(sa Hapon) Nauulit ang kasaysayan.
Ang walang katapusang pag-ikot nito.
Nakakapagod talaga ito.
Ganito rin ang pananaw ni Tolstoy.
Nauunawaan niya ang gulong na ito
mula sa paghihirap ng karaniwang mamamayan.
Nabubuksan ng nobelang ito ang isipan ng tao.
Ito ay tungkol sa katotohanan.
Bando-kun, ano'ng masasabi mo rito?
Sumasang-ayon ka ba?
Sang-ayon ako na layunin ni Tolstoy ang ipakita ang temang ito.
Ngunit kulang ang kanyang ginawa.
Hindi ito nakita ni Nakazono-san.
Sa nobela,
ang mga karakter ay maharlika o mga taong sikat sa lipunan.
Ang kulang dito ay ang pagbabago ng mga kaganapan
base sa totoong karanasan.
Kung saan ang pananaw ay hindi nagmula sa maharlikang angkan
hindi tulad ng karamihan sa inyo,
kung hindi mula sa pananaw ng taong
dumanas ng pagdurusa.
Oo, maganda ang tema,
ngunit kulang ang pagbuo.
Para sa akin,
nabigo ang aklat na ito.
Mahusay, Bando-kun.
Nakuha mo ulit ang tunay na nilalaman ng teksto.
Mas mabuti kung magagawa ninyong lahat iyon.
Ngayon, puntahan natin ang Ikasiyam na Yugto.
PAGLIPAS NG ISANG TAON
Hindi tayo pwede rito.
May makakakita sa atin.
Wala akong pakialam. Hayaan mo sila.
Pero may pasok pa ako.
BASE SA AKDA NI MIN JIN LEE
Dali, Mozasu.
Panoorin mo ito.
Tingnan mo, ayos!
- Wala 'yan. - Napakadali nito.
Kaunti pa. Sige pa.
Iyon.
Akala mo ba makakatakas ka?
Goto-san...
Hindi ko inasahan na nandito ka.
- Akala ko tuwing Sabado ka... - Manahimik ka!
Makinig kang mabuti.
Dahil paborito ko ang noodles ng mama mo,
pagbibigyan kita.
Sumama ka sa akin.
(sa Korean) Talaga bang ginawa mo ito?
Tumingin ka sa akin.
Patawad po.
Mapaparusahan siya.
Makakaasa kayo.
Kami ang magbabayad sa inyong kawalan.
Ang pagpaparusa sa kanya...
Ano'ng maidudulot nito?
Pagkatapos ano?
Mas mag-iingat kami,
at papapasukin siya sa paaralan...
Hindi para sa kanya ang mga aklat na iyon.
Pero kailangan niyang pumasok sa paaralan.
Ano pa'ng meron?
Magtrabaho siya sa akin.
Sa parlor.
Marangal na trrabaho ito.
At hindi siya mapapahamak doon.
Sigurado ako.
Masyado pa siyang bata.
Maniwala ka sa akin, Bando-san.
Magkaiba sila ng kuya niya.
ABISO NG NABAYARANG UTANG
May natanggap akong sulat na nagsasabing nabayaran na ang utang ko.
Nagkamali yata ito.
Nakita ko rito na nabayaran na ito nang buo.
Sa pamamagitan ng wire transfer, tatlong araw na ang nakalipas.
Pero...
Makikita mo ba kung sino ang nagbayad?
Parang nanggaling ang wire mula sa Tokyo.
Solomon Baek. Siya ang account holder.
Sigurado ka ba?
Sigurado ako.
Okey.
Salamat.
Magandang araw.
Malay ko ba kung ano'ng nagaganap sa pachinko parlor?
Nag-aalala rin ako kagaya mo.
Pero sinabihan na ako ni Goto-san.
Hindi siya pamilya.
Hindi niya ituturing na anak si Mozasu.
Ano na'ng gagawin natin?
Lokohin ang sarili natin na susunod siya sa yapak ni Noa?
Hindi ito katulad noong mga panahon ng giyera.
Gagawin natin ang lahat para mabuhay.
Lahat naman tayo.
Pero tapos na iyon.
Sa tingin mo talaga ay ligtas na tayo?
Pero bakit pachinko?
May iba pa sigurong paraan para mabuhay.
Ang bayaw ko na siguro ang makikipag-usap sa akin.
Hindi ikaw.
PARA KAY G. YOSEB BANDO OSAKA, JAPAN
MULA KAY G. CHANGHO KIM PYONGYANG, KOREA
Hindi mo ba gusto ang libro?
Gusto ko. Hindi naman sa gano'n.
Eh ano?
Kapag nababasa ko ang lahat ng paghihirap nila
at ang mga taong naaapi...
Para akong nagugutom.
Kakaiba talaga.
Saan nanggagaling ito? Ang matinding gutom.
Ano'ng opinyon mo dito?
Hindi ikaw ang mga karakter sa aklat na iyan.
Hindi mo naman kailangang mag-alala sa pagkagutom
o ang pagtira sa maruming lugar.
At gusto mong busugin ang iyong sarili
para lang mapatunayan na hindi ka kailanman mawawalan.
Pero kahit na ganoon, kahit busog at puputok na ang tiyan mo,
maiisip mo na wala ka palang nalasahan.
Lahat ng pagkain, parang papel lang.
Dalhin mo ako sa kwarto mo.
Gusto kita.
Pasensya na.
Meron akong lingguhang appointment sa gabi.
Ah, yung misteryosong isponsor mo.
Wag mo siyang tatawagin ng ganyan.
Pero totoo naman, 'di ba?
Siya ang nagbabayad ng boarding room mo...
Para sa atin din ito.
Gusto ko siyang makilala.
Sinabi ko naman, hindi ito puwede.
Ano ba'ng problema sa kanya?
Halimaw ba siya?
Magkasama na tayo nitong nakaraang buwan,
mayroon ba akong ipinagkait sa iyo?
- Wala, pero... - Hayaan mo na ako sa bagay na ito.
Ito lang ang hinihiling ko sa iyo.
Hindi mo siya makikilala. Naintindihan mo ba?
Mangako ka sa akin.
Mamaya, kapag kasama mo ang misteryosong taong ito
at kumakain kayo ng mamahaling hapunan,
lasapin mo ang bawat kagat
hanggang sa mabusog ka nang husto.
Noa,
ikaw at ako, abutin natin ang lahat.
Bumubuo tayo ng pangarap.
Pero tutuparin natin ang pangarap na ito.
Hanggang 500 lang ang puwedeng miyembro,
at 20 minuto na ang nakaraan,
47 bakante na lang ang natitira.
Inaasahan naming simulan ito pagkatapos ng 90 na araw.
Sa susunod na tag-init, bubuksan na namin ang golf course.
Magtatanong lang. Paano ninyo haharapin ang kakulangan sa manggagawa?
Sa dami ng konstruksyon sa lungsod,
balita ko ay mahirap nang maghanap ng mga manggagawa.
Sinisiguro kong
kontrolado ng mga partner natin ang sitwasyon.
Wala tayong kakulangan sa manggagawa.
Sige po.
May mga tsismis na posibleng bumagsak ang real estate.
Ano'ng pananaw ninyo rito?
Ang pananaw ko?
Nakakatawa ang tsismis na iyan.
Dahil ayon sa kasaysayan, mula nang matapos ang Ikalawang Digmaang Pandaigdig
hindi na bumaba ang presyo ng mga lupain sa bansang ito.
Dito sa Tokyo, ang real estate ang hari.
At sa nalalapit na hinaharap,
malalamangan na ng Japan ang Estados Unidos
bilang pinakamalaking ekonomiya sa buong mundo.
Isipin ninyo 'yon.
Ikalawa ang Amerika.
Ano pa ba ang inaalala ninyo?
Ngayon, sino ang gustong makarinig tungkol sa spa?
Gagamitan ito ng mamahaling Italian marble...
Wala nang problema sa hinaharap?
Salamat sa iyong pagsuporta,
sumang-ayon na ang natitirang miyembro ng Diet.
Wala nang hadlang.
Mahusay.
At ang presyo?
Apat na milyong yen.
Alam kong hindi ganito ang inaasahan mo,
pero magandang presyo pa rin...
Tatlumpung milyong yen.
Hindi na puwede.
Pero, Koh-san...
Dahil sinabi mo,
hindi ganoon kadaling kumbinsihin ang ibang miyembro ng Diet.
May inaasahan ka ba?
Oo. Isang mahalagang bisita.
Hindi ko sinasadyang makaabala.
Makakapag-antay ako sa lobby.
Hindi.
Gusto kong magkakilala kayo.
Halika.
Siya si Kunogane-san.
Kilala kita. Lagi kitang nakikita sa mga dyaryo.
Depende sa dyaryo,
puwede akong maging pag-asa ng bayan sa hinaharap
o ang masamang tao.
Sigurado akomg magaganda ang narinig ko.
At sino ang batang ito?
Isa siya sa pinakamatalino mula sa susunod na henerasyon.
Pero sa kasamaang palad, ay masyadong mahiyain.
Sasanayin pa namin siya pagdating dyan.
At ano ang ginagawa mo?
Isa akong estudyante sa ikalawang taon.
Sa Waseda.
- Ano ang plano mo sa pag-aaral? - Pulitika.
Magandang kurso iyan.
Kung magaling ka nga gaya ng sinasabi ni Koh-san,
malapit ko na rin sigurong makita ang pangalan mo sa mga dyaryo.
Ano'ng pangalan mo?
Baek.
Noa Baek.
Siguradong magkikita ulit tayo.
Mauuna na ako.
Bago ka umalis.
Inaasahan ko na magiging 30 sa susunod na magkita tayo.
May mahahanap ka pa bukod sa meron ngayon.
Balita ko may bago na kayong bahay ng bago mong asawa.
Ito ang pagbati ko.
Lalabas ka ba ulit?
Gusto kong makalanghap ng sariwang hangin.
May iba ka pang gusto?
Ano ang mga ito?
Galing ang mga ito sa kanya.
Pasensya na.
Itinago ko ang mga ito.
Ngayon, susubukan natin ang strawberry.
Magandang sumubok ng bagong bagay.
May nangyari ba?
Ang anak ko...
Pinagdududahan niya ang pagiging malapit mo sa akin
para raw makakuha ng pera.
Kaya siya kumuha ng imbestigador para bantayan ka.
Ano'ng ginawa niya?
Hindi niya dapat ginawa iyon
pero mabuti ang kanyang intensyon.
Nag-aalala siya sa akin.
Kaya may natuklasan siya.
Ang giyera.
Matagal na iyon nakalipas.
Bata ka pa at...
Ako...
Ako ay isang mamamatay-tao.
Ano'ng ginagawa mo rito?
Nandito pa rin ako.
Nililinis ang kalat niya.
Tinatanong ka ni Yoshii-san.
Iwan mo kami.
Wag kang mag-alala, Sugihara.
Nakaharap ko na siya noon, hindi ba?
Narito ako para linawin ang sarili.
Layuan mo ang anak ko. Putulin ang ugnayan sa kanya.
Imposible iyan.
Payayamanin ako ng anak mo.
Hindi pa ba sapat ang nakuha mo sa akin?
Ganyan ba ang pananaw mo?
Masaya 'yan.
Hindi ko ginusto ang pagmamahal ng lolo mo.
Hindi ko hiningi ito.
Siya ang kusang nagbigay...
Pumunta ka rito para pag-usapan si Solomon.
Sinasabi ko sa iyo
siya ang nagkusa.
Gaya ng ginawa mo ilang taon na ang nakalipas.
Kung may problema ka roon, kausapin mo siya.
Dahil kung anuman ang agwat ninyong dalawa,
wala na ako roon.
Alam natin na
kaya kitang siraan noon.
Pero kinaawaan kita.
Makinig ka sa akin.
Kung sasaktan mo ang anak ko, hindi na kita mapagbibigyan muli.
Alam mo ang kakayahan ko.
Naiintindihan mo?
Uy!
Dalhan mo ako ng dalawang kahon.
At mga sigarilyo.
Sa iyo na ang sukli.
Gusto niya ng dalawang kahon.
Hoy.
Ako na'ng bahala rito.
Bumalik ka sa paglilinis.
Yoshii-san, maligayang pagdating.
Kasama si Mamoru ngayon...
Nagtatrabaho ka talaga rito?
Pero ilang taon ka na?
Labinlima.
Ikaw?
Pito.
Lolo mo siya?
Hindi mo ba siya kilala?
Hindi.
Mamoru.
Natapos mo na ba ang The Brothers Karamazov?
Siyempre.
Ano ang tingin mo rito?
Binasa mo ba ito?
Nabasa ko ang lahat ng nabasa mo, Noa.
Kung ano ang kailangan sa mga klase mo.
Bakit? Abala ka palagi, Koh-san.
Dahil wala akong pagkakataon.
Noa, naudyok ako sa pagmamahal mo sa mga libro.
Pero hind libro ang hinaharap mo.
Hindi ako papasok sa pulitika.
Gusto kong maging guro.
Pumasok ka sa Waseda para maging guro?
Nakakatawa naman.
Maraming magbubukas na oportunidad sa iyo rito.
Hindi mo lang napapansin.
Alam ko,
pero napagdesisyunan ko na ang aking landas.
Sino ka?
Pasensya na sa abala, pero narito ako para sa kaibigan ko.
Ano'ng ginagawa mo rito?
Sino siya?
Ako si Akiko Nakazono.
Mabuting kaibigan ni Noa.
Inimbitahan niya ako.
Wala akong inaasahang bisita, pero puwede kang sumama.
Nakazono...
Ang iyong ama ba ay si Nakazono Hitoshi?
Ang Foreign Undersecretary?
Oo, siya ang ama ko.
Noa, maupo ka.
Kilala mo ba ako?
Opo. Maganda ang nasabi ni Noa tungkol sa iyo.
Pinag-uusapan lang namin ang kanyang hinaharap.
Hinaharap?
Napakaseryoso naman ng usapan.
Naniniwala akong magiging makulay ang kanyang kinabukasan.
Alam mo na iyan noong una ko siyang nakilala.
Pero, dapat ay gusto rin niya.
Baka matutulungan mo siya rito.
Para sa hinaharap.
Aalis na ako sa Shiffley's. Lintik.
Hoy.
Kailan ka uuwi?
Hindi ako babalik sa Amerika.
Macau.
- Binigyan ako ng trabaho ni Yoshii-san. - Ano'ng trabaho?
Ang pagpapatakbo ng kanyang gaming. 'Yung buong iyon.
Pero paano ang mga anak mo?
Sino ba'ng niloloko ko?
Nabuhay naman sila kahit wala ako.
Siguro sa simula.
Pero seryoso ka ba talaga?
Oo.
Pero sa Macau?
Bakit hindi?
Nagawa ko ito sa Tokyo. Malapit lang naman iyon.
At saka, alam mo namang babagsak ang merkado rito. Pag-isipan mo.
Naalala ko ang unang kasinungalingan na sinabi mo sa akin.
Ano iyon?
"Hindi ako magtatagal rito."
Alam mong delikado na
kung pinaniniwalaan mo ang sarili mong kasinungalingan.
Salamat ha.
Isa pa para sa kanya.
Hindi ito kasinungalingan.
Pero salamat kay Abe at nandito ako.
Nababaliw na siguro ngayon ang lalaking iyon.
Ayos lang sa akin.
Kahit murahin niya ako.
Hindi ka naaawa nang kahit kaunti sa kanya?
Hindi talaga. Hindi ko kaya.
Salamat.
Lintik.
Hindi naman siya halimaw gaya ng sinasabi mo.
Hindi sa ganoon.
Kung ganoon, ako ang nagkamali?
Natakot ka ba na baka mapahiya kita?
Sinabi kong wag kang makikisawsaw dito!
Gusto kong maging bahagi nito.
At ayokong humingi ng tawad.
Sa tingin mo, kaya mo akong maliitin nang ganoon lang?
Na parang laruan na pasasayahin ka
dahil isa kang walang alam na anak ng mayaman...
Ang kapal mong sabihan ako ng ganito.
Sa tingin mo hindi ko nakikita?
Kung gaano ka natutuwa sa pagkuha ng atensyon ng iba.
Ikaw at ang Korean na kasintahan.
Ang laking iskandalo nito.
Masyado kang desperado sa atensyon,
kaawa-awa.
Wala akong pakialam kung ano'ng sasabihin ng iba.
Iyon ang pagkakaiba natin.
Hinahayaan mong diktahan ka ng iba.
Pag-isipan mo nga.
- Kung sino talaga ang nakakaawa sa atin? - Umalis ka na.
Ayoko.
Hindi kita pakakawalan.
Ayoko na sa iyo.
Dahil alam ko ang katotohanan?
Ganoon ba?
Ano ba ang alam mo?
Wala kang alam.
Pero, alam mo yon, 'di ba?
Ang lalaking iyon ang iyong ama.
- Si Koh Hansu ay... - Tumigil ka na!
SUITE NA KUWARTO
Kailangan kong kausapin si Koh-Hansu ngayon na.
- Gabi na... - Papasukin mo siya.
Tatawagin kita kung kailangan ko.
Maupo tayo.
Hindi mo dapat siya nakita.
Akiko. Hindi siya tumupad sa pangako.
Kaya nung sinubukan kong wakasan ang lahat sa kanya,
may sinabi siya sa aking isang nakakatawang bagay.
Talagang...
Wala itong kabuluhan.
Pero kahit hindi ko dapat paniwalaan ang salita niya...
gusto kong marinig mula sa iyo.
Ano'ng sinabi niya sa iyo?
Sabi niya...
ikaw daw...
ang ama ko.
Sabihin mong hindi totoo ito!
Totoo ito.
Nagbebenta ako ng mga isda noon.
Nagbiyahe ako mula Osaka hanggang Busan.
Hindi ako nakabalik sa aking bansa sa loob ng halos 16 taon.
Akala ko hindi ito makakaapekto sa akin, pero meron.
Pinilit mo ba ang iyong sarili sa kanya?
Siyempre hindi.
Pero pinagsamantalahan mo siya.
Sigurado ako!
Ganoon ba ang gusto mong paniwalaan?
Na pinaglaruan ko ang isang mahirap na babae galing sa probinsya?
Sa halip na tanggapin na minahal niya ako...
Imposible iyan.
Masamang tao ka.
Manloloko!
At makasarili.
Eh ikaw?
Dahil ang dugong dumadaloy sa akin...
ay dumadaloy din sa iyo.
Hindi ang dugo ng hangal na ilang taon mong tinawag na ama.
Sino ka para sabihan akong masama?
Nakita kita.
Sa bukid ng gabing iyon!
Ano naman iyon?
Ano'ng sinabi ko sa iyo?
Tumingin lang sa harap.
Noa,
tumingin lang sa harap.
Noong araw na iyon...
alam kong nairing mo ang mga sinabi ko.
Hindi ka lumingon.
Anak kita.
Noa...
sa wakas ay matatapos na natin ang misteryong ito.
Umuwi ka na at matulog.
Paggising mo sa umaga, makikita mo.
Mag-iiba ang lahat.
Luluhod sila.
Tutuparin ko ito.
Sila ang kalaban.
Iyon ang sabi sa amin.
Gagahasain daw nila ang mga babae, at sisirain ang mga bahay namin.
Naniwala ako sa kanila.
Naisip ko ang asawa ko,
ang mga anak na puwede naming mabuo,
at ang mga magulang ko.
Pareho pa silang buhay noon.
Lahat kami ay napagod.
At nagutom.
At grabe ang init ng panahon.
Ang mga insekto, pinagkaisahan kami.
Halos hindi na kami mabuhay noog mga buwang iyon.
Sa mga kondisyong iyon, parang hindi na kami tao.
Kaya naisip ko, "Mamamatay na lang tayo ng ganito."
Iyon ang akala ko.
At...
noong dumating na ang mga utos...
nawala na ang lahat ng damdamin ko...
at ginawa ko ang lahat ng inutos.
Ngunit hindi pa iyon ang huli.
May isa pa.
"Kalimutan ang lahat".
Iyon ang sabi nila sa amin.
Sinunod ko ang bilin na iyon.
Mali kami sa paniniwalang
makakalimutan din ang nakaraan.
Ano ba dapat ang gawin namin?
Mabuhay nang dala-dala ang kadenang ito?
Sana ay maging mabuti ka.
At ganoon na nga
Walang pag-aalinlangan
Pero bakit ganito Sa paghiling
Na magsama ng 500 taon?
Ito ba ay
Isang biro o kapalaran?
Ang aking hinaharap
Ay parang madilim
Totoo ito Walang pagdududa
Noa.
Bakit ka nandito?
Mama.
Ano? Ano'ng problema?
Gusto ko lang...
Gusto lang kitang makita.
May nangyari ba sa paaralan?
Masyado bang mahirap?
Hindi.
Gusto ko doon.
Sa unang pagkakataon,
pakiramdam ko ay magagawa ko ang lahat.
At bakit...
Sabihin mo sa akin.
Bakit ka umuwi?
Sinabi mo na.
Gusto kitang makita.
Babalik na ako.
Agad?
Kararating mo lang.
Magpagabi ka na dito.
Sa umaga ka na bumalik.
Hindi puwede.
Kailangan ko nang bumalik.
May usapan kami ng kaibigan ko.
Sasamahan na lang kita sa tren.
Okey lang.
Alam ko kung gaano kahaba ang araw mo.
Magpahinga ka na, Mama.
Alagaan ninyo ang iyong sarili.
Noa...
Mama, maayos ang lahat.
Noa.
Nakita mo ba ang anak ko?
Noa! Noa!
Nagbabagang balita.
Ang balita ng pagpapakamatay ng CEO ng Waei Enterprise na si Masaru Abe,
ay kumalat na sa mundong pinansyal.
Sumikat si G. Abe
hanggang sa nabahiran ng kontrobersiya ang bago niyang proyekto.
Natagpuan ang kanyang bangkay nitong umaga sa Chubu Sangaku National Park.
Ayon sa mga testigo
may katawan ng lalaki na nahulog mula sa tuktok ng bangin.
Noong hinanap ito ng mga awtoridad,
natagpuan nila ang mga sapatos ni G. Abe ngunit walang sulat.
Patuloy ang imbestigasyon.
Sa susunod na balita...
Saan naman siya pupunta nang walang pera at maaasahan?
Hinahanap pa rin siya ng mga tauhan ko,
hinalughog nila ang buong bansa.
Ilang linggo na ang nakalipas!
Naghanap na kami sa buong lugar.
Wala pa ring bakas.
Hahanapin ko siya anuman ang mangyari.
Hindi ako susuko.
Tingnan mo ang sarili natin.
Kasalanan natin ito.
Darating din sa puntong ito.
Itigil mo ang kalokohan mo.
Totoo iyon!
Sinira natin siya.
Hindi.
Sunja, lahat ng sakripisyo mo,
lahat ng pagkakamali ko,
ginawa natin iyon para sa kanya.
Sabi niya ayaw niya.
Dapat ay nakinig ako.
Noong gabing iyon...
pumunta siya para magpaalam.
Para sabihin sa akin na wag akong mag-alala. Kailangan niyang sabihin iyon.
Parang humihingi ng tulong.
Wala na siya.
Walang anumang bakas niya.
Sunja.
Koh-san!
Bakit hindi mo sinabi na bumalik ka sa Osaka?
Cheers!
Naku!
Lasing na ako.
Koh-san, gusto mo bang maglaro?
Koh-san?
Umalis ka!
Ipagpatuloy ninyo lang!
Noong bata pa ako,
kinuwento ng papa ko ang tungkol sa mga kabayo na nakawala sa Yeongdo.
Ang mga chollima.
Tumatakbo sila mula araw hanggang gabi.
Sobrang bilis na hindi sila masundan ng mga anino.
Kaya naghiwalang ang kanilang katawan sa mga anino.
Mozasu,
Nag...
Nagtataka ako minsan...
kung paano nabubuhay ang ibang tao sa mundo
samantalang ang iba ay hindi?
Dahil ba ito sa anino na nahanap,
at doon sa hindi nahanap?
Dahil hindi kayang mabuhay
ng katawan nang wala ang anino.
Sinasabi ng mga aninong ito
kung nasaan tayo.
Kung anuman iyon,
nandito tayo ngayon.
Kahit marami na sa mga mahal natin ang nawala,
narito tayo
nakaupo sa mesang ito.
At narito rin si Solomon.
Paumanhin.
Kailangan ninyo ba ng manggagawa?
Naghahanap ako ng trabaho.
Hindi ka naman Koreano, di ba?
Hindi.
Hindi po.
Masipag akong magtrabaho.
Pangako.
Sige,
tingnan natin kung okey.
Nakalimutan kong tanungin ang pangalan mo.
Ogawa po.
Ogawa Minato.
PACHINKO
ANG SUBTITLE AY ISINALIN NI CAROLYN BATAY