Co tam Snackowa Ekipo? Tu wasz kumpel SnickrSnack,
gotów do Snack Ataku na Kryptę Gamarona. Tak jest!
Co dziś porabiacie? Idę później do babci.
Ma świetnego psa, lubię go. Nazywa się Carl.
- Dzieciak to nowy But w Kupie. - Co za gnojek.
Nie. To żyła złota.
SnickrSnack ma rzesze fanów,
chcę tego.
Muszę iść siku, zaraz wracam.
Przejdźmy się.
Multiplayery to dinozaury świata gier.
Przeszłość. Czas na gry mobilne.
- Mobilność to przyszłość. - Teraźniejszość.
Przyszłość to pełna mobilność w wirtualnym sado-maso,
ale wszystko po kolei.
Stworzę grę mobilną.
- Mogę ci w tym pomóc. - Niestety nie.
Gry mobilne mają smrodek millenialsów,
którego mimo wieku ci brakuje.
Załatwię ci smrodek.
Możemy trzymać się za ręce?
Nie wiem.
Nie zrobiłyśmy nic złego. Prawda?
Jasne, że nie.
Musimy uważać, jak powiemy ludziom.
Tak, jasne. Więc…
Powinnyśmy to oficjalnie ogłosić?
Nie, dobra.
Może powiemy pojedynczym osobom.
- One przekażą to dalej. - Tak.
- Nikt nie poczuje się wykluczony. - Tak.
Musimy podejść do tego delikatnie.
Mam was.
Cholera. Dobra.
- Jo! Czekaj. - Zamierzałyśmy wszystkim powiedzieć.
Sypianie z ludźmi z pracy to drażliwa kwestia.
Chodziło mi o wasze spóźnienie.
W takim razie
to dobry moment, żeby ci powiedzieć…
Rachel i ja jesteśmy parą.
I co?
- Uznałyśmy, że powinnaś wiedzieć. - Bo?
Wydaje nam się ważne, żeby ludzie w biurze wiedzieli?
Testerki się pieprzą.
- Jo! - Jo!
Wielka mi nowina. Wasza babska banieczka pękła.
Wszyscy mają to w dupie.
Bierzmy się do roboty.
Dzięki za wizytę. Szybkie pytanie.
- Co myślicie o grach mobilnych? - Są do kitu.
Tak. To nie gry.
Durne apki zapewniające rozrywkę w kiblu.
Kochasz je, bo można napakować je mikrotransakcjami
i kantować paniusie.
Trochę szacunku, testerko.
Ona ma rację. Kocham je właśnie dlatego.
Potrzebuję prostej gry mobilnej i chcę, żebyście ją zaprojektowały.
- Mamy zaprojektować swoją grę? - Macie trzy sekundy,
żeby pogodzić etykę z ambicjami. Trzy, dwa…
- Zrobimy to. - Tak!
Super! Jo, produkujesz.
Potrzebuję koncepcji i podstaw rozgrywki do końca dnia.
Nie chcę pracować z tymi idiotkami.
Mam się uczyć od ciebie.
Tak będzie. Praca z tymi idiotkami to część szkolenia.
- Dobra. - Fajnie.
To bardzo ekscytujące, Brad,
ale w imię przejrzystości
musisz wiedzieć… Dana i ja jesteśmy parą.
- I? - Też pytałam.
Uznałyśmy, że może cię to interesować.
Nie interesuje mnie, co robicie.
Wasze prywatne sprawy nie wpływają
na funkcjonowanie firmy.
To, że tak myślicie, jest śmieszne i irytujące.
Nie śmieję się i nie irytuję,
co pokazuje, jak mało mnie to obchodzi.
To dobrze. Chyba?
- Co tu jeszcze robicie? - Chodźmy.
Mamy grę do zrobienia.
Ruchy. Wynocha!
Nie zawiodę cię, szefie.
To przede wszystkim uczucie.
Widzę omszone fortece.
Miasta skrzące się srebrem i złotem.
Widzę zamki ociekające starością.
Co to w ogóle znaczy?
Nie mogą ociekać starością.
Zamek jest stary albo nie.
- O tak? - Tak!
- Właśnie tak to widzę. - Jak to…
Jesteście absolutnie niesamowici.
Mam szalone pomysły, a wy wcielacie je w życie.
Stworzenie wizualizacji w wysokiej jakości
wymagałoby dużo więcej czasu.
Zdecydowanie. To do roboty.
Na pewno? Żadnych uwag, zanim zaczniemy?
Jest idealnie, w razie czego potem to poprawimy.
Tak, ale jeśli przekażesz nam teraz uwagi,
nie będziemy potem poprawiać, nigdy nie udaje się od razu.
Nie bądź taki skromny. Ogarniacie temat.
Teraz oddam głos Poppy.
Zajmie się resztą spraw. Poppy.
Cześć. W nowym dodatku najbardziej ekscytuje mnie to,
że będziemy mieli napędzane przez graczy zmiany środowiska gry.
Czyli w pewnym sensie
gracze staną się grafikami.
Dziwnie mówić coś takiego grafikom, nie?
Oczywiście nadal będziemy potrzebowali grafiki.
Całej masy grafiki.
Co najważniejsze, musicie zaprojektować materiały budowlane.
Mam na myśli cegły.
Cement.
Mam na myśli… szczeliwo.
Mamy narysować szczeliwo?
Tak. Narysujcie szczeliwo.
Rysuj, o co proszę, typie.
- Jak masz na imię? - Phil.
Mamy za duży przerób białych facetów w średnim wieku.
Pracuję tu dziesięć lat.
- Świetnie ci idzie. - Narysujecie, o co proszę?
Narysujcie te rzeczy i rzeczy od budynku i w ogóle.
Chcę to mieć na jutro, Phil.
- Na czym się skupić? - Na jednym i drugim.
Lepiej mieć za dużo materiału.
Jeśli coś wyjdzie słabo, potem to wyrzucimy.
Świetna robota. Serio, niesamowita.
Nie wierzę, że tu jesteśmy.
Wyobraź sobie, ile legendarnych postaci Ian wymarzył sobie w tym miejscu.
Wiem.
Ulżyło mi, że nikogo nie obchodzi, że się spotykamy.
Mnie też. Musimy żyć w prawdzie.
Moja prawda jest taka: ładnie ci w stroju motion capture.
- W tym stroju? - W tym.
- Tym z żółtym? - Tak.
- Podoba ci się? - Tak.
Zaprezentuję się trochę.
Hej! Nie macie się tu bzykać.
Macie pracować. Wybierzcie postać czy coś.
Dobra.
Może zrobimy grę o rycerzu.
O rycerce. Byłoby fajnie
grać niezależną wojowniczką.
Nie wiem. Gra mobilna powinna być prosta, nie?
Może powinna być o zwierzęciu?
- Zwierzęciu? - Tak.
Macie tam jakieś zwierzęta?
Świnię, kurę, lisa, konia, kozę, kangura, ślimaka…
Koza. Tak. Chcę być kozą.
Tak. Moi kuzyni z Compton
mieli kozę, która robiła naprawdę szalone rzeczy.
I tak chodziła.
Nazwaliśmy ją RuPaul.
- To urocze. - Wyglądasz jak debilka.
Może nie powinnam być urocza. Może jestem jak Jo.
Tak. Jesteś zrzędliwa.
Cześć, jestem Jo, cholernie zrzędliwa koza.
Stara! Zrzędliwa koza.
- Świetny tytuł. - Tak!
Zrzędliwa koza!
Zrzędliwa koza,
zrzędliwa koza.
Chyba się, kurwa, zastrzelę.
Potrzebuję nowych programistów.
- Nieprawda. - Prawda.
Ci od dodatku słuchają Iana zamiast mnie.
Skupiam na sobie uwagę.
Są przyzwyczajeni, że jesteś szefem.
Potrzebuję zespołu, który by mnie szanował,
uznał za boginię budzącą podziw i strach.
Daj jej trzy zespoły i będzie tak samo.
Nic wam nie dam, nie po to was wezwałem.
- Wezwałeś nas? Nie pamiętam. - Ja też nie.
Bo David to nieskuteczny lider bez charyzmy.
- Tego chcesz? - Jasne, że nie.
Mogę coś powiedzieć?
Zamierzam mówić! Chodzi o piątek.
Co jest w piątek?
Lunch Kobiet w branży gier. Przemawiasz.
No tak. Nie zrobię tego.
Co? Owszem, zrobisz.
Słuchaj, to szansa,
by docenić i uhonorować kobiety z branży gier. To chyba ważna…
Nie rób tego… To ważna sprawa dla Montrealu i dla mnie.
Więc zrobisz to, kobieto. Poppy.
Powiesz kobietom, jakie są niezależne,
każę ci to zrobić. Więc zrób to.
Wiesz co, Pop? W tym przypadku David ma rację.
To szansa, żebyś zaprezentowała nowe umiejętności.
Nauczę cię, jak inspirować ludzi.
Dzięki. Masz swoje metody, ja mam swoje.
Moje się sprawdzają.
To, co opisujesz, jest bardziej ekscytujące.
Ja mam sprawy techniczne.
Nie zainspirujesz ludzi, opisując materiały budowlane.
Serio?
Tak jak życie, zmienia się.
Tężeje,
ale zachowuje siłę, która może stawić czoła żywiołom.
Nie pokonają go lód, wiatr, ogień, woda.
Spaja nie tylko dom.
Spaja nas wszystkich.
To właśnie jest
szczeliwo.
- Bez jaj! - W ten sposób?
Tak! Kevin, rozbiłeś bank.
Boże, zawsze… Oddajesz to perfekcyjnie.
- Pop, co myślisz? - To bzdura.
Serio? Czemu masz gęsią skórkę?
Nie mam gęsiej…
To mimowolna reakcja na…
- Na inspirację? - Nie.
To nie inspiracja. To manipulacja emocjonalna.
Co za różnica?
Ian, żeby była jasność,
mamy pracować nad nowymi rzeczami
i nad tym, czym się już zajmujemy?
Tak, stary. Poczarujcie. Róbcie swoje.
To nie czary.
To zespół utalentowanych grafików,
poświęcający długie godziny na złożone projekty.
Nie muszę wiedzieć, jak powstaje ta kiełbasa.
To nie kiełbasa. Nie jestem rzeźnikiem.
Kończyłem akademię sztuk pięknych.
Nie prosił o podcast. Do roboty, Phil.
Miałem to powiedzieć.
- „Nie podcast”. - Tyle danych.
- Zgraliśmy się. - W sumie tak.
Chcesz, żebym…
Naucz mnie inspirować ludzi.
Zróbmy to.
Brać wykałaczkę?
Nie, wykałaczka to mój gadżet. Ty nie…
Pogadam z dziećmi na FaceTimie.
Jestem farmerem. Łapię kozę,
zabieram ją na farmę, a potem zabijam dla mięsa.
To metafora kapitalizmu.
- Tak, świetne. - Ekstra.
Może zaczniemy od tego i pójdziemy dalej?
Jasne.
- To dobry początek, co? - Tak.
- Hej. - Hej, tu jesteś.
Wszędzie cię szukałam. Mogę ci coś pokazać?
- Jasne. - Dobra.
Pracowałam całą noc i stworzyłam to.
Co myślisz?
Bardzo dobre. Tak, fajne.
- To pies? - Koza.
Jest straszna.
Nie. Zrobiłaś to w jedną noc.
To naprawdę imponujące.
Po prostu to widzę.
Rozumiesz? Wiem, jak powinno być.
Tylko nie wiem, jak to zrobić.
Totalnie. Dlatego powinnyśmy dalej kombinować.
Mogą w tym być ważne społecznie elementy.
Gra mobilna musi być prosta.
Prosta w swojej złożoności, prawda?
Nie wiem, co to znaczy.
To wasza pierwsza kłótnia?
Nie kłócimy się. Współpracujemy.
Tak.
Czegoś brakuje. To wszystko.
Tak?
Z Ianem i Poppy zawsze czegoś brakuje.
Musimy dalej kombinować.
Koza robi zwariowane rzeczy. Czego więcej trzeba?
Boże! Bierzcie się do roboty!
Ty się bierz, zrzędliwa suko!
- To było dość ostre. - Przesadziłam. Przepraszam.
Przepraszam. To było niefajne.
Mam dość twojej negatywnej postawy. Dobra?
To dla nas wielka szansa,
dla ciebie też, gdybyś nam pomogła.
Przepraszam.
Chcę pomóc wyprodukować grę.
To przestań objeżdżać to, co robimy, i nam pomóż.
Racja. Macie rację.
Żałosna idiotko! Przegrywie! Frajerko!
Wymyśl coś, tępa dzido, ruro, głąbie!
Jesteś śmieciem, nie producentką.
Jesteś gównem! Tak jak wszyscy mówili!
Hej, Jo?
W porządku?
Tak. To wy jesteście lesbijkami.
Jestem producentką hetero i ja zdecyduję.
Rachel ma rację. Czegoś brakuje.
Wiem czego.
- Czego? - Historii postaci.
Jest samotna, pozbawiona nadziei.
Skazana przez bogów na posępny los.
W swym nienasyceniu krąży po świecie,
ucztując i pożerając, ale nigdy nie zaspokajając głodu.
I tak oto rodzi się Zrzędliwa zgroza!
- Zgroza? - To Zrzędliwa koza, C.W.
Naprawdę? Usłyszałem „zgroza”!
To wszystko zmienia.
Czy mogłaby być martwa?
Nie. Ludzie nie chcą grać martwą kozą.
Wybaczcie, schrzaniłam to.
Kompletna strata czasu. Jestem bezużyteczna.
Jestem pieprzonym gównem!
Dobra, Jo… Wszystko w porządku.
Nie jesteś bezużyteczna. To tylko…
Część procesu twórczego, prawda?
- Tak. - Tak?
Poza tą częścią z osiemdziesięciolatkiem w Internecie.
- To dziwne. - Tak, dość dziwne.
Nie potrzeba historii postaci. To zrzędliwa koza.
Je puszki, bo tak robią kozy.
To musi być prosta, zapętlona rozgrywka.
Zwykła pętla.
Tyle że koza powinna powiedzieć coś ważnego.
- Jasne. - Nie może nic powiedzieć. To koza.
- Kłócicie się? - Nie.
Świetnie. To świetne.
To po prostu taka wymiana.
Część procesu twórczego.
Rzucasz pomysł, ty rzucasz inny.
Chwytasz je. Rzucasz dalej.
To cudowny wgląd w umysły kreatywnych.
Zrobię, co tylko trzeba.
Pokażę wam. Wszystkim pokażę.
Chyba potrzebujesz tego bardziej niż my.
Mogę na słówko? Dana, możemy stworzyć wspaniałą grę.
Nie spoczywajmy na laurach. Trzeba iść naprzód.
- Ufasz mi? - Ufam.
Dobra.
Zaufanie.
Co? To jest w porządku, prawda?
Tak.
Żałuję, że nie mogę być z wami, przycisnąć ciało do ciała.
Możecie lekko zmienić kąt?
- Obleśne. - O nie.
Dobrze, że jest na zdalnej. Rozłączam się.
Linda, miło cię widzieć. Dobrze wyglądasz.
Dzięki.
Siema.
Gdzie Poppy? Zaczyna się.
Wstydzi się tego, jak wygląda.
- Wspieraj ją. - Nie chcę.
Chodź. Świetnie wyglądasz.
Niesamowicie wyglądasz.
Czuję się jak idiotka.
Podkreślanie wyglądu to nic złego.
Ludzie słuchają ładnych.
Smutne, ale to natura ludzka. Przyjmij to.
Jeśli przyjmę coś jeszcze, zobaczycie cały mój tyłek.
Czekaj. Co to? Co ona robi?
Ona żartuje. Nie żartuj.
W żadnym wypadku nie żartuj.
- Nie jesteś zabawna. - To brednie.
„Kobiety w branży gier”. To jedna wielka przykrywka.
Przykrywka, pod którą branża ukrywa brzydką prawdę.
Hej, potraktujesz to poważnie?
Nie wszystkich się wyróżnia. Myślisz, że mam na to szansę?
Mój czas się kończy. W porządku.
Doceniamy kobiety. To świetnie. Po prostu…
Nie ma już miejsca dla mężczyzn?
Boże. David, zamknij się.
- To wielki dzień Poppy… - Wiem.
- Co robisz? - Tosty krabowe.
Nie jedz tego. Dostaniesz gazów.
- Jesz jak dziecko. - Nie.
- Jak torba na Halloween. - Ohyda!
Jestem szefową. Mogę jeść, co chcę.
Nie możesz. Musisz dbać o ciało i umysł.
Myślisz, że lubię pracować na taki wygląd?
Ale jestem alfą, to część bycia szefem.
Zawsze tak było.
Może nie chcę tak dłużej.
Poprosimy doktora Browna, żeby podstawił DeLoreana.
Cofniemy się w czasie, zmienimy ludzi.
Doktor Brown? Kto to?
Żartowałam! Umiem żartować.
O to mi chodzi. To słabe.
- Poppy. - Tak.
Wzywają cię. Czas ruszać.
To twoja chwila. Zachowuj się naturalnie.
Pamiętaj, walcz z odruchami.
Czytaj z telepromptera. Zarwałem całą noc.
Tak. Czekaj… Ty…
- Napisałeś jej mowę? - Jest w tym dobry.
Ja w innych rzeczach. Nie w mowach.
Jestem dobra w innych, niezwiązanych ze słowami sprawach.
Nie odrywaj wzroku od telepromptera.
Pamiętaj o uśmiechu. Musisz być dostępna.
- Cicho. Da radę. - Tak.
- Dam radę. - Uśmiechaj się.
Tak. Tylko nie tak.
Trochę bardziej. Dobrze. Tak trzymaj.
- Dobrze. - Pięknie.
- Idź. - Powodzenia.
Idź. Ruchy, dziewczyno.
- Kobieto. - Kobieto.
Zacznę od głównych założeń.
- Masz nowy PowerPoint? - Tak.
Świetnie. C.W.,
może to ja przedstawię nową historię postaci?
Nie będzie tak dziwnie.
Nonsens. Chcę dać coś od siebie.
Przedstawię ją z pełnym przekonaniem.
Cholera! Jo, to wygląda niesamowicie.
Graficy to machnęli. Banał.
To nie banał. I nie machnęliśmy tego.
Zarwaliśmy noc, żeby w porę ukończyć wszystkie projekty.
To naprawdę świetna robota.
Dziękuję.
Przepraszam. Mówiłam do Jo.
Cóż, chciałam powiedzieć…
Przepraszam.
No więc dziękuję,
czy coś,
za to, że wydobyłyście ze mnie to, co jakby najlepsze.
Co się dzieje? Mówisz poważnie?
Tak.
Nie, cicho.
Drogie panie,
słyszałem, że się spotykacie.
- Bardzo klawo. - Świetnie.
Wyciszymy go?
Cholera. Idzie.
Jestem.
- Dawajcie. - Oto Zrzędliwa koza.
Ubój.
Gazy cieplarniane.
Życie w klatce, brak tlenu.
Przemysł rolny…
Nie. Wyłączcie to.
- Co? - Zrzędliwa koza nie żyje.
- Zabijasz nam grę? - Nie. To wy ją zabiłyście.
Przekombinowałyście prosty pomysł na wyciskanie kasy.
Prosiłam, żeby było prosto.
Ale musiały wszystko zniszczyć lewacką, antykutasową gadką.
Co jest, kurwa? Byłyśmy drużyną.
Zrobiłyśmy to razem. Sprzedała nas.
To prawda, Jo?
Tak.
Uciekłaś z tonącego statku?
Zasługi tak, wina nie?
Dobrze.
To cenna lekcja. Na razie.
Nara, frajerki.
Przepraszam.
Rach, w porządku. Totalnie spoko.
Ogarniemy to.
Racja. Ogarniemy to. Nic wielkiego.
Zgoda. Przez coś takiego nie zerwiemy ze sobą.
Jesteśmy trójkątem, prawda?
Dobra.
Powitajcie na scenie
współdyrektorkę kreatywną Mythic Quest, Poppy Li.
Dziękuję, Tracy.
To zaszczyt, że mogę tu być,
pośród czołowych kobiet z branży.
Kim jest wielki lider? Bycie liderem to…
Rany, daleko ten teleprompter.
Przepraszam.
Muszę tylko… Przepraszam.
To moje słodycze.
Teraz widzę…
…że wszyscy na mnie patrzycie.
Dobrze.
Bycie liderem to…
O rany.
Obcisła sukienka.
Przepraszam. Muszę…
Teraz mogę się rozluźnić.
Ups. Puściłam bąka.
Słyszeliście? Może nie. Tosty krabowe.
Cholera.
Wybaczcie, jestem w tym beznadziejna.
Nie jestem alfą.
Nie przyprawiam ludzi o gęsią skórkę i nie zawsze się uśmiecham.
Czasem płaczę w pracy tylko dlatego,
że zaczynam myśleć o płakaniu.
I wtedy się to dzieje.
Czuję, że teraz też zaczyna się to dziać.
W związku z tym przyspieszę.
Nie jestem wysoka, nie wyglądam jak modelka.
Nadchodzą łzy. Nie wiem, dlaczego.
Może to estrogen. Nie wiem.
Słuchajcie.
Nie obiecam, że zawsze będę potrafiła
spełniać cudze oczekiwania.
Ale obiecuję, że będę kierować zespołem tak, jak potrafię,
czyli czasami właśnie tak.
Nie zamierzam przepraszać,
bo mam dość przepraszania.
Bez przerwy.
Zrobię, co mogę, żeby być najlepszą szefową, jaką potrafię być.
Wiecie, dlaczego?
Bo ja nie wiem… Pieprzyć całą resztę.
Czemu daliście mi przemawiać?
Nie powinnam. Nie wiem, o czym mówię.
Nie wiem, czego chcą kobiety. Czego ja chcę.
Chyba chcę być szefową. Po prostu…
Jestem tu, gadam głupoty i puszczam bąki.
Swoją drogą znów to zrobiłam.
Mogę mieć alergię na kraby.
Dziękuję.
Cholera. Zrobiła to.
Potrafi inspirować. I nie potrzebowała twojej pomocy.
Jak to? Napisałem jej przemowę.
Nie widziała telepromptera.
Tak. To część występu. Patrz.
„Udawaj, że nie widzisz. Włóż okulary.
Dodaj, że nie jesteś alfą”.
Ale ona płakała.
Tak. „Nie wyglądam jak modelka.
Zacznij płakać. Zwal na estrogen”.
- Przewidziałeś gazy? - Tosty krabowe.
Kazałem je podać.
Wiedziałem, że je zje mimo alergii,
jest cholernie chaotyczna.
- Cholera. - Tak.
Zrobiła to. Wiszę jej nowy zespół deweloperów.
Tak.
- Czekaj, co? - Dzwoniła wieczorem.
Powiedziała, że denerwuje się
i wystąpi tylko, jeśli dostanie nowy zespół.
Zadzwoniła do mnie
i powiedziała, że chętnie wygłosi przemowę,
jeśli ją napiszę.
Ograła nas. Osiągnęła cel.
Boże. Mam gęsią skórkę. Zainspirowała nas.
Nie. Emocjonalnie nas zmanipulowała.
Co za różnica?
Ta chaotyczna istota jest szefową.
Napisy: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK