Istniało kiedyś piękne królestwo.
Nie wszystko było tam idealne.
Byli w końcu ludźmi.
Ich król był dobry i sprawiedliwy. Zbierali obfite plony.
Ptaki śpiewały, dzieci się śmiały,
a ludzie się radowali.
Aż pewnego dnia
nastał dziwny mrok.
Mrok, który wniknął do serc tych ludzi
i pochłaniał ich światło,
aż nie pozostało im nic prócz rozpaczy.
Król poprzysiągł rozproszyć mrok i uratować swój lud.
Dowiedział się o potężnej broni:
Ostrzu Światła.
Legenda głosiła, że tylko ten miecz zdoła przełamać klątwę i przywrócić świt.
Jednak mimo usilnych prób,
ani król, ani jego ludzie nie mogli zdobyć broni,
bo nie pozostała w nich choćby iskierka nadziei.
W akcie desperacji urządzono turniej,
by odnaleźć wojownika, który zdobędzie ostrze.
Najpotężniejsi, najdzielniejsi wojownicy
przybyli z całego królestwa,
ale to najmniejszy z nich miał zwyciężyć.
Choć został pokonany, nie załamał się.
Nie chcąc się poddać, powstawał i powstawał,
napędzany wiarą w to, że żaden cios go nie pokona.
Z każdym aktem jego męstwa, ludzie też odzyskiwali wiarę.
Aż w końcu uczcili jego triumf.
Wytrwały czempion przełamał klątwę i uwolnił miecz.
Mieszkańcy królestwa, starzy i młodzi, dowiedzieli się tego dnia,
że aby rozproszyć mrok, musimy wierzyć jedynie
w światło.
MYTHIC QUEST
Ale ekstra. Uwielbiam imprezy kostiumowe.
Everlight to coś więcej niż impreza, Jo.
To święto w naszej grze, które obchodzimy też w biurze.
Jak Sylwester, ale… dużo lepsze.
Świetne jedzenie. Turniej LARP.
Co to jest LARP?
Rozgrywka na żywo. Udawana bitwa.
Piankowe miecze, te sprawy.
Zgadnij, kto wygrał ostatni turniej.
- Ian. - Chciałby.
- Lou? - Próbuj dalej.
- Poppy. - Ja wygrałem.
Wygrałem cały turniej.
Super. Walimy w głowę i krocze, czy to szajs dla przedszkolaków?
Nie. Słuchaj.
Ian chce, by pierwszy dzień po powrocie do pracy był wyjątkowy,
nie chodzi o to, by ranić.
Dziś chodzi o magię.
- O rany. - Właśnie.
Słuchajcie!
Zamilczcie, bowiem nadchodzą król i królowa.
- Moi wierni poddani… - Nasi.
Nasi wierni poddani, zbyt długo marniejemy w mroku.
Serio, cały rok był do kitu.
- Dziś jednak znajdę… - Znajdziemy.
Dziś znajdziemy czempiona,
który zdobędzie Ostrze Światła.
Sprowadzi nowy świt!
Dziś jest Everlight.
Wiwat!
Noc wreszcie dobiegła końca.
Wstaje nowy dzień!
Gdzie mistrz ceremonii?
Włączone? Gdzie się reguluje dźwięk?
C.W. Zaiste, słychać cię głośno i wyraźnie.
Tak.
Oto wielki wezyr, wezyrujący z domu
na rozkaz Jej Wysokości, Nadmiernie Ostrożnej.
Nie możemy narażać życia skarbu narodowego, prawda?
Nasza królowa jest mądra i sprawiedliwa.
Ego ma silniejsze od układu odpornościowego.
Wiwat!
Serdecznie witam wszystkich, którzy chcą się sprawdzić.
Jeśli wasza ręka jest silna, a duch nieugięty,
wyryjcie swe imię w kamieniu odważnych.
Podpiszcie też proszę oświadczenie.
Wiwat! Zdecydowanie, podpiszcie oświadczenie.
Nie odpowiadamy za poniesione obrażenia.
Chodźcie po oświadczenia, durnie.
Carol piła?
To nie Carol. To Pani Moczarów.
Każdy ma jakąś postać.
Jej postać mocno ciągnie sangrię.
Wszystko w porządku.
To część zabawy, nikt nie jest dziś sobą.
Brad, czemu nie masz stroju?
Mam strój. Służbowy.
- Kim jesteś? - Jestem Albrecht Czysty.
- Jesteś prawiczkiem? - Nie…
To miało być fantasy.
Po stokroć przepraszam, panie.
Boże.
Hejterzy będą hejtować.
Co robisz, Pop? Zaraz zaczynamy.
Wiem. Wkładam sprzęt.
Nie możesz walczyć. Jesteś teraz bossem.
Bossowie nie walczą.
Nie widziałaś, że nie walczę w turniejach?
Boisz się, że przegrasz i się ośmieszysz.
Spuściłbym łomot absolutnie każdemu,
kto pracuje w tym biurze!
Nie robię tego, bo w Everlight nie chodzi o mnie.
Ale stworzyłeś Everlight i mianowałeś się królem.
- Opowieść musi mieć sens. - Boże.
Prawie zostałem bogiem,
ale król bardziej pasował do klimatu fantasy.
- Bóg byłby lepszy? - Nieważne. Walczę.
Nie możesz. To ich święto.
To dla zespołu szansa, by zapomnieć o zeszłym roku i zacząć od nowa.
„Noc wreszcie dobiegła końca. Wstaje nowy dzień!”.
Jasne. Nie walczysz w turnieju dlatego,
że martwisz się o morale zespołu,
a nie dlatego, że boisz się mojej ognistej kuli.
Poddaj się.
Miałeś szczęście. Nie rozgrzałam się.
Król nie może wygrać. Nikogo to nie ucieszy.
Chcą czarnego konia. Forresta.
Z którego on jest działu?
Forrest tu nie pracuje. Mówię o tym z filmu.
Czempionem musi zostać ktoś niespodziewany. Patrz.
Dziwna Meg wygrała parę lat temu.
Mały Paul, 2018.
Na miłość boską, w zeszłym roku czempionem był David.
- Nie wierzę, że ktoś to kupił. - Tak.
Zaraz. Jak to?
Ustawiam walki. Wybieram najmniej oczekiwanego czempiona
i robię tak, żeby wygrał,
dając innym nadzieję, że też mogą kiedyś zostać czempionami.
Ale nie mogą?
Jasne, że nie, ale w to wierzą,
na tym polega magia Everlight.
Dobra. Rozumiem.
A ja nigdy nie zostałam czempionką,
bo nie jestem totalnym przegrywem.
- Tak. - Tak.
- Jak chcesz. - Racja. Nie powinnam walczyć.
Jestem tak napakowana, że niechcący wygram.
Właśnie. O tej magii mówię.
Myślisz, że możesz wygrać w fizycznej konkurencji,
choć oczywiście nie możesz. Ale w to wierzysz.
- Jestem taka jak ty. - Absolutnie nie.
Jestem kobietą-królem.
To królowa.
Mocno cię uderzyłem?
Lordowie i damy, wykażcie się odwagą,
bowiem rozpoczyna się Turniej Świtu.
Najpierw Wysoki-Pauliusz Aureliusz…
kontra Opuszczona Evi.
- Imponujące. - Ciężko trenowałam.
Chcę uczcić ten święty dzień.
Wojownicy gotowi? Do boju!
- Cholera. - Cholera.
Nie żyję.
Wydałem 40 dolarów na ten kostium.
Wybrałeś ją na czempionkę? Testerka to świetny czarny koń.
Tak, ale nie ta. Jest strasznie irytująca.
Zwróciłam waszą uwagę,
więc skorzystam z okazji i powiem o czymś ważnym.
To ma być miły dzień fantasy,
ale znajduję w koszu masę jedzenia.
- Ignorujecie realia… - Trudna jest.
Tak. Ale byłaś blisko.
To będzie testerka, ale tamta.
Sympatyczniejsza, co?
Tak, ale nie wygra. To nie wojowniczka, tylko kleryczka.
- Cholera, serio? - Tak.
Jaki uzdrowiciel przychodzi na turniej?
Nie wiem.
Czekaj, mam pomysł.
Co jest lepsze niż jeden czempion?
Dwóch czempionów.
Uwaga, lordowie i damy. Królowa pragnie coś ogłosić.
Po dokładnym rozważeniu zdecydowałam…
- My. - Zdecydowaliśmy,
że zmienimy format tego wydarzenia.
- Zarządzam… - Zarządzamy.
To naprawdę łatwo przychodzi. Przyjemniej mówić „ja”.
- Natura ludzka. - O co chodzi?
Zamknij się!
- Ja nie… - Odtąd,
z naszego rozkazu, w turnieju będą brały udział dwuosobowe drużyny.
Zmieniacie zasady?
Zaufajcie nam. Tak będzie fajniej.
W tabeli znajdziecie swojego partnera.
Nie zmienia się nagle formatu. To nie fair.
- Jesteś z drugą testerką. - Pary.
- Dobieramy się w pary. - Czekaj. Nie. Co?
Walczysz w turnieju. Chodź.
To jak, Liliano Czerwona? Skopiemy im tyłki?
Nie mogę walczyć. Klerycy nie kopią tyłków.
Ale je leczą. To się może przydać w bitwie.
- Uzdrawiaczka tyłków? - Mityczna proktolożka.
- Uzdrówmy parę tyłków. - Tak!
Nie!
Nie róbcie tego. Nie chcę kuli u nogi.
Mam szansę wygrać, wiecie o tym.
Jo, on ma sukcesy na koncie.
Daj mu szansę.
- Pozabijasz sobie. - Pozabijam sobie?
Misiaczku, będziesz mieć masę trupów na koncie,
niezliczone ofiary. Nie martw się.
Wykąpię się w krwi wrogów?
Kochanie, możesz ją nawet pić.
Ja bym tego z wielu powodów nie robił,
ale wysmaruj się nią jak olejkiem.
- Ufasz mi? - Ufam.
- I wiwat. - Wiwat.
O co chodziło?
Ta wariatka nie może wygrać,
więc utrudniłem jej życie.
Jestem dziwką, jestem kochanką
Jestem dzieckiem, jestem matką
Jestem grzesznicą
Jestem świętą i nie…
Cholera. Stój w miejscu, kiedy sikam
Tu smutna fantazja spotyka się z marną rzeczywistością.
Wiesz co, Brad?
Łatwo stać z boku i się naśmiewać.
- Wiesz, co trudniej robić? - Szanować cię po tym?
Odsłonić się.
Zamiast spędzać życie na tym, co Brené Brown zwie „tanim miejscem”.
Nie wiem, kto to.
Serio? Nie znasz Brené Brown?
To wiele tłumaczy.
Podeślę ci linki. Odmieni twoje życie.
W każdym razie…
Everlight to nie tylko święto.
To wiara, że niezależnie od tego, jaki mrok nadejdzie,
każdy z nas może wkroczyć do światła.
Wkrocz do światła, stary.
Obsikałeś sukienkę.
To nie sukienka. To tunika…
Obsikałem tunikę.
Hej, prawiczku! Chodź. Mamy krew do przelania.
Dobra. Cóż, ja…
- Już! - Och. Dobra.
Wracamy do turnieju. Czas na walkę straszliwego Kata i Albrechta Czystego.
Kacie, Albrecht Czysty wygrał w zeszłym roku,
- więc uważaj i… - Do boju!
Cholera!
Hej.
Dobra, wygraliśmy.
- Rany… - Jezu.
Kat i Albrecht Czysty zwyciężyli.
Nie tego chcieliście?
Nie jesteście zadowoleni?
Mamy nasz czarny charakter. To na pewno.
Czekamy, aż pojawią się nasze bohaterki. Tak?
Tak jest.
Kula ognista!
Nic mi nie jest. Wszystko w porządku.
Wiwat!
Nasz nieustraszony duet,
Opuszczona Evi i Liliana Czerwona…
Buu!
…zmierzy się z Albrechtem Czystym
i żądnym krwi Katem.
- Gotowy? - Żartujesz?
Rozmawiasz z czem… Wiedziałem, że…
Przestań.
Co się dzieje? Trwa pojedynek.
Łoją mi tyłek. To nie jest fajne.
Musisz walczyć. To twoi przeciwnicy.
Mówię o Jo. Jest zdecydowanie za ostra.
Wiecie co?
Dość tego.
Nie walczę z nią. Rezygnuję.
Nie możesz. Tak się nie kończy Everlight.
Brené Brown mówi, że gdy wrażliwość
staje ci na drodze do szczęścia, możesz powiedzieć „nie”.
Kto?
Serio? Też nie znasz Brené Brown?
- A ty ją znasz? - Nie.
Niewiary… Wiecie co?
To wiele tłumaczy. I tyle.
To wiele tłumaczy. Wyślę wam linki. Wszystkim wyślę linki.
Koniec.
Obecny czempion rezygnuje. Dawniej było fajnie.
- Niedobrze. - Niech chwilę odpocznie.
Przekonamy go.
Wtedy zawalczy mimo rany. Stanie się czarnym koniem.
Ludzie będą mu sprzyjali jak Kerri Strug.
Nie znasz Kerri Strug.
Nie chcę mówić. Tak się wściekasz. To film?
Olimpijska złota medalistka Kerri Strug była narodowym… Dobra.
Nieważne.
Znajdźmy nowego łotra.
Mam pomysł.
Brad, musisz walczyć.
Jak ty to robisz?
Jesteście przewidywalni.
Musisz tam wkroczyć i to zakończyć.
Nie znoszę tej głupoty.
Uważasz, że ten dzień to jakieś głupie fantasy,
ale dla nich to ważne.
To był ciężki rok
i chcemy im zapewnić fajny pierwszy dzień w pracy.
Ci ludzie wiele przeszli i się nie poddali.
Wrócili na maty i dali z siebie wszystko.
Teraz muszą wylądować, dokładnie tak jak…
- Forrest. - Kurwa!
- Nie? - Nie wie, kim jest Kerri Strug.
- Dobra, zrobię to. - Tak!
- Dziękuję. - Dzięki.
Pod jednym warunkiem.
Jeśli wygram, na zawsze zlikwidujecie Everlight.
Co myślicie?
- Dlaczego taki jesteś? - Czemu?
- Nie przytulali cię? - Co…
Chcę, żeby ta głupota się skończyła. Przyjmujecie mój warunek?
- Wiwat. - Wiwat.
Na pole bitwy wkroczył nowy wojownik,
mroczny, zły łajdak godny swego nikczemnego kamrata.
Jego imię…
Brad.
Brad co?
Brad z monetyzacji.
Daj spokój, stary. Nie bądź takim fiutem.
Potraktuj to poważnie.
Traktuję to poważnie.
Miałem stypendium z szermierki.
Dobra.
Rozpocznijmy walkę.
- Giń, lesbijko! - Jezu, Jo.
Wkraczamy na obszar zbrodni z nienawiści.
- „Giń, suko”? - To mizoginia.
Zwykłe „giń”?
- Mnie pasuje. - Dobra.
Super. Giń!
Liliana!
Niegrzecznie!
Kacie?
Musisz zginąć, Jo.
Muszę?
- Musisz. - Musisz zginąć.
Dobra.
Przeklinam was! Niech nieszczęście nawiedza wasze domy,
aż śmierć pośle was do pełnego rozpaczy grobu,
gdzie zadławicie się prochami waszych dzieci!
- Niezłe. - Piękna śmierć.
Teraz to wymyśliła?
Dziękuję wszystkim.
To świetna zabawa.
- To było świetne. - Wiem!
Myślę, że wygramy. Naprawdę myślę…
Nie!
Brad. Zabiłeś mnie?
Odebrałem ci niezależność. Było miło.
Straszny z ciebie kutas.
Wszystko w porządku. Jest dobrze.
Musisz mnie pomścić, Liliano.
Bez ciebie nie dam rady.
Dasz radę.
Poradzisz sobie.
Tu narodzi się nasza bohaterka.
Dobra, Brad.
Zaczynajmy.
- Dawaj! - Tak!
Nie. Dawaj.
- Dawaj. - Już blisko.
- Dawaj, Dana. - Dobranoc.
Tak!
Zrobiłaś to!
- Tak. Biegnij po miecz. - Bierz go!
Trenowałem łucznictwo.
Liliana Czerwona nie żyje.
Zwycięzcą zostaje…
Brad z monetyzacji.
Brad wygrał?
Czasem zło zwycięża.
Wygląda na to, że to koniec Everlight.
- Król i królowa je skreślili. - Że co?
Mrok zapanuje tu na zawsze,
czy inne wasze kujońskie brednie.
Tak to wygląda!
On kłamie, prawda?
Nie.
- Szlag. - Nie wierzę, że wygrał.
Ja wierzę, cały ten rok to katastrofa.
Najbardziej gówniany rok!
Nie możemy mieć jednej miłej rzeczy.
Jednej miłej rzeczy!
Nie przypadkiem właśnie w tym roku
- ty w tym uczestniczysz. - Więc to moja wina?
Może tej krainie nie trzeba królowej.
- Cały ty. - Nie wiem.
Może królestwo potrzebuje…
Czekaj.
Brad nie wszystkich pokonał. Ty i ja nadal możemy walczyć.
Pop, mówiłem już…
Wiem. Nikt nie lubi, jak bossowie wygrywają.
To nie jest dobra opowieść, ale to jedyna, jaką mamy.
To bez sensu.
Król nie może wyciągnąć miecza z drzewa.
Miecz się nie liczy.
Czekaj. Nie rozumiesz opowieści?
Jasne, że rozumiem. Napisałem ją.
Mały łoi wszystkim skórę, bo taki jest twardy.
Wyjmuje miecz z pnia drzewa i dźga mrok,
który rozpada się na milion kawałków.
Nie. Ta opowieść to metafora nadziei.
Mrok to rozpacz, a jedyny sposób, by pokonać rozpacz,
to światło.
A światło to nadzieja.
W porządku. Więc czym ma być miecz?
Miecz jest nieistotny.
Znając cię, to pewnie fiut.
Tak.
Nie możesz pokonać mroku fiutem.
- Mogę. - Cicho!
Nie pokonasz mroku fiutem,
albo urządzaniem imprezy czy ustawieniem turnieju.
Światło sprowadzisz tylko, jeśli w nie wierzysz.
To nie koniec.
Everlight da się jeszcze uratować.
Musisz tylko uwierzyć.
Dobra. Zróbmy to.
Poddaj się, Brad. Nie chcę cię zabijać.
Nie.
Nie jestem Bradem.
Nie możecie mnie zabić.
Cholera.
Nie jestem wojownikiem.
Nie jestem nawet człowiekiem.
Cholera!
Nie macie dokąd uciec.
Nie macie gdzie się ukryć.
Bowiem ja…
jestem samą ciemnością.
Nie musisz walczyć.
Poddaj się.
Poddaj się ciemności!
Kula ognista!
Teraz!
Nie!
Zrobiłeś to.
Zrobiliśmy to.
Dobra, idioci.
Noc wreszcie dobiegła końca!
Wstaje nowy dzień!
Wiwat!
I tak oto mrok ustąpił.
Król i królowa radowali się.
Choć wiedzieli, że prawdziwy mrok zawsze powraca,
tamtego szczególnego dnia…
nastała światłość.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK