I to jest Elysium.
Co myślisz?
Przepiękne.
- Uczy pokory. - Idealne.
Wiedziałem, że ci się spodoba.
Mogłabym je wykorzystać do pozytywnych zmian społecznych.
Publicznie.
Podreperować wizerunek. Zrobić coś dobrego dla świata.
Brzmi jak coś dobrego dla ciebie.
Możliwości monetyzacji są nieskończone.
Nikt nas nie zatrzyma.
Będziemy jak księża katoliccy w podrasowanej furgonetce z lodami,
w której można jeździć 320 km/h i uciekać glinom.
Tak bym nie powiedział. Nie mów tak.
- Zgadzam się. - Jeszcze niczego nie proponowałem.
Jestem już najlepszą koderką mojego pokolenia,
a praca u boku Poppy
pomoże mi stać się najlepszą koderką wszystkich pokoleń.
A to uczy pokory.
To nie brzmi jak pokora. Słyszysz się?
Poppy wraca, prawda?
Tak, wraca.
Przekonałem ją, żeby została.
To jest skuteczne przywództwo.
Wrobiłeś ciężarną w pozostanie w pracy zamiast spędzania czasu z ojcem dziecka.
- Chciała zostać. - To nic nie zrobiłeś.
Co to za sukces?
Nie mam czasu omawiać z tobą szczegółów.
Ważne, że Jacques i Jean-Luc przylatują dziś z Montrealu,
więc musisz pomóc mi ich oszołomić.
- To mogę zrobić. - Świetnie.
Pogadaj z kreatywnymi
i wyjaśnij, dlaczego gracze będą zachwyceni.
Zrobię to z pokorą.
Aha.
Rachel, obiecasz, że się nie odezwiesz?
Właśnie tak. Świetnie. Dobrze, że wszyscy są na pokładzie.
Ja opuszczam tonący statek.
Moim ostatecznym celem jest zostanie asystentką Jacquesa i Jean-Luca.
To moje największe pragnienie i najmroczniejsze marzenie.
Pochłonęło mi to noce i weekendy. Przygotowuję grunt od miesięcy,
a dziś zbiorę to, co posiałam.
Pomogę ci w takim zakresie, w jakim pomoże to mnie.
Poza tym nie interesuje mnie, czy przeżyjesz, czy zginiesz, Davidzie.
Zgoda.
Drużyna A znowu w akcji!
- Co to jest Drużyna A? - Miałaś nie mówić.
Charakterystyczne pukanie.
Charakterystyczny wygląd.
- Masz taśmę we włosach? - O co ci chodzi?
- Wyjąć ci ją? - Nie.
- Okej. - Myślałam, że odszedłeś.
Nie miałeś grać w golfa z Jackiem Nicholsonem.
Jack Nicklaus.
Jack Nicklaus to słynny golfista.
Jack Nicholson to słynny aktor.
Chętnie zagrałbym z obydwoma.
Co ty tu robisz?
Pytanie brzmi: co ty tu robisz?
Nie powinnaś być w drodze do Holandii?
Jedno z nas musi zostać ze względu na Elysium.
Nie.
Możemy oboje odejść
i to będzie dla wszystkich najlepsze rozwiązanie.
Nie dla Mythic Quest.
Poradzą sobie. A wręcz lepiej im będzie bez nas.
A co z rozszerzeniem?
Tym, w które włożyliśmy całe serca i dusze.
Nie możesz zostać w MQ, być nieszczęśliwa,
zaharowywać się i mnie za to nienawidzić.
A ja nie mogę zostać, bo sytuacja, w której siedzę przy biurku,
patrzę w lewo, a ciebie tam nie ma, to moja wizja piekła.
Bądźmy szczerzy: nie powiedziałabyś tego samego?
Dlaczego nie możesz się po prostu zmienić?
Chociaż odrobinę.
Wszyscy inni to robią.
Każda normalna osoba potrafi to robić.
Nie wiem!
Nie spędzam w terapii tyle czasu, ile reszta jebanych ludzi.
Millenialsi! Wszystko skopaliście...
Ciągle próbuję postąpić właściwie,
a potem okazuje się, że to dokładne przeciwieństwo tego, co właściwe.
Nie wiem, czemu tego nie widzę, a wszyscy inni widzą.
O rany.
Nareszcie coś, czego Ian Grimm nie widzi.
Okej.
Okej. To było całkiem zabawne.
- Było? - Tak.
Wzięłaś motyw, po który sięgałem w przeszłości
i wykorzystałaś go przeciwko mnie w napiętej sytuacji, żeby ją rozładować.
Trochę mniej zabawne, bo musiałem to tłumaczyć...
- Jestem zabawna. - Tego nie mówiłem.
Powiedziałem, że zrobiłaś jedną zabawną rzecz, to nie czyni cię zabawną.
Ale to ważne.
Zrobiłaś grę wideo, mieliśmy awanturę,
a na samym końcu powiedziałaś coś zabawnego.
Pętla się zamyka.
Co oznacza, że nic tu już dla ciebie nie pozostało.
A co z Elysium?
- Pozwolimy mu umrzeć? - Poppy.
Mówiłeś, że to najlepsze, co stworzyliśmy.
- Poppy! - Nie możemy go zostawić...
To tylko gra wideo.
Mówimy o twoim życiu.
Nie musisz dłużej być tą maszyną.
- Cholera. Okej. - Okej.
Czemu wcześniej nie byłeś taki przekonujący?
Teraz muszę... znów to wszystko pakować.
Nie musisz niczego pakować. David się tym zajmie.
Weź najważniejsze rzeczy i chodź.
- Najważniejsze. Okej. - Tak.
- Cholera, stary! - O Boże!
Okej, zacznijmy od szczoteczki do zębów i płynu do ust,
a dalej zobaczymy.
Jezu.
Ochrona zadzwoni, kiedy Jacques i Jean-Luc się pojawią.
Drużyna A gotowa?
Zaczynamy.
Halo?
Są tutaj. Tak.
Przepraszam, kto?
Dobrze. Dziękuję.
To Jacques i Jean-Luc?
Nie. To ktoś o imieniu Jean-Georges.
Co? Kto to jest? Ich szef?
Nie. Ktoś dużo potężniejszy. Ich asystent.
Czekaj... Co?
Nie zależało im na tyle, żeby przyjechać osobiście?
To nie jest zaskakujące.
Jacques i Jean-Luc ledwo rozmawiają od czasu romansu.
Mieli romans?
Nie. Jacques przespał się z żoną Jean-Luca.
Albo na odwrót.
Trudno nadążyć. Z braćmi bywa chaotycznie.
Oni są braćmi?
Przyrodnimi.
Jean-Georges jest ich łącznikiem. Robią wszystko, co im każe.
Mają do niego pełne zaufanie.
Jak przekonamy go do rozszerzenia?
Ja poprowadzę. Przesuń się.
Okej.
Przez ostatnie pół roku przyjaźniłam się z nim,
- żeby... przejąć jego posadę. - Przejąć jego posadę.
Wykorzystam tę nową przyjaźń na naszą korzyść i zdobędę jego zaufanie,
żeby wbić nóż jeszcze głębiej.
I przekonać go do rozszerzenia?
Hę?
Tak. Jasne.
Jest.
Bonjour!
Nie. Teraz nie dam rady.
Całą noc łoiłam merlota i K-dramy, nie mam na to nastroju.
Carol.
Słuchaj...
Wiem, co robisz. Maczasz swoje pióro w firmowym atramencie.
A konkretnie w atramencie testerów.
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Serio?
No cóż, powiedzmy, że się niepokoję
i uważam, że powinnaś z kimś porozmawiać.
Nie ze mną. Z profesjonalistą.
Może ty bądź profesjonalny i pilnuj swoich spraw?
Krzyczy o moim życiu miłosnym.
Wolałabym siedzieć w domu i oglądać Niezwykłą prawniczkę Woo.
Nikt jej nie rozumie. Tak jak mnie.
Nie krzyczałem.
Bonjour.
Jean-Georges.
Josephine.
- Nareszcie spotykamy się osobiście. - Nareszcie.
To tutaj, zapraszam.
Uważasz to za ważną rzecz?
Lampę?
To moje nowe dzieło sztuki.
- Och, ekstra. - Prawda?
Co oznacza?
Zgadnij?
Jest pusta i delikatna.
Jest piękna, jak... jak jakaś piękna skorupa.
Może jest jak...
słodka bańka, która może w każdej chwili pęknąć.
To... Nie do tego zmierzałam.
Chyba?
Cholera, nie słuchaj mnie. Beznadziejnie interpretuję sztukę.
Ale nie dopuszczaj do niej dziecka,
bo rozwali ją w drobny mak.
Czy ty... Wszystko okej?
- Zaczęłaś rodzić? - Nie, nie rodzę...
- Nie. - Dopiero umyłem auto.
Nie krzycz!
- Nie rodzę! - Jeśli będę musiał odebrać poród,
- dam radę. - Ian. Nie odbierzesz porodu.
Mam po prostu atak paniki, bo to kompletne szaleństwo. Prawda?
Przeprowadzka do kraju, w którym nigdy nie byłam...
W trzecim trymestrze.
Żeby być z chłopakiem, co do którego, jeśli mam być szczera,
nawet nie mam pewności, czy chce tego dziecka.
To przepis na katastrofę, prawda?
To świetny facet, Poppy.
I pasujecie do siebie.
- Sam widziałem. - Tak.
Owszem, dogadujemy się,
ale łatwo jest mieć udany związek, kiedy wszystko opiera się na...
Na czym?
- Na seksie. - To nie jest seks.
- To jest seks. - Jak zaszłaś tak w ciążę?
Nie wiem, jak inaczej pokazać...
- Który jest Storm? A która ty? - ...bo oboje...
Mówię tylko, że owszem, z zewnątrz ładnie to wygląda, ale...
Co jeśli tam dotrę i bańka pęknie?
No tak.
To się może zdarzyć,
ale musisz zaryzykować.
No bo... jaka jest alternatywa?
Zostajesz tutaj i próbujesz naprawić coś, czego nie da się naprawić,
i sama o tym wiesz?
Myślę, że masz z nim szansę i...
Zawsze powtarzam,
że jeśli istnieje choć iskierka nadziei,
że może ci się udać z kimś, kogo naprawdę kochasz,
to musisz chwytać tę szansę obiema rękami.
Nigdy tego nie mówiłeś.
W kółko to powtarzam.
- Ciągle... - Ciągle wypowiadasz słowo „iskierka”?
- Tak. Mówię to bez przerwy. - Nigdy nie słyszałam, żebyś to mówił.
Użyj tego słowa w zdaniu.
Innym niż to poprzednie.
Jest iskierka szansy, że puściłaś bąka
- ze 20 minut temu... - Więcej niż iskierka.
Wiedziałem!
Oto Elysium, nasze najbardziej ekscytujące rozszerzenie.
Pan Brittlesbee stworzył nie mniej ekscytujący zespół.
Tak.
Mamy genialną Poppy Li, odtąd naszą jedyną dyrektorkę kreatywną.
Mamy króla monetyzacji, Brada. Na imię mu Brad, na nazwisko Hajs.
Nie rób tego.
Jego wspólniczka w zbrodni, Rachel.
Nie jestem przestępczynią. Jestem dobrą osobą.
I jej partnerka w życiu oraz mistrzyni kodowania, Dana.
Dana na chacie!
Przepraszam. David zaraził mnie swoją energią.
Miło mi państwa poznać.
Czy oni mówią po francusku?
Ledwo mówią po angielsku.
Ten człowiek jest szczwanym lisem.
Ten jest łajdakiem.
Ta jest dzieckiem.
A ta ma wredny wyraz twarzy.
A do tego musiałem wcześniej iść schodami,
bo kobieta w windzie cuchnęła tanim alkoholem.
To wszystko byłoby zabawne w sztuce Moliera,
ale interesy to interesy.
Montreal jest zaniepokojony.
Trzeba dokonać zmian.
Możemy sobie wzajemnie pomóc. W końcu jesteśmy przyjaciółmi.
Przyjaciele nie próbują ukraść sobie posady, prawda?
Nie zgrywaj idiotki, Josephine.
Tę rolę odgrywa już facet z wąsami.
- Słucham? - Skomplementował twoje wąsy.
Merci serdecznie.
Los tych ludzi jest w moich rękach.
Twój też.
Puk, puk.
- Hej, Carol. - Nie. Wynocha.
Nie możecie się tu kłócić i robić scen.
Cokolwiek się stało, to już koniec.
Carol, proszę.
Nie mamy już do siebie żalu.
Zakopaliśmy topór wojenny.
Uznaliśmy, że nasza przyjaźń jest zbyt ważna.
Chcieliśmy cię tylko przeprosić za to całe zamieszanie.
Bardzo przepraszamy
i nie będziemy ci więcej wchodzili w drogę.
Żegnaj.
- Na zawsze. - Tak.
Zaczekajcie.
To nie musi być sytuacja „albo-albo”.
Chodzi mi o to,
że Carol wystarczy dla wszystkich.
Okej.
Nie.
- Przestańcie. - Przepraszam.
- Ty... - Myślałem...
O rany.
Nie powiem, że nigdy o tym nie myślałem.
Tak.
Ja też.
To był tylko sen.
Carol potrzebuje terapii.
A zatem podjąłem decyzję.
Powinienem już ruszać.
Droga przyjaciółko.
- Gnida! - Spróbuj nie płakać, Jo.
Twoja sytuacja jest już wystarczająco żałosna.
Au revoir.
- Au revoir. - Bonjour.
Rozpoczyna się nowa era.
Nowa era? Tak źle? To źle brzmi.
To było dziwne. Wykończy rozszerzenie?
Nie, był nim zachwycony.
Zamknie całą grę?
Nie, wierzy w jej perspektywiczność.
Więc jest w pełni przekonany?
Nie.
Montreal nie jest zadowolony z kierownictwa.
Kurwa. Wiedziałem.
Podjąłem trochę złych decyzji.
Nie będę kłamał. Chyba nie jestem w tym dobry.
Nie zwalniają cię.
Chcą sprowadzić kogoś, kto będzie ci pomagał.
Tak! Wracam do gry.
Okej. Świetnie.
Pomagajcie mi.
Francuskojęzyczny Kanadyjczyk?
Muszę wiedzieć, czy mam ściągać Duolingo, uczyć się francuskiego...
To ja.
Zostałam zdegradowana.
Czyli zostałaś moją asystentką?
Okej.
Szczerze? Nie jestem zachwycony.
Ale dam radę.
Wykorzystam to jako szansę do edukacji,
bo musisz się wiele nauczyć.
Nie mam być twoją asystentką, tylko szefową Playpena.
Nie nadążam. Ktoś coś z tego rozumie?
No...
Okej. Czekaj.
Jesteś teraz szefową Playpena?
Jo, przecież to wielki awans.
Tak! Czemu się smucisz?
Moim powołaniem jest bycie asystentką.
Wspomaganie, wspieranie,
bycie ludzkim rusztowaniem podtrzymującym tych potężnych.
Teraz, na stanowisku kierowniczym,
nie będę mogła asystować Jacquesowi i Jean-Lucowi.
- Nadal jestem zagubiony. - Jesteście sobie równi.
- Równi? - Na piśmie, tak.
Ale w związku z popularnością Playpena
w praktyce to ja mam większą władzę.
Czyli jest twoją szefową.
Nie musisz mnie dobijać!
- Ja... - Rozumiesz?
Nie.
Spóźniasz się.
Zatrzymałeś się na przekąskę, grubasku?
Nie dołączę do ciebie.
Szkoda.
Będziesz musiał mi to wynagrodzić w Rio.
Nago, oczywiście.
W ogóle nie dołączę.
Zmieniłem zdanie. Moje serce mówi coś innego.
Od kiedy ty masz serce?
Pojawiła się pewna lukratywna okazja.
Coś dużo bardziej obiecującego niż zwykły rozbój i grabież.
Coś bardziej oryginalnego, bardziej...
Kreatywnego?
Z wiekiem stałaś się okrutna.
I taką mnie zapamiętaj.
Ja też mam coś dla ciebie.
Daj mi dane.
- Jakie dane? - Dowolne dane, Jason!
Tak lepiej.
Pamiętasz ostatni raz tutaj?
Odebrałem cię, kiedy zaczynałaś w MQ.
Och, tak.
To było piętnaście lat temu.
To było piętnaście stylów zarostu temu.
Druga zabawna rzecz, jaką powiedziałaś.
Czemu na koniec jesteś dowcipna?
Nie jestem. Po prostu już za mną tęsknisz.
Cóż... Lepiej już pójdę.
Tak.
Mogę cię przytulić?
Żegnaj, Ian.
Żegnaj, Pop.
Cholera.
- Co ty tutaj robisz? - Chryste!
Co... Co ty tutaj robisz?
Najpierw ty mi odpowiedz.
Po prostu pakuję rzeczy, żeby móc odejść.
Kłamstwo.
Ty się nie pakujesz.
Próbowałeś pracować, prawda?
- Nie. Nie pracowałem. - Czyżby?
Właśnie dostałam alert z Version Control,
że ktoś próbuje zalogować się do twoich komputerów,
tyle że nie zna hasła.
Stąd wiedziałam, że to ty.
Nie znoszę Version Control.
Okej, może pracowałem. Wielkie mi rzeczy.
Owszem.
To po prostu cholerny cud.
Dodatkowe pytanie.
Co zamierzałeś robić po tym, jak już udałoby ci się zalogować?
Jak planowałeś „pracować”?
Zamierzałem wstukać coś na klawiaturze.
- Coś wstukać? - Tak.
Coś wstukać i coś wymyślić.
Dlaczego nie wsiadłaś do samolotu?
Och, wsiadłam do samolotu. Wsiadłam.
Samolot był w powietrzu, kiedy dostałam alert z Version Control.
Więc musiałam udawać, że rodzę, żeby zawrócili tego skurwiela.
A kiedy wylądowaliśmy i wezwali karetkę,
wołałam: „Nie wiem, po prostu przestało.
Chyba wróciło na górę”.
Zaczęłam rzucać gazą, żeby ich czymś zająć i uciekłam.
Na pewno trafiłam na jakąś listę.
Powiedziałaś im, że twój płód wrócił do środka?
- Tak. - Trafiłaś na wszystkie listy.
Nie zmieniaj tematu.
Mówiłeś, że to twoja wizja piekła.
Bo tak jest!
Tak jest.
To dlaczego tu jesteś?
- Czy to istotne? - Dla mnie tak.
Dlaczego tu jesteś?
To rozszerzenie to jedyna rzecz, jaka mi po tobie pozostała.
I nie potrafiłem się z nim pożegnać.
Myślałam, że to tylko gra wideo.
Tak, cóż...
Nie tylko.
Dlaczego nie mówiłeś, że wracasz?
Próbowałem dać ci to, czego chcesz.
Sama mi powiedziałaś, dokładnie tam,
że chcesz, by dzieliła nas tak duża odległość, jak to tylko możliwe.
I właśnie to próbowałem ci dać.
I wiedziałeś, że gdybyś mi powiedział, nie wsiadłabym do samolotu.
Więc zachowałeś to dla siebie.
Wreszcie postąpiłeś właściwie.
I niczego za to nie oczekiwałeś.
Poppy, dlaczego wróciłaś?
Bo tak, jak zawsze mówisz,
jeśli istnieje choćby iskierka nadziei,
że może ci się udać z kimś, kogo naprawdę kochasz...
To musisz chwytać szansę obiema rękami.
Totalnie tak mówię.
Nie ściskaj mnie tak.
- Zsikam się. - Wybacz.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK