(ภาษาญี่ปุ่น) นี่คือวัฏจักรประวัติศาสตร์
หมุนผ่านเหตุการณ์และผลที่ตามมา โดยไร้ที่สิ้นสุด
และที่จริงแล้วมันชวนเหนื่อยหน่ายนัก
ตอลสตอยก็เห็นเช่นนั้น
เขาเข้าใจว่าวัฏจักรนี้ยังเกิดอยู่ได้
ด้วยแรงงานของชนชั้นกรรมาชีพ
จึงเรียกได้ว่าเล่มนี้ สะท้อนเรื่องจริงในสังคม
เขาเขียนความจริงแท้แน่นอน
บันโดคุงล่ะคิดอย่างไร
เห็นด้วยหรือไม่
ผมเห็นด้วยว่าตอลสตอยตั้งใจ จะนําเสนอธีมเช่นนั้น
แต่เขาไม่ได้ทําได้ดีนัก
นากาโซโนะซังมองไม่ออก
ในนิยายนั้น
ตัวละครล้วนเป็นกระฎุมพี หรือมีส่วนเกี่ยวข้องกับสังคมนั้นอย่างใกล้ชิด
สิ่งที่หาไม่พบคือสีสันอันหลากหลาย
ของประสบการณ์ต่างๆ นานาของมนุษย์
ขาดมุมมองซึ่งไม่ได้มาจากชนชั้นอภิสิทธิ์
เช่นเดียวกับคนส่วนใหญ่ในห้องนี้
สิ่งที่ควรเสริม คือการแสดงภาพอันแท้จริงของโลก
ซึ่งผู้คนต้องดิ้นรนเพียงแค่จะเอาชีวิตรอด
แน่นอน เรื่องนี้มีธีมที่ดี
แต่กลการเขียนนั้นช่างไม่ได้ความ
ในมุมมองของผม
หนังสือเล่มนี้ช่างน่าผิดหวัง
พูดได้ดีมาก บันโดคุง
เธอมองทะลุผ่านตัวบทอันฉาบฉวยอีกแล้วนะ
ทุกคนที่เหลือควรทําตามบันโดคุงบ้าง
ทีนี้ ทุกคนเปิดไปที่บทที่เก้า
(หนึ่งปีต่อมา)
(โตเกียว ปี 1951)
อย่ามาทําตรงนี้สิ
เดี๋ยวก็มีคนเห็น
ฉันไม่สน เห็นก็เห็นไป
แต่ฉันต้องไปเข้าเรียนละ
(สร้างจากนวนิยายโดย มินจิน ลี)
เร็วเข้า โมซาซึ
ดูเลย ดู
ดูๆ ได้เรื่องเว้ย! ได้จริง
- ไม่ยากอะไรเลย - ง่ายชะมัด
เอาอีกหน่อย เรื่อยๆ
อันนั้นครับ
คิดว่าจะไม่มีใครจับได้จริงเหรอ
โกโตะซัง...
ไม่นึกว่าวันนี้จะเจอคุณ
- นึกว่าวันพฤหัสเป็นวันที่... - หุบปาก!
ฟังให้ดีนะ
เพราะฉันชอบกินบะหมี่ของแม่นายมาก
หนนี้จะใจดีปล่อยไปก่อน
ตามมานี่เลย
(ภาษาเกาหลี) ทําจริงหรือเปล่า
มองหน้าแม่
ขอโทษครับ
ฉันจะทําโทษเขาเองค่ะ
ฉันสัญญา
เราจะจ่ายค่าเสียหายให้
ไปลงโทษเด็ก...
แล้วได้อะไรขึ้นมา
แล้วยังไงต่อ
เราจะระวังมากขึ้น
ดูให้เขาไปโรงเรียนจริงๆ...
เจ้านี่ไม่เหมาะกับตําราเรียนอะไรหรอก
แต่ลูกต้องไปโรงเรียน
ถ้าไม่เรียนแล้วจะทําอะไรได้คะ
ให้เขามาทํางานกับผมไหม
ที่ร้านปาจิงโกะ
มันก็งานสุจริต
แล้วถ้าอยู่ตรงนั้นก็จะได้ไม่ก่อเรื่อง
ผมจะคอยดูให้เอง
โมซาซึยังเด็กอยู่เลย
คุณไม่ได้ฟังผมเลย บันโดซัง
เด็กคนนี้ไม่ได้เหมือนพี่ชายนะ
(เอกสารแจ้งสิ้นสุดการชําระหนี้)
ผมได้รับจดหมายบอกว่า หนี้ของผมได้รับการชําระหมดแล้ว
มีอะไรเข้าใจผิดกันแน่ๆ
ในระบบ มีการชําระหนี้เข้ามาแล้วจริงๆ ค่ะ
ชําระด้วยการโอนเงินเมื่อสามวันก่อน เป็นยอดหนี้คงค้างทั้งหมด
แต่...
ดูได้ไหมว่าใครเป็นคนชําระ
รู้สึกว่าต้นทางน่าจะมาจากโตเกียว
คุณแบค โซโลมอนคือชื่อเจ้าของบัญชีค่ะ
แน่ใจเหรอ
ค่ะ ตรวจสอบแล้วค่ะ
อย่างนั้นหรือครับ
ขอบคุณมาก
ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ
ในร้านปาจิงโกะเขาทําอะไรกันบ้างก็ไม่รู้
ฉันก็เป็นห่วงเหมือนพี่นั่นแหละ
แต่โกโตะซังรับปากว่าจะช่วยดู
เขาไม่ใช่คนบ้านเรา
เขาไม่ดูแลโมซาซึเหมือนลูกหลานแท้ๆ หรอก
งั้นจะให้ทํายังไง
ให้หลอกตัวเองไปเรื่อยๆ ว่า เขาจะเป็นอย่างโนอาเหรอ
นี่มันไม่ได้เหมือนกับช่วงสงคราม
ตอนนั้นเราต้องทําทุกทางเพื่อเอาตัวรอด
ใครๆ ก็ทํากันทั้งนั้น
แต่เรื่องแบบนั้นมันจบไปแล้ว
พี่เชื่อว่าชีวิตเรารอดปลอดภัยแล้วจริงๆ เหรอ
แต่ทําไมต้องไปทํางานปาจิงโกะด้วยเล่า
มันต้องมีงานที่ดี งานที่น่านับหน้าถือตากว่านี้
ฉันนึกว่าคําแบบนั้นจะมาจากปากพี่เขยมากกว่า
ไม่ใช่จากพี่สะใภ้
(ถึงคุณบันโด โยเซบ โอซาก้า ประเทศญี่ปุ่น)
(จากคุณคิมซังโฮ เปียงยาง เกาหลี)
ไม่ชอบหนังสือเล่มนั้นเหรอ
เปล่าเสียหน่อย ชอบนะ
งั้นมีอะไร
เมื่ออ่านเรื่องความลําบากยากเข็ญ
และเรื่องของคนตกทุกข์ได้ยาก...
ทําให้หิวขึ้นมาเลย
มันประหลาด ฉันเข้าใจ
มาจากไหนก็ไม่รู้นะ ความโหยกระหายสุดใจแบบนี้
นายล่ะคิดยังไง
ตัวละครในหนังสือเล่มนี้ไม่เหมือนเธอ
ในชีวิตนี้เธอไม่เคยต้องกังวลว่าจะไม่มีกิน
ไม่เคยต้องอยู่ในสภาพแออัดยัดเยียดอย่างนั้น
แต่อ่านแล้วเธออยากหาอะไรใส่ท้อง
เพื่อจะพิสูจน์กับตัวเองว่า เธอจะไม่กลายเป็นคนที่ขัดสนแบบนั้นเด็ดขาด
แต่ถึงอย่างนั้นต่อให้กินอิ่มพุงกาง
สุดท้ายก็จะรู้สึกว่า ไม่ได้ลิ้มรสชาติของอาหารเหล่านั้นเลย
อาหารเหล่านั้นจืดชืดเหมือนกินกระดาษ
พาฉันกลับห้องเถอะ
ฉันต้องการนาย
ขอโทษทีนะ
วันนี้มีนัดทานข้าวประจําสัปดาห์
เฮ้อ ผู้มีอุปการคุณลึกลับคนนั้น
อย่าเรียกอย่างนั้น
แต่มันจริงไม่ใช่เหรอ
เขาจ่ายค่าเช่าหอให้นาย...
ฉันยอมรับก็เพื่อเราสองคน
นั่นทําให้ฉันอยากเจอเขา
บอกแล้วไง เรื่องนั้นเป็นไปไม่ได้
แต่เขาไม่ดีตรงไหนล่ะ
เขาเป็นปีศาจหรือไง
หลายเดือนที่เราคบกันมา
มีเรื่องไหนที่ฉันไม่ยอมตามใจเธอด้วยเหรอ
- ก็ไม่มี แต่... - งั้นขอให้ฉันเก็บเรื่องนี้ไว้สักเรื่อง
เป็นสิ่งเดียวที่ฉันจะขอจากเธอ
เธอจะเจอเขาไม่ได้เป็นอันขาด เข้าใจใช่ไหม
ถ้างั้นสัญญากับฉันเรื่องหนึ่ง
คืนนี้ ตอนอยู่กับชายปริศนาของนายคนนั้น
และกินอาหารมื้อหรูแพงสุดใจ
ช่วยดื่มด่ํากับรสชาติทุกคํา
จนกระทั่งรู้สึกเหมือนท้องจะแตก
โนอา
เราสองคนมาคว้าทุกอย่างด้วยกันเถอะ
ใช่แล้ว พวกเรากําลังสร้างฝัน
แต่เรากําลังสานฝันนี้ให้เป็นจริง
เราจะเปิดรับสมาชิกเพียง 500 ท่าน
และนับจากเมื่อ 20 นาทีก่อน
ตอนนี้เหลือให้จับจองกันอีกเพียง 47 ที่เท่านั้น
เราคาดว่าจะเริ่มก่อสร้างได้ใน 90 วัน
เราจะเปิดสนามกอล์ฟให้เข้าเล่นได้ ก่อนฤดูร้อนปีหน้า
ขอสอบถาม คุณจะจัดการปัญหาขาดแคลนแรงงานยังไง
ขณะนี้ในเมืองมีโครงการก่อสร้างจํานวนมาก
ได้ข่าวว่าทุกที่หาคนงานยากหมด
วางใจได้ครับ
พาร์ทเนอร์ของเราคุมสถานการณ์ด้านนั้นได้
เราจะไม่ขาดแคลนแรงงานแน่
เชิญเลยครับ
ลือกันว่าตลาดอสังหาริมทรัพย์จะฟองสบู่แตก
คุณมีมุมมองเรื่องนี้อย่างไร
มุมมองของผมเหรอ
ผมว่านั่นเป็นข่าวลือที่น่าขํา
เพราะประวัติศาสตร์เขียนไว้แล้ว ตั้งแต่จบสงครามโลกครั้งที่สอง
ราคาที่ดินในประเทศนี้ไม่เคยตกลงเลย
โดยเฉพาะในโตเกียวที่อสังหาริมทรัพย์ มาเป็นอันดับหนึ่ง
และในอนาคตอันใกล้
ญี่ปุ่นจะขึ้นนําสหรัฐอเมริกา
กลายเป็นระบบเศรษฐกิจที่ใหญ่ที่สุดในโลก
ลองคิดดูนะครับ
อเมริกาจะกลายเป็นเบอร์สอง
ดังนั้น พวกเรามีอะไรจะต้องกลัวกัน
ทีนี้ ใครอยากฟังเรื่องสปาในสนามกอล์ฟ
เราจะปูด้วยหินอ่อนอิตาเลียนชั้นดีที่สุด...
แปลว่าจากนี้จะไม่มีปัญหาอะไรอีกสินะ
เงินสนับสนุนอย่างงามของคุณ
ช่วยให้สมาชิกสภาที่เหลือก็เปลี่ยนใจแล้ว
ทางข้างหน้าจะไม่มีอุปสรรคอะไรอีก
ดีมาก
ได้ที่ราคาเท่าไหร่
สี่สิบล้านเยน
ผมรู้ว่าคุณหวังว่าจะไม่แพงเท่านี้
แต่ก็ยังถือว่าถูกมาก...
สามสิบล้าน
ไม่ให้มากกว่านั้น
แต่โคซังครับ...
แค่เพราะคุณต้องการแบบนั้น
จะให้ผมไปเกลี้ยกล่อมสมาชิกคนอื่นๆ ในสภา คงไม่ง่าย
คุณรอแขกอยู่เหรอ
ใช่ แขกสําคัญมาก
ขออภัยที่เข้ามารบกวนครับ
ผมกลับลงไปรอที่ล็อบบี้ก่อนได้
ไม่จําเป็นเลย
ฉันอยากให้เธอสองคนเจอกันอยู่แล้ว
มาคุยด้วยกันสิ
นี่คุโรกาเนะซัง
ผมรู้จักคุณครับ เห็นหน้าในหนังสือพิมพ์บ่อยๆ
ขึ้นกับว่าเป็นหนังสือพิมพ์หัวไหน
ถ้าไม่เขียนว่าผมคือ อนาคตของชาติอันเกรียงไกร...
หรือก็เป็นรอยด่างพร้อยหนักแผ่นดิน
มีแต่เรื่องทางดีครับ ไว้ใจได้
สุภาพบุรุษหนุ่มคนนี้เป็นใครกัน
เขาเป็นหนึ่งใน คนรุ่นใหม่ซึ่งมีความคิดฉลาดล้ําที่สุด
แต่เสียดายที่เป็นคนถ่อมตนไม่หวังสูง
เอาไว้ค่อยๆ ฝึกให้เลิกคิด
แล้วตอนนี้คุณทําอะไรอยู่
เป็นนักศึกษาชั้นปีที่สอง
ที่วาเซดะครับ
- แล้วคิดจะเรียนสาขาอะไร - รัฐศาสตร์
เลือกได้ดีมาก
แล้วถ้าคุณฉลาดหลักแหลมอย่างที่โคซังว่า
รออีกไม่นาน เราก็คงเห็นชื่อคุณในหนังสือพิมพ์ด้วย
ว่าแต่ คุณชื่ออะไร
แบคครับ
แบคโนอา
เราสองคนคงต้องได้พบกันอีกแน่
ถ้าอย่างนั้น ผมขอตัวก่อน
ก่อนจะไป
เจอกันครั้งหน้า หวังว่าตัวเลขจะลงมาเป็น 30 แล้ว
วันนี้จะได้ซองหนากว่าเดิมหน่อย
ได้ข่าวว่าคุณเพิ่งแต่งงานแล้วขึ้นบ้านใหม่
ถือว่านั่นคือของขวัญจากผมแล้วกัน
จะออกไปข้างนอกอีกแล้วเหรอคะ
คิดว่าออกไปหายใจนอกบ้านเสียหน่อยคงดี
มีเรื่องอะไรเหรอคะ
นี่มันอะไรกัน
จดหมายจากเขา
ขอโทษนะ
ฉันเก็บไว้ไม่ให้เธอได้อ่าน
วันนี้เราจะมาลองกินสตรอว์เบอร์รีกันนะ
ลองอะไรใหม่ๆ บ้างก็ดี
เกิดอะไรขึ้นเหรอ
ลูกชายฉัน...
เขาสงสัยว่าคุณตีสนิทกับฉัน
เพราะหวังเงินจากเรา
เขาจึงจ้างนักสืบเอกชนให้สืบเรื่องของคุณ
เขาทําอะไรนะ
เขาไม่ควรทําอย่างนั้นเลย
แต่เขามีเจตนาดี
ลูกแค่เป็นห่วงฉัน
แต่สืบแล้วเขาก็พบข้อมูลบางอย่างสินะ
ช่วงสงคราม
แต่มันผ่านมานานมากแล้ว
สมัยนั้นคุณยังเด็ก แต่ว่า...
ผม...
ผมเป็นฆาตกร
มาทําอะไรที่นี่
ยังอยู่ที่เดิมสินะ
ยังเก็บกวาดเรื่องที่เขาทําเละเอาไว้
โยชิอิซังถาม ตอบสิ
ออกไปก่อน
ไม่ต้องห่วง ซึงิฮาระ
ฉันเคยจัดการเขาได้สบายๆ มาแล้วไม่ใช่รึ
ฉันมาพูดให้ชัดเจน
อย่ายุ่งกับลูกชายฉัน ตัดสัมพันธ์กับเขาเสีย
เป็นไปไม่ได้
ลูกชายนายกําลังจะทําเงินให้ฉันเป็นกอบเป็นกํา
ที่เอาจากฉันไปยังไม่พออีกเหรอ
นายมองเป็นอย่างนั้นเหรอ
น่าสนใจดีนะ
ฉันไม่เคยต้องการความรักจากปู่ของนาย
ฉันไม่เคยเรียกร้องอะไร
นั่นเป็นสิ่งที่เขาเลือกเอง...
นายมาพูดเรื่องโซโลมอนไม่ใช่เหรอ
ฉันกําลังบอกอยู่นี่
เขาเลือกทางของตัวเอง
เหมือนที่นายเลือกเมื่อหลายปีก่อน
ถ้านายไม่พอใจก็ไปคุยกับเขาเอง
เพราะไม่ว่าจะมีรอยร้าวอะไร ระหว่างพวกนายพ่อลูก
ก็ไม่เกี่ยวกับฉัน
เราทั้งคู่รู้ดี
ตอนนั้นฉันทําลายชีวิตนายได้
แต่ฉันกลับปรานียั้งมือเอาไว้
ดังนั้น ฟังให้ดี
ถ้านายทําร้ายลูกชายของฉัน จะไม่เหลือความปรานีใดๆ ทั้งสิ้น
นายรู้อยู่แล้วว่าฉันทําอะไรได้บ้าง
เข้าใจใช่ไหม
นี่!
เอามาสองกล่อง
เอาบุหรี่มาด้วย
ไม่ต้องทอน
เอาบอลสองกล่อง
นี่
ฉันจัดการเอง
กลับไปถูร้านไป
โยชิอิซัง ยินดีต้อนรับครับผม
วันนี้พามาโมรุมาด้วย...
พี่ชายทํางานที่นี่จริงเหรอ
แต่พี่อายุเท่าไหร่เอง
สิบห้า
นายล่ะ
เจ็ดขวบ
นั่นคุณปู่เหรอ
รู้ไหมว่าปู่ผมเป็นใคร
ไม่รู้หรอก
มาโมรุ
อ่าน "พี่น้องคารามาซอฟ" จบหรือยัง
จบแล้วสิครับ
แล้วคิดยังไง
คุณอ่านด้วยเหรอครับ
ฉันอ่านทุกอย่างที่เธอต้องอ่าน โนอา
ไม่ว่าอาจารย์เธอจะสั่งให้อ่านอะไร
ทําไมล่ะ ยุ่งไม่ใช่เหรอครับ โคซัง
เพราะเมื่อก่อนไม่เคยมีโอกาสได้อ่าน
โนอา ฉันเองก็ได้แรงบันดาลใจ จากการที่เธอรักการอ่าน
แต่หนังสือพวกนั้นไม่ใช่อนาคตของเธอ
ผมไม่คิดจะเล่นการเมือง
ผมอยากเป็นครู
อุตส่าห์สอบเข้าวาเซดะจนได้ เพื่อจะเป็นครูน่ะนะ
พูดอะไรไร้สาระ
ตรงนี้มีประตูโอกาสเปิดรอเธออยู่ตั้งเยอะ
เธอแค่ยังไม่รู้ตัว
ผมรู้
แต่ผมวางแผนทางเดินชีวิตตัวเองไว้แล้ว
ใครกัน
ขอโทษที่ขัดจังหวะค่ะ ฉันมาหาเพื่อน
มาทําอะไรที่นี่
นี่ใคร
ฉันนากาโซโนะ อากิโกะค่ะ
เป็นเพื่อนสนิทของโนอา
เขาเชิญฉันมา
ไม่นึกว่าจะมีแขก แต่เชิญเลย มีอาหารให้กินเกินพอ
นากาโซโนะ...
คุณพ่อคือนากาซาโนะ ฮิโตชิซังรึเปล่า
รัฐมนตรีช่วยว่าการต่างประเทศ
ใช่ค่ะ นั่นคุณพ่อฉันเอง
โนอา นั่งสิ
แล้วรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร
ต้องรู้สิคะ โนอาคุงพูดชื่นชมคุณไว้เยอะมาก
เมื่อกี้เรากําลังคุยเรื่องอนาคตของเขาอยู่เลย
อนาคตของเขางั้นรึ
คุยเรื่องอะไรกันจริงจังเชียว
ฉันเชื่อว่าต้องมีอนาคตอันสดใส รอเขาอยู่ข้างหน้าแน่ๆ
สัมผัสได้ตั้งแต่พบเขาเป็นครั้งแรก
แต่ก่อนจะถึงจุดนั้น เขาต้องอยากได้อนาคตนั้นก่อน
เรื่องนั้นเธออาจเข้ามาช่วยโนอาได้
แด่อนาคต
ลาแล้วลาลับไม่กลับโว้ย ชิฟฟลีย์ส
นี่ พวก
แล้วจะบินกลับบ้านเมื่อไหร่
ฉันไม่กลับอเมริกาหรอก
ไปมาเก๊า
- โยชิอิซังเสนองานให้ - ไปทําอะไร
บริหารไอ้ศูนย์รวมเกมใหม่ของเขาทั้งหมด
แล้วเรื่องลูกๆ คุณล่ะ
ฉันจะหลอกตัวเองทําไมวะ
ลูกอยู่มาตั้งนานโดยไม่มีฉันแล้วก็ยังไม่ตาย
ก็ใช่ ตอนนี้อาจจะยังไหว
แต่จะไม่กลับจริงๆ เหรอ
จริง
แต่ไปมาเก๊าเนี่ยนะ
ทําไมล่ะ
ฉันผ่านชีวิตโตเกียวมาได้ ที่นั่นก็แค่จุดแวะอีกจุด
อีกอย่าง เราทั้งคู่รู้ดีว่าตลาดที่นี่กําลังจะพัง นายก็ควรจะคิดบ้าง
ฉันยังจําคําโกหกแรกจากปากนายได้อยู่เลย
โกหกอะไรนะ
"ผมไม่คิดจะอยู่นาน"
คนเราจะรู้ว่าเดือดร้อนจริงๆ
ตอนที่เริ่มเชื่อคําโกหกของตัวเองเนี่ยแหละ จะบอกให้
ขอบคุณ
เอาอีกแก้วให้เขา
ตอนนั้นไม่ใช่คําโกหก
แต่เพราะอาเบะ ผมเลยมาถึงตรงนี้
ป่านนี้ไอ้หมอนั่นโมโหจะบ้าแล้วมั้ง
ผมก็ไม่ถือ
ตราบใดที่สบถออกมาเป็นชื่อผม
นายไม่คิดจะหวั่นใจแทนหรือสงสารไอ้นั่นสักนิดรึ
ไม่เลยสักนิด สงสารไม่ได้
ขอบคุณ
ให้มันบรรลัยให้หมด
เขาไม่ได้ร้ายกาจ เป็นปีศาจอย่างที่นายว่าไว้สักหน่อย
มันไม่ใช่อย่างนั้น
งั้นผิดที่ฉันเหรอ
นายกลัวว่าฉันจะทําให้นายขายหน้าเหรอ
ฉันแค่ขอให้เธออยู่ห่างๆ จากเรื่องนี้!
แต่ฉันอยากมีส่วนร่วม
และฉันไม่คิดจะขอโทษหรอกนะ
คิดว่าฉันเป็นคนที่เธอจะปั่นหัวยังไงก็ได้หรือไง
เป็นของที่เอาไว้เล่นฆ่าเวลา
เพราะเธอมันเด็กบ้านรวยอ่อนต่อโลก...
กล้าดียังไงถึงพูดกับฉันแบบนั้น
คิดว่าฉันมองไม่ออกหรือไง
ว่าเธอสนุกแค่ไหน ที่ได้ค่อยกระตุ้นกวนใจให้ผู้อื่นตอบโต้
เธอกับคนรักเกาหลี
ช่างเป็นเรื่องฉาวดีนัก
เธอดิ้นรนโหยหาความสนใจขนาดนี้
น่าสมเพชนะ เธอเนี่ย
ฉันไม่สนหรอกว่าใครจะมองฉันยังไง
นั่นต่างหากที่เราสองคนแตกต่างกัน
นายปล่อยให้คนอื่นกําหนดชีวิตนายตลอดเวลา
ลองคิดให้ดีสิ
- ใครคือคนที่น่าสมเพชกันแน่ - กลับไปเสีย
ไม่กลับ
ฉันไม่ยอมปล่อยมือนายหรอก
แต่ขอโทษนะ ฉันไม่อยากคบเธอต่อแล้ว
เพราะฉันรู้ความจริงงั้นรึ
นั่นคือสาเหตุใช่ไหม
คิดว่าตัวเองรู้อะไร
เธอไม่ได้รู้อะไรเลย
อ๋อ แต่นายเองน่ะรู้ดีทุกอย่างสินะ
ชายคนนั้นคือพ่อแท้ๆ ของนาย
- โคฮันซูเป็น... - บอกว่าให้หุบปาก!
(ห้องสวีท)
ผมจําเป็นต้องคุยกับโคซังเดี๋ยวนี้
- แต่นี่ดึกแล้ว... - ให้เขาเข้ามา
ถ้าต้องการอะไรอีกฉันจะเรียกเอง
นั่งกันก่อน
ผมไม่ได้คิดจะให้คุณเจอเธอ
อากิโกะน่ะ เธอผิดสัญญากับผม
แล้วเมื่อผมพยายามจะบอกเลิก
เธอจึงพูดเรื่องไร้สาระที่สุด
มันช่าง...
ไม่สมเหตุสมผลใดๆ เลย
แต่ถึงการให้ค่ากับคําพูดของเธอคนนั้น จะไร้สาระแค่ไหน...
ผมก็จําเป็นต้องได้ยินจากปากคุณ
เด็กคนนั้นพูดอะไรกับเธอ
บอกว่า...
คุณคือ...
พ่อของผม
บอกมาสิว่าไม่ใช่ความจริง!
นั่นคือความจริง
ตอนนั้นฉันเป็นพ่อค้าคนกลางตลาดปลา
เดินทางไปมาระหว่างโอซาก้ากับปูซาน
ฉันไม่ได้กลับไปเหยียบบ้านเกิดเกือบ 16 ปี
ไม่ได้นึกว่าเรื่องตอนนั้นมีความหมายอะไร แต่มันส่งผลมาถึงตอนนี้
คุณขืนใจแม่รึเปล่า
ไม่ใช่อยู่แล้ว
แต่คุณก็ฉวยโอกาสเอาเปรียบแม่
ต้องทําอย่างนั้นแน่!
แกอยากจะเชื่อแบบนั้นรึ
ว่าฉันใช้เสน่ห์ ล่อหลอกสาวน้อยบ้านนอกน่าสงสาร
แทนที่จะยอมรับว่าออมม่าของแกรักฉัน...
เป็นไปไม่ได้
คุณเป็นคนเลวร้าย
ฉ้อฉล
เห็นแก่ตัวด้วย
ถ้าอย่างนั้น แกล่ะเป็นคนยังไง
เพราะเลือดที่ไหลเวียนในตัวฉัน...
ก็เป็นสายเลือดของแกเหมือนกัน
ไม่ใช่เลือดของไอ้ไก่อ่อนหน้าโง่ ที่แกเรียกว่าพ่อมาตลอด
แกเป็นใครถึงมาหาว่าฉันเป็นคนเลว
ผมเห็นนะ
ที่บ้านไร่คืนนั้น!
แล้วยังไง
ฉันเคยบอกไว้ว่ายังไง
มองไปข้างหน้า
โนอา
มองไปข้างหน้าเสมอ
วันนั้น...
ฉันรู้ว่าแกจําคําของฉัน
เพราะแกไม่เหลียวหลังกลับอีกเลย
แกเป็นของฉัน
โนอา...
ในที่สุดเราก็ไม่ต้องเสแสร้งอีกต่อไป
กลับบ้านไปนอนเสีย
ตื่นขึ้นมาตอนเช้า แกจะได้รู้
ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป
พวกนั้นต้องคุกเข่ากราบกราน
ฉันจะจัดการให้จงได้
ตอนนั้น พวกนั้นเป็นศัตรู
คนบอกเราแค่นั้น
พวกนั้นจะมาข่มขืนผู้หญิง ทําลายบ้านเรือนเรา
แล้วผมก็เชื่อเขา
ผมคิดถึงเมีย
คิดถึงลูกๆ ที่ยังไม่ได้เกิด
และคิดถึงพ่อแม่
ตอนนั้นทั้งพ่อและแม่ยังอยู่
เราทุกคนเหนื่อยล้ามาก
หิวโหยอดอยากด้วย
อากาศร้อนชื้นยิ่งทรมาน
แมลงก็กัดกินพวกเรา
ช่วงหลายเดือนนั้น เราเหมือนตายทั้งเป็น
อยู่ในสภาพแบบที่แทบไม่เรียกว่าเป็นมนุษย์
ผมก็คิดเลยว่า "เราจะต้องตายกันทั้งอย่างนี้แน่"
คิดอย่างนั้นจริงๆ
แล้ว...
เมื่อมีคําสั่งลงมา...
เหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง...
และผมก็ทําตามคําสั่งไป
แต่นั่นไม่ใช่คําสั่งสุดท้าย
ยังมีคําสั่งอีกครั้ง
"จงลืมทุกสิ่งไปเสีย"
เขาบอกกับเราว่าอย่างนั้น
ผมทําตามคําสั่ง
พวกเราทุกคนโง่กันจริงๆ นะ
จึงคิดว่าจะสามารถลืมอดีตได้
ไม่อย่างนั้นจะให้ทําอย่างไรล่ะ
ใช้ชีวิตจนตายโดยที่มีอดีตเป็นโซ่ล่ามไว้งั้นรึ
ขอให้ไปดีนะคะ
เป็นอย่างนี้เอง
ไร้ความลังเล
แต่ทําไมต้องมากความ เมื่อเพียงแค่ขอ
อยู่ด้วยกันต่ออีก 500 ปี
หรือนี่
คือกลแห่งชะตา
ว่าอนาคตของข้า
ดูแสนจะมืดมน
เป็นอย่างนี้เอง ไร้ความลังเล
โนอา
มาทําอะไรตรงนี้ลูก
ออมม่า
อะไร เกิดอะไรขึ้น
แค่...
อยากมาเห็นหน้าแม่
เกิดอะไรขึ้นที่มหาวิทยาลัยเหรอ
เรียนหนักเกินไปเหรอ
ไม่ใช่ฮะ
ผมชอบที่นั่นมาก
เป็นครั้งแรกในชีวิต
ที่ผมรู้สึกว่าทําได้ทุกอย่าง
งั้นทําไม...
บอกแม่มาสิ
กลับบ้านมาทําไม
บอกแล้วไง
ผมแค่อยากมาเห็นหน้าแม่
ผมจะกลับแล้วครับ
กลับเลยเหรอ
เพิ่งมาถึงเองนะ
ค้างคืนก่อนสิ
ค่อยกลับพรุ่งนี้เช้าก็ได้
ไม่ได้ฮะ
ต้องไปแล้ว
ผมนัดกับเพื่อนเอาไว้
งั้นแม่ไปส่งที่สถานีนะ
ไม่เป็นไรฮะ
ผมรู้ว่าแม่เหนื่อยมาทั้งวัน
ผมอยากให้ออมม่าพักเยอะๆ นะฮะ
ดูแลตัวเองดีๆ ด้วย
โนอา...
ทุกอย่างเรียบร้อยดีฮะ ออมม่า
โนอา
เห็นลูกชายฉันไหมคะ
โนอา! โนอา!
ข่าวด่วนล่าสุด
ข่าวชวนสลดตกใจจากการอัตวินิบาตกรรม อาเบะ มาซารุ ซีอีโอวาเอเอนเตอร์ไพรซ์
สะเทือนทุกภาคส่วนในวงการธุรกิจระดับสูง
ท่านประธานอาเบะเป็นบุคคลสําคัญในวงการ
จนกระทั่งเกิดเรื่องอื้อฉาวตามติด โครงการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ล่าสุด
ทางการพบศพของเขาเช้าตรู่วันนี้ ที่อุทยานแห่งชาติชูบุซังกาคุ
พยานหลายคนตามเส้นทางเดินป่า
บรรยายว่าเห็นร่างชายคนหนึ่ง ตกลงมาจากยอดเขา
เมื่อทางการตรวจสอบหลักฐานบริเวณนั้น
จึงพบรองเท้าของอาเบะ แต่ไม่มีจดหมายลาตาย
ขณะนี้ทางตํารวจยังทําการสืบสวนอยู่
ข่าวต่อไป...
เขาจะไปไหนได้ ถ้าไม่มีทั้งเงินและไม่มีใครที่ไหนให้พึ่งพา
คนของฉันก็ยังตามหาอยู่
ควานหาทั่วทั้งประเทศ
แต่ผ่านมาตั้งหลายสัปดาห์แล้ว!
เราหาทั่วไปหมด
ไม่เจอแม้แต่ร่องรอย
ฉันจะหาเขาเจอจนได้
ฉันไม่ยอมเลิกแน่ๆ
ดูเราสิ
นี่ความผิดเราแท้ๆ
ไม่ว่ายังไง มันจะต้องจบลงที่ตรงนี้
อย่าพูดอะไรไร้สาระ
ก็มันจริง!
เราทําชีวิตลูกพังพินาศ
ไม่ใช่
ซอนจา การเสียสละทั้งหมดของเธอ
บาปทุกอย่างของฉัน
เราก็ทําเพื่อลูกคนนี้
ลูกบอกไว้แล้วว่าเขาไม่อยากได้
ฉันก็น่าจะสะกิดใจ
คืนนั้น...
ลูกมาลาฉัน
มาบอกฉันว่าไม่ต้องเป็นห่วง ลูกถึงกับต้องมาบอกเอง
ถือว่ายังปรานีแม่
เขาไปแล้ว
หาอย่างไรก็ไม่พบร่องรอยเลย
ซอนจา
โคซัง!
กลับมาโอซาก้าทําไมไม่บอกคะ
ดื่ม!
อุ๊ย ตายจริง!
เมาแล้วสิเรา
โคซัง คืนนี้อยากเล่นด้วยกันเหรอคะ
โคซัง
ไสหัวไป!
สนุกกันต่อสิ!
ตอนฉันยังเด็ก
พ่อเล่าเรื่องม้าที่วิ่งเล่นเป็นอิสระ ในป่าแถวยองโด
ม้าโชลลิมา
มันจะวิ่งกันทั้งวันทั้งคืน
วิ่งเร็วจนเงาตัวเองตามไม่ทัน
จนกระทั่งเงาแยกออกจากร่าง
โมซาซึ
แม่...
บางทีแม่ก็สงสัย...
ทําไมบางคนถึงอยู่รอดมาได้ในโลกนี้
ในขณะที่บางคนไม่รอด
พวกเราแยกเป็นกลุ่มที่หาเงาของตนเองเจอ
กับกลุ่มที่หาเงาไม่เจอหรือเปล่า
เพราะร่างกาย
ไม่สามารถอยู่ได้โดยปราศจากเงา
เงาเหล่านี้จะคอยบอกว่า
เราอยู่ตรงไหน
แต่ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุอะไร
เราแม่ลูกก็อยู่ตรงนี้
ขณะที่คนที่เรารักจากกันไปมากมาย
เรายังอยู่ที่นี่
นั่งอยู่ที่โต๊ะตัวนี้
โซโลมอนก็อยู่ตรงนี้เหมือนกัน
(นากาโนะ)
ขออนุญาตครับ
รับคนทํางานเพิ่มไหมครับ
ผมกําลังหางานทํา
นายไม่ใช่พวกเกาหลีใช่ไหม
ไม่ใช่
ไม่ใช่ครับ
ผมขยันนะครับ
รับรองได้
ถ้างั้น
ลองงานดูก่อนก็ได้
เมื่อกี้ลืมถามชื่อ
ชื่อโอกาวะครับ
โอกาวะ มินาโตะ
(ปาจิงโกะ)
คําบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์