Wszystko widzę jak przez mgłę.
Gęstą, dziwaczną mgłę.
Postaraj się, Maxine.
Ciągle się staram.
Chciałam tylko znaleźć swoje miejsce.
Być kimś na tym świecie.
Ale kiedy kobieta chce być kimś, pojawia się pewien haczyk.
A tym haczykiem są wszyscy inni.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI MR. & MRS. AMERICAN PIE
To był początek sezonu.
Te intensywne miesiące, gdy najbogatsi lądują w Palm Beach,
by mieszać się jak kraby w beczce.
Pytanie, który krab mnie ugryzł.
Czy była to...
Evelyn Rollins,
samozwańcza królowa
i niezłomna wojowniczka, walcząca z nowotworami u dzieci?
Działalność dobroczynna uczyniła z niej gwiazdę.
ONKOLOGIA DZIECIĘCA
Wolontariuszka Roku dziewiąty raz z rzędu.
Jestem pełna pokory.
WOLONTARIUSZKA ROKU
A może Dinah Donahue?
NOWA KRÓLOWA?
Żona ambasadora.
Miłego dnia.
Do zobaczenia w klubie.
Mogła zdetronizować pannę Evelyn...
Gdyby nie wzięło góry jej libido.
To mogła być też dowolna z pań z „The Shiny Sheet”.
Wdowa tak zgazowana jak kieliszek szampana.
Albo dziedziczka fortuny cukrowej, z trzydziestoma luźnymi milionami.
I mężem gangsterem.
Zwykło się tu mawiać: kiedy przyjeżdżasz do Palm Beach,
myślisz, że jesteś najstarsza i najbogatsza,
a potem orientujesz się, że jesteś najmłodsza i najuboższa.
Byłam w Palm Beach dopiero od dwóch tygodni,
ale wiedziałam już, że Palm Royale, najbardziej ekskluzywny klub na świecie,
był moim miejscem na ziemi.
A niech mnie kraby biją.
Grasshopper.
Więc jednak znaleźliście crème de cacao.
Wysłaliśmy kogoś po niego.
I to nazywam „dbałością o klienta”.
Chwileczkę. Nie muszę pokwitować?
Słucham?
- Wysypałam się? - W pewnym sensie.
Nie uwierzycie.
Perry mówił, że te kobiety wpadły do Dębowej Sali,
zażądały stolika i oznajmiły, że to ich święte prawo.
To lunch dla mężczyzn.
Jestem zdecydowanie za segregacją płci.
Prywatne przestrzenie dla naszych prywatnych twarzyczek.
Skoro tak wygląda kobiecy świat w 1969 roku,
wyobraźcie sobie, co przyniesie 1970.
Komunistów.
Moje drogie, państwa upadają. Żadne piękno nie jest bezpieczne.
Palm Beach to ostatni bastion Ameryki.
Jeśli pójdzie w diabły, uciekam na Capri, a Stany mogą o mnie zapomnieć.
Tęsknię za milszymi, prostszymi czasami,
gdy zdolność kobiet do upokarzania się nie była tak bezdenna.
Pełna zgoda.
Pani Nixon powiedziała, że kobiety mają już równe prawa.
Muszą tylko z nich korzystać.
Właśnie. Wiedziały panie, że była nauczycielką?
Pat Nixon.
Zanim została pierwszą damą, była nauczycielką.
Fascynujące.
Wydźwignęła się z tych nizin i dotarła aż do Białego Domu.
- Nadzwyczajne, pani Rollins. - Zna pani moje nazwisko.
Oczywiście. Piszą o pani w „The Shiny Sheet”.
O wszystkich paniach.
Czytam o was każdego dnia. Jesteście dla mnie jak rodzina.
Pani Davidsoul.
Pani Donahue.
Pani Kimberly-Marco.
- My pani nie znamy. - Maxine Simmons. Miło mi.
- Nie przeszkadzam? - Cóż...
Zgadzam się z tym, co mówiła pani o upadku dobrych manier. Opłakuję je.
To niewątpliwie oportunistyczne czasy.
Pełna zgoda.
Na czym skończyłyśmy?
Drogie panie, wznieśmy toast za naszą drogą Dinah.
Miło było poznać.
Za wolontariuszkę roku,
naszą przyjaciółkę i największą zmorę nowotworów u dzieci.
Rumienię się, Evelyn.
Kto szyje twoją suknię na bal?
Oczywiście Grayman od Ceil Chapman.
Ale nie chodzi o suknię ani o przyjęcie. To nie mój wieczór.
To wieczór nowotworu.
Tak.
Szczerze mówiąc, sądziłam,
że to będzie rok Evelyn... kolejny rok.
- Jak my wszystkie. - Nie jestem wolontariuszką roku,
ale to tylko pozwoli mi mierzyć jeszcze wyżej.
O tak.
- Dolewkę? - Kochanie, jasne.
Och, dziękuję.
PROSZĘ PÓJŚĆ ZE MNĄ. TERAZ.
Czy mogę dokończyć drinka?
Ten uprzejmy jegomość zadał sobie wiele trudu, by zdobyć crème de cacao.
Ma pani cztery sekundy na opuszczenie tego miejsca z godnością.
Inaczej ten uprzejmy jegomość wywlecze panią siłą.
To weteran wojny w Korei. Wiele potrafi.
Dziękuję za służbę, żołnierzu.
Jak ominęła pani ochronę?
Weszłam od tyłu.
Nie mamy drzwi na tyłach Palm Royale.
Nie mówiłam, że weszłam drzwiami.
- Użyłam muru. - Cóż za sprawność.
Sprawność to tylko jeden z licznych atutów,
które uczyniłyby mnie wspaniałym dodatkiem do szacownego grona członków Palm Royale.
Nigdy nie zostanie pani członkinią klubu.
Tak, to wysoko ustawiona poprzeczka.
Ale jeśli dostanę szansę, z pewnością sobie poradzę.
Jak pan wie, abym mogła zacząć ubiegać się o członkostwo,
musi mnie polecić inny członek.
A jak ma do tego dojść, skoro nie mogę nikogo poznać?
Jestem bardzo miłą osobą,
nową w Palm Beach i chcę znaleźć sobie przyjaciółki.
Palm Royale reprezentuje bezpieczeństwo w szybko zmieniającym się świecie.
Ucieleśnia to, co święte.
Wyrafinowane towarzystwo i głębokie przekonanie,
że piękno nie zginęło.
Dobrze. Proszę wstać.
Robert zrobi pani zdjęcie.
Nie pożałujecie tego.
- Proszę. - Obiecuję.
- Zróbmy to. - Dziękuję! Tutaj?
O rety. To takie ekscytujące.
Nie. Chwila. Może tak?
To sala balowa.
NIE WPUSZCZAĆ
Większa niż na zdjęciach.
Na tym parkiecie
Marjorie Merriweather Post odrzuciła zaloty niejakiego Josepha Kennedy'ego,
ojca nieżyjącego prezydenta.
Niesamowite.
- Tędy, proszę. - Pięknie pachnie.
- Ciasto z krakersów graham? - Na zakwasie.
Uszanowanie, panowie.
No dobrze. Do następnego razu.
- Oby nie. - Robercie, ledwo cię poznałam.
Od czasów konkursów piękności
zachowywałam niezłomny optymizm.
Podczas konkursów
pozostałe uczestniczki nigdy mnie nie doceniały.
To samo zdawało się tyczyć całej wyspy Palm Beach.
Wszystkie rządzące nią damy czekały na szansę, by stać się jednym:
królową sezonu.
Ale wkrótce miały mnie pokochać.
Wkrótce te dziedziczki fortun miały dostrzec moją wartość
i przyznać to, co zawsze wiedziałam...
Że to moje miejsce na ziemi.
Musimy po prostu wierzyć, że droga ku chwale ukaże nam się,
jeśli zachowamy niezachwiany optymizm.
Dobrze, że nosimy ten sam rozmiar, Normo. To był hit.
Och. Sukienka maxi z motywem hortensji. Czy się odważę?
Pewnie, że tak.
Och. Imponujące błyskotki, Normo!
Torebki.
Kopertówka Gucciego ze skóry krokodyla. Powinnam? Owszem, powinnam.
Rozpieszczasz mnie, Normo.
Jutro je zwrócę. Straszny dziś skwar.
Pogodynka mówiła, że dałoby się usmażyć jajko na asfalcie.
Może spróbuję.
No dobrze.
Będziesz ze mnie dumna.
Odpoczywaj. Dobrze.
Owszem, w tamym momencie mieszkałam w niezbyt luksusowym lokum.
Ale to była tylko tymczasowa baza operacyjna, do czasu,
aż podążę za swoim przeznaczeniem.
...palący problem: wojna w Wietnamie.
Objąłem urząd cztery miesiące temu
i poświęciłem mnóstwo czasu i energii
na poszukiwanie sposobu na zaprowadzenie trwałego pokoju w Wietnamie.
Niektórzy uważają,
że powinienem był zakończyć wojnę tuż po zaprzysiężeniu.
Chcę ją zakończyć.
Amerykanie...
Usiłowałem szczerze przedstawić fakty na temat Wietnamu
i będę to dalej robił w swoich raportach zdawanych narodowi amerykańskiemu.
Dziękuję.
Cześć! Znajdziesz chwilę dla swojej płci?
Słucham?
Może słyszałaś,
że nadchodzą fundamentalne zmiany, a ty jesteś ich częścią.
Nazywam się Linda Shaw.
Maxine.
No tak, jasne.
Należę do grupy kobiet, które pragną
rozbudzić zbiorową świadomość globalnego siostrzeństwa.
- Cudownie. Słuchaj, Lindo... - Tak.
...idę na paznokcie.
Poświęcisz mi kilka minut? Chciałabym lepiej cię poznać.
- Mnie? - Tak.
Cóż, strzelaj.
Pracujesz, Maxine?
- Boże, nie. - A chciałabyś?
Boże, nie.
Według badań kobiety, które nie pracują, doświadczają niepokoju i smutku.
Skrywają swój niepokój i rozpacz za szerokim uśmiechem,
choć w środku tak naprawdę umierają.
Ja w środku nie umieram.
Słyszałaś o problemie, który nie ma nazwy?
Nie, bo nie ma nazwy.
Ten termin ukuła Betty Friedan. Nieszczęśliwe kobiety żyją w przekonaniu,
że nie powinny mieć jakichkolwiek ambicji poza własnym domem.
Proszę. Zaproszenie na nasze czwartkowe spotkanie.
Powinnaś przyjść.
„Nasze ciała, nasze półki”.
To księgarnia. Bezpieczna przestrzeń, która ma dodać sił zaniedbanym.
Kobiecie, niebiałej kobiecie, rdzennej kobiecie,
wszelkim typom seksualności.
Doceniam twoją gadkę, po prostu...
Zaczyna się sezon przyjęć charytatywnych i jestem potwornie zabiegana.
Maxine!
Nie wiesz, że wszystkie kobiety walczą o samo prawo do istnienia?
Myślę, że trochę dramatyzujesz i jesteś dość arogancka.
Wydajesz się dobrze odżywiona. W dobrym znaczeniu tego słowa.
Jesteś wykształcona. I jesteś Amerykanką.
Wiesz, co widzę, gdy na ciebie patrzę, Lindo?
Widzę dynamiczną kobietę,
której jedynym ograniczeniem jest brak wyobraźni.
Ale z całego serca życzę ci wspaniałego przyjęcia.
W jaki kolor należy się ubrać, gdy nagradzają cię za dobroczynność?
Kiedy całe miasteczko ma wznosić za ciebie toast?
Jaki masz kolor sukni?
Nie mam jeszcze sukni. Głośno myślę, Mitzi.
Wiele pań stawia na blady róż. Jak na róż jest naprawdę neutralny.
Cudownie. Spróbujmy.
Czytałaś rano „The Shiny Sheet”?
Napisali: „Evelyn Rollins zamierza rządzić w miasteczku mimo porażki”.
Niewiele czytam.
Mitzi, jestem rozczarowana. Nie chcesz kiedyś dorosnąć i przestać pracować?
Zostanę modelką. Wszystkie wolne soboty poświęcam na naukę w The Barbizon.
Tylko zanadto się nie zadłuż na edukację.
Powiedz, że mnie nie kochasz.
Fetowana wolontariuszka w kubańskiej restauracji.
Cholerka, co Dinah Donahue robi w West Palm Beach?
Jak sądzisz, o czym rozmawiają?
To mi wygląda na kłótnię kochanków.
Skąd wiesz?
Widziałaś, jak popchnął krzesło? To prawdziwa pasja.
Odchodzi, wyraźnie rozwścieczony. Niedobrze.
Spójrz na nią. Jest przybita.
A teraz opiera się o samochód.
Mitzi, to moja szansa. Początek drogi ku chwale.
Biedna Dinah była załamana.
Nie mogłam podejść do niej jak byle nieznajoma.
Oczywiście cierpiała.
Ale gdybym podeszła do niej w chwili słabości,
nigdy by mnie do siebie nie dopuściła.
Należało zachować wielką ostrożność.
Wprowadzenie musiało być dyskretne.
Och! Boże! O mój Boże! Och...
Nic pani nie jest? To moja wina.
Nic mi nie jest.
To tylko rysa.
Rysa? Zmiażdżyłam pani błotnik.
Zapłacę za szkodę.
Nie mogłabym na to przystać.
Już się poznałyśmy, prawda? Pani Simmons?
To... Tak. Cóż.
Czułabym się dużo lepiej,
- gdyby przyjęła pani... - Może zaprosi mnie pani na lunch?
- Krwawi pani czoło. - Co?
- Musimy wezwać karetkę. - Nie, proszę.
Nie chcę zwracać na siebie uwagi.
Może odwiozłaby mnie pani na pogotowie?
Lepiej, zabiorę panią do mojego prywatnego lekarza.
Skoro pani nalega.
Niesamowite, że przyjmie mnie tak szybko. Naprawdę to doceniam.
Choć tyle mogę zrobić. Dr Prescott też zasiada w radzie onkologii dziecięcej.
Nasze rodziny znają się
od jakichś 75 lat.
Moja babcia jest daleką kuzynką jego matki.
To niesamowite.
A ty masz rodzinę, Maxine?
Tak, męża.
Jest pilotem.
Odznaczonym lotnikiem dobrze znanym w kręgach lotniczych.
To jedyny spadkobierca rodzinnej fortuny zbitej na plastiku i płynie do ust.
Plastik i płyn do ust?
Tylko jedna rodzina działa w obu tych branżach.
Należy do rodziny Dellacorte?
Tak. Owszem.
Mogłaś od tego zacząć.
Jestem nowa w Palm Beach.
- Zauważyłam. - Nie chciałam się wygłupić.
Sama jestem tu dopiero od trzech sezonów.
Spójrz, jak daleko już zaszłaś. Honorują cię w trzecim roku.
To był szybki awans.
O rany.
Co ty na to, żebyśmy wybrały się na sałatkę Cobb?
Chętnie podpytam cię o członkostwo w klubie.
Będę szczera. Wstyd mi, że z mojej winy znalazłaś się w takim położeniu.
Ale obawiam się, że przyjaźń po prostu nie jest nam pisana.
- Dlaczego nie? - To nie byłoby to. Po prostu.
Jako nowa czujesz się samotnie. Dobrze o tym wiesz.
Gdybym miała cię polecić, wpisowe wynosi 30 000 dolarów,
a potem płaci się co miesiąc 500 dolarów.
Powiedz szczerze: stać cię na to, Maxine?
Jejku... Jestem nieco urażona.
Maxine! Twoja torebka pochodzi z kolekcji Gucciego z 1960 roku.
Jest urocza i to zapewne świetna jakość, ale niestety cię zdradza.
Dinah!
Czemu zawdzięczam tę wizytę?
Witaj, Percy! Maxine kiepsko się czuje bo drobnej stłuczce samochodowej.
Przyjrzyjmy ci się.
Co się stało, złotko?
Dinah wjechała w mojego belvedere'a.
Dinah?
- Brałaś udział w wypadku? - Tak.
Nic mi nie jest.
Kiedy skończę z Maxine, zbadam ciebie.
- To nie będzie konieczne. - Nalegam.
Powinnaś go posłuchać. Ma rację.
Co jeśli uszkodziłaś sobie narządy wewnętrzne?
Powiedziałam: nie.
Zgadzam się z Maxine, Dinah.
- Już tu jesteś. Lepiej dmuchać na zimne. - Nie chcę być badana.
Dam ci coś na uspokojenie.
Nie chcę nic na uspokojenie. Chcę już wyjść.
Maxine, pospiesz się, kurwa.
Dinah, jesteś w histerii. Nalegam, weź coś na uspokojenie.
Zajmę się tym. Pogawędka koleżanek załatwi sprawę.
Nic ci nie jest?
Dinah? Kochanie, to twój lekarz.
Mówiłaś, że to członek rodziny. Nie dasz mu się zbadać?
Czuję, że ten wybuch
nie ma nic wspólnego z wypadkiem.
Nie ma.
Umiem świetnie słuchać.
- To bardzo miłe, ale... - Posłuchaj... Dinah.
Nie znam żadnych twoich znajomych.
Jeśli chcesz zrzucić coś z serca, idealnie się do tego nadaję.
Wpuść mnie.
Maleńka, już dobrze.
O wszystkim mi opowiedz.
Niczego nie przemilczaj.
Oczywiście nie mogę go urodzić.
Udawaj, że jest twojego męża.
Tak zrobiła Krissy, moja przyjaciółka z Atlanty.
Jego kolor skóry może utrudnić tę sztuczkę.
W San Juan jest lekarz, którzy zajmuje się takimi przypadkami.
Moja znajoma, Heather Quincy Moneypenny, wielokrotnie korzystała z jego usług.
Ale... Jego dyskrecja i kwalifikacje są wątpliwe.
No widzisz... Masz odpowiedź.
Nie mogę po prostu zniknąć. Perry przyjeżdża w piątek,
bal jest w sobotę, a potem nie zdołam już uciec.
No tak.
Nie chcę naciskać, ale jest jeszcze jedna opcja.
Urodź to dziecko. Zwiąż się z Kubańczykiem. Kochasz go.
Jest trenerem tenisa w klubie, Maxine.
To romantyczne.
Romantyzm. Oto co wiem o romantyzmie.
Mój pierwszy mąż był prawdziwą gnidą.
Imponujący fundusz powierniczy tylko pogłębiał problem.
A kiedy popełniłam niewybaczalny grzech i skończyłam trzydzieści lat,
znalazł sobie inną.
Skończyłam z całym piętrem na Park Avenue i ugodą gwarantującą pokaźną sumkę.
A teraz wylądowałam z Perrym.
Pół roku temu skończyłam czterdziestkę.
W końcu... i przypuszczam, że stanie się to wkrótce...
Porzuci mnie.
Zostanę wymieniona na młodą wdówkę,
która straciła męża podczas „tragicznego wypadku na żaglówce”.
A kiedy do tego dojdzie,
willa w Palm Beach i kolekcja biżuterii...
...dotrzymają mi towarzystwa.
Do czasu, aż jakiś stary dziwak z branży naftowej poczuje się samotny
i uzna, że nie przyniosę mu wstydu na przyjęciach.
Jestem pogodzona z tym, że moje małżeństwo się rozpadnie,
ale nie mogę sama doprowadzić do jego rozpadu.
Straciłabym wtedy wszystko.
Sama rozumiesz, tylko ubogich stać na romantyzm.
Tak jest w moim przypadku.
Nie chcę sugerować, że jestem uboga.
Miłości mi nie brakuje.
Wierzę w miłość bardziej niż w cokolwiek innego.
Miłość jest kłamstwem.
- Nie jest. - Jest.
Nie jest.
Odwiozę cię.
Nie! Tak wiele już dla mnie zrobiłaś. Dziękuję.
Nie unoś się honorem, Maxine. Mamy to już za sobą.
Mieszkasz tu?
Do czasu, aż dom będzie gotowy.
Ach, no tak.
Maxine, dziękuję za wszystko.
Może powtórzymy to jutro.
Wypadek samochodowy?
Powierzenie nieznajomej tajemnic?
Złamanie mężczyźnie serca? Wolałabym tego nie powtarzać.
Chodziło mi o przyjaźń.
Jestem nowa w tym mieście i czuję się bardzo, bardzo samotna.
Umiesz sprawić, że robi się niezręcznie. Musisz nad tym popracować.
Nie chciałam sprawić, byś poczuła się niezręcznie.
A jednak.
Tak.
NASZE CIAŁA, NASZE PÓŁKI
Załatwię ci coś, co będzie bliżej i pozwoli ci zdążyć.
Zrobiłabyś to dla mnie?
Dinah, jestem bardzo zaradna. I niesamowicie dyskretna.
Simone de Beauvoir pisała w Drugiej płci:
„Kobietą się nie rodzi, kobietą się staje”.
Odkryłyśmy z Lindą trzy kulturowe pojęcia kobiecości.
Kobieta jako byt podrzędny.
Nie jest godna równej płacy, bo jest mniej warta.
Spalona żywcem.
Kobieta jako istota bierna.
Pozostawia politykę mężowi i nie wstaje nawet z kanapy.
Ścięta.
Kobieta jako piękny obiekt.
Jest obiektem pożądania, ciałem, które ma zostać splądrowane.
Samozniszczenie.
Poświęćmy temu chwilę. Zostańmy w tym, z otwartymi oczami, w ciszy.
Spójrzcie na drugą osobę. Nie bójcie się płakać.
- Poddajcie się temu. - Lindo.
Maxine. Witaj... Cieszę się, że przyszłaś.
Posłuchaj. Mamy siostrę w potrzebie.
Ale właśnie...
Pięknie przystrojony stół.
Cała Linda.
Jesteśmy w trakcie rytuału i porozumiewamy się wyłącznie wzrokiem...
- Moja przyjaciółka potrzebuje aborcji. - Panie, zmiłuj się.
Znalazłam prawdziwą przyjaciółkę, Normo.
Należy do śmietanki towarzyskiej. I otrzyma wyróżnienie.
Dasz wiarę?
Wiem, że to brzmi idiotycznie.
Ale wiem, że ty wiesz, że mam ogromnie dużo miłości w swoim życiu.
Naprawdę dużo.
Z każdym rokiem coraz trudniej iść naprzód.
Staram się robić to z uśmiechem, Normo, naprawdę. Ale jestem zmęczona.
Przestań, Maxine! Żal jest dla żałosnych!
Och, Normo!
Dlaczego nie masz niczego z tej dekady?
Szkoda, że nie mamy tego samego rozmiaru buta.
Naprawdę się tam trzymasz, prawda?
Jesteś dla mnie inspiracją.
Tylko ja cię odwiedzam.
Do jutra.
- Proszę się tym zająć. - Oczywiście.
Wrócę jutro.
Nie miała pojęcia, że ktoś ją obserwuje.
Wydawała się taka... Sama nie wiem...
Ludzka.
Kradzione?
- Nikt nie będzie za nimi tęsknił. - Ale kradzione?
Rodzina jest chwilowo w ciężkiej sytuacji.
Są gotowi rozstać się z nimi za odpowiednią cenę.
Dam za nie dwadzieścia.
Dwadzieścia dolarów?
Dwadzieścia tysięcy. Jest takich więcej?
Rodzina jest w bardzo trudnej sytuacji.
Bardzo proszę.
Dziękuję.
Och! W Niebie zaginął chyba anioł.
Dinah!
Grayman. Były tu pozostałe damy?
Owszem. Ale to ty zostaniesz uhonorowana. Nie pozwolę, by ktoś cię przesłonił.
A co włoży Evelyn?
Długie rękawy.
Jesteś nieznośny. Evelyn robi, co może, żeby nadążyć.
Cóż, nie wychodzi jej.
Mąż zafundował jej niezłą zabawę.
Od tylu lat jest w hospicjum.
O tak. Jest na ostatnich nogach.
Mnóstwo szans na awans.
Grayman. Mówiła, że mierzy wyżej.
Wyżej niż rada onkologiczna jest tylko Bal na Plaży,
a wiemy, że to w tym roku niemożliwe.
Koniec pewnej ery.
To takie smutne, prawda?
Nie chcę cię pospieszać,
ale musimy spotkać się ze znajomą... na herbatę.
Tak, tak.
Grayman, przyślę po nią kogoś w czwartek?
Będzie gotowa.
Pa, Grayman.
Doceniam to, że nic nie mówiłaś w obecności Graymana.
To plotkarz jakich mało. Ale jak wspaniale szyje!
Każdy z nas ma swoje miejsce.
Tak.
Maxine, kocham Eddiego.
Ale nie mogę urodzić jego dziecka, rozumiesz?
Oczywiście, że nie możesz.
I nie może się o tym nigdy dowiedzieć. To by go zabiło.
Nie dowie się. Bez obaw.
Czytujesz „The Shiny Sheet”?
- Nie. - A powinnaś.
Te kobiety nie mają tożsamości, wartości, wpływu na rzeczywistość.
Te kobiety są chlubą swojej płci.
Zbierają duże pieniądze na ważne cele, a przy tym dobrze wyglądają.
Wybacz bezpośredniość,
ale nie obchodzą mnie błazenady durnych lafirynd.
Linda nie chciała przyjść?
Kobiety takie jak twoja przyjaciółka... bardzo drażnią Lindę.
Dinah... Nic jej nie będzie, prawda?
Nic jej nie będzie.
A kim w ogóle są te kobiety? Nawet nie spytałam.
To grupa pielęgniarek. Działają w podziemiu.
Lekarz udostępnia im to miejsce po godzinach.
To najlepsze miejsce na Florydzie.
Niczego bezpieczniejszego i czystszego nie znajdziesz.
To nowa przyjaciółka i chcę mieć pewność, że nic jej nie jest.
Maxine, jesteś feministką.
Ja?
Która z pań będzie się nią opiekowała przez kolejne dni?
- Ja. - Drobne plamienia są normalne.
Proszę uważać na intensywne krwawienie i gorączkę.
Gdyby coś poszło nie tak, choć nie powinno, nie było was tu.
Jesteście uciekinierkami, więc gęba na kłódkę.
Dobra robota, siostro.
Nie. To będzie tysiąc dolarów. W gotówce.
Dinah wam nie zapłaciła? To chyba całkiem wysoka stawka.
- Mamy różne stawki. - Wyglądasz, jakby było cię stać.
Jakie to miłe.
Masz?
Ciągle myślę, jak piękne mogłoby być to, co mogło być.
Ale tak należało postąpić.
Oczywiście.
Możliwe, że jesteś moją jedyną prawdziwą przyjaciółką.
Jesteś cudowna, Maxine.
To nic takiego.
Och!
Czuję się doskonale, tak jakby to się nigdy nie wydarzyło.
Wszystko dobrze.
Mogłabyś odebrać od Ceil suknię na sobotę?
Dzwoniłam do Graymana. Czeka na ciebie.
Nie masz od tego ludzi?
Mam ciebie, moją kumpelę.
Cieszę się, że tak to czujesz.
Nie chcę naciskać,
ale skoro czujesz się nadspodziewanie dobrze,
może rozważysz polecenie mnie w klubie?
Nie polecę cię, Maxine.
Mam pieniądze. Naprawdę...
Tak, miliony Dellacorte'ów.
Nie mówiłam ci, jak poznaliśmy się z Douglasem.
- Ten od plastiku i płynu do ust? - Tak.
Był w jury konkursu Miss Chattanooga.
Co ty powiesz?
Byłam w finale. Miałam już za sobą suknię wieczorową, kostium kąpielowy
i przyszedł czas na rozmowę.
To była kategoria, w której zwykle celowałam.
Ale tym razem pytanie kompletnie mnie zdezorientowało.
„Jaka jest twoja największa wada?”.
Na takie pytania dziewczyny powinny odpowiadać
z czarnym, samokrytycznym humorem,
równocześnie podkreślając też własne atuty.
Coś w stylu: „Moja siostra twierdzi, że jestem zbyt hojna”.
Ale nie przychodziła mi do głowy żadna wada.
Więc tak odpowiedziałam. Byłam szczera.
Powiedziałam: „Jestem zadowolona z tego, kim jestem”.
I przegrałam.
Zaczęłam rozmowę z wysokimi notami,
ale ponieważ miałam o sobie wysokie mniemanie i nie chciałam kłamać,
przepadłam.
Douglas jako jedyny uważał, że to dobra odpowiedź.
Zagłosował z pozostałymi jurorami przeciwko mnie. Wiesz dlaczego?
Bo gdybym wygrała, przeszłabym do konkursu Miss Tennessee,
a potem do Miss Ameryki i należałabym do świata.
A Douglas chciał, bym należała do niego.
Zgubiłam wątek, Maxine.
Proszę, żebyś pomogła mi...
- znaleźć swoje miejsce. - Dlaczego tak tego pragniesz?
A ty?
Nie wiesz, jak to jest, być prawdziwą osobą, Dinah.
To przerażające.
„Prawdziwą”.
Jeśli wyjedziesz z podjazdu w prawo, trzy domy dalej
znajduje się posiadłość Dellacorte'ów. Ale wiedziałaś to.
Owszem, wiedziałam.
A wiedziałaś, że właścicielka posiadłości organizuje doroczny Bal na Plaży?
Oczywiście, że wiedziałam.
A wiedziałaś, że w tym roku Bal na Plaży się nie odbędzie, Maxine?
Ostatnia przedstawicielka rodziny Dellacorte jest u progu śmierci.
Zapewniam cię, że jej odejście
będzie oznaczało koniec Balu na Plaży i koniec Dellacorte'ów.
Jesteś kłamczuchą, Maxine.
Mówiłaś, że jestem twoją jedyną prawdziwą przyjaciółką.
Niczego takiego nie mówiłam. Chciałabym, żebyś wyszła.
I kto tu jest kłamczuchą?
Ty!
Jezu!
Miałem nadzieję, że zaprezentuje się w niej po raz ostatni,
ale muszę poczekać, aż zobaczę ją w „The Shiny Sheet”.
Oby zadała szyku.
Zada.
Grayman.
Dzień dobry.
Czy pani Donahue może dzwonić, gdyby potrzebowała poprawek?
Klienci mogą dzwonić o każdej porze dnia i nocy.
Pani Donahue o tym wie.
- Na pewno nic jej nie będzie. - Dlaczego miałoby jej coś być?
Nie chciałam niczego sugerować.
Ale zrobiła to pani.
Grayman, cudownie wiedzieć, że Dinah może liczyć na twoje wsparcie
w tych trudnych dniach.
Oczywiście.
Jako jej przyjaciółka czuję ogromną ulgę.
Pani Rollins czeka. Zajmij się nią. Nalegam.
Jako prezydent USA
złamałbym przysięgę, gdybym pozwolił, by politykę tego państwa
dyktowała mniejszość, która ma taki punkt widzenia
i która usiłuje narzucić go narodowi, organizując demonstracje na ulicach.
Już idę!
Ała! Ale ciasna.
Już idę!
To moja suknia.
Mierzyłam ją tylko, żeby sprawdzić rozmiar. Zaraz ją zdejmę.
Dlaczego Grayman i Evelyn Rollins przywieźli mi kosz babeczek z Ganache?
Nie rozumiem...
W Palm Beach babeczki z Ganache są przeznaczone dla chorych.
Ale ty nie jesteś chora.
Ktoś zasugerował im, że jestem.
Jak mogłam być taka głupia?
Strasznie cię przepraszam. Zdołałaś ich zbić z tropu?
- Co jeszcze im powiedziałaś? - Nic. Proszę, uwierz mi.
Nie jestem osobą, która zdradziłaby inną kobietę. Jestem feministką.
Jesteś suką.
Nie podoba mi się sposób, w jaki się do mnie zwracasz.
Nie jestem nikim. Przedstawiam dla ciebie ogromną wartość.
Czy cokolwiek, co mówisz, jest prawdą?
Słucham? Co to niby znaczy?
Witaj, kochanie.
Witaj.
Ależ odlotowo wyglądasz.
To tylko na kolację.
Jak było w Arizonie?
Jak to w Arizonie.
Och! A to Dinah, moja nowa przyjaciółka.
Kapitan Douglas Dellacorte Simmons.
Pilot?
I Dellacorte?
Może skoczysz do łazienki i umyjesz ręce?
Zamówiłam pieczeń.
Pycha.
Tego właśnie ci życzę. Prawdziwej miłości.
Wiem, ile znaczy dla ciebie status, finansowa wartość twojego małżeństwa.
Nie chcę, żeby było między nami niezręcznie, Dinah.
Chcę być dla ciebie dobrą przyjaciółką.
Po prostu bardzo mi to utrudniasz.
Trzydzieści tysięcy dolarów.
Witamy w klubie, pani Simmons.
Pani Dellacorte.
Chcę tylko podkreślić, jak bardzo się cieszę,
że Dinah za mnie poręczyła.
Pani grasshopper.
Dziękuję, żołnierzu.
Nie sądziłeś, że mi się uda, co?
W razie czego będę przy barze.
Robercie? Nigdy nie lekceważ Dellacorte'ów.
Nie ośmieliłbym się.
Jak myślisz, ile przetrwa?
Już po niej.
Mówiłam, że będziesz dumna.
Udało mi się.
Naprawdę mi się udało!
WOLONTARIUSZKA ROKU 1969
- Potrzyma pan to? Dziękuję. - Oczywiście.
Ależ promienieje.
Chcę podzielić się tą nagrodą z kobietami z Palm Beach,
które lepiej niż ktokolwiek wiedzą, że dobroczynność zaczyna się w domu.
Jesteś do tego stworzony.
Dzięki, kochanie.
Douglasie. Co za zaskoczenie.
Evelyn. Kopę lat.
To prawda.
Evelyn, to moja żona, Maxine.
- Witaj. - Poznałyśmy się w zeszłym tygodniu.
Nie mówiłaś mi, kim jesteś. A powinnaś była.
Teraz już wiesz.
Douglasie, bądź tak dobry i przynieś nam szampana.
Oczywiście.
Bądźcie grzeczne.
Ty też.
Zawsze był takim uroczym chłopakiem.
Tak.
Uroczym i... krnąbrnym.
Cóż za przepiękny wieczór.
Prawda?
Dinah wyglądała oszałamiająco, prawda?
Uważam, że słusznie uhonorowali ją zamiast mnie.
Jest z nas dwóch tą bardziej skupioną na dobroczynności.
- Ale oczywiście już o tym wiesz. - Słucham?
Poleciła cię w klubie. Na mnie nie mogłabyś liczyć po tym, co zrobiłaś.
Nic nie zrobiłam Dinah.
Nie Dinah. Normie.
Myślisz, że nie wiem, co się dzieje?
Douglas był jej oczkiem w głowie. Wiązała z nim takie nadzieje.
Zamiast tego został oszukany przez przebrzmiałą królową piękności.
To nie jest twoje miejsce.
Co się stało, Maxine?
Nie pamiętam rzeczonego incydentu.
Oznacza to, że albo wszyscy inni kłamią...
albo...
...straciłam kontrolę.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK