To koło historii.
Niekończący się splot przyczyn i skutków.
To naprawdę wyczerpujące.
Tołstoj też tak to widział.
Rozumiał, że to koło może się toczyć dzięki wysiłkom zwykłego człowieka.
Dlatego jego powieść jest taka odkrywcza. On po prostu mówi prawdę.
Bando-kun, co o tym sądzisz?
Zgadzasz się?
Zgadzam się, że Tołstoj próbował podjąć ten temat.
Jednak nie do końca mu to wyszło.
Nakazono-san tego nie dostrzega.
Bohaterowie powieści
są arystokratami albo mają bliskie związki z tym światem.
Brakuje natomiast kalejdoskopu
prawdziwych ludzkich doświadczeń.
Nie perspektywy klasy uprzywilejowanej,
którą wielu tutaj podziela,
ale zamiast tego obrazu świata,
w którym ludzie walczą o przetrwanie.
Tak, temat jest dobry,
ale jego realizacja pozostawia wiele do życzenia.
Moim zdaniem
ta książka jest porażką.
Dobrze powiedziane, Bando-kun.
Po raz kolejny zajrzałeś za fasadę tekstu.
Powinniście brać z niego przykład.
A teraz przejdźmy do rozdziału dziewiątego.
ROK PÓŹNIEJ
TOKIO 1951
Nie możemy tu tego robić.
Ktoś nas zobaczy.
Nie obchodzi mnie to. Niech patrzą.
Ale muszę iść na zajęcia.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI MIN JIN LEE
Szybko, Mozasu.
Patrzcie.
Działa! Udało ci się!
- To pestka. - Łatwizna.
Jeszcze trochę. Dawaj.
O to.
Naprawdę myślałeś, że ci się upiecze?
Goto-san...
Nie spodziewałem się pana.
- Myślałem, że w czwartki... - Cicho!
Słuchaj uważnie.
Bardzo lubię makaron twojej mamy,
więc będę dla ciebie łaskawy.
Chodź ze mną.
Naprawdę to zrobiłeś? Patrz na mnie.
Przepraszam.
Dostanie karę.
Masz moje słowo.
Zapłacimy za szkody.
Chcesz go ukarać?
Na co to się zda?
Co będzie potem?
Będziemy go bardziej pilnować,
żeby się uczył...
Podręczniki są nie dla niego.
Ale musi chodzić do szkoły.
Jaka jest alternatywa?
Niech pracuje dla mnie.
W salonie.
To uczciwa praca.
Tam nie będzie pakować się w kłopoty.
Już ja tego dopilnuję.
Jest za młody.
Nie słuchasz mnie, Bando-san.
Nie jest swoim bratem.
ZAWIADOMIENIE O SPŁACIE POŻYCZKI
Dostałem zawiadomienie, że moja pożyczka została spłacona.
To musi być jakiś błąd.
Widzę, że dokonano wpłaty.
Przelew trzy dni temu na całą sumę.
Ale...
Wiadomo, kto dokonał wpłaty?
Wygląda na to, że przelew zrobiono w Tokio.
Solomon Baek. To posiadacz konta.
Jest pani pewna?
Tak, jestem pewna.
Rozumiem.
Dziękuję.
Życzę miłego dnia.
Kto wie, co dzieje się w salonie pachinko?
Martwię się tak samo jak ty.
Ale Goto-san dał mi swoje słowo.
On nie jest naszą rodziną.
Nie będzie opiekował się Mozasu jak swoim.
To co mamy zrobić?
Nadal się oszukiwać, że pójdzie w ślady Noego?
W trakcie wojny było inaczej.
Robiliśmy wszystko, żeby przetrwać.
Każdy tak robił.
Ale już tak nie jest.
Naprawdę wierzysz, że wyszliśmy na prostą?
Ale dlaczego to musi być salon pachinko?
Na pewno są porządniejsze możliwości.
Takich słów spodziewałabym się po Yosebie.
Nie po tobie.
DO PANA YOSEBA BANDO OSAKA, JAPONIA
OD PANA CHANGHO KIMA PJONGJANG, KOREA
Nie podoba ci się książka?
Podoba. To nie o to chodzi.
A o co?
Kiedy czytam o całym tym cierpieniu
i tych zdesperowanych ludziach...
zaczynam czuć głód.
Wiem, że to dziwne.
Skąd bierze się ten nieposkromiony głód?
Jak go rozumieć?
Nie jesteś taka, jak bohaterowie tej książki.
Nie musisz się martwić, że będziesz głodna,
ani że będziesz żyć w nędzy.
A jednak chcesz napełnić brzuch,
żeby udowodnić sobie, że nigdy nie będzie ci niczego brakować.
Ale nawet jeśli najadasz się do syta,
uświadamiasz sobie, że niczego nie poczułaś.
Całe to jedzenie smakowało jak papier.
Chodźmy do ciebie.
Pragnę cię.
Przepraszam.
Mam moje cotygodniowe spotkanie.
Ten twój tajemniczy dobroczyńca.
Nie nazywaj go tak.
Ale nim jest, prawda?
Płaci twoje czesne.
Robię to dla nas.
Chcę go poznać.
Mówiłem ci, że to niemożliwe.
Ale co z nim nie tak?
To jakiś potwór?
Czy przez te parę miesięcy, odkąd jesteśmy razem,
czegokolwiek ci odmówiłem?
- Nie, ale... - To pozwól mi na to jedno.
O nic więcej cię nie poproszę.
Nie możesz go nigdy poznać. Rozumiesz?
To obiecaj mi jedno.
Kiedy spotkasz się dziś z tą tajemniczą osobą
i będziecie jeść bardzo drogą kolację, będziesz smakować każdy kęs,
aż prawie pękniesz.
Noa,
chcę, żebyśmy razem mieli wszystko.
To prawda, budujemy marzenie.
Ale dzięki nam to marzenie staje się rzeczywistością.
Przyjmiemy maksymalnie 500 członków
i zgodnie ze stanem sprzed 20 minut
zostało tylko 47 miejsc.
Zamierzamy rozpocząć budowę za 90 dni,
a latem przyszłego roku otworzymy pole golfowe.
Przepraszam. Jak sobie poradzicie z niedoborem siły roboczej?
W mieście tyle się buduje, że podobno trudno znaleźć pracowników.
Zapewniam,
że nasi partnerzy mają sytuację pod kontrolą.
Nie grozi nam niedobór siły roboczej.
Słucham.
Krążą plotki o krachu na rynku nieruchomości.
Jaka jest pańska opinia na ten temat?
Moja opinia?
Myślę, że to zabawne plotki,
bo historia uczy nas, że od końca II wojny światowej
ceny ziemi w tym kraju nie spadły ani razu.
Tokijski rynek nieruchomości jest niepokonany.
A już niedługo
Japonia zajmie miejsce Stanów Zjednoczonych
jako największa gospodarka świata.
Pomyślcie o tym.
Ameryka jako numer dwa.
Czym tak naprawdę mamy się martwić?
A teraz kto chce posłuchać o spa?
Zostanie wykończone najlepszym włoskim marmurem...
Czyli nie będzie już więcej problemów?
Dzięki twojemu hojnemu wsparciu
pozostali parlamentarzyści zmienili zdanie.
Nie będzie więcej przeszkód.
Świetnie.
A cena?
Czterdzieści milionów jenów. Wiem, że nie na to liczyłeś,
ale to i tak okazja...
Trzydzieści.
Nie więcej.
Ale Koh-san...
Wydaje ci się tylko,
że łatwo przekonać innych parlamentarzystów.
Spodziewasz się kogoś?
Tak. Bardzo ważnego gościa.
Nie chcę przeszkadzać.
Mogę zaczekać na dole.
Ależ skąd.
Chciałem, żebyście się poznali.
Zapraszam.
To jest Kurogane-san.
Wiem, kim pan jest. Widzę pana często w gazetach.
Zależnie od gazety
jestem albo przyszłością tego wielkiego narodu,
albo jego zmorą.
Zapewniam, że piszą pozytywnie.
A kim jest ten młody dżentelmen?
Jednym z najlepszych umysłów młodego pokolenia.
Niestety jest zbyt skromny.
Jeszcze to z niego wyplenimy.
Czym się zajmujesz?
Studiuję na drugim roku.
Na Wasedzie.
- Jakie są twoje plany? - Polityka.
To świetny wybór.
Jeśli jesteś tak obiecujący, jak mówi Koh-san,
twoje nazwisko pewnie też zobaczę wkrótce w gazetach.
Jak ono brzmi?
Baek.
Noa Baek.
Na pewno się jeszcze spotkamy.
Na mnie już pora.
Jeszcze jedno.
Przy następnym spotkaniu spodziewam się usłyszeć 30.
Znajdziesz tam dzisiaj trochę więcej niż zwykle.
Słyszałem, że masz żonę i nowy dom.
Potraktuj to jak gratulacje.
Znowu wychodzisz?
Chciałem się przewietrzyć.
Coś jeszcze?
Co to jest?
To od niego.
Przepraszam.
Chowałem je przed tobą.
Dziś jemy truskawkowe.
Dobrze jest próbować nowych rzeczy.
Czy coś się stało?
Mój syn...
podejrzewał, że zaprzyjaźniłeś się ze mną,
bo połakomiłeś się na nasze pieniądze.
Wynajął detektywa, żeby cię sprawdził.
Co takiego?
Nie powinien był tego robić,
ale jego pobudki były słuszne.
Martwił się o mnie.
Czyli... coś znalazł.
O wojnie.
To było dawno temu.
Byłeś młody, a jednak...
Jestem...
Jestem mordercą.
Co ty tu robisz?
Widzę, że wciąż tu jesteś
i wciąż po nim sprzątasz.
Yoshii-san zadał ci pytanie.
Daj nam chwilę.
Nie martw się, Sugihara.
Już sobie z nim radziłem, prawda?
Chcę postawić sprawę jasno.
Nie zbliżaj się do mojego syna. Zerwij z nim kontakty.
To niemożliwe.
Twój syn zarobi dla mnie mnóstwo pieniędzy.
Nie dość mi już odebrałeś?
Tak to widzisz?
To ciekawe.
Nigdy nie zależało mi na miłości twojego dziadka.
Nigdy o nią nie prosiłem.
To była jego decyzja.
Chciałeś rozmawiać o Solomonie.
Mówię ci więc,
że dokonał wyboru.
Tak jak ty lata temu.
Jeśli masz z tym problem, to z nim porozmawiaj.
Bo jeśli jest między wami jakiś konflikt,
to nie moja wina.
Obaj wiemy,
że mogłem cię wtedy zniszczyć.
Ale okazałem litość.
Posłuchaj więc.
Jeśli skrzywdzisz mojego syna, nie będzie już litości.
Wiesz, do czego jestem zdolny.
Rozumiesz?
Hej!
Przynieś dwa pudełka. I papierosy.
Reszty nie trzeba.
Prosi o dwa pudełka.
Hej.
Ja się tym zajmę.
Wracaj do sprzątania.
Yoshii-san, witam.
Widzę, że dzisiaj jest też Mamoru.
Naprawdę tu pracujesz?
Ile masz lat?
Piętnaście.
A ty?
Siedem.
To twój dziadek?
Nie wiesz, kim on jest?
Nie wiem.
Mamoru.
Skończyłeś Braci Karamazow?
Oczywiście.
I co myślisz?
Czytałeś to?
Czytam to samo, co ty, Noa.
Wszystko, co wam zadają.
Dlaczego? Jesteś bardzo zajęty, Koh-san.
Bo nigdy nie miałem okazji.
Noa, zmotywowało mnie twoje zamiłowanie do książek.
Ale to nie one są twoją przyszłością.
Nie zamierzam być politykiem.
Chcę uczyć.
Poszedłeś na Wasedę, żeby zostać nauczycielem?
To bez sensu.
Przed tobą otwiera się mnóstwo drzwi, tylko tego nie widzisz.
Widzę,
ale podjąłem już decyzję.
Kim jesteś?
Przepraszam, że przeszkadzam. Przyszłam do kolegi.
Co ty tu robisz?
Kto to jest?
Jestem Akiko Nakazono.
Bliska przyjaciółka Noego.
Zaprosił mnie tutaj.
Nie spodziewałem się gości, ale zapraszam, mamy dużo jedzenia.
Nakazono...
Czy twoim ojcem jest Nakazono Hitoshi?
- Podsekretarz ds. zagranicznych? - Tak, to mój ojciec.
Noa, siadaj.
Wiesz, kim jestem?
Oczywiście. Noa bardzo pana szanuje.
Rozmawialiśmy właśnie o jego przyszłości.
Jego przyszłości?
To poważny temat.
Ja myślę, że czeka go świetlana przyszłość.
Od razu to wyczułam.
Ale najpierw musi jej pragnąć.
Być może ty mu w tym pomożesz.
Za przyszłość.
Sayonara, Shiffley's.
Hej, stary.
Kiedy lecisz do domu?
Nie wracam do Stanów.
Makau.
- Yoshii-san zaproponował mi pracę. - Jaką?
Będę zarządzać jego interesem hazardowym.
A co z twoimi dziećmi?
Kogo ja oszukuję?
Tyle sobie beze mnie radziły i jakoś przeżyły.
Jasne, może na początku.
Ale mówisz poważnie?
Tak.
Ale Makau?
Czemu nie? Przetrwałem Tokio. To tylko kolejny przystanek.
Poza tym obaj wiemy, że tutaj rynek padnie. Pomyśl o tym.
Wciąż pamiętam twoje pierwsze kłamstwo.
Jakie?
„Nie zostanę tutaj.”
Masz naprawdę przekichane,
kiedy zaczynasz wierzyć we własne kłamstwa.
Dziękuję.
Kolejny dla niego.
To nie miało być kłamstwo.
Ale dzięki Abemu tak wyszło.
Temu to dopiero musi odwalać.
Mnie to pasuje. Byleby przeklinał moje imię.
Nie czujesz wobec niego ani odrobiny litości?
Nic a nic. Nie mogę sobie na to pozwolić.
Dziękuję.
Jebać to.
W ogóle nie jest takim potworem, jak mówiłeś.
Nie o to chodzi.
To może o mnie?
Martwiłeś się, że przyniosę ci wstyd?
Prosiłem cię, żebyś trzymała się z daleka!
Chcę w tym uczestniczyć i nie będę za to przepraszać.
Myślisz, że możesz ze mną igrać?
Że możesz się mną bawić, bo jesteś naiwną, bogatą dziewczyną...
Jak śmiesz tak do mnie mówić?
Myślisz, że tego nie widzę?
Jak bardzo lubisz wzbudzać kontrowersje?
Koreański kochanek.
Co za skandal.
Desperacko zabiegasz o uwagę.
Jesteś żałosna.
Nie obchodzi mnie, co sądzą o mnie inni.
Taka jest między nami różnica.
Ty pozwalasz, żeby inni cię definiowali.
Zastanów się nad tym.
- Kto tu jest żałosny? - Wyjdź.
Nie wyjdę.
Nie zostawię cię.
Nie chcę cię już znać.
Bo poznałam prawdę?
Dlatego?
Wydaje ci się, że coś rozumiesz?
Nic nie rozumiesz.
Ale o tym wiesz, prawda?
Ten człowiek to twój ojciec.
- Koh Hansu to... - Zamknij się!
Muszę natychmiast rozmawiać z Kohem Hansu.
- Już późno. - Wpuść go.
W razie potrzeby cię zawołam.
Usiądźmy.
Nigdy nie miałeś jej poznać.
Akiko. Złamała dane mi słowo.
Kiedy chciałem z nią zerwać, powiedziała mi coś absurdalnego.
To zupełnie...
To nie ma sensu.
Ale choć wiara w jej słowa byłaby głupotą...
muszę usłyszeć to od ciebie.
Co ci powiedziała?
Powiedziała...
że jesteś...
moim ojcem.
Powiedz mi, że to nieprawda!
To prawda.
Handlowałem wtedy rybami.
Krążyłem między Osaką a Pusanem.
Od 16 lat nie byłem w ojczyźnie.
Nie sądziłem, że to na mnie wpłynie, ale wpłynęło.
Wziąłeś ją siłą?
Skądże.
Ale ją wykorzystałeś.
Na pewno tak było!
W to chcesz wierzyć?
Że uwiodłem biedną wieśniaczkę?
A nie w to, że mnie kochała...
To niemożliwe.
Jesteś zepsuty.
Skorumpowany.
I samolubny.
A ty jaki w takim razie jesteś?
Bo moja krew...
płynie też w tobie.
Nie krew tego głupca, którego przez lata nazywałeś ojcem.
Jak śmiesz nazywać mnie zepsutym?
Widziałem cię.
Tamtej nocy na farmie!
I co z tego?
Co ci powiedziałem?
Patrz do przodu.
Noa,
zawsze patrz do przodu.
Wiem...
że zapamiętałeś moje słowa.
Nie patrzyłeś wstecz.
Jesteś mój.
Noa...
wreszcie możemy skończyć tę maskaradę.
Idź się połóż.
Kiedy rano się obudzisz, zobaczysz.
Wszystko będzie inne.
Będą pełzać ci u stóp.
Już ja o to zadbam.
Byli wrogami.
Tak nam mówiono.
Zamierzali zgwałcić nasze kobiety, zniszczyć nasze domy.
Uwierzyłem w to.
Pomyślałem o mojej żonie,
o naszych przyszłych dzieciach
i o moich rodzicach.
Oboje jeszcze wtedy żyli.
Wszyscy byliśmy już wyczerpani.
Głodowaliśmy.
Upał był nie do zniesienia.
Żerowały na nas robaki.
Przez wiele miesięcy byliśmy bliscy śmierci.
Żyjąc w takich warunkach, prawie straciliśmy człowieczeństwo.
Myślałem, że tak właśnie umrzemy.
Uwierzyłem w to.
Więc...
kiedy przyszły rozkazy...
moja dusza wyślizgnęła się z ciała...
i zrobiłem to, co mi kazano.
Ale to nie był ostatni rozkaz.
Był jeszcze jeden.
Zapomnieć o wszystkim.
Taki wydali nam rozkaz.
A ja go wykonałem.
Wszyscy byliśmy głupi,
myśląc, że o przeszłości można zapomnieć.
Co mamy w takim razie zrobić?
Spędzić resztę życia w jej okowach?
Życzę ci wszystkiego, co najlepsze.
Tak już jest
Wątpliwości brak
Skąd to zamieszanie Wszak wiedzieć chcę tylko
Czy możemy być razem przez 500 lat
Czy to
Podstępna losu gra?
Że moja przyszłość
Jawi się tak mroczna?
Tak już jest Wątpliwości brak
Noa.
Co ty tu robisz?
Mamo.
Co? Co się dzieje?
Chciałem tylko...
zobaczyć twoją twarz.
Czy coś się stało w szkole?
Jest ci za trudno?
Nie.
Bardzo mi się tam podoba.
Po raz pierwszy
czuję, że mogę wszystko.
To czemu...
Powiedz mi.
Czemu przyjechałeś?
Powiedziałem ci.
Chciałem cię zobaczyć.
Muszę wracać.
Już?
Dopiero przyjechałeś.
Zostań na noc.
Możesz wrócić rano.
Nie mogę.
Muszę jechać.
Umówiłem się z przyjacielem.
To odprowadzę cię na pociąg.
Nie trzeba.
Wiem, że miałaś ciężki dzień.
Chcę, żebyś odpoczęła, mamo.
Uważaj na siebie.
Noa...
Wszystko jest w porządku.
Noa.
Widzieliście mojego syna?
Noa!
Z ostatniej chwili.
Szokujące wieści o samobójstwie prezesa Wae Enterprise, Masaru Abego,
wstrząsnęły elitą finansową kraju.
Pan Abe był cenioną postacią,
póki kontrowersje nie rzuciły cienia na jego ostatni projekt.
Jego ciało znaleziono rano w Parku Narodowym Chūbu-Sangaku.
Świadkowie obecni na szlaku zauważyli,
że z wierzchołka urwiska spada człowiek.
Kiedy służby przeszukały teren,
znalazły buty pana Abego, ale nie było żadnego listu pożegnalnego.
Śledztwo trwa.
Inne wiadomości...
Gdzie mógł pójść bez pieniędzy i żadnego wsparcia?
Moi ludzie nadal go szukają.
Przeczesują cały kraj.
Minęło kilka tygodni!
Szukaliśmy wszędzie.
Ślad po nim zaginął.
Na pewno go znajdę.
Nie poddam się.
Patrz na nas.
To nasza wina.
To się musiało tak skończyć.
Nie gadaj bzdur.
To prawda!
Zniszczyliśmy go.
Nie.
Sunja, całe twoje poświęcenie,
wszystkie moje grzechy,
to było dla niego.
Powiedział, że tego nie chce.
Powinnam była być mądrzejsza.
Tamtej nocy...
przyszedł się pożegnać.
Powiedzieć, żebym się nie martwiła. Musiał to zrobić.
Tak okazał mi litość.
Zaginął.
Nie ma po nim żadnego śladu.
Sunja.
Koh-san!
Czemu nie mówiłeś, że wróciłeś do Osaki?
Zdrowie!
O nie!
Jestem pijana.
Koh-san, chcesz się zabawić?
Koh-san?
Won!
Grajcie dalej!
Kiedy byłam mała,
ojciec opowiadał mi o dzikich koniach z Yeongdo.
Ch'ŏllima.
Pędziły dzień i noc.
Tak szybko, że ich cienie za nimi nie nadążały
i ich ciała musiały się od nich oddzielić.
Mozasu,
czasem...
zastanawiam się...
czemu niektórym ludziom udaje się przetrwać,
a innym nie.
Czy jedni znajdują swój cień,
a drudzy nie?
Bo widzisz, ciało...
nie może żyć bez swojego cienia.
Te cienie mówią nam,
gdzie jesteśmy.
Cokolwiek się dzieje,
jesteśmy tutaj.
Choć wielu naszych bliskich odeszło,
my jesteśmy tutaj
i siedzimy przy tym stole.
I Solomon też tu jest.
Przepraszam.
Potrzebuje pan pracownika?
Szukam pracy.
Nie jesteś jednym z tych Koreańczyków, co?
Nie.
Nie jestem.
Umiem ciężko pracować.
Obiecuję.
W takim razie
zobaczmy.
Zapomniałem. Jak się nazywasz?
Ogawa.
Ogawa Minato.
PACHINKO
Napisy: Marzena Falkowska