Como tes fame despois do que fixeches?
Marcello non me contesta as mensaxes e sáeme o contestador.
Non quere verme nin en pintura.
Por favor.
Non precisan venderse a JVMA.
Ti teslla xurada a JVMA, eu non.
A min impórtame Marcello como persoa, non como marca á que hai que salvar.
Pódenche importar as dúas.
Non é a primeira vez que xuntas negocios e pracer
e dáseche bastante ben, a verdade.
Penso separalos como é debido, cousa que sempre me recomendaches.
Ou cambiaches de idea?
Quería levarme a Solitano, así que vou ver se o atopo alí.
Só para convencelo de que a túa viaxe a Roma
non tivo nada que ver comigo.
Pois daquela buona giornata.
Arrivederci.
SYLVIE: CIAO, SON SYLVIE, ESTOU EN ROMA.
@EmilyInParis COMO ME "CIPRESTA" ITALIA!
MINDY MÓBIL
Buongiorno, bella.
Perdoa, non estou para esas lerias.
Rompín con Nico.
Que? Que pasou?
Só lle importa ser presidente e quería controlarme.
É como revivir o de meu pai.
Síntoo moito, Min.
E iso non é o peor.
Grazas a Nico, descualificáronnos de Eurovisión.
Que? Como?
Usou "Mon soleil" para a crema de sol
e publicouno en liña.
E Eurovisión prohibe os usos comerciais.
Denúnciao.
Ós xuíces de Eurovisión dálles igual. Estamos fóra da competición.
Se Nico che fixo iso, Marcello tampouco pode confiar nel.
Ninguén pode confiar nel.
Estou farta de falar disto. Que tal a túa finde romántica?
É unha longa historia,
pero Sylvie uniuse á festa e volveuse moito menos romántica.
Quieta aí. Se se uniu Sylvie podo ir eu tamén?
Teño que saír de París.
Non creo que sexa...
Reservo agora o voo da tarde. Dime en que hotel estás. Quérote!
Buongiorno.
Sabe onde está a sede de Muratori?
Muratori que?
As oficinas.
A fábrica.
Marcello Muratori.
- Marcello Muratori. - Sì, Marcello Muratori.
Póñase cómoda. Café, croissant, capuchino?
Non, grazie.
Sente, por favor.
Emily?
Oui. Quero dicir, sì.
Marcello non volveu aínda de Roma e pensei que viñas con el.
Ía vir con el, pero houbo un cambio de plans.
Perdoe, quen é vostede?
A súa nai, Antonia Muratori. Benvida.
Encantada de coñecela.
Tiña moitas ganas de coñecer a esa Emily da que Marcello tanto fala.
- Si? Fala de min? - Dende que te coñeceu.
Pero por que estás soa?
Decidín darlle unha sorpresa.
Pois daraslla ó xantar. É o aniversario de Maria.
Marabilloso. Quen é Maria?
Traballa para nós cortando teas. Leva anos na empresa.
Vaia, que ben. É un aniversario especial?
Non, a especial é ela.
Igual ca tódolos traballadores.
Son familia.
Emily?
Que fas aquí?
Sorpresa.
Íalle ensinar a vila a Emily.
Moi ben.
Grazas, mamá. Encárgome eu.
Daquela...
agora acósasme ou que?
Non. Vin aquí porque non tiña nin idea de que a miña xefa ía acurralarme.
Só vin a Roma por un motivo: verte a ti.
Se aínda queres, encantaríame ver a vila, como tiñamos planeado.
Veña logo.
Vamos alá.
Así que lle falaches a túa nai de min.
Mira, teño algo que confesarche.
Aquel día en Megève maldicinme por non pedirche o número.
Conteille a miña nai que coñecera a alguén especial
e que a deixara escapar.
E ela díxome que se o destino o quería, volveriamos atoparnos dalgún xeito.
E atopámonos.
Mi ma. Non me estás vacilando?
É que miña nai é algo meiga. Sabe cousas.
E teu pai?
Morreu cando eu tiña dez anos.
Era incrible.
Síntoo.
Nada, tranquila.
Logrou moitas cousas.
Medrou aquí e creou un negocio. Moi pequeno ó principio.
Esta vila sempre foi coñecida polas súas cabras únicas e pola caxemira.
Ó final si que eras cabreiro.
Son, de certo xeito.
Meu pai tiña a filosofía de que acadase o éxito que acadase,
compartiríao con toda a vila.
Por iso case tódolos veciños traballan en Muratori.
Sentímonos responsables.
Construímos unha escola xenial, unha biblioteca e ata un teatro.
Queremos que tódolos traballadores sexan felices.
Se non es feliz no traballo, non es feliz na vida.
Totalmente de acordo,
pero é a primeira vez que escoito a alguén dicilo así.
E unha das cousas que máis feliz te fai é o estómago.
Por iso, á unha en punto cravada,
todos sentamos á mesa coma unha familia para gozar dun gorentoso xantar.
Mi madriña.
Salute, Maria!
- Como se di "bo aniversario"? - Buon compleanno.
Buon compleanno, Maria!
Moitas grazas!
Emily, podes sacar unha foto, pero non a publiques.
Sobre todo da roupa. É a principal regra da empresa.
É que é tan especial. Por que non compartilo?
Esforzámonos por que sexa privado. Nada de anuncios nin redes.
Os clientes veñen igual a nós.
Perdoa a miña nai. Pode ser algo paranoica ás veces.
Paranoica non. Protectora.
Sobreprotectora, podería dicirse.
Vaites co neniño de mamá!
Grazas por ensinarme a túa casa.
Non é a miña casa. Esa é a vindeira parada.
Así que non rematou a visita.
Despois do xantar.
É incrible criarse nun sitio así. Como vai marchar un de aquí?
Ese é o problema. Ninguén marcha.
Este é meu pai.
E este meu avó.
O seu pai. As miñas irmás.
Moitos curmáns. Non sei nin como se chaman todos.
Canta historia.
Sì.
En que pensas?
Non sei eu se vas querer oílo.
Quero oír todo o que pensas.
Agora que vin Solitano, ou que o sentín,
pode que Sylvie teña razón.
Sei que pensades vender a empresa a JVMA
e creo que sería un erro brutal.
Vale. E...
Como sabes ti iso?
Correuse a voz.
Ata vir aquí, pensaba que non era asunto meu,
pero este sitio e o que creou a túa familia é especial.
Especial e ancorado no tempo.
A miña nai non lle gustan os cambios,
pero eu non quero que sexamos invisibles.
Temos que medrar e formar parte do mundo.
Así que si, estamos a considerar a oferta de JVMA.
Queren unha resposta esta semana.
E eu sei que resposta quero dar.
No mundo quedan poucas cousas coma esta.
A túa empresa ten alma, noteino alí sentada á mesa.
E noteino na calidade do que producides. Odiaría ver como o perdedes.
Non quero perdelo.
Quero ser unha marca de verdade, como Prada ou Gucci.
E para iso precisamos cartos.
Pero eu coñézoos, Marcello, non son de fiar.
Non creo que vaia dicir isto.
Considerarías reunirte connosco?
Xa estamos.
Volvemos ós negocios.
Dígoo porque me importas e podemos axudarvos.
Polo menos escóitanos.
Rexeitamos tódalas firmas italianas. Por que iamos ir cunha francesa?
Porque...
coma vós, somos especiais.
Emily...
Creo que cometiches un erro ó vir.
Síntoo.
Son eu quen o sente.
Non debín vir. Falei de máis.
Ás veces non son quen de evitalo.
Falarei con alguén para que te leve a Roma.
Anuncio de Renault 5, toma tres.
Corten!
Moi ben. Rodamos outra.
Sylvie, que agradable sorpresa.
Que te trae a Roma?
Pois xa nin o sei.
Sexa o que sexa, alédame verte.
Quédanme un par de horas. Podes volver logo...
Non, agardo aquí.
Gústame ver traballar a outros para variar.
Tráioche unha cadeira.
Unha cadeira para a dona.
As Vespas entraron tarde.
Outra!
Sempre hai algo que te trae de volta a Roma.
Non é obvio?
Quero pensar que son eu, pero non.
Esta cidade atráete.
Talvez representa quen queres ser.
E quen quero ser?
Unha artista.
Non.
Unha cineasta?
Fun ás túas clases porque te admiraba a ti e os teus filmes.
Quería aprender, pero só foi un soño, a crise dos 40.
Xa vexo.
A unhas dálles polo bótox e a outras por estudar cine en Roma.
Sei o que se me dá ben e agora dirixo unha axencia.
Hai cousas máis importantes có traballo.
Xa o sei.
Dalgún xeito, vir aquí sempre mo recorda.
Hoxe díxenlle a unha traballadora estadounidense
que sacrificase un amor pola miña ambición e estivo moi mal.
E que fixo?
Negouse, como debe ser.
Dende que abrín a axencia, vivo para traballar.
Ata montei un negocio co meu marido. Abriu un club en París.
- Segues co teu marido? - Oui.
Creo que es o único home do que sentiu celos.
E onde nos deixa iso?
O que pasa en Roma...
Admito que o servizo de cuartos italiano é do melloriño.
Que ben que viñeras!
E que? Que pasou co Semental Italiano?
Xa o mandaches pacer?
Máis ben ó contrario.
Imos dar unha volta.
Non podo evitar pensar que a lea de Eurovisión foi culpa miña.
Como dis iso despois da sabotaxe de Nico?
É que cada vez que lle pedín que me elixise, el fíxoo.
Debín darme conta do importante que é a imaxe para el.
Non deberías adaptar a túa vida ou carreira
para facer feliz a outro.
Xa, e odio o que fixo.
Pero... sabes que é o que máis me doe?
O que?
Que aínda o quero.
Sei que non ten xeito.
Non ten que ter xeito.
Pero ti mira isto. Non é impresionante?
A verdade é que si.
Penso nestes edificios e ruínas
que seguen en pé tras miles de anos
e imaxino a vida das persoas daquela.
Faiche ver os problemas en perspectiva.
Hai beleza nas ruínas.
Exactamente.
Esta cidade ten máis beleza e vida por mor de todo o que sufriu.
Paréceme parte do seu encanto.
Em,
estou cunha canción para darlle sentido ó que sinto.
Rematáchela?
Case, pero faltábame algo apegadizo e acábasme de dar unha idea.
Bule. Ven aquí.
Grávame, así non esquezo a letra.
Pero que fas?
- Buona sera. - Buona sera.
Podo roubarcho un intre? Déixoche quedar con todo o que me dean.
De acordo.
Imos alá.
Eriximos esta cidade pedra a pedra.
Ten a súa graza, a que si?
Estivemos a piques de telo todo.
Matámonos a traballar,
erguemos un castelo ó par,
mais logo vimos o reino colapsar.
Son as bágoas as que nos lembran
que seguimos vivos.
Son as gretas as que deixan pasar a luz.
Ás veces podo ver
entre o po os diamantes.
A beleza agóchase nas ruínas do que eramos antes.
Meu ben, a cousa éche así.
Cando se abre unha porta, péchase outra aquí.
Ó final non é tan tráxico.
Así que veña, despídete,
porque hai un imperio na miña mente
e podo reconstruílo novamente.
Son as bágoas as que nos lembran
que seguimos vivos.
Son as gretas as que deixan pasar a luz.
Ás veces
podo ver entre o po os diamantes.
A beleza agóchase nas ruínas do que eramos antes.
Buongiorno.
Buongiorno, Emily.
Desexo concedido.
Reunímonos mañá convosco.
Mi ma! Xenial. Que che fixo cambiar de idea?
Miña nai oíute trala porta e ten curiosidade por saber máis.
Para min non ten xeito reunirse cunha axencia que nin ten oficina en Roma.
Pero si que a temos.
Temos unha oficina en Roma.
Bavazza é cliente noso, lembras?
Outra cousa que esqueciches mencionar.
Pois envíame o enderezo e vémonos alí mañá ás 13:00.
Incrible. Envíocho agora.
Envíoche ese enderezo agora mesmiño. Grazie mille.
Dime que non traballas hoxe.
Cancelei todo o que tiña que facer.
Perfecto.
O único que me apetece é vagar pola cidade,
comer pasta e facer o amor.
Agora mando a esta ós biosbardos. Pronto, Emily.
Conseguín a reunión. Non sei como, pero conseguina.
Que? Fantástico!
Cando e onde?
Mañá ás 13:00 na nosa oficina de Roma.
Perdoa?
Non nos contratarán se non temos unha.
Conseguirémola.
Síntoo, cariño.
Teño 24 horas para preparar unha presentación e unha oficina en Roma.
Que foi?
Perdería o home, pero conseguín a reunión.
Impresionante, Em.
Así che é a miña vida.
Mi ma, tía.
- Mi madriña bendita! - Que pasa?
O meu vídeo cantando na piazza fíxose viral.
Na miña conta?
Non, publicouno un turista en TikTok.
- Non o vas crer. - Que?
Escribíronme do Popstar Chinés.
Queren que volva como xuíza
e queren que toque esta canción. Aínda nin a titulei.
Que tal "Beleza entre ruínas"?
"Beleza entre ruínas"?
É perfecto. Ai, Deus, isto é mellor aínda ca Eurovisión.
Teño que voar a París decontado.
Emily, rediminme.
Estamos a deseñar o novo Hotel Bulgari,
non o vestiario masculino do Yankee Stadium.
A ver, xentiña! Hai que darlle ó miolo.
Quero que os clientes queden abraiados ó entrar no vestíbulo!
Abraiados pola beleza de todo.
Aquí non vexo nada diso!
Perdón, e eses aires?
Pero se antes só compraba roupa usada.
Sylvie Grateau.
Non o creo. Estás guapísima.
Estás radiante, ruliña.
Ti tamén.
Saúda o meu brillante equipo.
O dream team.
Esta é a última muller coa que me deitei.
Antes de pasar ós homes.
Veña, ho. Nunca sei se é un cumprido ou un insulto.
Que ledicia verte!
Igualmente.
Que te trae a Roma?
Vin por negocios e preciso un favor de nada.
Oh, certo. O que queiras.
Busco unha oficina bonita para mañá. É unha reunión importante.
Será un pracer buscarche unha officci in questo palazzo.
En realidade, esta mesma sería perfecta.
A miña oficina?
Sería só pola tarde.
E outra cousiña,
poderías sacar da porta o de Giorgio Barbieri Design?
Suponse que isto é a sede en Roma de Agence Grateau.
Non cambiaches nin un pelo, eh?
Dende que te cambiei a ti, non.
Saio xantar e creo que vou tardar,
- pódesme responder as chamadas? - Claro.
Cando marcha o gato, xoga o rato.
Perdoa?
Só é un dito.
Reserva dous billetes a Roma decontado.
Que pasa?
Falei con Sylvie. Prepara a maleta. Imos a unha reunión a Roma.
- Roma? Toma! - Si.
Maletas? Xa mercarei todo alí.
O malo é que compartimos cuarto.
- Non. - Si.
Dúas camas. E non me traias homes raros ó cuarto.
Por quen me tomas?
Tómote por quen es.
Segue sen convencerme o slogan da campaña.
"Os italianos fano mellor." É marabilloso.
E é mellor ca nada, que é o único que tiñamos ó chegar.
Deixémolo así por agora. Hoxe vendémonos nós.
O meu soño. Por fin temos oficina en Roma.
Só esta tarde. Non te me afagas.
Moitísimas grazas por vir.
É unha honra coñecela, signora Muratori.
Unha honra enorme.
Sodes moi amables, pero non nos deades aínda as grazas.
Como lle dixen a Emily, nunca buscamos publicidade
e non estou segura de estarmos listos para dar o paso.
Eu creo que pode telo todo.
Pode seguir a ter unha empresa pequena e independente,
pero que o mundo os coñeza.
E se nos anunciamos, por que facelo cunha axencia francesa?
Achegamos unha mirada fresca.
Sabemos que os italianos o fan mellor.
Moi ben.
- Claro que si. - Iso.
Non é obvio?
"Os italianos fano mellor" non é o slogan.
- Non. - Non.
Non.
Sei que Muratori nunca buscou anunciarse,
pero teño unha idea para unha campaña sutil.
Non ten que ver coa marca.
Non promovades a roupa, promovede a vosa forma de vida.
Familia, ledicia, comunidade.
Na esquina inferior dereita dirá Umberto Muratori.
Cunha letra tan cativiña que terás que achegarte para lela.
En fin, todo isto é moi interesante, pero...
non pretenderedes vir de París e darlle estopa por la a unha italiana.
Non entendo a que se refire.
Agence Grateau non ten oficina en Roma.
Estamos na oficina de Giorgio Barbieri.
Que? Perdoe?
Perdoe, Giorgio que? Nunca oín falar del.
Creo que se mudou a outra máis grande, si.
Abonda, por favor.
En Roma coñecémonos todos.
De feito,
eu fun a última muller coa que se deitou antes de deitarse con homes.
Desculpe?
En fin, teño lembranzas algo confusas ó respecto.
Non me contaras que te ías reunir con Antonia Muratori.
Diríache que estabas a perder o tempo.
Espera, Antonia. Desculpe, signora Muratori,
igual ca vostede, eu faría o que fose pola xente que me importa.
Cando che importa, é amor, non é traballo.
Daquela enténdesme.
Enténdesnos.
E eu entendo a Marcello.
Quere conquistar o mundo.
Non é a miña ambición, pero precisamos os cartos.
E creo que xa non me podo permitir o luxo de poñerme melindrosa.
Déanos seis meses.
Levo seis anos sen pagar impostos,
así que seis meses non é nada.
Mamma, pode que en seis meses xa non teñamos a oferta de JVMA.
Se nos queren de verdade, agardarán por nós.
Tedes seis meses.
Ai, Antonia, que emoción que vaiamos traballar xuntas.
Esta noite celebrámolo cunha festa.
As miñas dúas mulleres favoritas xuntas en Roma!
Así que ó final,
si que viñas por negocios, non por min.
Díxenche que iso non é certo.
Parabéns. Conseguiches o que querías.
Marcello.
Síntoo.
Agence Grateau.
Mi madriña!
É incrible!
Non, dígollo agora!
Moitas grazas.
Grazas. Adeus!
Gabriel!
Gabriel, traio grandes novas!
Chamaron de Michelin. Esta noite anuncian as súas estrelas.
E vanche dar unha!
É mentira. Marianne era unha farsante. Tomáronche o pelo.
Non, é certo. Prométocho.
Falei eu mesma cun tal Régis Lombard.
Traballa para Michelin. De verdade.
E Emily? Debería contarmo ela.
Foi a Roma quedar co tipo ese.
Sei canto levas agardándoo.
Merécelo máis ca ninguén. Temos que celebralo aquí esta noite.
Sabes que? Tes razón. Claro que o celebraremos.
Estou moi orgullosa de ti.
Veña, vémonos esta noite.
Teño o móbil que non dá abasto.
Ata esta noite.
Moi ben, à tout à l'heure.
Perdón. Perdoade, xente!
Un momento, por favor.
Quero brindar por dúas mulleres que vos son un portento.
Mellor brindemos por tres portentos.
Non estariamos aquí sen Emily.
Tres mulleres que son un portento!
Coñezo esa cara. Que che pasa?
Non te darías conta, pero falta alguén.
Marcello.
Non pasa nada. Afortunada no traballo, desafortunada no amor.
Emily, síntoo moito. Non pretendía...
Si que pretendías e non che importou.
Ó final, a decisión foi miña,
pero non sei se foi a correcta.
Pode que si.
LAURENT: ESTOU EN PARÍS. E TI?
SYLVIE: EN ROMA.
LAURENT: VOLVE AXIÑA. BÓTOTE DE MENOS.
SYLVIE: ESTOU PECHANDO UNS NEGOCIOS. NON TARDAREI, MEU BEN.
- Ciao. - Ciao.
Preocupábame que non viñeses por estares enfadado comigo.
Miña nai contoume que pediches non levarnos como cliente.
Vin preguntarche por que.
Non quero traballar contigo, Marcello.
Quero estar contigo.
Mañá volvo a París.
Daquela será mellor aproveitar a nosa última noite en Roma.
Perdoa.
Chef Gabriel,
xa comín aquí tres veces
e cada experiencia é mellor cá anterior.
Perdón, coñézote?
Só son un home que gusta dunha boa papatoria
e non acepta tratos especiais.
Parabéns, meu.
Este nariz sempre cheirou que tiñas un aquel.
Isto tamén é voso, socios meus.
Non o lograría sen a fe que tiveches en min.
Nin sen os cartos de Antoine.
Seguimos en perdas, pero é o investimento que máis xogo me dá.
E despois disto, seguro que cambia a cousa.
Despois de tanto tempo non podo crer o da estrela.
Emily debería estar aquí.
Sen ela boto algo en falla.
- Parabéns. - Grazas.
Estou moi moi contenta por ti. Parécesme brillante.
Grazas.
- Non vexo que bote nada en falla. - Non.
Podemos falar un segundiño?
Podemos, claro.
Genevieve, escoita, non quero que leves a idea que non é.
A outra noite volvémonos algo tolos, pero foi cousa do momento, nada máis.
Es a miña veciña, amiga
e agora alguén con que vou traballar.
Deixémolo así, vale?
Claro. Abofé.
Moi ben. Alédame que o deixaramos claro.
Perdoa.
Bonjour, son Emily Cooper. Xa sabes que facer despois do sinal.
Emily, son eu.
Por fin pasou. Conseguín a estrela.
Estouche moi agradecido.
Por todo.
Daquela cando volverei verte?
Depende. Cando volves a París?
Axiña, pero agora tes moitas boas escusas para vires a Roma.
Sempre que só sexamos ti, eu e a pasta.
Un trío.
Non tiña nin idea de que che ía iso.
Ciao, bella.
Emily, son eu.
Por fin pasou. Conseguín a estrela.
Estouche moi agradecido. Por todo.
Si!
Chego tarde, pero traio boas novas.
Gabriel conseguiu a estrela. Desta volta, de verdade.
Aledámonos moitísimo por el, pero temos negocios entre mans.
Agence Grateau abrirá oficialmente oficina en Roma
e alguén terá que dirixila.
Voluntario!
Teño que ser eu sen dúbida.
O meu italiano é perfecto e son o máis veterano da mesa.
Por iso mesmo te necesito en París.
Entón eu. Roma é o meu soño
dende que un verán trala uni
fun bolseiro dunha cadeliña de Valentino, Margot.
En serio?
En serio. Tres meses de glamour nun soto.
O mundo da moda en resumo.
Non esquecedes a alguén moi importante?
Eu.
Eu tamén falo italiano e tiña a miña vida aquí montada.
Pero teño que facer o mellor para o cliente.
E, por ese motivo, gustaríame...
que Emily quede en Roma e leve esta oficina.
- Que? - Para aí. Eu. Por que?
Antonia quedou impresionada contigo na reunión.
Pechou o trato coa condición de que quedes e trates ti con eles.
Díxoo ela? Ou o fillo?
Emily nin fala italiano.
Mamma mia! A tomar polo cu!
Emily tampouco fala francés e non lle foi un impedimento.
- Pero que implica isto? - Que quedas en Roma.
Temos un piso que podes ir ver.
Que che traian a roupa. Non hai tempo que perder.
Parabéns, Emily. Roubáchesme o meu soño.
E o meu.
Que que?
Non será para sempre.
Vanme atopar un piso para unha tempada.
Pois faime sitio, pendanga,
en canto volva de Shanghai penso ir contigo a Roma.
Prométemo.
Prométocho.
Quero máis selos no pasaporte.
Ciao.
Que facedes aquí tan cedo?
Ou tan tarde. Levamos toda a noite de celebración.
Non cho dixeron?
Falas cunha estrela Michelin.
- Parabéns! - Grazas.
Xa estamos planeando a expansión.
Estou a pensar en Gigi 2, Londres.
Nova York.
Que vos parece Roma? Así polo menos verías a Emily.
E logo?
Acabo de falar con ela. Múdase a Roma.
Polo Marcello ese?
Máis ben por traballo. Vai dirixir a oficina de Agence Grateau.
Xa, París non vai ser o mesmo sen ela.
Au revoir.
Estás ben, meu?
Estou. Só algo... sorprendido.
Dígoche o que penso?
Por orgullo e malentendidos vas deixar ir a mellor rapaza do mundo.
Eu fixen o mesmo.
Pode ser.
Nunca pensara...
Deixa de pensar e comeza a sentir.
Aínda podes recuperala.
Como? Agora está co outro.
Só porque non está contigo.
Dádesme un segundo?
EMILY, MENSAXE DE VOZ
Perdoa o meu francés, Gabriel.
Só quería darche os meus parabéns.
E dicirche que estou moi orgullosa.
Mereces todo isto e máis.
Como pode ver, é unha zona moi tranquila.
Vostede primeiro.
Aquí estamos.
O piso é do século XVII. Formaba parte do palazzo dunha familia.
Que fermosura.
É algo pequecho, coma moitos en Roma, pero as vistas...
Magnífico.
Bene, déixolle a chave e a miña tarxeta na entrada.
Grazie.
Onde está exactamente?
Lista?
Un minuto.
Creo que vas ser moi feliz aquí.
Xa son feliz.
Andiamo.
Subtítulos: Abraham Díaz López