‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪(สถานีไฮโรด)
‪(ทางออกและห้องดื่มชา)
‪(ปี 2017)
‪ราชาต่างถิ่นมาจากแดนไกล
‪พาผองเพื่อนมาด้วย หล่อเนี้ยบ
‪ราชาต่างถิ่นมาจากแดนไกล
‪ราชาสุดหล่อ
‪เธอเป็นราชินีของฉัน ฉันเป็นราชาของเธอ
‪ฉันเอาวงแหวนวัยเยาว์มาให้
‪เธอเป็นราชินีของฉัน ฉันเป็นราชาของเธอ
‪ฉันเอาวงแหวนวัยเยาว์มาให้
‪ฉันพูดออกไปจากใจ ไม่เขินอาย
‪ฉันจะร้องเพลงคันทรี่กับดนตรีคันทรี่
‪ราชาของฉัน
‪ราชาของฉันทำให้ฉันเป็นดั่งราชินี
‪ฉันจะประสานเธอเข้ากับเปียของฉัน ‪ฉันจะเต้นไม่หยุดหย่อน
‪ราชาของฉันทำให้ฉันเป็นดั่งราชินี
‪ฉันจะประสานเธอเข้ากับผมเปียของฉัน ‪ฉันจะเต้นไม่หยุดหย่อน
‪จะเต้นต่อไปใต้แสงดาว
‪เราจะเป็นคู่ที่น่ารัก
‪ฉันจะเต้นไม่หยุดหย่อน ‪จะเต้นต่อไปใต้แสงดาว
‪เราจะเป็นคู่ที่น่ารัก
‪ฉันจะห้อยเธอไว้กับต่างหูของฉัน
‪ฉันจะหยอดเธอลงไปในตาของฉัน ‪แทนยาหยอดตา
‪ราชาของฉัน
‪ราชาของฉันทำให้ฉันเป็นดั่งราชินี
‪ฉันจะประสานเธอเข้ากับผมเปียของฉัน ‪ฉันจะเต้นไม่หยุดหย่อน
‪ราชาของฉันทำให้ฉันเป็นดั่งราชินี
‪ฉันจะประสานเธอเข้ากับผมเปียของฉัน ‪ฉันจะเต้นไม่หยุดหย่อน
‪(อย่ารับคดีนี้ ไม่อย่างนั้นเจอดีแน่)
‪อันตรายแล้วนะ มิร่า
‪เราก็แค่คนธรรมดา
‪คุณไม่มีหน้าที่ไปต่อกรกับพวกนักเลง
‪ตำรวจสิที่ต้องไปจับพวกมันเข้าคุก ไม่ใช่คุณ
‪เชกคาร์ ฉันเป็นทนายนะ
‪ฉันเข้าใจที่คุณพูด
‪แต่ฉันจะกลัวแล้วปล่อยคดีนี้ไปเฉยๆ ไม่ได้
‪มิร่า ผมชื่นชมในสิ่งที่คุณทำ
‪แต่ดูนี่สิ พวกนี้มันอันธพาลจริงๆ
‪- ฉันจะไปแจ้งตำรวจ ‪- แล้วจะช่วยอะไรได้
‪ตำรวจจะคุ้มครองเราหนึ่งวัน ‪หรือหนึ่งสัปดาห์หรืออาจจะหนึ่งเดือน
‪แล้วยังไง วันนี้โดนปาหิน ‪พรุ่งนี้ได้โดนกระสุนแน่
‪เชกคาร์ ขอร้อง นี่…
‪ขอร้องอะไร มิร่า
‪ถ้าเกิดผลตรวจตั้งครรภ์เป็นบวกล่ะ ‪เราจะทำยังไงกันต่อ
‪ฟังนะ มิร่า ขอละ
‪เราจะสร้างครอบครัวด้วยกันใช่ไหม
‪การกระทำของคุณไม่ได้เป็นภัยต่อเราเท่านั้น
‪แต่เป็นภัยต่อลูกเราด้วย
‪ใช่ไหม
‪ลูกความของฉัน จอย ออกัสติน ‪ซ่อนตัวตั้งแต่สามสัปดาห์ที่ผ่านมา
‪เพราะการคุกคามอย่างต่อเนื่อง
‪กระทั่งครอบครัวเขาก็ไม่เว้น
‪แต่ล่าสุดเขาออกมาจากที่ซ่อนอย่างกล้าหาญ
‪เพื่อช่วยตำรวจไขคดีฆาตกรรม ‪มาร์ค แมทธิว พนักงานผับ
‪ผับนี้เป็นของจำเลย คุณจิมมี่ บักกา
‪เจ้าของปืนที่ใช้ฆาตกรรม
‪นิติเวชยืนยันว่ากระสุนที่ฆ่ามาร์ค
‪เป็นกระสุนขนาด 9,07 มม. ‪จากปืนพกโคลต์สั้นขนาด .37
‪ที่คุณจิมมี่ บักกาเป็นเจ้าของอีกเช่นกัน
‪ไม่ใช่ ศาลที่เคารพ อย่างที่พูดไปก่อนหน้า
‪- ผมไม่อยู่ตอนเกิดเรื่อง ‪- คุณบักกา…
‪ผมไม่เกี่ยวกับเรื่องแย่ๆ นี้เลย ขอร้องละ
‪คุณบักกา โปรดอย่าพูด เว้นแต่คุณจะได้รับอนุญาต
‪พิจารณาจากคำตัดสินของคณะลูกขุน ‪คำให้การของพยาน
‪และหลักฐานที่เกี่ยวข้องทั้งหมดที่นำเสนอมา
‪ศาลขอสรุปว่าจำเลย คุณบักกา
‪ผิดจริงและได้รับโทษจำคุกตลอดชีวิต
‪- ขอบคุณมากครับ ‪- ยินดีค่ะ
‪- ขอบคุณนะหนู หนูสุดยอดมาก ‪- ขอบคุณที่ช่วยลูกชายฉัน
‪- ดูแลตัวเองนะ ‪- ไม่ต้องห่วง
‪อย่าไปยุ่งกับปืนและยาล่ะ
‪- อย่าไปหาเรื่องอีกนะ ‪- ผมสัญญาครับ
‪- โอเค ไว้เจอกัน ‪- ขอบคุณค่ะ
‪นี่ มานี่มา
‪คิดชื่อไว้หรือยัง
‪มาเถอะ ไปกัน
‪(หกเดือนต่อมา)
‪หนังไม่เครียดไปเหรอ
‪จากนี้ไปน่าจะดูหนังเบาๆ นะ
‪คิดไหมว่ามันจะส่งผลกับลูกเรายังไงบ้าง
‪ฉันไม่อยากได้ลูกเฉยๆ ‪ฉันอยากได้ดาราดัง
‪งั้นเหรอ แล้วถ้าลูกชายเป็นเด็กบ้านๆ ‪มันผิดตรงไหนล่ะ
‪ฉันเป็นแฟนคลับบักชาน
‪อ๋อ อย่างนี้นี่เอง
‪เข้าได้นะ
‪ถือนี่ไว้
‪ฉันรอช่วงเวลานี้มาตลอดทั้งชีวิต
‪เหลืออีกสองเดือน
‪ไหนบอกหน่อยสิ คิดเรื่องงานไว้หรือยัง
‪คุณจะเอายังไง จะจัดการยังไง
‪ไม่นะ ฉันไม่อยากทำงาน
‪ฉันแค่อยากใช้เวลาทั้งหมดกับลูก
‪สร้างห้องให้ลูก
‪เล่นกับลูก อยู่กับลูกก็พอ
‪เชกคาร์บอกฉันแล้วว่าไม่ให้รับคดีนั้น แต่ฉันก็ดื้อ
‪(ปี 2019)
‪ความผิดพลาดครั้งนั้นเปลี่ยนชีวิตฉันไปโดยสิ้นเชิง
‪ในกรณีของคุณ อาการหลงลืม ‪เป็นเพราะความบอบช้ำทางจิตใจ
‪ในทางการแพทย์จะเรียกว่า ‪ภาวะเสียความทรงจำไปข้างหน้า
‪ในภาวะนี้ผู้ป่วยจะไม่สามารถเปลี่ยน ‪ความทรงจำระยะสั้น
‪ไปเป็นความทรงจำระยะยาวได้
‪ผู้ป่วยจะจดจำเรื่องต่างๆ ได้ในระยะเวลาสั้นมาก
‪คนที่… ฉันอยากจดจำ…
‪ไม่อยู่ในชีวิตฉันอีกแล้ว
‪เราข่มสิ่งที่ลืมไม่ลงให้ลึกสุดใจ
‪แล้วเรื่องนั้น วอดก้าช่วยได้
‪ฉันแท้งลูกเพราะอุบัติเหตุนั้น
‪ฉันเสียลูกไป
‪ฉันมัวแต่ต่อสู้กับความเจ็บปวด
‪ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าติดเหล้าตอนไหน
‪และเชกคาร์ออกห่างจากฉันไปตั้งแต่เมื่อไหร่
‪ฉันไปตามเส้นทางนี้ทุกวัน ‪เพราะมันช่วยให้ฉันคิดถึงอดีต
‪ฉันเคยอยู่ที่นั่น
‪บ้านหลังแรกของฉันกับเชกคาร์
‪เวลาที่ดีที่สุดในชีวิตฉัน
‪แต่ปัญหาก็คือ เวลาที่ดีที่สุดอยู่ได้ไม่นาน
‪ที่จริงผมควรพูดว่า…
‪ตอนที่ฉันต้องการเชกคาร์ที่สุด
‪เขากลับนอกใจฉัน
‪เขาทรยศฉัน
‪ไปแต่งงานกับอันจาลี
‪นี่เหรอ เข้าเวรโรงพยาบาลกะดึกของคุณ
‪มิร่า อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่เลย
‪ตอนนี้เชกคาร์อยู่บ้านเดียวกับอันจาลี
‪ที่ที่ฉันเคยอยู่มาก่อน
‪ฉันนั่งรถไฟขบวนเดิมทุกวัน
‪ฉันนั่งบนเบาะนี้ทุกวัน แล้วดูโลกภายนอก
‪ฉันได้เห็นบ้านหลังโปรดที่สุดจากตรงนี้
‪แล้วฉันยังได้เห็นเธอ
‪ตัวละครตัวโปรดที่สุดในเรื่องของฉัน
‪ฉันจำไม่ได้ว่าเห็นเธอครั้งแรกเมื่อไหร่
‪แต่ฉันก็ค่อยๆ รู้สึกสนิทกับเธอ
‪เพราะเวลาที่ฉันเห็นเธอยืนตรงนั้น
‪ฉันก็นึกภาพตัวเอง
‪ใช้ชีวิตสมบูรณ์แบบกับคู่รักที่สมบูรณ์แบบ
‪คนเราจะมีความสุขแบบนั้นได้ยังไง
‪ชีวิตคนจะสมบูรณ์แบบขนาดนั้นได้ยังไง
‪ชีวิตฉันจะสมบูรณ์แบบเท่าชีวิตเธอไหม
‪ฉันไม่รู้
‪อาจจะไม่มีวัน
‪ความจริงคือ
‪ฉันไม่รู้จักชื่อเธอด้วยซ้ำ
‪(สำนักงานตำรวจนครบาล)
‪ฮัลโหล
‪ครับ
‪ชื่ออะไรเหรอครับ
‪ที่ไหนครับ
‪(นุสรัต จอห์น เพศหญิง อายุ 31 ‪รพ.เมือง หายตัวไป)
‪ครับ ขอบคุณ
‪(สองวันหลังจากนุสรัตหายไป)
‪มีรายงานคนหายจากโรงพยาบาลเมือง
‪พยาบาล "นุสรัต จอห์น" ‪ไม่เข้าเวรมา 24 ชั่วโมงแล้ว
‪โทรศัพท์เธอก็ปิดการใช้งาน
‪นุสรัต จอห์นเหรอ
‪มีประวัติอาชญากรรม ‪หรือประวัติที่เคยหายตัวไปไหม
‪ไม่ครับ ไม่มีเลย ประวัติขาวสะอาด
‪เธอมาตอนบ่ายของวันที่ 31 ‪ฉันเจอเธอเองเลยค่ะ
‪เธอทะเลาะกับใครไหม
‪ไม่เลยค่ะ ทุกคนชอบเธอ
‪มีอะไรที่คุณไม่ได้เล่า ‪และฉันควรรู้เผื่อว่าจะช่วยได้บ้างไหม
‪มีงานปาร์ตี้ที่เธออยากให้ฉันไปเย็นวันนั้น
‪ตอนหกโมง กับเพื่อนเรียนเต้นของเธอ
‪แต่ถึงเราจะไปด้วยกัน ‪จากนั้นฉันก็ไม่เห็นเธอเลย
‪ปาร์ตี้ของใครเหรอ
‪คนไหนล่ะ
‪ผู้ชายคนนั้น
‪นุสรัตไปปาร์ตี้เขา
‪รู้จักนุสรัตตั้งแต่เมื่อไหร่
‪ตั้งแต่เธอเข้าเรียน
‪พยายามจะเล่นลิ้นหรือไง
‪ฉันไปถามนายที่สถานีตำรวจแทนได้นะ
‪เราคบกันก่อนเธอแต่งงาน
‪สามเดือน แค่นั้นแหละ
‪จริงเหรอ
‪นายเห็นเธอครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
‪จำไม่ได้
‪เธอไม่ได้ไปงานปาร์ตี้คุณเหรอ
‪ผมไม่รู้เลย
‪มีคนมากกว่า 100 คน
‪แถมทุกคนยังสวมหน้ากากอีก
‪ถึงเธอไปผมก็ไม่เห็นหรอก
‪แน่ใจเหรอ
‪ครับ
‪โอเค
‪ผมไปได้หรือยัง
‪(บริษัทซาการ์แอสโซซิเอทส์จำกัด)
‪เรารับคดีอาสาเยอะเหมือนกัน
‪สำนักทนายเรายังเล็ก
‪แต่เชื่อเถอะว่ามันให้บริการคนอย่างที่คุณคิดไว้
‪(หนึ่งสัปดาห์ก่อนนุสรัตหายไป)
‪- น่าประทับใจ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪แต่ตั้งแต่ปีก่อนคุณก็ไม่ได้รับคดีเลย
‪ขอถามเหตุผลได้ไหม
‪มีปัญหาอะไรไหม
‪เธอทำให้ฉันนึกถึงอดีต
‪ฉันก็เคยเป็นแบบเธอมาก่อน
‪เธอมีทุกอย่างที่ฉันเสียไป
‪ฉันว่าฉันไม่เคยเจอใครมีความสุขขนาดนั้นเลย
‪ฉันไม่รู้ว่านี่คือความอิจฉา
‪ความเวทนาตัวเอง หรือความปรารถนา
‪เห็นเธอเต้นแล้วฉันรู้สึกหลุดลอยไป
‪เหมือนกำลังสูญเสียตัวเองไป
‪บางครั้งฉันก็คิดไปว่า ‪ทั้งหมดเป็นความจริงหรือฝันไป
‪(มิร่า)
‪ไง
‪อันจาลี
‪เป็นอะไรไป
‪แฟนเก่าคุณโทรมาไม่หยุด ‪มันชักจะมากไปแล้ว เชกคาร์
‪เธอโทรหาคุณกี่ครั้งแล้ว
‪เธอไม่ได้โทรหาผม
‪อย่ามาโกหก
‪- โอเค เธอโทรหาผม ฟังนะ… ‪- ว่าแล้วเชียว
‪บอกให้เธอเข้าใจสักทีเถอะ ‪เธอเสียสติไปแล้วนะ
‪โอเค ผมสัญญา
‪ผมจะคุยกับเธอให้นะ
‪อย่าให้เรื่องนี้ทำลายบรรยากาศเราเลย
‪วันนี้วันเกิดคุณนะ
‪มาถ่ายรูปกันเถอะ
‪ดูสิว่าคุณสวยขนาดไหน
‪(คาร์นาบี้ ลอนดอน ‪โบฮีเมียนราปโซดี)
‪(เชกคาร์ คาปูร์ ‪สุขสันต์วันเกิดอันจาลี ภรรยาที่น่ารัก)
‪(หนึ่งนาทีที่ผ่านมา)
‪ไง
‪เฟซบุ๊กและเมียเก่า ‪ไม่เหมาะเป็นเพื่อนกัน
‪ไม่เอาน่ะ มิร่า เรื่องเขามันจบแล้ว
‪ขอเยเกอร์สองแก้วค่ะ
‪นี่
‪ไม่ว่าจะเหลือเชกคาร์อยู่ในหัวเธอแค่ไหน
‪ฉันอยากฆ่าเขาให้ตาย
‪มาเถอะ
‪แบบนั้นแหละ
‪ต้องอย่างนี้
‪อีกสองแก้ว เหมือนเดิม
‪มรสุมหลอกลวงหมู่เมฆ สายฝนช่วยยืนยัน
‪ฉันได้เรียนรู้ว่าน้ำตาแห่งความแค้น ‪ไม่เหมือนกัน
‪มรสุมหลอกลวงหมู่เมฆ สายฝนช่วยยืนยัน
‪ฉันได้เรียนรู้ว่าน้ำตาแห่งความแค้น ‪ไม่เหมือนกัน
‪ไม่รู้ทำไมพระเจ้าไม่ยอมฟัง ‪คำขอของจิตวิญญาณที่เจ็บปวด
‪ฉันรู้สึกโดนหลอกและโกรธ
‪เหมือนโดนเผา เหมือนคนโง่แสนเศร้า
‪ฉันรู้สึกโดนหลอก
‪นกลวงหลอกจากไป ‪ทิ้งสายลมไว้ให้เจ็บหัวใจ
‪ต้นโพเหี่ยวเฉา
‪นกจอมลวงหลอกจากไป ‪ทิ้งสายลมไว้ให้เจ็บหัวใจ
‪ต้นโพเหี่ยวเฉา
‪มีเพียงคนเจ็บที่กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด
‪ฉันรู้สึกโดนหลอกและโกรธ
‪เหมือนโดนเผา เหมือนคนโง่แสนเศร้า
‪ฉันรู้สึกโดนหลอก
‪เหมือนโดนเผา
‪คูนัล เพื่อนสองสามคนของนุสรัต ‪จากห้องเรียนเต้น
‪บอกว่าเธอไปหาจิตแพทย์คนหนึ่งอยู่เป็นประจำ
‪เราต้องสอบปากคำเขา
‪หมอฮามิดคะ ฉันสารวัตรคอร์
‪นุสรัตรู้สึกเปล่าเปลี่ยวมาก
‪อ่อนไหวอย่างมากเลย
‪เธอแค่หายไปเองนะคะ หมอฮามิด
‪ทำไมพูดเหมือนเธอตายไปแล้ว
‪ผมไม่ได้ว่างั้น
‪งั้นหมายความว่าไงคะ
‪คุณนุสรัตมาปรึกษาครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
‪วันที่ 30
‪วันก่อนเธอจะหายไป
‪ครับ
‪เธอทำอะไรแปลกๆ ไหมคะ ‪เธอมีปัญหากับใครหรือเปล่า
‪ไม่ครับ
‪สัปดาห์ก่อน…
‪ตอนผมไปหาเธอหลังเรียนเต้น
‪เธอคุยอยู่กับใครไม่รู้
‪ไง
‪เงินฉันอยู่ไหน
‪อย่ามาล้อเล่นกับฉัน สาวน้อย
‪ถ้าพรุ่งนี้เธอไม่โผล่มาพร้อมเงินงวดหน้าละก็
‪ฉันจะเอาเรื่องเธอไปบอกอนันต์
‪นายได้เงินแน่ๆ เลิกตามฉันได้แล้ว
‪ผมถามเธอเรื่องนั้น
‪แต่เธอเลี่ยงที่จะคุยอย่างเห็นได้ชัด
‪- ไม่เป็นอะไรนะ ‪- ค่ะ
‪- นั่นใครเหรอ ‪- เพื่อนเก่าน่ะ มาเถอะ
‪ผมว่าเธอปิดบังบางอย่างอยู่
‪ฉันว่าเธอน่าจะมีความลับ
‪หมอฮามิด นุสรัตเคยบอกเรื่องราจิฟกับคุณไหม
‪แฟนเก่าเธอ
‪ราจิฟไม่เคยเป็นแฟนเธอ
‪ที่จริงเธอไม่เคยชอบเขาเลย
‪- ไปละ ไว้เจอกัน ‪- เจอกัน
‪- เธอสบายดีใช่ไหม ‪- ใช่
‪ไม่เห็นโทรกลับเลย ฉันรออยู่นะ
‪ไม่เห็นต้องโทร
‪เธอก็รู้ว่าฉันไม่ชอบรอ
‪- ไม่ใช่ปัญหาของฉัน ราจิฟ ‪- ฉันยังพูดไม่จบ
‪คราวหน้าโทรไปเธอต้องรับ
‪ไม่มีทาง
‪- ปล่อยมือฉัน ‪- บังคับฉันสิ
‪ปล่อยมือฉัน ไอ้งั่ง
‪อย่างน้อยฉันก็ดีกว่าสามีงี่เง่าของเธอ
‪โอเคค่ะ หมอฮามิด
‪ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือ
‪คุณตำรวจ
‪ช่วยหาเธอให้เจอ
‪ขอร้องละ
‪แน่นอนค่ะ
‪- ทุกอย่างอยู่ในนั้นแล้วนะ ‪- ครับผม
‪บันทึกระหว่างหมอฮามิดและนุสรัตทั้งหมด
‪โอเค ขอบคุณ
‪นึกภาพว่าคุณบินได้
‪แล้วตอนนี้คุณจะไปไหน
‪เข้าไปในป่าลึก
‪ในความเงียบงันที่รู้สึกถึงลมหายใจของตัวเอง
‪ถ้ามีโอกาสแก้ไขการตัดสินใจในอดีตของตัวเอง
‪ที่คุณต้องการจะเปลี่ยน
‪คุณอยากเปลี่ยนอะไรในอดีต
‪ฉันไม่อยากเปลี่ยนอดีต
‪ฉันไม่เสียใจอะไรเลย
‪ฉันอยากเปลี่ยนปัจจุบัน
‪นุสรัต
‪หูหนวกหรือไง
‪นุสรัต
‪ทำบ้าอะไรของเธออยู่
‪ไม่ได้ยินฉันเรียกหรือยังไง
‪นุสรัต ฉันพูดกับเธอนะ
‪อยากคุยอะไรล่ะ
‪ฉันโทรไปที่โรงพยาบาล แต่เธอไม่อยู่
‪อยากบอกอะไรหน่อยไหม
‪อยากคุยหรือเงินซื้อยาหมดกันแน่
‪นายทำฉันเจ็บ ปล่อยฉันนะ
‪นายทำฉันเจ็บ อนันต์ ปล่อยฉันนะ!
‪สักวัน ฉันจะฆ่าเธอทิ้ง
‪อนันต์ชอบครอบงำ
‪เขาแสดงอำนาจและพยายามควบคุมฉัน
‪บอกแล้วไงว่าจะให้เงิน ‪เลิกมากวนใจฉันทุกวันได้แล้ว
‪ขอบคุณ
‪ภรรยาหายไปแต่สามีมัวแต่ซื้อของ
‪โรงพยาบาลกลับต้องเป็นฝ่ายแจ้งคนหายแทน
‪อะไรนะ คุณเป็นใคร
‪- นุสรัตอยู่ไหน ‪- ผมไม่รู้
‪- แล้วใครจะรู้ ‪- ผมจะไปรู้ได้ไงวะ
‪คุณโจชิ ในคดีแบบนี้ ‪สามีมักจะเป็นผู้ต้องสงสัยคนสำคัญ
‪คุณเลือกเอาเองเลย
‪มีอะไรที่ฉันควรได้รู้ไหม
‪เราต่างกัน
‪เหมือนคู่รักทั่วไป
‪ในคู่แต่งงานทั่วไป ถ้าภรรยาหาย
‪สามีก็จะไปแจ้งความ
‪แต่กรณีนี้ไม่ใช่
‪ถ้าจะให้แนะนำนะ
‪การปิดบังความจริงมีแต่จะสร้างปัญหาให้คุณ
‪- เรากำลังคิดที่จะหย่ากันอยู่ ‪- ทำไมล่ะ
‪ผมคิดว่าเธอมีชู้
‪(วันที่นุสรัตหายไป)
‪วันนั้นที่ฉันเห็นเธอ ฉันรู้สึกแปลกๆ
‪มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
‪อาจมีอะไรกวนใจเธออยู่มั้ง
‪ฉันอยากเจอเธอ คุยกับเธอ
‪นั่นใครน่ะ
‪ฉันไม่เคยเห็นเขามาก่อน
‪เขาเป็นใครกัน
‪พวกเขาคุยเรื่องอะไรกัน
‪เธอมีชู้เหรอ
‪นี่ไม่ใช่สามีเธอ
‪ไม่นะ ไม่ๆ
‪ทำอะไรของเธอ
‪อย่าโง่นะ เธอทำลายการแต่งงานแบบนี้ไม่ได้นะ
‪ไม่นะ ไม่ๆ
‪ทำไมเธอนอกใจสามีล่ะ
‪เธอจะทำอะไรได้
‪เธอกำลังทำ…
‪สิ่งเดียวกับที่เชกคาร์ทำกับฉัน
‪การหย่าเป็นสัญญาณของผู้หญิงที่แข็งแกร่ง
‪เป็นหลักฐานว่าเธอไม่ยอมให้ใครมาทำแย่ๆ ใส่
‪ภาพอันสมบูรณ์แบบของเธอที่ฉันวาดไว้ในหัว
‪เธอกำลังทำมันพัง
‪เธอกำลังพังมัน เธอ…
‪เธอทำพลาดครั้งใหญ่แล้ว
‪แล้วเธอจะได้อะไรจากเรื่องนี้
‪(ยายบ้า)
‪ฟังฉันอยู่หรือเปล่า
‪เธอกำลังเสียสติ!
‪ลืมเธอไปซะ
‪ฉันลืมเธอไม่ได้
‪ลืมไม่ได้!
‪เธอทำผิด
‪เธอสิที่เสียสติ ไม่ใช่ฉัน!
‪ฉันไม่ได้เสียสติ!
‪ฉันต้องหยุดเธอ
‪- อย่างกับเธอโดนหักหลังเอง ‪- ก็โดนหักหลังไง
‪เหมือนฉันกำลังจะเสียทุกอย่างไปอีกรอบ
‪สิ่งที่เชกคาร์ทำกับฉันตอนนอกใจ…
‪- เรา… ‪- วันนี้เอาอีกแล้ว
‪เลิกพูดถึงเชกคาร์สักที
‪ฉันอยากตะโกนด่าเขา
‪ฉันจะทำแบบนั้นแหละ
‪- เชกคาร์ ไอ้สารเลว! ‪- หยุดนะ
‪ใจเย็น เธอไม่ใช่คนแบบนี้
‪- ถ้าฉันทำได้… ‪- เธอเมาเกินไปแล้ว กลับบ้านเถอะ
‪ถ้าทำได้…
‪ฉันจะไปบ้านเธอ…
‪ฉันจะจับหัวเธอ…
‪และกระแทกหน้าเธอกับโต๊ะ
‪กระแทกเข้าไป!
‪จนกว่าเธอจะตาย!
‪มิร่า อย่าทำอะไรโง่ๆ นะ
‪เธอได้เสียใจแน่
‪คุณครับ ดูนี่สิ
‪ไปเอามาจากไหน
‪ผมสอบปากคำแขกที่ไปงานปาร์ตี้
‪แขกคนหนึ่งให้ผมดูวิดีโอนี้
‪แล้วผมก็ตรวจภาพวงจรปิดที่นั่น
‪จากที่เห็นในวิดีโอ ‪ราจิฟบังคับให้นุสรัตลงไปชั้นใต้ดิน
‪หลังเราค้นที่นั่นแล้วก็เจอกระจกแตก
‪หยดเลือดเล็กน้อย ‪และหน้ากากของนุสรัตอยู่ที่นั่น
‪เราต้องไปแล้ว
‪ราจิฟ เพื่อน
‪- นายต้องไปแล้ว ตำรวจมา ‪- อะไรนะ
‪- พวกเขามาหานาย ‪- เวร
‪นายต้องไปแล้ว
‪- หยุดนะ แก หยุดเลย! ‪- ทางนี้!
‪- หยุด อย่าขยับ! ‪- ทางนั้นด่วนเลย
‪อย่าขยับ!
‪จับเขา!
‪แก หยุดนะ!
‪ทางนี้ เขาไปนั่นแล้ว
‪- เขาไปไหน ‪- นั่นไง
‪แก หยุดนะ!
‪อยู่นิ่งๆ สิวะ!
‪กระจกในชั้นใต้ดินของห้องปาร์ตี้แตก
‪มีรอยเลือดอยู่บนพื้น
‪อยากเล่าให้ฉันฟังไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
‪นายใช้กำลังกับนุสรัต เรามีภาพกล้องวงจรปิด
‪นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน
‪คุณควรไปคุยกับโคมาล
‪เธอจะบอกความจริง
‪โคมาลไหนอีกล่ะ
‪อย่าเล่นตัวเลย ขอดูหน่อย
‪ทำอะไรของนาย
‪นึกว่าอยากเป็นดาราหน้าใหม่ไง ‪จอห์นนี่จะทำให้เธอเป็นดาราดัง
‪รู้ไหมว่ามีคนติดตามยูทูบฉันเท่าไหร่
‪นี่โคมาลครับ
‪นั่นโทนี่ แฟนของเธอ
‪และนั่นจอห์นนี่ ที่ถ่ายวิดีโอด้วยโทรศัพท์
‪อธิบายเรื่องรอยเลือดที่พื้นและกระจกแตกที
‪ฉันรออยู่
‪ไอ้เวรนี่แตะต้องแฟนผม ผมน่าจะฆ่ามันให้ตาย
‪- เฮ้ย! ‪- ราจิฟ!
‪ไม่นะ!
‪โทนี่!
‪หุบปาก!
‪เวรเอ๊ย!
‪นุสรัตออกจากงานเร็ว
‪เธอรีบมาก
‪ฉันผิดเองค่ะ
‪ฉันควรอยู่ให้ห่างราจิฟ
‪เจอไอ้นี่ในกระเป๋าเขา
‪- เอาพวกเขาออกไปที ‪- มาเถอะ ทั้งสามคน มานี่
‪ถ้าเกิดไม่ใช่เขา แล้วใครจะทำล่ะครับ
‪นี่!
‪นี่นิติเวช
‪ติดต่อนิติเวช เปลี่ยน
‪เราพบศพนุสรัต
‪เรากำลังทำการทดสอบ แต่ต้องการกำลังคนเพิ่ม
‪นิติเวชสันนิษฐานว่านุสรัตถูกฆ่าแล้วลากไป
‪มีรอยแผลที่หลังของเธอ
‪แปลว่าฆาตกรอยากฆ่าเธอที่อื่น
‪แต่เขาเปลี่ยนใจภายหลัง
‪มีอีกอย่างหนึ่งครับ
‪มีคนมาหานุสรัตในเย็นวันนั้น
‪หมายความว่าไง
‪- เดี๋ยวผมให้ดูอะไร ‪- ได้
‪นี่เป็นภาพกล้องวงจรปิดจากบ้านนุสรัต
‪จากประตูทางเข้า นั่นมิร่า คาปูร์
‪แต่คูนัล เธออาจไปหาอนันต์ก็ได้ไม่ใช่เหรอ
‪อนันต์บอกว่าไม่เคยเห็นเธอมาก่อน
‪แล้วถ้าดูให้ดีๆ เธอโกรธด้วย
‪อาจจะเมา
‪เธอมีประวัติติดเหล้า
‪รู้อะไรเกี่ยวกับมิร่า คาปูร์อีก
‪ก็อย่างที่บอก ติดเหล้า หย่า
‪เธอเป็นทนาย แต่ปีที่แล้วก็เลิกทำงาน
‪แล้วเกี่ยวข้องกับนุสรัตยังไง
‪ห่างออกไปเก้าเมตรจากที่พบศพนุสรัต
‪เราพบสิ่งนี้
‪บัตรประชาชนมิร่า คาปูร์
‪แล้วเราก็เจอตัวอย่างเลือดที่ไม่ใช่ของนุสรัตด้วย
‪เราส่งไปให้วิเคราะห์แล้ว
‪- นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ‪- ไม่ใช่ครับ
‪มิร่าอาศัยอยู่ที่เรดบริดจ์
‪แต่เธอลงที่สถานีกรีนิชตอนหกโมง
‪แล้วเธอก็มาเมาอยู่หน้าบ้านนุสรัต ‪ตอนหกโมงครึ่งใช่ไหม
‪ใช่ครับ แล้วเธอก็ถึงบ้านตอนห้าทุ่ม
‪แปลว่าตอนนุสรัตถูกฆาตกรรม
‪มิร่า คาปูร์น่าจะอยู่ในกรีนิช
‪ใช่ครับ
‪แล้วก็ดูเหมือนว่า
‪เธออยู่ในป่าที่พบศพนุสรัตด้วย
‪ทุกคน ฉันต้องการภาพวงจรปิดทั้งหมด
‪ของร้านรวงและสถานีที่ใกล้ป่ากรีนิชที่สุด
‪เราต้องหาว่ามิร่า คาปูร์อยู่ที่ไหนตอนเกิดเหตุขึ้น
‪ได้ครับ
‪(เบอร์ที่ไม่รู้จัก)
‪(เบอร์ที่ไม่รู้จัก ‪ฉันเห็นเธอในป่า นุสรัตตายแล้ว)
‪ไอ้สารเลวเอ๊ย!
‪กระแทกเธอให้ตายไปเลย
‪ถ้าเป็นไปได้
‪ฉันจะไปที่บ้านของเธอ
‪แล้วกระชากหัวเธอ
‪ฉันจะคว้าหัวเธอ แล้วกระชาก
‪และกระแทกมัน
‪จนกว่าเธอจะตาย
‪นี่!
‪ความทรงจำของฉันเป็นเหมือนตัวต่อจิกซอว์
‪ที่มีชิ้นส่วนจำนวนหนึ่งหายไป
‪สิ่งที่ฉันจำได้…
‪คือสิ่งที่ฉันไม่อยากจำ
‪ยินดีด้วยที่ได้เป็นหัวหน้าแผนกหัวใจ
‪ในที่สุดก็มีข่าวดีในชีวิตสักที
‪ชนแก้ว
‪เกิดอะไรขึ้น ทำไมเจ็บตัวล่ะ
‪ผมพยายามห้ามคุณหลังจากคุณดื่มไปสี่แก้ว
‪- คุณเอาที่เปิดขวดตีผม ‪- ตายแล้ว
‪โธ่ ฉันขอโทษจริงๆ
‪สามีเก่าฉันมักพูดว่า
‪"ถ้าคุณขอโทษ…
‪แต่ทำเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน
‪ครั้งแล้วครั้งเล่า…
‪มันก็ไม่นับหรอก มิร่า"
‪เฟอร์นิเจอร์บ้านคุณห่วยแตก
‪ผมขอโทษจริงๆ ครับ
‪พวกหัวหน้าผมอยู่ในนั้น
‪แบบนี้ชื่อเสียงผมเสียหาย การงานผม
‪คิดถึงแต่ตัวเองตลอดเลย
‪ฉันไม่เคยได้บอกเขา…
‪ว่านั่นไม่ใช่ตัวตนฉัน
‪มันเป็นบาดแผลของฉัน
‪บาดแผล…
‪ที่ไม่เคยหาย
‪บาดแผล…
‪ที่ค่อยๆ กระจายไปทั่วร่างกาย
‪มิร่า ช่วยเซ็นเอกสารพวกนี้ที
‪อะไรเหรอ
‪เอกสารหย่า
‪ผมไม่ทนกับความสัมพันธ์ย่ำแย่นี้แล้ว
‪ผมไม่ได้แต่งกับมิร่าคนนี้
‪คุณบ้าไปแล้วเหรอ
‪มิร่า พยายามเข้าใจสิ่งที่ผมพูดหน่อยนะ ได้โปรด
‪เซ็นเอกสารพวกนี้ก็พอ
‪เราสองคนต่างไม่มีความสุข เข้าใจทีเถอะ
‪เชกคาร์ ฟังอยู่หรือเปล่าเนี่ย
‪มิร่า ขอละ ทำให้จบสักที ‪เอกสารอยู่ตรงนั้นเอง แค่…
‪เชกคาร์!
‪วันนี้ฉันมา…
‪เพราะมีอดีตส่วนหนึ่งของฉันที่หายไป
‪แล้วฉัน…
‪ก็อยากจะนึกให้ออก
‪ฉันกลัวว่า…
‪ฉันอาจจะนึกมันไม่ออก
‪แต่ฉันต้องการเปลี่ยนอนาคตของฉัน
‪เพราะอย่างนั้น…
‪ฉันถึงอยากนึกให้ออก
‪ฉันต้องนึกให้ออก
‪ฉันต้องนึกให้ออกว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนนั้น
‪ฉันทำร้ายเชกคาร์ในอดีตตอนเมา
‪ฉันว่าคราวนี้ฉันอาจทำเหมือนกันกับนุสรัต
‪- ไง ในห้องนั้นเป็นไงบ้าง ‪- ก็ดี
‪- คืนก่อนเราดื่มหนักไปหน่อย ‪- ใช่
‪- อะไรเนี่ย ‪- เออ
‪- เจ็บแบบนี้ได้ไง ‪- ฟังนะ
‪- ฉันต้องคุยกับเธอ ‪- คุณมิร่า คาปูร์
‪เรามาสืบเหตุฆาตกรรมค่ะ
‪ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม
‪รู้จักเธอไหม
‪เราพบศพเธอใกล้ทะเลสาบในป่ากรีนิช
‪ไม่ค่ะ
‪แน่ใจเหรอ
‪ค่ะ
‪งั้นฉันขอพูดให้ชัดเจนอีกครั้งนะคะ
‪คุณไม่รู้จักและไม่เคยเจอนุสรัตเหรอ
‪วันนั้นคุณอยู่ที่ทำงานใช่ไหม
‪ค่ะ
‪คุณลงที่สถานีกรีนิชตอนหกโมง
‪เพราะอยากไปเจอสามีเก่าของคุณ
‪แต่คุณยกเลิกแผนเพราะคุณรู้สึกไม่ดี
‪แล้วคุณก็นั่งรถไฟจากสถานีกรีนิช
‪ถึงบ้านตอนประมาณห้าทุ่มใช่ไหม
‪ใช่ไหมคะ
‪ค่ะ
‪คุณเป็นอะไรกันแน่
‪จอมโกหกเหรอ
‪จะโกหกไปถึงไหน
‪เริ่มแบบนี้ละกัน
‪นี่ใช่คุณ นอกบ้านนุสรัตตอนหกโมงครึ่งไหม
‪ไปทำอะไรที่นั่น
‪ฉันจำไม่ได้ค่ะ
‪คงพลาดไป ฉันอาจไปผิดที่
‪เอาบัตรประชาชนมา
‪คุณจะอธิบายนี่ยังไง
‪เราเจอบัตรประชาชนของคุณ ‪ห่างออกไปเก้าเมตรจากศพ
‪- มันถูกขโมยไปสองสามวันก่อน ‪- คุณได้แจ้งความหรือเปล่า
‪- ยังไม่มีเวลาน่ะค่ะ ‪- โกหกอีกแล้ว
‪หกโมงถึงห้าทุ่ม
‪คุณไม่ได้ไปเจอสามีเก่า
‪- คุณใช้เวลาห้าชั่วโมงทำอะไร ‪- คุณตำรวจ ใจเย็นนะ
‪ว่าไงนะคะ
‪เพื่อนคุณโกหกมา 30 นาทีแล้ว
‪ไม่ได้โกหกแค่ฉัน แต่โกหกคุณด้วย
‪เธอไม่ได้ทำงานมาปีหนึ่งแล้ว
‪เคยถามไหมว่าเธอไปไหนทุกวัน
‪ทีมเรากำลังค้นที่เกิดเหตุ
‪ตอนนี้ฉันยังไม่มีอะไรที่จับคุณได้
‪อธิษฐานให้เราไม่เจอก็แล้วกัน
‪แล้ว…
‪ช่วยตัวเองหน่อยเถอะ
‪จำให้ได้
‪พยายามนึกหน่อย
‪ตอนนั้นคุณคิดอะไรอยู่ มิร่า
‪คิดว่าคุณจะทำร้ายเธอไหม
‪ฉันจำไม่ได้
‪การดื่มทำให้ภาวะสูญเสียความทรงจำแย่ลง มิร่า
‪แต่ถ้าไม่ดื่ม ฉันก็นอนไม่หลับ
‪ฉันนอนไม่หลับ
‪การสลบไปไม่ใช่การนอน มิร่า
‪รู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นได้บ้าง
‪คุณต้องจำให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นในป่า
‪แล้วถ้าจำไม่ได้ ก็จะมีปัญหาอีกมาก
‪ตายไปซะ…
‪นี่
‪อนันต์
‪นั่นใช่เขาไหม
‪ใช่
‪หมอฮามิด จิตแพทย์ของนุสรัต
‪ผมสงสัยเขาอยู่
‪เขานี่แหละ
‪คุณเป็นทนาย
‪ผมต้องขอถามอะไรหน่อย
‪ผมจ้างนักสืบเอกชนคนหนึ่ง
‪ให้ตามนุสรัต
‪ถ้าตำรวจรู้เข้า ผมจะมีปัญหาไหม
‪ฟังนะ อาการของภาวะสูญเสียความทรงจำคือ
‪ความทรงจำใหม่ๆ เกิดขึ้นไม่ได้ ‪เพราะความเสียหายในสมอง
‪ส่วนที่เหลือยังใช้การได้ปกติ
‪แล้วมิร่าล่ะ
‪เธออันตรายหรือเปล่า
‪ผมไม่รู้
‪ก็ได้
‪งั้นเขียนลงไป
‪ว่ามิร่าไม่เคยบอกอะไรคุณเกี่ยวกับนุสรัต ‪และเซ็นเอกสาร
‪แล้วถ้าฉันรู้ว่าคุณรู้เรื่องอะไรละก็
‪คุณจะไม่ได้เป็นแค่ผู้สมรู้ร่วมคิด ‪แต่ยังผิดข้อหาให้การเท็จด้วย
‪มิร่ามาหาผมหลังจากเกิดเหตุได้สองสามวัน
‪บอกว่าเธอตามนุสรัตเข้าไปในป่า
‪แล้วจากนั้นก็วูบไปเลย
‪เธอจำได้แค่นั้นแหละ
‪ไม่ต้องการมากไปกว่านี้แล้วหมอ ขอบคุณมาก
‪ได้โปรดเข้าใจด้วยเถอะ ‪ผมรู้จักมิร่าดี เธอไม่มีทางทำร้ายใคร
‪ได้ค่ะ
‪ผมมีอะไรให้ดูครับ
‪คุณขอให้ผมไปหาภาพวงจรปิด
‪ที่สถานีใกล้เคียง ร้านค้าและอื่นๆ
‪เราได้รับภาพวงจรปิดจากสถานีไฮโรด
‪ในคืนวันที่ 31 เวลาสี่ทุ่มครึ่ง
‪มิร่าอยู่ที่ชานชาลา กำลังรอรถไฟขบวนสุดท้าย
‪สถานีไฮโรดเหรอ นั่นเป็นสถานีเล็กๆ ‪เธอไปทำอะไรที่นั่น
‪อาจเป็นเพราะใกล้ป่ากรีนิชที่สุดละมั้ง
‪ดูหน้าผากเธอสิ
‪นั่นเลือดนี่
‪เหมือนเลือดสดๆ เลย
‪ไม่นะ ทำไมมิร่าต้องอยากฆ่านุสรัตแต่แรกด้วยล่ะ
‪ไม่มีเหตุผลเลย
‪ฉันจะคว้าหัวเธอ
‪กระชากและกระแทก
‪กระแทกมัน
‪กระแทกจนกว่าเธอจะตาย
‪(ฉันเห็นเธอในป่า… นุสรัตตายแล้ว)
‪(คุณเป็นใคร)
‪- ฮัลโหล ‪- มิร่า คาปูร์เหรอ
‪ฉันเห็นเธอวันที่ 31
‪นี่ใคร
‪ฉันวอลเตอร์
‪ฉันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในป่าคืนนั้น
‪แต่ทุกอย่างมีราคา
‪ฉันยอมจ่าย บอกเวลาและราคามาเลย
‪เยี่ยม แต่อย่าให้ถึงหูตำรวจ
‪ฉันจะส่งข้อมูลสถานที่ให้เมื่อถึงเวลาเหมาะ
‪นุสรัตถูกฆาตกรรมเวลาสามถึงสี่ทุ่ม
‪เรามีภาพวงจรปิด ‪เห็นคุณอยู่ที่สถานีไฮโรดตอนสี่ทุ่มครึ่ง
‪คุณไม่มีข้อแก้ตัวว่าคุณอยู่ที่อื่นในเวลานั้น
‪คุณกำลังทำให้ฉันเสียเวลา
‪ที่คุณไปบ้านนุสรัต ‪เวลาจากภาพวงจรปิดที่สถานี บัตรประชาชน
‪บาดแผลของคุณ เลือด
‪คุณเป็นทนายนะ
‪ฝีมือใช่ย่อยด้วย
‪รู้ใช่ไหมว่ามันมีผลยังไงเมื่อส่งฟ้อง
‪ฉันไม่มีแรงจูงใจในการฆาตกรรม
‪เหตุผลและหลักฐานทั้งหมดที่มี ‪เป็นหลักฐานแวดล้อม
‪ไม่แน่นหนาอะไร
‪ภาวะสูญเสียความจำของฉันอีก
‪ลืมไปแล้วหรือไง
‪เท่านี้ไม่พอหรอก คุณทำอะไรไม่ได้
‪ก็ได้
‪ปล่อยให้ศาลตัดสินแล้วกัน
‪แต่ขอบอกให้รู้ไว้นะ
‪เรามีคำให้การของหมอคุณ
‪เขาบอกว่าคุณกลัว…
‪ว่าคุณจะทำร้ายนุสรัต
‪คุณเป็นทนายที่ฉลาด
‪นึกภาพปฏิกิริยาของคณะลูกขุน ‪ที่จะมีต่อคำให้การนี้ออกแน่ๆ
‪เช้าวันนั้นฉันเห็นฮามิดและนุสรัตอยู่ด้วยกัน
‪- พวกเขาอยู่ด้วยกัน… ‪- มิร่า ขอละ
‪เรื่องเป็นชู้เบี่ยงเบนให้อนันต์สนใจได้ ‪แต่ไม่ใช่ฉัน
‪คุณต้องรับสายนี้ครับ
‪ขอโทษทีนะ ฮัลโหล
‪รายงานชันสูตรศพนุสรัตพร้อมแล้ว
‪เธอ…
‪ตั้งท้องอยู่ตอนโดนฆาตกรรม
‪เราพบตัวอย่างเลือดคุณในที่เกิดเหตุ
‪คุณมิร่า คาปูร์ คุณต้องไปสถานีตำรวจกับฉัน
‪ฉันขอไปกินยาก่อนได้ไหมคะ
‪ไปดูเธอหน่อย
‪ไม่นะ!
‪ขอโทษค่ะ
‪ฉันพยายามทำเสียงฟุบ ฉันเข้าใจ บ็อบ
‪มันเป็นอย่างนั้นแหละ
‪รอเดี๋ยวนะ รอเดี๋ยว
‪- ไง ‪- เกิดอะไรขึ้นกับคุณ
‪ฉันต้องการให้ช่วย
‪ได้ทั้งนั้น บอกมาเลย
‪ฉันอยากได้โทรศัพท์
‪เงินสด
‪และ…
‪ปืน ฉันต้องการปืน
‪ไง หมอ
‪คุณเป็นใคร ต้องการอะไร
‪ฉันเป็นใครไม่สำคัญ
‪- ฟังนะ เงินอยู่ในกระเป๋า ‪- ฉันต้องการความจริง
‪นุสรัตท้อง
‪คุณรู้หรือเปล่า
‪รู้ไหมว่านุสรัตท้อง
‪- ไม่รู้ ‪- อย่ามาโกหก
‪ฉันเห็นคุณสองคนอยู่ด้วยกัน
‪- คุณเป็นชู้กับเธอไหม ‪- คุณเข้าใจผิด
‪- ยังไงฉันก็ต้องติดคุกอยู่แล้ว ‪- เอาละ
‪นุสรัตขอให้ผมไปหา
‪ฉันอยากเจอคุณเดี๋ยวนี้
‪มาหาได้ไหม
‪ฉันอยากเก็บเด็กคนนี้ไว้
‪ฉันกลัว
‪ทำไมล่ะ
‪อนันต์ไม่ใช่พ่อ
‪อะไรนะ
‪งั้นใครล่ะ
‪ใครคือพ่อล่ะ
‪ผมพยายามหาคำตอบ
‪แต่เธอไม่ยอมบอกผม
‪เธอพยายามติดต่อเขาไม่หยุด
‪เธอมั่นใจว่าเย็นวันนั้นเธอจะจัดการเรื่องนี้ได้
‪แต่คืนนั้นเอง…
‪เธอกลับถูกฆาตกรรม
‪แปลว่า…
‪เธอจะไปเจอเขาตอนเย็น
‪งั้น…
‪เขาอาจเป็นฆาตกรก็ได้
‪คุณเป็นอะไรกันแน่
‪จอมโกหกเหรอ
‪ฉันมีภาวะสูญเสียความทรงจำ จำอะไรไม่ได้
‪ทำไมฉันต้องเชื่อด้วย
‪รู้ไหมว่าฉันมีหลักฐานพอที่จะส่งคุณเข้าคุก
‪ตั้งแต่หกโมงถึงห้าทุ่ม
‪คุณไม่ได้ไปหาสามีเก่า
‪แล้วคุณใช้เวลาห้าชั่วโมงทำอะไร
‪สวัสดีค่ะ
‪ไง
‪ถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ
‪ได้สิครับ
‪เคยเห็นเด็กคนนี้ไหม
‪แน่ใจนะ
‪คุณเคย…
‪เห็นฉันที่นี่มาก่อนไหม
‪อะไรนะ ไม่เคย
‪โอเค ขอบคุณค่ะ
‪ตามล่าหาตัวมิร่าแล้ว เรายังไม่พบเธอ
‪ไปคุยกับเพื่อนเธอ ปรียา
‪- ข้อมูลถูกโอนถ่ายไปแล้ว ‪- เยี่ยม ขอโทรศัพท์คืนได้ไหม
‪ได้ครับ แต่คุณต้องไปดูอะไรหน่อย
‪อะไรล่ะ
‪มีโทรศัพท์โทรหามิร่าวันเดียวกับที่เธอหนีไป
‪แล้วยังไง
‪วันถัดมามีข้อความส่งมาจากเบอร์เดียวกัน
‪ขอให้มิร่าเอาเงินไป
‪สายโทรมาขู่เหรอ
‪อะไรนะ
‪(มาคนเดียว เอาเงินมา ‪แล้วจะได้หลักฐาน)
‪คุณตามรอยเบอร์นี้ให้หน่อยได้ไหม
‪แล้วเอาโทรศัพท์คืนมานะ
‪- ได้ครับ ‪- ค่ะ
‪(สถานีแพดดิงตัน)
‪สวัสดี มันใช้ไม่ได้น่ะค่ะ
‪ขอโทษครับ บัตรคุณเงินหมด
‪เที่ยวสุดท้ายที่คุณขึ้นคือ ‪จากไฮโรดไปเรดบริดจ์ตอนสองทุ่มครึ่งนะครับ
‪- ขอโทษค่ะ ช่วยเติมเงินให้ได้ไหม ‪- ได้ครับ
‪นี่ค่ะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪คุณบอกว่าฉันขึ้นรถไฟเที่ยวสุดท้ายตอนกี่โมงนะคะ
‪สองทุ่มครึ่ง วันที่ 31 ครับ
‪จากไฮโรดเหรอ
‪ไปเรดบริดจ์ครับ
‪ฮัลโหล
‪สารวัตรครับ พบมิร่า คาปูร์ ‪ที่สถานีแพดดิงตันเมื่อชั่วโมงก่อน
‪ว่าไงนะ
‪ใช่ครับ เรากำลังคุยกับคนที่เห็นเธอ
‪ได้ ฉันกำลังไป
‪ผมมั่นใจว่าเป็นเธอ เธอสูงเท่านี้
‪เธอแบบว่า มีแผลที่หัวครับ
‪แผลลึกอยู่ เธอวิ่งไปทางนี้
‪สหายเอ๋ย ยินดีต้อนรับสู่บ้านของผู้ภาวนา
‪เรารวมตัวกันวันนี้ ‪เพื่อจดจำเพื่อนที่รักของเรา นุสรัต
‪เพื่อเราทุกคน วินาทีแห่งความเศร้าโศก
‪แล้วยังมีความทรงจำมากมาย
‪ที่เราอยากรื้อฟื้นตอนนี้ ‪และเราอยากจะรักษาเอาไว้
‪และในช่วงแห่งความเงียบงันนี้
‪จงก้มหัวลง นึกถึงเธอแล้วภาวนา
‪- อาเมน ‪- อาเมน
‪นาย
‪- โทรศัพท์นายอยู่ไหน ‪- ทำไม
‪โทรศัพท์อยู่ไหน ขอดูหน่อย
‪- นี่ไม่ใช่โทรศัพท์นาย ‪- โทรศัพท์ฉันสิ
‪นายขโมยมา นี่ไม่ใช่โทรศัพท์นาย
‪- พูดอะไรกัน นี่มัน… ‪- ส่งมาสิ
‪- ไม่ ‪- ส่งมา
‪จะให้โทรหาตำรวจไหม
‪ส่งโทรศัพท์กับซิมมาเดี๋ยวนี้
‪- ดีใจที่ได้เจอ ‪- สวยมากเลย
‪เสียดายที่คุณไม่มาปาร์ตี้เรา
‪- นั่นสิ ‪- ไม่อย่างนั้นคงดี
‪หวังว่าคราวหน้าจะมาได้นะ
‪- งั้นดีเลย ลาก่อน โชคดีนะ ‪- โชคดีค่ะ ลาก่อน
‪ดีที่ได้เจอเธอนะ จริงๆ
‪เมื่อวานเธอมาปาร์ตี้ไม่ได้ด้วย
‪- ไม่งั้นคงดีเลย ‪- เซฮ์ร่า
‪มิร่า หายไปไหนมา ‪ไม่เจอกันมานานมากแล้วนะ
‪ฉันพยายามติดต่อหลายครั้ง ‪เราเป็นห่วงเธอกันหมด
‪หลังทำปาร์ตี้พังยับ
‪ฉันก็อยากโทรหาแต่…
‪เชกคาร์แนะนำให้ฉันอยู่ห่างๆ
‪เพื่ออะไรล่ะ
‪- เชกคาร์บอกว่าฉัน… ‪- อะไรล่ะ
‪ฉันพูดจาไม่ดีเกี่ยวกับเฟอร์นิเจอร์คุณ
‪- อะไรนะ ‪- ฉันตะโกนและตะคอกใส่คุณ
‪- ฉันดูถูกคุณ ฉัน… ‪- ไม่นี่
‪ฉันขอโทษจริงๆ ฉันขอโทษจริงๆ นะ
‪มิร่า เธอเป็นอะไรหรือเปล่า
‪เพราะไม่มีเรื่องแบบนั้นเลย
‪ไม่มีเรื่องแบบนั้น
‪ไม่นะ เชกคาร์บอกว่าฉันทำขวดกับแก้วแตก
‪ฉันทำให้พวกคุณขายหน้า
‪และเพราะการกระทำของฉัน ‪คุณเลยไล่เชกคาร์ออกจากงาน
‪จริงเหรอ ไร้สาระ
‪เธอคลื่นไส้จะอาเจียน
‪เราเลยให้เธอพักในห้องทำงาน
‪ไม่เป็นไรนะ
‪นอนลง
‪โอเคนะ
‪เธอจะไม่เป็นไร
‪ไง ขอให้สนุกนะ
‪แค่นั้นแหละ
‪แล้วพวกเธอก็กลับบ้าน
‪ขอโทษนะ เชกคาร์ ขอโทษ
‪ขอโทษเหรอ คุณเสียใจเหรอ
‪ขอโทษเหรอ!
‪ทำให้เป็นเรื่องก่อนแล้วมาขอโทษ ‪ก่อเรื่องแล้วขอโทษ
‪ดูผมสิ ดูผม
‪แล้วดูตัวเอง
‪คุณยืนให้ตรงยังยืนไม่ได้เลย
‪น่าขยะแขยงเป็นบ้า
‪ถ้าเกิดอะไรแบบนั้นขึ้น เราก็น่าจะจำได้สิ
‪ไม่นะ
‪แล้วคุณไล่เขาออกทำไมคะ
‪บอกฉันเถอะ
‪เพราะเขาคุกคามพนักงานหญิง
‪แล้วเราก็ไม่อยากแจ้งความ ‪เพราะเชกคาร์เป็นเพื่อนเก่า
‪เชื่อเถอะ เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลย
‪ดีแล้วที่เธอทิ้งเขา
‪เรื่องผู้หญิงน่ะไว้ใจเขาไม่ได้เลย
‪เป็นอะไรหรือเปล่า มิร่า
‪ใครบอกว่าการตั้งครรภ์จะเสี่ยงหลังอุบัติเหตุล่ะ
‪ฉันบอกเชกคาร์ชัดเจนมากว่าทุกอย่างเป็นปกติ
‪จะไม่มีอาการแทรกซ้อนระหว่างตั้งครรภ์
‪แต่เขาบอกว่าคุณไม่อยากมีลูกแล้ว
‪โชคดีนะ
‪เราลองกันใหม่ก็ได้
‪- คราวนี้ฉันจะ… ‪- มิร่า
‪ผมเพิ่งไปหาสูตินรีแพทย์มา
‪เธอบอกว่าจะมีอาการแทรกซ้อนมากมาย
‪ทางการแพทย์คุณยังไม่เหมาะจะตั้งครรภ์
‪ทำไมบนกำแพงเหล่านี้
‪เริ่มมีรอยแตกขึ้นมา
‪ต้องมีเหตุผล
‪ความห่างเหินทำให้เห็น
‪ท้องทะเลคลุมหาดทรายจนมิด
‪ความเจ็บปวดอยู่ในดวงตาที่เหนื่อยล้าของฉัน
‪ฉันแหลกสลาย ‪พยายามทำให้ทุกอย่างกลับคืนดี
‪ฉันพ่ายแพ้แล้ว
‪เธอเห็นแก่ตัวจริงๆ ที่รัก
‪ฉันพ่ายแพ้แล้ว
‪เธอเห็นแก่ตัวจริงๆ ที่รัก
‪ฉันพ่ายแพ้แล้ว
‪เธอเห็นแก่ตัวจริงๆ ที่รัก
‪ยินดีด้วยที่ได้เป็นหัวหน้าแผนกหัวใจ
‪ดื่มอีกสิ
‪- ไม่เอา ‪- มาเถอะ ดื่มอีกนะ
‪ฉันจะไปนอน
‪นั่งลงแล้วดื่มซะ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪คุณเจ็บตัวได้ยังไง
‪ผมพยายามห้ามคุณหลังจากคุณดื่มไปสี่แก้ว
‪- คุณเอาที่เปิดขวดตีผม ‪- ตายแล้ว
‪โธ่ ฉันขอโทษจริงๆ
‪ได้ยินไหม ‪ผมอยากให้เซ็นเอกสารนั่นภายในพรุ่งนี้
‪เชกคาร์
‪- เชกคาร์ ฉันขอโทษจริงๆ ‪- มิร่า
‪เชกคาร์ ฉันขอโทษ ฉันจะแก้ไขทุกอย่างให้ดี
‪- เซ็นเอกสาร ‪- ฉันจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น
‪- มิร่า เซ็นเอกสารหย่าซะ ‪- ฉันเซ็นไม่ได้ ขอร้องละ
‪- บอกให้เซ็นเอกสาร ‪- ขอโอกาสนะ
‪เซ็นเอกสารซะ
‪รักของเธอเป็นคำลวง
‪คำอ้างก็เป็นคำลวง
‪การให้ใจกันก็เป็นคำลวง
‪รักของเธอเป็นคำลวง
‪คำอ้างก็เป็นคำลวง
‪การให้ใจกันก็เป็นคำลวง
‪ที่รัก
‪ฉันพ่ายแพ้แล้ว
‪เธอเห็นแก่ตัวจริงๆ ที่รัก
‪ที่รัก
‪เธอเห็นแก่ตัวจริงๆ ที่รัก
‪(เชกคาร์ ‪ไง เป็นไงบ้าง)
‪ฉันรู้สึกเหมือนโดนกักขัง ‪ในการแต่งงานกับอนันต์
‪เขารุนแรงอีกแล้ว
‪ไม่รู้ว่าคุณรับมือไหวได้ไง สาบานเลย
‪ฉันรู้สึกเหมือนตายทั้งเป็น ‪ก่อนคุณเข้ามาในชีวิต
‪คุณทำให้ฉันมีเป้าหมายในการใช้ชีวิตอีก
‪รอยจูบและการกอดของคุณ ‪ทำให้ฉันเป็นอิสระ
‪ผมก็รู้สึกเหมือนกัน
‪คุณเหมือนสายลมที่สดชื่นสำหรับผม
‪อดใจรอเจอคุณในป่าวันนี้ไม่ไหวแล้ว
‪ผมจะจับคุณกดลงที่เบาะหลังรถ ‪แล้วมีอะไรกับคุณจริงๆ
‪อดใจรอแทบไม่ไหวแล้ว
‪ผมอดใจรอ ‪จูบริมฝีปากแสนสวยของคุณแทบไม่ไหว
‪วอลเตอร์แบล็กเมล์ฉัน
‪ถ้าเราไม่ให้เงินเขา เขาจะส่งรูปให้อนันต์
‪(ไง วอลเตอร์ นี่มิร่า คาปูร์นะ)
‪(ฉันอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนวันที่ 31)
‪(เราต้องเจอกันเดี๋ยวนี้)
‪(วันที่ 31 ต.ค. ‪20,30 น.)
‪นี่เป็นภาพจากคืนวันพฤหัสบดีล่าสุด
‪นั่นฉันนี่ ตรงนั้น
‪ใช่ แต่ตอนสองทุ่มครึ่ง ไม่ใช่สี่ทุ่มครึ่ง
‪คุณได้ให้ภาพนี้กับใครไปบ้างไหม
‪ไม่ได้ให้ แต่พนักงานกะกลางคืนอาจให้ไป
‪คุยกับเขาที
‪ดูว่ามีใครเข้ามาในห้องนี้ ‪ในช่วงสองสามวันก่อนไหม
‪งั้นก็ต้องใช้เวลา
‪ใช้เวลาหมายถึง…
‪เงินเพิ่มขึ้นอีก ฉันรู้น่า
‪เอาเงินไปเท่าที่ต้องการเลย
‪เอาไปให้หมด โทรหาเขา ‪ขอร้องละ ช่วยทีนะ
‪พระเจ้าช่วย
‪บ้านฉัน…
‪อะไรนะ
‪บอกไปกี่ครั้งแล้วว่าอย่าโทรมาเบอร์นี้
‪อนันต์ วอลเตอร์ตายแล้ว
‪อะไรนะ นี่ใคร
‪- มิร่า ‪- มิร่า ทำไมมีโทรศัพท์วอลเตอร์ล่ะ
‪ฉันไม่มีเวลาเท่าไหร่ ฉันต้องการที่อยู่วอลเตอร์
‪- ทำไมล่ะ ใครฆ่าวอลเตอร์ ‪- อย่าทำฉันเสียเวลา
‪ตำรวจตามล่าฉันอยู่
‪ฉันไม่รู้เรื่องวอลเตอร์ ‪แต่ฉันว่าฉันรู้ว่าใครฆ่านุสรัต
‪ขอร้อง ฉันต้องการที่อยู่วอลเตอร์
‪ไม่อย่างนั้นฉันจะแจ้งตำรวจ ‪ว่าคุณให้นักสืบเอกชนตามนุสรัต
‪ส่งมา
‪โอเค ได้เลย
‪(หลักฐานยังอยู่ที่บ้าน ‪มันจะเผยตัวคนร้ายที่แท้จริง)
‪มาทำอะไรที่นี่
‪ก็บอกไม่ให้มายุ่งไง
‪คุณเหมือนหมาที่ไม่มีใครต้องการ
‪ที่เอาแต่ตามไม่ว่าจะเตะมันกี่ครั้ง
‪จะทำยังไงกับคุณดี
‪ไม่ว่าผมจะทำอะไร ยังไงพรุ่งนี้คุณก็ลืม
‪ต้องการตัวผมเหรอ
‪ต้องการผม
‪(มิร่า)
‪มิร่า ต้องการอะไร ทำไมไม่เลิกยุ่งกับเรา
‪เชกคาร์ นี่มันบ้าอะไรกัน
‪ไปเตือนสติยายบ้านั่นหน่อย
‪ไหนว่าเธอจะไม่โทรหาแล้วไง
‪ทำไมเธอยังโทรหาล่ะ
‪เดี๋ยวผมดูให้
‪ฮัลโหล
‪คุณบันทึกเบอร์นุสรัตด้วยชื่อฉัน
‪จบแล้ว เชกคาร์
‪ไม่มีทางหนีรอดจากเรื่องนี้
‪ไร้สาระสิ้นดี
‪ได้โทรศัพท์นุสรัตมาจากไหน
‪ดีเอ็นเอของคุณจะยืนยันว่าคุณเป็นพ่อของลูกนุสรัต
‪คุณมีเวลา 30 นาที
‪มาเจอฉันเลย
‪ดูรูปให้ชัดๆ เลย
‪- โทรศัพท์นุสรัต… ‪- อย่าขยับ
‪โทรศัพท์นุสรัตอยู่ไหน
‪ถอยไป เชกคาร์
‪ก็ได้
‪พูดมา
‪ฉันจำได้
‪ฉันนึกออกแล้วทุกอย่าง
‪เรื่องแย่ๆ พวกนั้นที่คุณบอกว่าฉันทำ
‪ที่จริงคุณเป็นคนทำ
‪ฉันเห็นคุณในป่าคืนนั้น
‪คุณฆ่านุสรัต
‪พูดอะไรน่ะ มิร่า
‪ผมจะฆ่านุสรัตทำไม
‪- ฉันมีหลักฐาน ‪- เหรอ
‪บอกทุกอย่างมา
‪ไม่อย่างนั้นตอนตำรวจไปหาคุณพรุ่งนี้
‪พวกเขาหาศพไม่เจอแน่คราวนี้
‪คุณฆ่านุสรัต บอกมาสิ
‪เราต้องคุยกัน
‪ไม่ใช่ตอนนี้ ไว้ทีหลัง
‪ทีหลังนี่เมื่อไหร่ คุณจะไปหาตอนเย็นเหรอ
‪ขอละ
‪นุสรัตกับผมเป็นชู้กัน
‪ก็ได้
‪เราจะไปเจอกันในป่าเหมือนอย่างเคย
‪แต่วันนั้นคุณตามเธอไป
‪นี่
‪ตามเธอไปทำไม
‪ผมเลยต้องจัดการคุณ
‪พอผมกลับมา…
‪นุสรัตก็ทำผมตกใจ
‪ฉันท้อง
‪เธอบอกว่าเธอท้อง ผมขอให้เธอทำแท้ง
‪ฉันจะหย่ากับอนันต์ตามที่เราตกลงกัน
‪เพื่อสร้างครอบครัว
‪ผมไม่อยากมีลูก
‪โดยเฉพาะกับคุณ
‪แต่เธอไม่ยอมฟัง
‪ผมกำลังจะไปอยู่แล้ว
‪ผมกำลังจะไปจากเธออยู่แล้ว ‪แต่เธอก็พูดไม่หยุด
‪เธอเอาแต่พูด ไม่ยอมหยุดเลย
‪ฉันจะบอกทุกคนว่านี่ลูกคุณ
‪ฉันจะบอกทุกคนว่าถูกคุณคุกคามทางเพศ
‪คุณเน่าตายในคุกแน่
‪เธอเอาแต่พูด ผมไม่อยากฟัง
‪ผมไม่อยากฟัง แต่เธอดันพูดไม่หยุด ‪แล้วเธอก็บอกว่า…
‪คุณหลอกฉัน หลอกมิร่า แล้วก็อันจาลี
‪คุณนั่นแหละตัวปัญหา ไอ้โรคจิต!
‪ตอนนั้นเองที่ผมจับเธอ
‪บีบคอจนตาย
‪ผมเห็นลมหายใจเธอค่อยๆ รวยริน
‪เธอสวยมากเลย
‪แล้วผมก็อยากจูบเธอ
‪ผมห้ามตัวเองไม่ได้
‪ผมเข้าไปใกล้เธอเรื่อยๆ แต่…
‪เธอล้มลง
‪คุณไม่ต้องกลัวผมหรอก มิร่า
‪ผมไม่ฆ่าคุณหรอก
‪ผมรักคุณมาตลอด
‪ผมมีอะไรจะให้คุณ
‪มาดื่มกันนะ
‪ดื่มกัน แค่ผมกับคุณ
‪ถอยไป เชกคาร์
‪ก็ได้
‪แค่อึกเดียว
‪เห็นไหม
‪ผมจะนั่งตรงนี้
‪ผมจะนั่งตรงนี้แหละ
‪คิดใหม่นะ
‪อึกเดียว
‪มาเถอะ
‪คุณเปลี่ยนไปเมื่อไหร่
‪คุณไม่ใช่เชกคาร์…
‪ที่ฉันหลงรัก
‪หรือว่า…
‪คุณเป็นอย่างนี้มาตลอด
‪แต่ฉันหลงรักหัวปักหัวปำจนไม่รู้
‪คุณอยากได้ชีวิตคืนสินะ
‪อยากได้โทรศัพท์นุสรัตคืน
‪เอาไปสิ
‪มิร่า
‪มิร่า ผมรักคุณ ผมรักคุณ มิร่า
‪แล้วใครฆ่าวอลเตอร์ล่ะ
‪รถสีดำ
‪(เอสหกหก เอสดีดี)
‪(กูเกิล)
‪(ค้นหายานพาหนะ)
‪(เจ้าของรถ - จิมมี่ บักกา)
‪(อย่ารับคดีนี้ ไม่อย่างนั้นเจอดีแน่)
‪(เอสหกหก เอสดีดี)
‪(จิมมี่ บักกา จำเลยข้อหาค้ายาและฆาตกรรม ‪ฆ่าตัวตาย)
‪(จิมมี่ บักกา)
‪รู้ความจริงแล้วสินะ
‪แต่จะมีประโยชน์อะไรล่ะ
‪สายไปแล้ว
‪คุณพยายาม…
‪ใส่ร้ายฉัน
‪ทำไมกัน
‪คิดว่าฉันทำไปทำไมล่ะ
‪จิมมี่ บักกาเป็นพ่อคุณ
‪เป็นเพราะเธอ
‪พ่อฉัน…
‪ถึงได้ฆ่าตัวตายในคุก
‪เธอเป็นคนส่งเขาเข้าคุก
‪พ่อคุณเป็นอาชญากรที่ถูกตัดสินโดยศาลนะ
‪ฉันแค่ทำตามหน้าที่
‪ความจริงไม่เป็นอย่างที่เห็นเสมอ มิร่า
‪ฉันรู้จักพ่อฉันดี
‪เขาไม่มีทางทำแบบนั้นได้
‪กฎหมาย ศาลหรือคำตัดสินใด ‪เปลี่ยนความเชื่อฉันไม่ได้หรอก
‪เธอเข้าใจผิด
‪คุณคิดไปเองไง
‪เพราะคุณ…
‪ฉันเลยเสียลูกไป
‪เธอควรเจ็บมากกว่านั้นอีก
‪เพราะอย่างนั้นฉันถึงได้เริ่มตามเธอเป็นเงา ‪หลังจากเห็นเธอที่สถานี
‪วันนั้นฉันตามเธอเข้าไปในป่า
‪เชกคาร์กับนุสรัตอยู่ที่นั่นด้วย
‪พวกเขาทะเลาะกัน
‪เชกคาร์เผลอตัวทำเกินไป แล้วนุสรัตก็ล้มลง
‪เชกคาร์กลัวแล้วก็หนีไป
‪เธอนอนหมดสติอยู่
‪เชกคาร์ไม่ได้ฆ่านุสรัต
‪นุสรัตแค่หมดสติ
‪ตอนฉันเห็นเธอนอนอยู่
‪ฉันอยากบีบคอเธอให้ตาย
‪แต่ฉันโชคร้าย
‪ที่นุสรัตตัดสินใจโผล่ออกมาตอนนั้น
‪นุสรัตเห็นฉันบีบคอเธอ
‪แล้วก่อนที่นุสรัตจะแฉเรื่องฉัน ‪ฉันก็ต้องกำจัดเธอทิ้ง
‪เธอไปทันทีที่ได้สติ
‪แปลว่าคุณเปลี่ยนเวลาภาพวงจรปิดที่สถานีไฮโรด
‪แล้วคนที่ฉันเห็นจากบนรถไฟ ‪ที่วิ่งไล่ตามนุสรัต…
‪ก็คือคุณ
‪นุสรัตเป็นโอกาสที่เหมาะที่สุด
‪ที่จะจัดฉากใส่ร้ายเธอ
‪จัดฉากใส่ร้ายฉันเหรอ
‪ฉันรู้ว่าคนที่ฆ่าวอลเตอร์มีโทรศัพท์ฉัน
‪เพราะคนร้ายรู้เรื่องการเจอกันของเรา
‪ฉันเลย…
‪ส่งอีกข้อความไปยังโทรศัพท์ฉัน ‪จากโทรศัพท์วอลเตอร์
‪แล้วเห็นว่า…
‪(หลักฐานยังอยู่ที่บ้าน ‪มันจะเผยตัวคนร้ายที่แท้จริง)
‪คุณอ่านข้อความ
‪ดัลบีร์ คอร์ บักกา
‪ฉันเป็นคนพาคุณมาที่นี่
‪รักเราผิดพลาดไป
‪ฉันได้แต่ชื่อเสียงเสื่อมเสียมา
‪รักเราผิดพลาดไป
‪ฉันได้แต่ชื่อเสียงเสื่อมเสียมา
‪หัวใจล่องลอยของฉันพบกับ
‪ความล้มเหลวในทุกย่างก้าว
‪ความฝันของฉันแตกสลาย ‪ต่อหน้าต่อตาฉัน
‪ฉันแหลกสลาย ‪พยายามทำให้ทุกอย่างกลับคืนดี
‪ฉันพ่ายแพ้แล้ว
‪เธอเห็นแก่ตัวจริงๆ ที่รัก
‪ที่รัก
‪เธอเห็นแก่ตัวจริงๆ ที่รัก
‪ฉันพ่ายแพ้แล้ว
‪เธอเห็นแก่ตัวจริงๆ ที่รัก
‪(เพื่อระลึกถึงนุสรัต จอห์น ‪สิงหาคม 1988 - ตุลาคม 2019)
‪รักของเธอเป็นคำลวง
‪คำอ้างก็เป็นคำลวง
‪วันนี้ฉันเริ่มต้นนั่งบนรถไฟขบวนใหม่
‪มุ่งหน้าไปยังเป้าหมายใหม่ ‪พร้อมความหวังใหม่
‪เป็นชีวิตใหม่พร้อมการเริ่มต้นใหม่
‪เพราะฉันไม่ใช่คนที่เคยเป็นแล้ว
‪ฉันคือมิร่า คาปูร์ และนี่คือเรื่องราวของฉัน
‪เธอเห็นแก่ตัวจริงๆ ที่รัก
‪(สร้างจากนวนิยาย "ปมหลอน รางมรณะ" ‪ของพอลล่า ฮอว์กินส์)
‪(และภาพยนตร์สร้างจาก ‪แอมบลิน พาร์ทเนอร์ส)
‪ที่รัก
‪เธอเห็นแก่ตัวจริงๆ ที่รัก
‪ฉันพ่ายแพ้แล้ว
‪เธอเห็นแก่ตัวจริงๆ ที่รัก
‪มรสุมหลอกลวงหมู่เมฆ สายฝนช่วยยืนยัน
‪ฉันได้เรียนรู้ว่าน้ำตาแห่งความแค้น ‪ไม่เหมือนกัน
‪มรสุมหลอกลวงหมู่เมฆ สายฝนช่วยยืนยัน
‪ฉันได้เรียนรู้ว่าน้ำตาแห่งความแค้น ‪ไม่เหมือนกัน
‪ไม่รู้ทำไมพระเจ้าไม่ยอมฟัง ‪คำขอของจิตวิญญาณที่เจ็บปวด
‪ฉันรู้สึกโดนหลอกและโกรธ
‪เหมือนโดนเผา เหมือนคนโง่แสนเศร้า
‪ฉันรู้สึกโดนหลอกและโกรธ
‪เหมือนโดนเผา เหมือนคนโง่แสนเศร้า
‪ฉันรู้สึกโดนหลอก
‪เหมือนโดนเผา
‪ฉันรอคอยดวงจันทร์ตอนกลางวัน
‪วางหม้อดินไว้กลางสายฝน
‪ฉันรอคอยดวงจันทร์ตอนกลางวัน
‪วางหม้อดินไว้กลางสายฝน
‪รักทำให้คนฉลาดกลับบ้าไปได้
‪ฉันรู้สึกโดนหลอกและโกรธ
‪เหมือนโดนเผา เหมือนคนโง่แสนเศร้า
‪นกลวงหลอกจากไป ‪ทิ้งสายลมไว้ให้เจ็บหัวใจ
‪ต้นโพเหี่ยวเฉา
‪นกลวงหลอกจากไป ‪ทิ้งสายลมไว้ให้เจ็บหัวใจ
‪ต้นโพเหี่ยวเฉา
‪มีเพียงคนเจ็บที่กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด
‪ฉันรู้สึกโดนหลอกและโกรธ
‪เหมือนโดนเผา เหมือนคนโง่แสนเศร้า
‪ฉันรู้สึกโดนหลอกและโกรธ
‪ฉันรู้สึกโดนหลอก
‪เหมือนโดนเผา
‪คำบรรยายโดย วริยา ธาวนพงษ์