ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ
ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΕΛΚ ΒΑΛΕΪ
Είδατε; Σας το έλεγα.
Το ακούτε; Έτσι κάνει το προπάνιο!
Με πιστεύετε τώρα;
Να σου πω.
-Όλα καλά. -Μην απομακρύνεσαι.
Βλέπετε; Δεν έλεγα ψέματα.
Κοιτάξτε!
Έχουμε νερό, τρόφιμα.
Θέρμανση.
Έχουμε ηλεκτρικό ρεύμα.
Σας το είπα!
Είχα ακουστά το μέρος. Δεν είχα έρθει ποτέ, αλλά το είχα ακουστά.
Τι;
Απίστευτο!
Καλό;
Κοίτα αυτό, δες.
Παράδεισος!
Τι λες;
Έλα.
Συγγνώμη.
Όνειρα γλυκά, κορίτσια!
Νερό.
Θες να κάνουμε μπάνιο;
Θα σου λούσω τα μαλλιά.
Δεν χρειάζεται.
Πήγαινε εσύ.
ΟΝΕΙΡΑ ΓΛΥΚΑ
Μαμά;
Φεύγουμε αύριο;
Φυσικά.
Ωραία.
Κάνε ένα μπάνιο, θα σε χαλαρώσει.
Σε λίγο. Καλά είμαι.
Θυμάσαι πώς σε έβαζα για ύπνο;
Σου τραγουδούσα.
Μη, σε παρακαλώ.
Σ' αγαπώ πάρα πολύ.
Κι εγώ σ' αγαπώ.
Άρα συμφωνούμε.
Τι χαζή.
Μην ανησυχείς για αύριο.
Θα φτάσουμε εκεί,
πρώτες.
Θα μπούμε στο αεροπλάνο.
Θα πάρω την πρώτη σκοπιά.
Εσύ ξεκουράσου. Κοιμήσου.
Άννα. Εντάξει είμαι, δεν έχω κουραστεί.
Γιατί δεν είσαι κουρασμένη;
Δεν ξέρω.
Πάντα ήθελες να σου σκαρώνω ένα παραμύθι.
Και είναι δύσκολο.
Λοιπόν…
Και διάλεγα
το παραμύθι
με το ποντίκι
που μπήκε στον φούρνο
και έφαγε όλο το φαγητό.
Και μετά
ήθελες να απαριθμήσω όλα τα φαγητά που έφαγε το ποντίκι.
Κι έλεγα "Ντόνατ".
Και ρωτούσες "Και τι άλλο, μαμά;"
Κι εγώ έλεγα…
"Το ψωμί".
"Τι άλλο, μαμά;"
"Τα μπισκότα".
"Τι άλλο, μαμά;
Τις τούρτες;"
"Ναι, και τις τούρτες".
Και μετά
το ποντίκι έκανε
πάρα πολύ θόρυβο
και ξύπνησε η γάτα.
Κάτι τέτοιο.
ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ
ΧΝΑΡΙΑ
ΜΗΝ ΕΝΟΧΛΕΙΤΕ
Γεια.
Μπουν.
ΑΝΑΣΤΑΣΗ
Άννα;
- Τι 'ναι; -Πού είναι η κόρη μου;
Δεν είναι μαζί σου;
Μαμά!
Τι λέει, Ρόουζ;
ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ
Ξέρεις,
προπάνιο που θα κρατήσει 30 ή 40 μέρες.
Το λιγότερο!
Και ποτά, τρόφιμα, προμήθειες για έναν ολόκληρο χρόνο.
Της το είπα. Σου το είπα;
Σου το είπα, ναι.
Εγώ δεν σας είπα γι' αυτό το μέρος;
Εγώ της το είπα.
Δεν με πίστεψε, αλλά εγώ της το είπα.
Όσο το κρασί και το προπάνιο…
αντέχουν.
Παλιά φτιάχναμε κρασί.
Η οικογένειά μου.
Ζούσαμε σε έναν λόφο.
Το είχα ακουστά αυτό το μέρος.
Ρώτησέ τες.
Εγώ τους το είπα.
Ρώτα τες.
Το ήξερα το μέρος.
Το βλέπεις;
Το βλέπω.
Μείνε μαζί μου…
και θα σου δείξω πολλά.
Ξέρω πολύ κόσμο.
Άνετα κρεβάτια.
Κλειδωμένες πόρτες.
Μπορώ να σας εγγυηθώ
ότι δεν υπάρχει ούτε ένας μολυσμένος.
Τίποτα.
Κανείς.
Είσαι σίγουρος;
Είμαι σίγουρος, φυσικά.
Τσέκαρες όλα τα δωμάτια;
-Φυσικά τσέκαρα όλα τα δωμάτια. -Δεν τα τσέκαρες.
Τι;
Δεν τσέκαρες όλα τα δωμάτια, γιατί είναι εδώ.
Μαλακίες.
Μην την ακούς. Μαλακίες.
Με όλο τον σεβασμό, κοπελιά,
δεν υπάρχει τίποτα.
Μάλιστα…
Εγώ χέστηκα.
Μου αρκεί μια στέγη για ένα βράδυ.
Για όσα βράδια θες.
Ίσως για όλα τα βράδια.
Για όλα!
Και το αεροδρόμιο;
Να πάει να γαμηθεί.
Να πάει να γαμηθεί το αεροδρόμιο.
Με πιάνετε;
Κλίνω
πραγματικά προς το να πάει να γαμηθεί.
Προτιμώ μια στέγη
και ένα ζεστό φαγητό.
Και μετά;
Δεν υπάρχει αεροδρόμιο.
Αυτός είπε ότι υπάρχει.
Αυτός;
Ναι.
Εκτός αν είναι ψεύτης.
Δεν λέω ψέματα.
Σου το είπα, πάντα λέω αλήθεια.
-Είπα ψέματα; -Υπάρχει;
Ναι, φυσικά κι υπάρχει.
Είναι κοντά;
Ναι!
Τότε, γιατί να μείνουμε εδώ;
-Δεν είπε να μείνουμε εδώ. -Ναι, το είπε.
-Εγώ είπα… -Ότι μπορούμε να μείνουμε εδώ.
Σωστά!
Άκου τη μαμά σου. Εντάξει;
Άντε γαμήσου.
Να σου πω!
Δείξε λίγο σεβασμό.
Δεν θέλω φασαρίες, δεν θέλω.
Είναι λίγο κουρασμένος.
Φυσικά.
Ήταν μεγάλο ταξίδι.
Πείτε μου.
Εσείς γνωρίζεστε από παλιά, έτσι;
Ναι.
Από παλιά.
Ξέρετε, αυτό το παθαίνω συνέχεια.
Γνωρίζω κόσμο.
Ταξιδεύουμε μαζί.
Και μετά, χωρίς κανέναν λόγο,
χωρίζουμε.
Και μετά τους ξαναβλέπω.
Μήνες αργότερα,
τους ξαναβλέπω σε άλλο μέρος.
Λες και…
είμαστε όλοι σολομοί,
που κολυμπάμε κόντρα στο ρεύμα,
αλλά είμαστε
στο ίδιο ποτάμι.
Ίσως…
δεν έχουμε απομείνει πολλοί.
Αυτό είναι!
Ναι.
Τότε, γιατί δεν πάμε στο αεροδρόμιο;
Νομίζω ότι το ερώτημα είναι
γιατί να πάμε;
Για να μπούμε στο αεροπλάνο.
Και να πάμε πού;
Κάπου αλλού.
Ναι, κάπου αλλού.
Ο άνθρωπος πάντα θέλει να πάει κάπου αλλού.
Πάντα ψάχνει
τον θησαυρό στο τέλος του ουράνιου τόξου.
Αγαπητή μου…
μπορείς να βρεις τον επίγειο παράδεισο αν το θες
ή και την κόλαση,
εφόσον το επιλέξεις.
Βλέπεις τι τραβάω με τις τρελές;
Ίσως δεν υπάρχει το κάπου αλλού.
Ίσως καλύτερα να μείνουμε εδώ.
Μέχρι να τελειώσει.
Ναι;
Εύκολο για σένα.
Ναι;
Και γιατί;
Ξέρεις.
Άννα.
Όχι, άσ' τη να μιλήσει.
Έλα.
Πες μου γιατί.
Γιατί πεθαίνεις.
Μια χαρά τον βλέπω εγώ.
Ήταν μεγάλη διαδρομή.
Είναι κουρασμένη.
Ναι.
Θα σου πω μια ιστορία.
Ναι, σε παρακαλώ.
Βλέπεις,
εγώ είχα πεθάνει.
Τα έχω δει όλα, την άλλη πλευρά κι έτσι.
-Σε πιστεύω. -Πίστεψέ το, αδερφέ.
Ξαπλωμένος μέσα σε ένα χαντάκι,
ανάμεσα στους νεκρούς.
Με αφήσανε να με φάνε αρουραίοι και σκουλήκια.
Είχα πεθάνει.
Λυπάμαι πολύ που το ακούω.
Σηκώθηκα, όμως.
Φοβερό.
Πες το κι έτσι.
Βλέπεις,
είχα ακόμα μερικές ερωτήσεις.
Ενώ ήμουν ξαπλωμένος στο χαντάκι
και έσβηνα,
άκουσα τη φωνή της μητέρας μου.
Με παρακαλούσε.
Με φώναζε με το όνομά μου.
Με παρακαλούσε να μετανιώσω
πριν να είναι αργά.
Γιατί ποτέ δεν ξέρεις.
Ακόμα κι αν δεν πιστεύεις σε τίποτα,
καλύτερα να καλύψεις τα νώτα σου.
Και, ρε γαμώτο.
Είπε ότι θα της έλειπα πάρα πολύ.
Και ότι έπρεπε
να κόψω τον λαιμό μου για να μπω στον παράδεισο
και να την ξαναδώ.
Να μετανοήσω.
Αυτό.
Και τελικά;
Όχι.
Όχι ακόμα.
Αλλά, ρε γαμώτο.
Ξέρω πού πάω.
Ό,τι κι αν κάνω, αυτό δεν αλλάζει.
Άννα.
Έφτιαξα γλυκό.
ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ
Συγγνώμη.
Το θέμα είναι
ότι είμαι παγιδευμένη.
Είμαι κάποια άλλη πλέον.
Δεν έχει σημασία αν μου αρέσει ποια είμαι.
Αυτή είμαι.
Μπορώ μόνο να φροντίσω εκείνη.
Κανέναν άλλον.
Είναι σαφέστατο.
Η ζωή μου έχει ένα νόημα.
Εκείνη.
Όλοι οι άλλοι μπορούν
να ξεκουμπιστούν.
Γιατί μάλλον θα πεθάνεις.
Οπότε…
δεν λυπάμαι.
Μακάρι να λυπόμουν.
Αλλά δεν λυπάμαι.
Δεν είχα επιλογή.
Ρε γαμώτο.
Μακάρι να μπορούσα να σταματήσω λίγο.
Να ξεκουραστώ.
Ένα βράδυ κοιμήθηκα και ξύπνησα πιο κουρασμένη.
Μάλιστα…
Περασμένα ξεχασμένα.
Πάω να δω το γλυκό.
ΓΛΥΚΟ
Τι σκατά έκανες;
Φεύγουμε.
Η ΚΟΙΛΑΔΑ
Πότε θα φτάσουμε στο αεροδρόμιο;
Αύριο.
Θα είναι πιο ζεστά στην κοιλάδα;
Ναι, ίσως.
Είπες ότι θα είχε λιακάδα.
Το είπα αυτό;
Ναι, το είπες.
ΑΝΑΠΑΥΣΗ
Πού πήγε;
Ξέρεις…
Όποτε κλείνω τα μάτια μου,
νομίζω ότι θα μείνουν κλειστά.
Και παρ' όλα αυτά,
συνεχίζω να ξυπνάω.
Ίσως να περίμενα κάποιον.
Με πιάνεις;
Βλέπεις;
Γι' αυτό σε θεωρώ γαμάτη.
Δεν ησυχάζεις.
Δεν σου ξεφεύγει τίποτα.
Είχες δίκιο.
Για μένα.
Πέθαινα εδώ και καιρό.
Αλλά δεν μπορούσα,
όχι εκεί.
Όχι έτσι.
Όχι όπως όλοι οι άλλοι.
Αλλά…
βρήκα επιτέλους πού θα αναπαυθώ.
Αυτό θέλω μόνο.
Μια ανάπαυση.
Δεν μπόρεσα να το κάνω εγώ.
Πρέπει να καλύψω τα νώτα μου, διά παν ενδεχόμενο.
Οπότε…
θα βοηθήσεις έναν παλιό φίλο;
Εγώ θα το έκανα για σένα.
Σε παρακαλώ.
Εντάξει.
Μπράβο, ρε κοπελιά.
Εντάξει.
Είμαι ακόμη πολύ κουλ, έτσι;
Μην αφήσεις ποτέ τη μαμά σου.
Ποτέ.
Να την προσέχεις.
Πάρ' το.
Έτσι μπράβο.
Εντάξει.
Υποτιτλισμός: Μάρθα Λυρώνη