnen gaan. -Ik zie dat je boos bent.
Ik weet niet goed hoe ik daarop moet reageren...
maar ik ben me bewust van je toestand.
Je had het recht niet. -Je zag eruit alsof je lol had.
Hoe weet jij dat nou?
Je weet niet wat ik voel. Toen niet en nu niet.
Je weet niet eens wat je zelf voelt.
Jij hebt misschien niks belangrijkers in je leven...
dan het spel, maar ik wel.
Dag, Peter en Simone.
Dag, Janice.
Volgens mij neemt Janice dit spel iets te serieus.
Ik ga even 'n luchtje scheppen.
Dat was nogal wat.
Dit spel is behoorlijk vreemd, hè?
Het heeft 'n effect op mensen.
Heb je ontslag genomen?
Ja.
Dat klopt. -Ik ben...
trots op je.
Je was daar doodongelukkig.
En wat nu?
Ik weet het niet. Ik bedenk vast wel iets.
Voor wat het waard is: ik heb m'n docent vandaag verteld...
dat ik m'n studie waarschijnlijk niet meer oppak.
Dus we hebben allebei iets om over na te denken.
Ik ben blij dat we elkaar hebben ontmoet.
Ik ook.
Ik...
Ik moet naar huis.
Zullen we een taxi delen?
Ja. Natuurlijk.
M'n docent heeft teruggemaild.
Alles in orde?
Simone?
Je had gelijk.
Peter...
ik denk dat je gelijk had.
Wat is dat?
'Heel anders dan wat jij beschreef.
Dit is van 20 jaar geleden.'
MUURSCHILDERINGEN IN PHILADELPHIA
Het is echt.
Het verhaal is echt.