Jejku, jak cudownie.
Brak mi słów.
Emily Cooper oniemiała.
Wiem, że kochasz Paryż,
ale moim zdaniem Wenecja to najpiękniejsze miasto świata,
a może nawet najbardziej romantyczne.
Cieszę się, że jestem tu z tobą.
Już jako pięciolatka miałam ją na liście.
Co za pięciolatka robi listy celów?
Taka jedna niedoszła celebrytka.
- Rety! - Jejku!
Spójrz tylko.
EMILY W PARYŻU
EMILY W WENECJI
Tu wysiadamy.
To nie jest nasz hotel.
Najpierw sprawdzimy miejsce pokazu, okej?
Jasne.
Hej!
Witajcie w San Francesco della Vigna.
Idealne miejsce.
Wiedziałam.
Goście mogą przypłynąć łodziami, w stylu weneckim.
Swój pokaz miał tu Dior.
Pomyśleć, że mieli wolny termin.
Marcello, modelki są gotowe na ostatnie przymiarki.
- Idziemy. - Ja też.
Dość się napracowałaś. Jesteś tu pierwszy raz.
Idź pozwiedzać.
Jestem w pracy.
Idź.
Choć raz zostaw to mnie.
Na pewno?
Tak. Chodź.
Dobra. Do zobaczenia w St. Regis.
Już zapomniała o pracy.
Raz, dwa.
O rany!
Jejku.
Pierwszy raz widzę cię tak szczęśliwą.
Wiem.
Jestem dumna z Marcella.
A teraz, gdy jestem tu z nim i z wami,
uśmiecham się częściej niż zwykle.
Uwielbiam cię zakochaną.
Cieplej mi na szczurzym sercu.
Na czym?
Spójrz na ten most!
Na szczurzym sercu?
No tak!
„Moulin Rat”. Co nowego?
Producenci przysłali mi wstępną animację Satine.
Przepraszam, Ratine.
Pokaż.
O boziu, ale jesteś słodka.
Wąsy mi drżą przy wysokich tonach,
ale mam niezłe szczurze cycki.
Dobrze, że tylko dwa.
Prawda?
- Muszę odebrać. - Dobrze.
Jesteś w drodze, Sylvie?
Nie, w Rzymie.
W Rzymie?
Dlaczego?
Pamiętasz Jane?
Jak mogłabym zapomnieć? Co znów zrobiła?
Niespodziewanie zmarł jej mąż.
To straszne. Przykro mi.
Przyjechałam na pogrzeb, ale jutro będę w Wenecji.
Poradzimy sobie, jeśli musisz zostać.
Nie, przyjadę jutro.
Nie tylko Marcello ryzykuje.
Postawiłam na jego kolekcję. Ten ruch musi się opłacić.
Dla naszego dobra.
Muszę kończyć.
Do jutra.
Miło z twojej strony, że przyjechałaś.
Nie zostawiłabym cię samej w najsmutniejszym dniu życia.
Najsmutniejszy dzień będzie za tydzień, przy czytaniu testamentu,
gdy dowiem się, ile mam długów.
Sprzedałabym jajeczka, ale są już marynowane.
Też mogłam wyjść za biznesmena.
Laurent zrujnował właśnie dwa kluby
i wziął pożyczkę na nieruchomość mamy.
Mam ochotę go zabić.
Wybacz. Za wcześnie.
Bynajmniej.
Wiedziałam, że to nastąpi, i przeszłam wstępną żałobę.
Co zrobisz z Laurentem?
To, co już dawno powinnam była zrobić.
Wniosę o rozwód.
I po problemie.
To nie o tobie, skarbie.
Pa, kochanie.
„Twoja wieczność zaczyna się dzisiaj”.
Chyba chodzi o nas.
No nie wierzę!
Widziałeś mój paszport? Miałam go na lotnisku.
Wezmę prysznic i poszukam.
Dzięki.
Zrobiłem rezerwację w swojej ulubionej restauracji.
Na kolację we dwoje.
Dziś nie chcę się tobą dzielić.
W porządku?
Oczywiście.
Świetnie.
Idę teraz z Mindy na drinka.
Dobrze.
MUSIMY SIĘ SPOTKAĆ!
Co? Oświadczy się?
Wybacz, to z radości.
Musimy to uczcić. Dwa Aperole, per favore.
- Cieszysz się? Bo nie widać. - Tak, ale jestem zaskoczona.
Za wcześnie na to.
Ale to właściwy krok.
Stanowimy zespół.
Kiedy myślę, co będzie za rok czy pięć lat...
Jak zwykle.
...widzę nas razem.
A teraz, gdy mieszka w Paryżu, mam wszystko, czego chciałam.
Miłość, pracę, przyjaciółkę.
Popłaczę się.
Grazie.
Dziękuję.
Za ciebie i Marcella. Życzę wam szczęścia po grób.
Zasłużyłaś.
- To casting na świadkową? - Mam przejść casting?
Oczywiście, że nie.
- Idziemy do jego ulubionej restauracji. - Rety, tam się oświadczy!
Masz to jak w banku, dziewczyno. Nie zamawiaj sałatki.
Nie chcesz, żeby ukląkł i zobaczył sałatę w zębach.
Ciekawe, jak to zrobi.
Śpiewający kelnerzy?
- Kwartet smyczkowy? - Nie stresuj mnie.
Wiem, kieliszek szampana.
Z klasą, jak to on.
- Nie pij duszkiem. - Nie piję.
No tak, to mój zwyczaj.
Buonasera.
Marcello Muratori.
Grazie.
Ostatnio sporo o czymś myślałem, Emily.
A gdyby nie było mnie wtedy na tej górce w Megève?
I gdybym nie spotkał cię ponownie w Paryżu na polo?
Miałbym zupełnie inne życie.
Ja też.
Cieszę się, że nie umiem jeździć na nartach.
Dzięki tobie wierzę w siebie.
Nikt nie widzi we mnie tego, co ty. Kogoś kreatywnego.
Nieważne, jak pójdzie pokaz. Dla mnie to już sukces.
- Nie zamawiałam deseru. - A ja tak.
Tiramisu to ich specjalność. Sami robią savoiardi.
Savoiardi?
To biszkopty „paluszki”.
Ty pierwsza.
Dobrze.
Pyszne, co?
Tak.
Nabierz od spodu. To najlepsza część.
- Znajdziesz tam niespodziankę. - Super.
Mam coś.
Owszem.
Tak.
To...
ciasteczko.
Nie ma jak wenecka czekolada.
Pychota.
Nie oświadczył się?
Szczerze mówiąc, ulżyło mi.
Pierścionek na dnie tiramisu to nie mój styl.
Pewnie, tego nie da się opowiadać do końca życia.
Oświadczy się.
Pewnie chce to zrobić po pokazie.
Albo w tej chwili. Cześć!
- Przepraszam. - Luz.
- Mamy problem z pokazem. - Jaki?
Musimy sami zobaczyć. Jest kiepsko.
- Chodźmy. - Tak.
- Pa. - Pa.
Dzwoń, jakby co.
Co się stało?
Wczoraj nie padało.
To woda z dołu, nie z góry.
Aqua alta.
Duży przypływ spowodowany jest pełnią księżyca.
Możemy się go pozbyć?
Może odkurzaczem wodnym?
Nic z tego. Woda od razu się podniesie.
W końcu to miasto tonie.
Stąd dostępność tego miejsca.
Venezia to okrutna kochanka.
Szukam lokalu zastępczego.
Hotel Danieli i Palazzo Ducale są zajęte.
Max Mara wraca do pałacu Dożów.
Zachłanne dranie.
Nawet jeśli znajdziemy lokal,
jak przeniesiemy tam pokaz i przekierujemy gości?
W pobliżu jest kościół, ale odmawiają.
Dzięki, misiu Paddingtonie.
Miejscowi się tak noszą. Nie zniszczę butów.
Sprawdzę ubrania.
Nie chcę o tym decydować, ale chyba trzeba odwołać.
Nie ma mowy. Marcello się załamie.
Gorzej z Sylvie.
Przyjedzie z Rzymu
i zacznie się jatka. Pierwszy poleci Luc.
Dlaczego ja?
Zabukowałeś to miejsce!
Ubrania są suche, ale jak je pokazać, brodząc w wodzie?
Którędy pójdą modelki?
Co z gośćmi? Wszyscy przemokną.
Ten pokaz nie zatonie.
Odbędzie się tutaj.
Musimy to przemyśleć
i iść...
za przykładem miejscowych.
No już!
Nie.
Tak. Więcej.
- Wystarczy? - Tak.
- Dobra. - Już.
Dziękujemy za wizytę.
Przydadzą się. W pierwszym rzędzie pryska.
Nadchodzi. Już po nas.
Co tu się dzieje?
Zostaniesz tu?
Musieliśmy improwizować przez aqua alta.
O rany.
Wypłynęła w nocy.
Na barce miałem podobną sytuację, ale z toaletą.
Zaskoczyło mnie to.
Mówiłam, że ten pokaz musi się udać.
Jak ma odnieść sukces pod wodą?
Mamy plan awaryjny.
Kalosze?
Tak, są jego częścią.
A jaki masz plan awaryjny na matkę Marcella?
O boziu.
Co tu robi Antonia?
Woda to teraz najmniejszy problem.
- Gdzie Marcello? - Ukrywa się.
Przestań. Będzie super.
Szanowni państwo, zaraz zacznie się pokaz.
Co ona robi?
Mamo.
Brawo, skarbie. Brawo.
Podobało ci się?
Jestem zachwycona!
Piękna kolekcja.
To autentyczny styl Muratori, ale w nowej odsłonie.
Czyli nas nie pozwiesz?
Jasne, że nie.
I tak nie stać mnie na prawnika.
Jesteś prawdziwym projektantem,
zupełnie jak twój ojciec.
Wybacz, że tego nie dostrzegałam.
Marcello.
Czas, bym ustąpiła
i przekazała firmę komuś bardziej utalentowanemu.
Co ty wygadujesz?
Panie i panowie, Marcello Muratori,
nowy prezes i świetlana przyszłość domu mody Muratori.
Jesteś największą sensacją Weneckiego Tygodnia Mody.
Cudownie.
Co ważniejsze, odzyskałem rodzinę.
Nie do wiary.
A mama zaproponowała ci firmę.
Tobie też.
Musisz tylko zająć się naszym marketingiem.
Z przyjemnością.
Trzeba to przemyśleć. Na razie cieszmy się tym dniem.
Próbuję.
Ale chciałbym już wrócić do Solitano i działać.
Do Solitano? Na jak długo?
Nie mogę zarządzać firmą z Paryża.
Ale... Myślałam...
Nie masz pojęcia, jak pięknie się tam żyje.
To proste, spokojne życie nigdy się nie nudzi.
W ciągu dnia będziemy zajęci, ale wieczory będą tylko dla nas, w domu.
Czyli gdzie?
Mama chce zamieszkać z moją siostrą i oddać nam swój dom.
Ten piękny dom?
Tam stworzymy wspólne życie.
I najlepszy dom mody w historii Włoch.
To naprawdę cudowne.
I oszałamiające.
Wiem.
Nie musimy od razu decydować.
Ważne jest jedno.
Że jesteśmy razem.
Odpowiadam za jego długi nawet po rozwodzie?
Niewiarygodne.
Zadzwonię z Paryża.
Ile słyszeliście?
My? Nic. Nie słuchaliśmy.
A co?
Jakiś problem?
Sąd przejmie wszystkie aktywa Laurenta,
a więc i twoje.
Tak.
Oszczędności, mieszkanie i firmę.
Zaraz... Agencja Grateau ma kłopoty?
Tonie szybciej od Wenecji.
Co to znaczy?
Firma zostanie przejęta lub sprzedana.
Byliście z nią od początku. Nie patrzcie na jej koniec.
Błagam, po powrocie do Paryża...
szukajcie nowej pracy.
A Emily?
Jest teraz w Muratori.
Uciekła w samą porę.
No dobrze.
Alfie!
Imprezujemy na dachu hotelu Danieli.
Szkoda, że cię tu nie ma.
Też żałuję.
Na moim dachu nie jest tak fajnie.
Antonia wycofała pozew?
Tak. Wszystkim ulżyło.
Chcesz zapytać o Nico lub Marcella?
Nie.
Chodzi o ciebie.
Chcę się z tobą zobaczyć po powrocie.
Pewnie, bo...
Na pewno urządzą wielką imprezę firmową.
- I... - Nie o tym mówię.
Wiem, że lubimy żartować i się drażnić,
ale nie udawaj, że nic nas nie łączy.
Jesteś tam jeszcze?
Nie mogę teraz rozmawiać, ale... Dobrze, gdy wrócę do Paryża.
Świetnie.
Czekam.
Tego było mi trzeba.
Zaschło ci w gardle?
Piję duszkiem.
Paskudny nawyk.
- Okej. - Chodź.
Czas poświętować.
Grazie.
Nie zdążyłam ci pogratulować.
Merci.
Udało się, prawda?
Nie mówię o pokazie,
ale o propozycji Antonii
i przejęciu firmy.
Marcello pewnie się cieszy.
Tak, bardzo.
Ale musielibyśmy zamieszkać w Solitano.
Oczywiście to piękne miasteczko pełne cudownych ludzi,
ale...
Ale?
Co z Agencją Grateau?
A jak myślisz?
Nie bądź śmieszna.
Musisz wykorzystać tę szansę.
Naprawdę? Dlaczego?
Bo...
Ta branża jest kapryśna, więc warto pracować wewnątrz firmy.
Będziesz tworzyć markę, budować imperium.
Ale już byśmy razem nie pracowały.
Przeżyjemy. Nie zabiorą nam Instagrama.
Nie.
Możesz być następną Miuccią Pradą.
To szczęście mieć cię w zespole.
Dla mnie na pewno.
Wielkie szczęście.
Zdrowie Marcella Muratoriego.
Muszę wam wszystkim podziękować.
Zwłaszcza tobie, Emily.
Odmieniłaś moje życie.
Nie tylko twoje.
Ta firma jest dla mnie ważna.
ale jeszcze ważniejsza
jesteś ty.
Nico?
Też chciałeś coś powiedzieć?
Tak, dziękuję.
Do mnie też będzie przemowa?
Przeżyłem wiele trudnych chwil z rodziną,
a ty tak bardzo mnie wspierałaś.
Gdyby nie ty, nie byłbym teraz w tym miejscu.
To wy zrobiłyście z nas prawdziwych mężczyzn.
Fakt, jesteśmy świetne.
Co? Nie!
Ja...
Kocham cię, ale nie mogę.
Co?
Nie mogę za ciebie wyjść.
Nie porzucę swojego życia w Paryżu, by zamieszkać w Solitano.
To nie dla mnie.
Pierścionek też nie.
Co...?
Przechowywałem go dla Nico.
To dla mnie?
Mindy,
kocham cię.
Kochałem się w tobie, odkąd chodziliśmy razem do szkoły.
Chcę spędzić z tobą resztę życia.
A zatem...
Jejku!
Wyjdziesz za mnie?
- Nie odmawiaj. - Nie! To znaczy tak!
Oui czy sì, nieważne!
Moment.
Rety, to pierścionek.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
- To na serio? - Tak.
Gratulacje.
Bardzo się cieszę.
Przepraszam.
Palę się ze wstydu.
Zobaczyłam pierścionek i miałam mętlik w głowie.
Myślałam, że...
Wybacz.
Byłam zbyt pewna siebie.
Tak uważasz?
Bo miałem nadzieję, że kiedyś się zaręczymy.
Ja też.
Ale kiedy myślałam, że to się dzieje...
Zrozumiałaś, co czujesz.
Stworzyłam sobie nowe życie w Paryżu.
Włożyłam w to wiele wysiłku.
Uwielbiam je.
I ciebie w nim.
Ja też uwielbiam Paryż, ale tylko przez ciebie.
Moje miejsce jest w Solitano.
Wiem.
Chciałabym być tam z tobą.
Ale nie możesz.
To piękne marzenie.
Ale nie moje.
Przykro mi z powodu ciebie i Marcella.
Wiem, że go kochasz.
Tak.
Ale chcemy czegoś innego.
Gdybym przeniosła się do Solitano,
czułabym się jak księżniczka uwięziona w zamku.
Ładna bajka.
Tak, ale w ostateczności nic innego.
Racja.
Przynajmniej ty masz księcia z bajki.
Obłęd, co?
Nico proponuje już daty ślubu.
Rodzice jeszcze nie wiedzą.
Nico nie prosi teścia o błogosławieństwo?
O nie!
Ojciec chciałby wszystko kontrolować.
Nico zadzwoni do niego po ślubie.
Mindy!
No co? I tak nie znoszę ślubów.
Zależy mi tylko na wieczorze panieńskim.
A to już moja działka.
Najlepiej na Mykonos.
Albo nie, na Ibizie.
Ja miałam to zaplanować.
Jasne.
Cześć.
- Hej. - Hej.
Wróciłyście?
Wczoraj.
- Jak restauracja? - Super.
Po zmianie przekraczamy budżet.
A właśnie, jak nowy Le Sexy Chef?
Szefowa.
Szczęściarz.
- Musimy lecieć, więc... - Właśnie.
A to co?
To...
- Nico się oświadczył. - Tak.
Jest zaręczona.
Zamierzałaś mi powiedzieć?
Właśnie mówię.
Nie. Emily to zrobiła.
Wypadałoby życzyć jej wszystkiego najlepszego.
Mogę ci najwyżej życzyć powodzenia.
Popełniasz wielki błąd.
Alfie.
Wie, co mam na myśli.
Co się z wami dzieje?
Nic.
To nie było nic.
Czujesz coś do niego?
Min.
Co ja wyprawiam?
Emily!
Wróciłaś.
Nadal tu pracuję.
Mieliśmy odesłać twoje rzeczy do Solitano.
Poza różowym zszywaczem.
Podoba mi się.
Nie jadę do Solitano.
Zerwałam z Marcellem.
Przykro mi.
Dziękuję, Sylvie. Ja...
Myślałam, że to ten jedyny.
Ale zrozumiałam, że nie o takim życiu marzyłam.
Cieszę się, że jesteś.
Ja też.
Ale muszę ci coś powiedzieć.
Agencja ma kłopoty. Prawie ją zamknęłam.
- Czemu mi nie powiedziałaś? - Żeby ci tego oszczędzić.
Na szczęście zjawił się wybawca.
Wspólniczka pomoże nam się utrzymać.
Mogą nastąpić pewne zmiany.
Kto to?
Kto chce szampana?
O nie.
To prosecco La Marca.
Oficjalnie nie mogę pić nic innego.
To nasz wybawca? Podobno jest spłukana.
Już nie.
Śmierć męża nie była takim szokiem, jak to, że zostawił mi palazzo.
Otrzymałam wspaniałą ofertę od Four Seasons.
To będzie pierwsze Palazzo Four Seasons na świecie.
I jestem teraz współprezeską Agencji Grateau.
Kurwa, ale będzie zabawa.
Proszę, podsmażona dorada w sosie cytrusowo-kaparowym.
To ta, którą dziś złowiliśmy?
Dziś rano złowiliście wyłącznie karpia.
Rozumiem.
Zdrowie Gabriela,
który tak cudownie nas karmił od Koh Samui po Kretę.
Zdrowie Gabriela.
Zdrowie!
Dziękuję. Smacznego.
Słuchaj, Gab...
Chciałem ci powiedzieć, że resztę miesiąca
spędzimy w Londynie.
Masz kilka tygodni wolnego w Grecji.
Plusy tej pracy.
To...
- Dzięki. - Drobiazg.
Zasłużyłeś.
CHCĘ CI TYLKO POWIEDZIEĆ, ŻE EMILY WRÓCIŁA DO PARYŻA.
NIE JEST JUŻ Z MARCELLEM.
ZRÓB Z TYM, CO CHCESZ.
OBIECAŁEM CI POCZTÓWKĘ ZE ZNACZKIEM.
BEZ CIEBIE TONĘ. PRZYLEĆ DO GRECJI. GABRIEL.
POZDROWIENIA Z GRECJI
- Możesz to wysłać? - Robi się.
Dziękuję.
PAMIĘCI DIEGA BORELLI
Napisy: Agata Jakubiec