Dobra, więc oświeciło mnie.
Zrozumiałam, że jednym z moich problemów
jest opór przed tym, co nowe.
Zbyt często mówię „nie” wyłącznie ze strachu.
Zdecydowałam, że będę bardziej na „tak”.
Kiedy potrzebowałeś kierowcy,
zgodziłam się, bo uznałam, że może czegoś się nauczę.
Nieważne. Próbuję powiedzieć,
że możesz mi pomóc w ważnych życiowych sprawach
i doceniam tę szansę.
Mówiłaś do mnie?
Tak.
Wybacz, moja droga.
Niektórych oktaw żeńskiego głosu już nie wychwytuję.
Żeńskiego? Uznam to za komplement.
Doceniam twoją pomoc.
Nie opuściłbym swojej samotni, gdyby nie chodziło
o sprawę niecierpiącą zwłoki.
To jakaś poważna akcja, stary. Dokąd jedziemy?
Do pewnego znajomego pisarza. To właściwie mój wróg.
Beztalencie, które odebrało mi miłość mojego życia.
Nie rozmawialiśmy od 40 lat,
ale niedawno odezwał się i błagał, żebym go odwiedził.
Twierdzi, że chce mnie przeprosić.
To miło.
- Więc się pogodzicie? - Nie.
Przelecę jego żonę.
Chyba nie czuję się z tym komfortowo.
Nie martw się, zajmie mi to 15 minut.
Nie chodzi o czas.
Raczej o to, że chcesz przelecieć jego żonę.
Nie dosłownie. Nie będę uprawiał z nią seksu.
Anne zmarła wiele lat temu. To przenośnia.
Przyjechałem przyprawić rogi Peterowi.
Wykastrować go swoimi licznymi sukcesami.
Strasznie małostkowe i zbyt zawiłe.
Właśnie to mówili o moich książkach.
Mimo to pokonałem Petera w tej dziedzinie.
Zmiażdżę go ciężarem mojej twórczości literackiej.
A gdy nadejdzie odpowiednia chwila, zamacham mu tym przed nosem.
Nie machaj.
O tak. Prosto w twarz.
- Moją Nebulą. - Dzięki Bogu.
Możesz mi pomóc. Wychwalaj mnie.
Nie wspominaj o grach wideo.
Literaci patrzą na nie z góry.
Skup się na książkach.
Nie na to liczyłam.
Znajdowanie odpowiedzi nie zawsze przebiega tak, jak liczymy.
Wskakuj, kurwa. Zaszalej.
Może się czegoś nauczysz.
Dzień dobry. Pan Longbottom?
Zgadza się.
Z kim mam przyjemność?
Magda. Miło mi. Peter na pana czeka.
- Niezły dom. - Dziękuję, chłopcze.
Jestem dziewczyną.
Przepraszam. To przez te włosy.
- Peter. - Carl.
Witaj, stary przyjacielu.
Kopę lat.
W rzeczy samej.
- Dobrze wyglądasz. - Strasznie, ale czuję się świetnie.
Tak się cieszę, że cię widzę.
- Przepraszam. Jestem… - Moja szoferka.
Tak. Szoferka.
A mimo to weszłaś.
Tak.
To był ciekawy wybór.
- Miło mi. - Mnie również.
Co słychać?
Podać coś do picia? Herbatę, lemoniadę?
Whiskey, czystą. To samo dla szoferki.
- Jest dość wcześnie. - Istotnie.
No i prowadzę.
Bardzo profesjonalne.
Zatrudniam najlepszych. Wypiję jej drinka.
Oczywiście.
Jest urocza.
To Magda.
Jest ze mną od kilku lat. Nie wiem, co bym bez niej zrobił.
Ciekawe.
Bardzo ciekawe.
Hej. To ty, C.W.?
Tak.
Jestem zaskoczony, że to tu trzymasz.
Czemu? To jeden z najlepszych okresów mojego życia.
O tak.
Wtedy poznałem Anne.
Tak.
Razem dorobiliśmy się tego wspaniałego potomstwa.
Dziesięcioro wnuków, dasz wiarę?
Sporo. Ja mam dwanaścioro.
- Jest jedną z nich. - Co?
Szoferka jest twoją wnuczką?
Calpurnia. Moja największa fanka.
- Zgadza się. - Jest też lesbijką.
Tak.
Tak jest.
Nebula. Wygląda znajomo.
To wszystko oczywiście nagrody Anne.
Była naprawdę sławna.
Natomiast Peter, cóż, był…
„Płodny”? Czy to odpowiednie słowo?
Można tak powiedzieć.
Jak inaczej nazwać kogoś, kto napisał 19 nowel?
Dziewiętnaście! I wszystkie o tej samej postaci.
Tak zwany Cykl Hammerfall.
Na pewno o nim nie słyszałaś.
Chcesz którąś przeczytać?
Tak, dziękuję. To miłe.
- Zacznij od tej. To książka Anne. - Dobrze.
Była prawdziwą geniuszką.
Owszem. Jedyną w swoim rodzaju.
Proszę.
Dziękuję.
Cóż, przejdźmy do rzeczy.
Drogie panie, zostawicie nas?
Nie chcę zajmować ci dłużej czasu.
Nie, 40 lat to wystarczająco długi czas oczekiwania na przeprosiny.
Też mi się tak wydaje.
Trudno zacząć.
Kiedy będziesz gotowy.
Jestem absolutnie gotowy.
Tak, ja też.
Śmiało.
Ja?
To ty przepraszasz, nie ja.
Ja nie.
To po co przyjechałem tak daleko?
Przeprosisz mnie.
W żadnym wypadku. To ty się ze mną skontaktowałeś.
Chciałeś wszystko naprawić.
- Wszystko naprawić? - Tak.
Cholera.
Ginny. Moja córka. Uparta jak matka.
Musiała to uknuć.
I myślałeś, że ja…
Za co, u licha, miałbym przepraszać?
Za rozbicie trójnoga.
Zniknąłeś z naszego życia, Carl.
Nawet nie przyjechałeś na pogrzeb Anne.
Dokonała wyboru.
Rozumiem.
Podejrzewałem, że jesteś zazdrosny.
Zazdrosny? O takiego idiotę?
Człowieka tak tępego, że wykiwało go własne dziecko? Raczej nie!
Wystarczy.
Możesz już iść.
Dopiero kiedy przeprosisz.
Nie żartuj. Za co niby miałbym cię przepraszać?
Nie wiem.
Może za to, że uwiesiłeś się u szyi Anne jak albatros.
Obróciłeś ją przeciw mnie.
Po zdobyciu Nebuli stałeś się nieznośnym bufonem.
Bez przerwy mnie dyskredytowałeś.
Nic podob…
Powiedziałeś Anne, że jestem płodną literacką dziwką.
To słowa wyjęte z kontekstu. Ale podtrzymuję je.
Robiłeś, co mogłeś, by obrócić ją przeciw mnie.
To ja dałem ci twarz dymanego osła?
Myślałem, że zawdzięczasz to matce!
Ty skurwysynu!
Hej!
Masz tupet, że tu przyjeżdżasz.
Też masz tupet. Produkujesz 19 części tego gniota Hammerfall,
będąc mężem jednej z największych pisarek naszych czasów.
Anne uwielbiała Cykl Hammerfall.
- Mówiła, że tętni życiem i elektryzuje. - „Elektryzuje”.
Tak, widziałem notkę na obwolucie.
Taką samą na każdej książce.
Widocznie trzymałem poziom.
Stąd opóźnienie książki numer 20?
Nie możesz znaleźć nikogo, kto by ją przeczytał?
Nigdy jej nie napisałem.
Wraz ze śmiercią Anne straciłem muzę.
Nie obwiniaj jej o swoje literackie porażki.
A jakie entuzjastyczne opinie zaszczycają okładki twoich książek?
Wiedz, że Harper's Bazaar nazwał moją ostatnią książkę
„nieposkromioną kosmiczną sprośnością”.
Co się z tobą stało, drogi chłopcze?
Zacząłeś tak obiecująco.
Zamki były…
triumfem.
Nie mogłeś skończyć trylogii. Dlaczego?
Piszę ją.
Nie wiesz o tym, drogi chłopcze, ale napisanie dobrej książki wymaga czasu.
A czego wymagają 42 lata chlania i puszczania się?
Zdobyłem Nebulę.
Możesz napisać 10 000 książek, a i tak tego nie osiągniesz.
Mógłbym już nigdy w życiu nie napisać ani słowa,
ale wciąż miałbym dowód na to,
że moja pierwsza książka była przebłyskiem geniuszu.
Ale drugi tom…
nie mógł się z nią równać, prawda?
Jest trochę zwiotczały.
Za kogo on się uważa? Ja? W żadnym wypadku.
To było mocne. Jesteś gotów, idziemy, dziadku?
Nie. Jeszcze nie idę. Przelecę jego żonę.
Wiem. W przenośni.
Nie, dosłownie. Będę uprawiał seks z jego nową żoną.
- O kim ty mówisz? - O tej wschodnioeuropejskiej ladacznicy.
Wezmę ją jak swoją.
Magda to jego pielęgniarka.
To wszystko zmienia.
Przelecę jego pielęgniarkę.
Dobry Boże.
Wszystko w porządku?
- Tak. - Nie.
- Zostajecie na kolację? - Nie.
Tak.
Przepyszny kurczak, Magdo. Doskonale gotujesz.
- O nie. Ja nie… - Nie bądź taka skromna.
Jest cudownie wilgotny.
Ona nie zrobiła tego kurczaka.
Pielęgniarka, pamiętasz?
- Nie pyskuj, Cassandro. - Calpurnio.
Racja.
Mylę ją z innymi, licznymi wnukami.
My Longbottomowie słyniemy z mocnego nasienia.
Cieszę się, że ci smakowało.
To wiele znaczy z ust człowieka, który zna się na mięsie z rożna.
Wiesz, że twój dziadek sprzedawał kurczaki na festynach?
To był jarmark renesansowy.
A ja byłem Wielkim Mistrzem Rożna
nagradzanego dostawcy kurczaków.
Nie dziwię się, że od 40 lat nie napisałeś dobrej książki.
Byłeś zajęty obracaniem rożna.
Byłem zajęty kończeniem trylogii.
Też nagradzanej.
- Nagrodzono jedną z części. - Tak. Książki się od siebie różnią.
Widzisz, niektórzy z nas nie lubią pisać tej samej książki 19 razy.
To się nazywa „nonodekologia”.
Zapewne.
Skoro mowa o nieznośnej powtarzalności, poproszę o dolewkę.
Pielęgniarka.
Będę pił tak szybko, jak zechcę, Californio.
Chyba masz już dość.
Dopiero się rozkręcam.
Naprawdę?
Bo widzę tylko skończonego człowieka.
Dość tego! Idę.
- Było przemiło. - Do toalety.
Trafiony, zatopiony.
Nazywa mnie handlarzem kurczaków.
Cóż, ten handlarz kurczaków…
nasra ci do biurka, staruszku.
A więc, Calpurnio, od dawna jesteś lesbijką?
- Sprawdzę, co u niego. - Nie trzeba. Jestem.
Co to ma być?
Chciałbym przeprosić za wcześniejsze wybryki.
Doszedłem już do siebie.
Nie wiem, czy to dobrze.
Nie będę się dłużej naprzykrzał.
Calamari, wychodzimy.
Idź uruchomić silnik. Zaraz przyjdę.
Tak!
Dziękuję za gościnę
i za książki.
Przeczytam obie.
I przepraszam. I tak.
- Odprowadzę cię. - Nie musi pani.
- Nie, proszę. - Dobrze.
Nie rozstawajmy się w gniewie.
Prawda jest taka, że cię szanuję.
Jak mogłoby być inaczej? Napisałeś 19 książek.
To godne uznania.
Chociaż 19 to dziwna liczba. Czemu nie 20?
No tak, przestałeś pisać po śmierci Anne.
Straciłeś muzę. A może… karierę?
Całkowita anihilacja. Dwudziesty tom z serii Hammerfall.
Co zamierzasz z tym zrobić?
A ty? Mówiłeś, że jej nie napisałeś!
A jednak leżała w twojej szufladzie, gdzie każdy mógł ją znaleźć.
Czemu nie wydajesz książki?
- Wciąż nad nią pracuję. - Kłamca!
Skończyłeś ją. Masz nawet prawa autorskie.
Oddawaj to!
Dawaj!
Uważaj, staruszku.
Nie jesteś już tak dziarski
jak autor książki Hammerfall: Najczarniejsza godzina.
Peter, powiedz, kto wydał tę perełkę?
Zobaczmy. Random House.
A kto był wydawcą Anne w tamtym okresie?
Tak, Random House. Co za zbieg okoliczności.
W pewnym momencie zmieniła wydawcę, prawda?
Kim był ten nowy?
Jak on się…
Tor, oczywiście.
Czyż to nie ciekawe?
Zmieniłeś wydawcę w tym samym roku.
I któż miał zaszczyt wydać twój najnowszy tom?
Tor. Niech mnie.
Tor przez długi czas wydawał książki twoje i Anne.
Każdy tom, aż do jej śmierci. O rany.
Oczywiście nie mogli dłużej publikować powieści Anne.
Ona odeszła. Ale dlaczego zerwali z tobą?
Powiem ci.
Bo wydawali twoje książki w ramach przysługi. Robili to dla niej.
Dla gwiazdy!
Kiedy zmarła, odcięli zbędny balast.
Nie zdołasz dokończyć sagi,
bo nie ma nikogo, kto chciałby ją przeczytać.
Cóż, odrzucili moją ostatnią książkę.
Wreszcie poznaliśmy prawdę!
Wstydź się, że wykorzystałeś własną córkę,
żeby mnie tu zwabić, a potem upić i skłonić do ośmieszenia się.
Nic takiego nie zrobiłem.
Naprawdę? To dlaczego to zrobiła?
Dlatego, że umieram, idioto.
Co?
Umieram.
A moja córka jest na tyle młoda, by wierzyć…
że wszystkie sprawy da się zamknąć.
Cóż, da się.
Ale nie w twoim przypadku.
A swoją drogą kurczak był suchy.
Carl.
„Uważajcie na stobora”.
Jedź!
- Jedź! - Jadę.
Chryste, stary.
Dostałeś to, czego chciałeś?
Przyprawiłeś mu rogi czy coś?
Tak.
Zwyciężyłem.
Dobra. To chyba dobrze.
Jestem bardziej zagubiona, niż kiedy zaczynaliśmy.
Wskoczyłam i zdecydowanie zaszalałam.
Ale niczego się nie nauczyłam.
Uważaj.
- Co? - Uważaj… na… sto…
sto…
Nie. C.W., nie!
Byłam na „tak” przez cały dzień.
Nie zgodzę się, żebyś rzygał w moim aucie!
Boże, stary. Zgodziłam się na przywiezienie cię
i na kurewsko dziwne przyprawianie rogów.
Patrzyłam, jak nawalasz się do nieprzytomności. Mam dość.
Stobor.
Sto…
C.W.?
- C.W. - Carl.
Carl.
W porządku?
Anne?
Nie. Jestem Ginny, jej córką.
Mój Boże, wygląda pani dokładnie tak jak ona.
Dziękuję, tak.
Odziedziczyłam wygląd po matce i refluks po ojcu.
Proszę to wypić.
Jak ja tu wróciłem?
Wnuczka tu pana przywiozła.
Zemdlał pan w jej aucie i myślała, że pan umiera.
Dam sobie radę.
Może miała rację.
Więc to jest słynny C.W. Longbottom.
Jest pan inny, niż się spodziewałam.
Jestem też inny, niż sam się spodziewałem.
Matka na pewno opowiadała pani straszne rzeczy.
Nie wspomniała o panu ani razu.
Aż pewnego dnia wróciła do domu z tym.
Kazała włożyć to do magnetowidu.
Nie co dzień 70-letnia matka wraca do domu z grą wideo.
Powiedziała, że napisał ją jej stary przyjaciel.
Przechowywała ten symbol mojej porażki, żeby mnie upokorzyć.
Co? Nie.
Była dumna, że znalazł pan swoje miejsce.
Mówiła, że przewidział pan nadejście gier wideo
w latach siedemdziesiątych.
To prawda. Tak.
Pamiętała.
Tak. Mówiła też, że wciągnął pan nosem kolejne trzy dekady.
To też prawda.
W każdym razie… Przepraszam, że pana tu zwabiłam.
Naiwnie założyłam, że starsi mężczyźni, którzy mają tę samą profesję
i te same dziwne zainteresowania,
zdołają się pogodzić, zanim jeden z nich umrze.
Widocznie trudno o przebaczenie,
gdy jest się upartym osłem, który nie przyznaje się do błędu.
Mówię o panu.
Tak, zrozumiałem.
Świetnie.
Proszę nie zapomnieć o tym.
Boże, rozdają je każdemu?
Owszem.
Ukradnę sobie jedno.
Hej.
„Uważajcie na stobora”.
Nic.
Żegnaj, staruszko.
Peter, wczoraj wieczorem zachowałem się jak godny pożałowania głupiec.
Powiedziałem niewybaczalne rzeczy.
Nasrałeś też do mojego biurka.
Tak. To też.
Nie powiedziałeś niczego, co nie byłoby prawdą.
Chciałbym po prostu…
Potrzebuje świeżego powietrza.
Ja…
Mogę?
O Boże.
Założyła go w dniu, w którym się wprowadziliśmy.
„Za rozkwitające nasiona”.
W istocie.
Chciałem mieszkać w mieście, ale…
Zrobiłeś to dla niej.
Jesteś lepszym człowiekiem ode mnie.
Tak, dobrym człowiekiem…
i miernym pisarzem.
Cóż, tego nie wiem.
Ilu pisarzy może poszczycić się ikosologią?
W jaki sposób…
Nieważne.
To smutne, że świat nie dowie się, jak to się kończy.
Kończy się trupem. Moim.
Chodzi mi o Bjorna Hammerfalla i załogę Bellerofonta.
Ostatnim razem
weszli w hiperprzestrzeń w sektorze Andromedy.
Czytałeś tom 19?
Przeczytałem wszystkie.
Niektóre po kilka razy.
Zawsze byłem fanem.
Byłem zazdrosny, owszem.
Wściekły, z pewnością.
Pijany – najczęściej.
Ale zawsze byłem też fanem.
Weź ją.
Choć jedna osoba ją przeczyta.
Wolałbym posłuchać, jak czyta ją sam autor.
Jest dość długa. Do kiedy możesz zostać?
Do końca.
„Jedynym dźwiękiem,
jaki rozlegał się w centrum dowodzenia krążownika Bellerofont,
był cichy puls napędów podświetlnych.
Załoga stała w milczeniu i patrzyła na szczątki Antygony V”.
„Szczątki”?
Co z Antygoną?
„Hammerfall gwałtownie się obudził. To tylko sen.
A może raczej koszmar.
Może wizja przyszłości.
Zdjął nogi z hamaka nieważkościowego,
podszedł do paneli komunikacyjnych i przebił się na mostek”.
Napisy: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK