‪ลูกของฉันๆ ทำไม
‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ผมจำอะไรไม่ได้เลยครับ หมอ
‪ในรายงานบอกว่าคุณเพิ่งกลับจากลาพักร้อน
‪ครับ ภรรยาของผมเสียเมื่อเดือนก่อน
‪ฉันเสียใจด้วย
‪- คุณมีลูกมั้ย ‪- ลูกสาวหนึ่งคนครับ
‪เธอสบายดีหรือเปล่า
‪กำลังทำใจน่ะ
‪คุณมีคนในครอบครัวป่วยทางจิตมั้ย
‪แม่ของผมเป็นโรคซึมเศร้า
‪เธอดีขึ้นหรือเปล่า
‪ไม่ครับ แม่ตายตอนผมเจ็ดขวบ
‪เธอตายยังไงคะ
‪ฆ่าตัวตายครับ
‪แล้วคุณพ่อล่ะ
‪- ไม่เคยพบหน้า ผมไปได้ยังครับ หมอ ‪- ใกล้แล้ว
‪หมอจะสั่งตรวจสองสามอย่าง
‪และจ่ายยาคลายกังวลให้คุณ
‪ช่วยบรรเทาอาการช่วงที่เจอเรื่องเครียดแบบนี้
‪หมอแจ้งหมายเหตุไว้ตรงนี้นะ
‪คุณควรพักอยู่บ้านสักพัก ตกลงมั้ย
‪หมอออกใบรับรองแพทย์ให้คุณลาป่วย
‪- ผมพักไม่ได้ ผมมีงาน... ‪- คุณพักผ่อนได้และต้องพักด้วย
‪คุณดูเหมือนป่วยทางใจหลังเจอเหตุร้าย
‪- ผมกำลังสืบ... ‪- ไม่มีทางเลือก เอริค
‪อะไรกัน คุณจะพักงานผมเหรอ
‪อิโว่ ผมต้องสืบสวนคดีนี้ต่อ
‪นายต้องพัก เลิกพูดแล้ว
‪อิโว่ ขอร้อง
‪อย่าทำแบบนี้กับผมน่า
‪มีคนตายและคนเดียวในที่เกิดเหตุคือนาย
‪เราต้องสืบเรื่องนี้
‪ในฐานะตำรวจ ‪ดูจากสถานการณ์นี้ นายคือตัวถ่วง
‪ทั้งต่อตัวเองและคนอื่น
‪ผมบริสุทธิ์
‪เก็บไว้บอกในห้องสอบสวนเถอะ
‪- มาร์เซีย ฉันต้องให้เธอช่วย ‪- เป็นฉันจะลาพัก
‪ทำไม เธอก็รู้ว่าฉันไม่ได้ฆ่าเขา
‪ฉันไม่ได้ฆ่าเขา มาร์เซีย
‪- เธอก็ไม่เชื่อฉันเหรอ ‪- นายคิดจะให้ฉันทำยังไง
‪- ทำไมเธอพูดอย่างนี้ ‪- นายโกหกฉัน
‪- นายบอกว่าลูน่าป่วย ‪- เธอป่วยจริงๆ
‪แล้วโลมาแม่น้ำล่ะ ฉันรู้ว่า ‪นายไม่เคยส่งมันไปผ่าชันสูตร
‪- ฉันไปมาแล้ว และสัปเหร่อ... ‪- คืนวันจันทร์นายอยู่ไหน
‪ฉันอยู่บ้าน
‪อย่าโกหกฉันน่า เอริค
‪ฉันคุยกับคุณนายจอนนัวเรียแล้ว
‪เธอบอกฉันว่านายกลับมาดึกมาก
‪นายตัวเปียกโชกกลับมาบ้านตอนเช้า
‪ฉันจำไม่ได้
‪นายจำได้มั้ยว่าเข้าป่าในคืนก่อนที่ศพจะถูกพบ
‪นี่คือข้อมูลตามรอยจีพีเอสของรถนาย
‪บอกฉันสิ เอริค เกิดอะไรขึ้น
‪- เธอกำลังสอบสวนฉันเหรอ ‪- ฉันต้องการความจริง
‪- เธอคงไม่เชื่อฉัน ‪- ฉันจะตัดสินเอง
‪บอกมา เอริค
‪- ยากจะอธิบาย ‪- ลองดู
‪เธอรู้จักตำนานที่เราเคยได้ยินสมัยเด็กใช่มั้ย
‪มันคือเรื่องจริง
‪คืนนั้นโลมาแม่น้ำตัวนั้นกลายร่างเป็นมาเนาส์
‪แล้วตูตูก็กลายร่างเป็นเพคคารีต่อหน้าต่อตาฉัน
‪เอริค ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ‪แต่นายไม่เป็นตัวของตัวเอง
‪กลับบ้านซะ ไปพักบ้าง
‪ฉันบอกแล้วไงว่าเธอคงไม่เชื่อฉัน
‪ทีนี้ถ้าเธอต้องการหลักฐาน ไปที่ห้องเก็บศพสิ
‪ฉันรับรองได้ว่าตาของตูตู ‪เปลี่ยนเป็นสีขาวเหมือนกัน
‪ยายเป็นห่วงมากเลย
‪ไม่มีอะไรครับ ยาย
‪ลูน่าอยู่ไหนครับ
‪ในห้อง กำลังหลับ
‪ขอผมถามอะไรหน่อยสิครับ
‪ยายบอกมาร์เซียเหรอว่าผมไม่อยู่บ้านคืนวันจันทร์
‪ก็ยายกลับมาดึก
‪แล้วไม่เจอใคร
‪ยายกลับมากี่โมง
‪เล่นไพ่มันนานค่อนคืน
‪ยาวไปตีสองกว่า
‪มีอะไรจ๊ะ
‪ผมว่าผมกำลังเป็นบ้าครับ ยาย
‪ผมออกไปกับลูน่าตอนสี่ทุ่ม
‪หลานจำไม่ได้เลยเหรอว่าทำอะไรบ้างตอนนั้น
‪ไม่ครับ
‪งั้นผมจะไปถามลูน่า
‪- ลูกพ่อ ‪- พ่อคะ
‪เป็นไรหรือเปล่า
‪ลูกตัวรุมๆ นะ ไข้ขึ้นอีกแล้วเหรอ
‪พ่อจะไปขอให้ทวดมาวัดไข้นะ
‪พ่อจะอยู่บ้านกับหนูได้มั้ย
‪หนูไม่อยากให้พ่อไปไหนแล้ว
‪หนูกลัว
‪ลูกรัก ไม่มีอะไรต้องกลัวเลยนี่นา
‪พ่อต้องทำธุระบางอย่าง
‪แต่ทวดจะดูแลลูกจนกว่าพ่อจะกลับ
‪เลิกเล่าเรื่องไร้สาระแบบนี้ให้ลูน่าฟังสักที
‪คุณบอกลูกว่ามันเป็นสร้อยคุ้มภัย ‪ตอนนี้ลูกเลยไม่ยอมถอด
‪มันคือสร้อยคุ้มครองจริงๆ เอริค
‪กาบี คุณโตแล้วนะ คุณเชื่ออะไรก็ได้ที่อยากเชื่อ
‪แต่คุณไม่ควรยัดเยียดให้ลูกเชื่อตาม
‪ฉันว่าที่คุณไม่สนใจเรื่องพวกนี้
‪ไม่ใช่เพราะคุณไม่เชื่อแต่เพราะคุณกลัวต่างหาก
‪จำได้มั้ยที่แม่ให้ลูกใส่สร้อยเส้นนี้
‪ค่ะ
‪- มันคือสร้อยจากนักรบดวงจันทร์ ‪- ใช่
‪เหมือนชื่อของลูก ลูน่า
‪เพราะอย่างนี้พ่อถึงรู้ว่าลูกกล้าหาญมากๆ
‪ใช่มั้ย
‪เดี๋ยวพ่อก็กลับแล้วจ้ะ
‪รอยพวกนี้บนหน้าอกของเอริคเกิดจากอะไร
‪ดูแล้วน่าจะเป็นสัตว์อะไรสักอย่าง
‪สัตว์เหรอ ประเภทไหน
‪ผมตรวจตามหลักนิติเวช ไม่ได้นั่งทางใน
‪คุณถามเขาหรือเปล่าว่าแผลนี้เกิดจากอะไร
‪เขาจำไม่ได้
‪- แล้วรายงานชันสูตรศพของเหยื่อล่ะ ‪- ขาดอากาศ
‪เพราะถูกรัดคอเหรอ
‪เปล่า ไม่มีร่องรอยการถูกรัดคอ
‪งั้นอะไรทำให้ขาดอากาศได้
‪เราไม่รู้
‪มีอะไรบ้างที่คุณรู้
‪- ฟังนะ คุณผู้หญิง... ‪- เจ้าหน้าที่มาร์เซีย
‪และฉันต้องการดูศพเดี๋ยวนี้
‪- ศพอยู่ไหน ‪- ผมไม่รู้
‪คุณหมายความว่ายังไง
‪คามิลา!
‪ฉันไม่อยากคุยกับคุณ
‪คามิลา ขอร้อง ผมต้องให้คุณช่วย
‪ฉันเคยช่วยคุณ
‪ฉันยอมเป็นศัตรูกับไอเนส กับตูตู ‪และตอนนี้เขาตายแล้ว
‪- คุณฆ่าตูตู ‪- เปล่า ไม่ใช่ผม
‪- ผมคิดว่าผมเปล่า ‪- "คุณคิดเหรอ"
‪เดี๋ยวสิ คามิลา
‪ผมหมดสติไป ผมจำอะไรไม่ได้เลย
‪พอผมตื่นขึ้นมา ตูตูก็ตายแล้ว
‪คามิลา ผมคือลูกชายของมาเนาส์
‪ฮัลโหล อัลบูเกร์ ฟังนะ ฉันเพิ่งพบ...
‪คุณขโมยศพ คุณถูกจับแล้ว
‪เธอจะจับฉันเหรอ
‪เธอกลัวอะไรนักหนา
‪คุณจะทำอะไร
‪หลับซะ เด็กน้อย
‪คูค่าจะมารับตัวเธอ
‪พ่อออกไปไร่
‪หนูเปลี่ยนตัวเองไม่ได้ ‪หนูไม่ได้ทำความผิดนะ แม่
‪ไม่ได้ทำผิดเหรอ
‪ไม่ หนูรักลูซี่ เธอรักหนู ‪มันคือความรัก แค่นั้นเอง
‪รักเหรอ นี่มันไม่ใช่ความรัก มันคือสิ่งโสโครก
‪ถ้าแกอยากใช้ชีวิตแบบนี้ก็ได้ ‪แต่ไม่ใช่ในบ้านของฉัน
‪แกมันบ้า
‪ใจเย็น
‪ไม่มีอะไรแล้ว
‪ฉันรู้ว่าการถูกปฏิเสธมันเป็นยังไง มาร์เซีย
‪ฉันเป็นความเสื่อมเสียของครอบครัว
‪ฉันท้องไม่มีพ่อ
‪ฉันโดนไล่ออกจากบ้าน
‪ถึงอย่างนั้นฉันก็ตัดสินใจคลอดลูก
‪แต่เด็กตายตั้งแต่ในท้อง
‪ฉันจ่ายราคาแพงให้กับเรื่องนี้
‪แต่ฉันก็ยังเป็นฉัน
‪เธอไม่ได้บ้า
‪เธอเป็นพวกเราได้
‪ผมไม่รู้ คามิลา ตอนนี้ทุกอย่างมันสับสนมาก
‪แต่ผมไม่ได้ฆ่าตูตู
‪คุณแน่ใจได้ยังไงเมื่อคุณจำไม่ได้
‪เพราะถ้าผมฆ่าตูตูจริง ผมก็น่าจะฆ่ามาเนาส์ด้วย
‪ใจเย็น เอริค
‪คุณต้องจำให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪คืนที่มาเนาส์ตาย คุณอยู่ไหน
‪มนุษย์โหดร้าย ไอแซค
‪พวกนั้นกลัวทุกอย่างที่ต่างจากตัวเอง
‪เพราะเราแฉว่าพวกเขาเหมือนกันมากขนาดไหน
‪ว่ามนุษย์น่าเบื่อเพียงใด
‪เธออยู่ไหน
‪ตูตูตายแล้ว คุณยังจะถามเรื่องคามิลาเหรอ
‪ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ เขาคงยังไม่ตาย
‪ไอเนส เราต้องสามัคคีกันไว้ในตอนนี้
‪เราแตกแยกกันมานานมากแล้ว ไอแซค
‪ไม่มีทางย้อนกลับ
‪คุณรู้มั้ยว่าใครฆ่าพวกเขา
‪ฉันรู้
‪คนเดียวกับที่คูรูปิร่าฆ่า
‪แต่ตอนนี้ เขากลับมาแล้ว
‪เราพบโลมาแม่น้ำแถวนี้
‪ผมจอดรถไว้ที่ฝั่งตรงข้ามถนน
‪ผมมาพบชายคนหนึ่งที่อ้างว่ารู้ข้อมูล
‪เรื่องที่กาบรีเอลาตาย
‪ผมคิดว่าชายคนนี้คือมาเนาส์
‪แล้วเกิดอะไรขึ้น
‪ผมไม่แน่ใจ คืนนั้น ‪ผมนึกว่าผมออกมาสักครึ่งชั่วโมง
‪แต่ดูเหมือนผมออกมานานกว่านั้นมาก
‪นานมากแค่ไหน
‪หลายชั่วโมง
‪ที่แย่กว่านั้น ผมจำไม่ได้เลยว่า ‪ผมทำอะไรไปบ้างในคืนนั้น
‪วันต่อมา ผมพบโลมาแม่น้ำตรงนี้
‪ชายคนนั้น
‪- เขาทำไม ‪- เขาเคยอยู่ตรงนี้ ผมจำได้
‪เฮ่ เพื่อน ขอคุยด้วยหน่อยสิ
‪ไม่เป็นไร ผมแค่อยากคุย
‪ฟังนะ คุณเคยพบผมมาก่อนใช่มั้ย
‪บนหาดนี้
‪ผมเจอคนเยอะแยะที่หาดนี้ ผมจำไม่ได้หรอก
‪ผมเคยมาที่นี่คืนวันจันทร์ ขับรถมา
‪มีแค่ผมกับคุณบนหาดนี้ใช่มั้ย
‪ถ้าคุณพูดอย่างนั้นก็ใช่
‪จำชายคนนี้ได้หรือเปล่า
‪จำได้
‪นายจำอะไรได้
‪เขาลงจากรถมาคุยกับชายคนหนึ่ง
‪ชายคนนี้มีหน้าตายังไง
‪เขาตัวสูง แข็งแรง และใส่หมวก
‪เขาทำอะไรชายคนนั้น
‪เขาคว้าที่คอชายคนนั้น
‪ชายคนนั้นวิ่งหนีลงทะเล เขาก็ไล่ตามไป
‪แล้วไงต่อ
‪ผมเห็นแค่นี้
‪- เอาไงต่อ ‪- ผมจะไปหมู่บ้านตอเร่ ไปคุยกับซิโซ่
‪- ฉันจะไปกับคุณ ‪- ไม่
‪ถ้าผมเป็นฆาตกรจริง คุณก็จะเป็นอันตราย
‪- ฉันไม่กลัวคุณ ‪- แต่ผมกลัว
‪อยู่ห่างๆ ผม
‪ทวด!
‪ย่าทวด!
‪ลูน่า
‪ย่าทวด!
‪เป็นอะไรไปจ๊ะ
‪ใจเย็นๆ นะ
‪ทวดอยู่นี่แล้ว ใจเย็นๆ
‪ย่าทวด!
‪ซิโซ่ ผมต้องขอโทษคุณ
‪พวกภูติผีกำลังตายทีละตัวสินะ เอริค
‪ผมอยู่ด้วยตอนที่มาเนาส์กับตูตูตาย
‪แต่ผมจำไม่ได้ว่าผมทำอะไร
‪มีความเป็นไปได้สูงว่าผมฆ่าพวกเขา
‪ผมอาจจะฆ่ากาบรีเอลาด้วย
‪ซิโซ่ ผมต้องการทำพิธีที่คุณเคยบอกผม
‪ไปอึ๊บสาวไป๊ เจ้าหนู
‪อิเบเร่
‪พอเลย
‪มีอะไร เจ้าหนู
‪ลุงต้องกลับไป
‪ฉันได้ยินเสียงแปลกๆ ว่ะ
‪เสียงอะไรเนี่ย
‪- ฟังนะ... ‪- อิเบเร่ ลุงไม่เข้าใจ
‪อิเบเร่ ลุงต้องกลับมา
‪ฉันไปโน่นมานี่
‪- ให้กลับไปไหนอีก ไอ้หนู ‪- กลับไปเป็นตัวเอง
‪เพื่อช่วยเรา
‪ฉันจะ...
‪ไม่ช่วยอะไรทั้งนั้น
‪แกต่างหากควรกลับไปที่ที่แกจากมา
‪แล้วอย่ามายุ่งกับฉัน
‪ตูตูตายแล้ว อิเบเร่
‪ไม่ใช่ปัญหาของฉัน
‪ไม่ใช่ปัญหาของลุงได้ยังไง อิเบเร่
‪ให้ตายสิ ลุงคิดว่าฉันล้อเล่นเหรอ เรื่องจริงนะ
‪นักล่าคนนั้นน่ะ คนที่ลุงฆ่า เขากลับมา
‪เขาจะฆ่าเราทุกคน อิเบเร่ เราต้องการลุงนะ
‪- เราต้องการคูรูปิร่า... ‪- ไม่มีวัน
‪ลืมเรื่องคูรูปิร่าซะ
‪ฉันบอกแล้วไง อย่ามายุ่งกับฉัน
‪ไม่ รอเดี๋ยว เราเป็นครอบครัวเดียวกัน
‪ผมหาอาหารมาให้ลุงใช่มั้ย
‪ผมพาลุงออกจากท่อเวลาลุงเมาหมดสติใช่มั้ย
‪ตอนนี้ลุงกลับทำอย่างนี้กับผมเหรอ
‪ผมกลัว อิเบเร่
‪จัดการเองสิ
‪กระโดดเข้าไปฟัดเลย แกคือซาซีนะ
‪เธออยู่ในห้องน่ะ
‪- เราเริ่มเลยมั้ย ‪- ได้เลย
‪- แล้วหลานของคุณเป็นไงบ้าง ‪- สบายดี
‪เขาโตแล้ว เด็กนี่เป็นลูกสาวของเขา
‪ลูน่าจ๊ะ
‪คุณหมอคนนี้ใจดี คุณหมอจะทำให้เหลนดีขึ้น
‪- เธอชื่ออะไร ‪- ลูน่า
‪ลูน่า
‪ชานี้เป็นแค่กุญแจ
‪มันขึ้นอยู่กับหนูนะว่าจะเปิดประตูบานนั้น
‪แล้วเดินไปตามทางที่หนูต้องการมั้ย
‪กำหนดลมหายใจของคุณ
‪ทำใจให้จดจ่อ
‪จะเกิดอะไรขึ้นกับผม
‪คุณจะเห็นตัวตนภายในของตัวเอง
‪สิ่งที่คุณเป็นจริงๆ
‪คุณอาจเห็นสิ่งที่ทำให้คุณไม่พอใจ
‪แต่คุณต้องรับรู้
‪เอาเลย
‪นอนลง
‪คุณยาย!
‪ผมอยากคุยกับคุณ
‪- ผมรู้จักคุณเหรอ ‪- ไม่
‪แต่ผมรู้จักกาบรีเอลา
‪- มีอะไร ‪- ผมอยู่ด้วยตอนที่เธอตาย
‪ขออำนาจที่ท่านมอบให้ข้าจงเผยกาย
‪คำบรรยายโดย กิตติพล เอี่ยมกมล