Mój synku! Dlaczego?
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nic nie pamiętam.
W raporcie napisano, że właśnie wrócił pan z urlopu.
Tak. Moja żona zmarła nieco ponad miesiąc temu.
Przykro mi.
- Ma pan dzieci? - Córeczkę.
Nic jej nie jest?
Dochodzi do siebie.
Czy w pańskiej rodzinie ktoś chorował psychicznie?
Moja matka cierpiała na depresję.
Wyzdrowiała?
Zmarła, gdy miałem siedem lat.
Jak umarła?
Zabiła się.
A pański tata?
- Nie znam go. Mogę już iść? - Już niedługo.
Zlecę kilka badań
i przepiszę panu lek przeciwlękowy.
Pomoże panu przetrwać ten stresujący czas.
I jeszcze jeden dokument.
Musi pan przez pewien czas zostać w domu,
więc wystawiam panu zwolnienie.
Nie mogę nie chodzić do pracy.
To nakaz. Cierpi pan na zespół stresu pourazowego.
- Jestem w trakcie śledztwa. - Nie ma pan wyboru.
Co jest? Wysyłasz mnie na urlop?
Muszę kontynuować to śledztwo.
Musisz odejść.
Ivo, proszę.
Nie rób mi tego.
Facet nie żyje i tylko ty byłeś na miejscu zbrodni.
Musimy to zbadać.
W tej sytuacji jesteś tylko ciężarem.
Dla innych i dla siebie.
Jestem niewinny!
Powiesz to na przesłuchaniu.
- Pomóż mi. - Na twoim miejscu bym stąd wyszła.
Dlaczego? Wiesz, że go nie zabiłem.
Nie zabiłem go!
- Ty też mi nie ufasz? - A jak niby mam?
Nie rozumiem.
- Okłamałeś mnie, że Luna jest chora. - Bo jest!
A delfin? Wiem, że nie zleciłeś sekcji.
- Pojechałem tam... - Gdzie byłeś w poniedziałek wieczorem?
W domu.
Daruj sobie. Rozmawiałam z panią Januárią.
Powiedziała, że wracasz późno,
a w tamten poranek wróciłeś cały przemoczony.
Nie pamiętam.
A pamiętasz wizytę w lesie w noc przed odkryciem zwłok?
To dane z nawigacji w twoim aucie.
Powiedz mi, co się dzieje.
- Sprawdzasz mnie? - Chcę znać prawdę.
- Nie uwierzysz mi. - Ja o tym zdecyduję.
Powiedz mi.
- Trudno to wyjaśnić. - Spróbuj.
Pamiętasz te różne legendy z dzieciństwa?
One są prawdziwe.
Rzeczny delfin przybrał postać Manausa.
A Tutu na moich oczach zmienił się w pekari.
Nie wiem, co się dzieje, ale nie jesteś sobą.
Jedź do domu, odpocznij.
Mówiłem, że nie uwierzysz.
Potrzebujesz dowodu? Jedź do koronera.
Założę się, że oczy Tutu też zbielały.
Tak się martwiłam.
Wszystko dobrze.
Gdzie Luna?
W swoim pokoju. Śpi.
Mówiłaś Marcii, że nie było mnie w domu w poniedziałek wieczorem?
Wróciłam dość późno
i nikogo nie zastałam.
O której wróciłaś?
Grałam do późna.
Po drugiej w nocy.
O co chodzi?
Chyba tracę rozum.
Wyszedłem z Luną o 22.
Nie pamiętasz, co robiłeś przez ten czas?
Nie.
Sprawdzę, co u Luny.
- Cześć, skarbie. - Tato.
Wszystko dobrze?
Masz ciepłe czoło. Czyżby to znowu gorączka?
Prababcia zmierzy ci temperaturę.
Nie zostaniesz tu ze mną?
Nie chcę, żebyś więcej wychodził.
Boję się.
Skarbie, nie musisz się bać.
Muszę załatwić kilka spraw.
Póki nie wrócę, zaopiekuje się tobą prababcia.
Przestań wypełniać głowę Luny tymi bzdurami.
Wmówiłaś jej, że ten naszyjnik ją ochroni, i teraz ciągle go nosi.
On naprawdę chroni.
Gabi, jesteś dorosła i możesz wierzyć, w co tylko chcesz.
Ale nie musisz jej tego przekazywać.
Te rzeczy nie przeszkadzają ci dlatego, że jesteś sceptykiem.
Ty się ich boisz.
Pamiętasz, jak mama dała ci ten naszyjnik?
Tak. Pochodzi od Księżycowych Wojowników.
Tak jak twoje imię: Luna.
Dlatego wiem, że jesteś bardzo dzielna.
Prawda?
Wkrótce wrócę, skarbie.
Jak powstały te ślady na klatce Erica?
Pewnie zrobiło je zwierzę.
Zwierzę? Jakie?
To sekcja zwłok, nie sesja u wróżki.
Nie spytał pan, skąd ma te rany?
Nie pamiętał.
- Jaka była przyczyna śmierci ofiary? - Asfiksja.
- Na skutek zadzierzgnięcia? - Nie, nie ma śladów.
Co więc wywołało uduszenie?
Tego nie wiemy.
Coś w ogóle pan wie?
- Panienko... - Policjantko Márcio.
Chcę zobaczyć zwłoki.
- Gdzie ciało? - Nie wiem.
Jak to?
Camilo!
Nie chcę z tobą gadać!
Błagam. Potrzebuję twojej pomocy.
Broniłam cię.
Postawiłam się Inês i Tutu! A teraz on nie żyje.
- Zabiłeś go. - Nie!
- Chyba nie. - „Chyba”?
Camilo, zaczekaj!
Zemdlałem. Nic nie pamiętam!
Kiedy się ocknąłem, on już nie żył.
Jestem synem Manausa.
Albuquerque? Posłuchaj, właśnie...
Ty wykradłaś ciało. Aresztuję cię.
Aresztujesz mnie?
Czego się tak obawiasz?
Co robisz?
Śpij, maleństwo
Cuca cię dopadnie
Tatuś jest na polu
Nie mogę zmienić tego, kim jestem. Nie zrobiłam nic złego, mamo!
Nic złego?
Nie! Kocham Luci, a ona mnie. To tylko miłość.
Miłość? To nie miłość, tylko obrzydliwość.
Jeśli chcesz tak żyć, to proszę bardzo, ale nie pod moim dachem.
Jesteś dziwadłem.
Spokojnie.
Wszystko dobrze.
Wiem, jak to jest być odrzuconą.
Zhańbiłam moją rodzinę.
Zaszłam w ciążę bez męża.
Wyrzucono mnie z domu.
Postanowiłam urodzić to dziecko.
Urodziło się martwe.
Drogo za to zapłaciłam.
Ale przetrwałam.
Nie jesteś dziwadłem.
Możesz być jednym z nas.
Sam nie wiem. To takie skomplikowane.
I nie zabiłem Tutu.
Skąd wiesz, skoro nie pamiętasz?
Bo to oznaczałoby, że zabiłem też Manausa.
Uspokój się.
Musisz sobie wszystko przypomnieć.
Gdzie byłeś, kiedy zginął Manaus?
Ludzie są okrutni, Isacu.
Boją się jakiejkolwiek odmienności,
bo ukazujemy im, że oni sami są identyczni...
i straszliwie nudni.
Gdzie ona jest?
Tutu zmarł, a ty pytasz o Camilę?
Gdyby nie ona, on nadal by żył.
Musimy teraz trzymać się razem.
Od dawna od siebie się oddalamy.
Nie ma odwrotu.
Wiesz, kto ich zabił?
Tak.
To człowiek, którego zabił Curupira.
I który teraz powrócił.
Tutaj znaleźliśmy delfina.
Zaparkowałem na ulicy.
Miałem tu spotkać się z kimś, kto wiedział coś o śmierci Gabrieli.
Myślę, że to był Manaus.
Co było potem?
Byłem przekonany, że tamtej nocy wyszedłem z domu na pół godziny,
- ale chyba nie było mnie dłużej. - O ile dłużej?
O kilka godzin.
Co gorsza, nie pamiętam dokładnie, co wtedy robiłem.
Następnego dnia znalazłem tu delfina.
Ten facet!
- Co z nim? - Pamiętam, że tu był.
Kolego! Możemy porozmawiać?
Spokojnie, chcę tylko pogadać.
Widziałeś mnie wcześniej, prawda?
Na tej plaży.
Widzę tu wielu ludzi. Nic nie pamiętam.
W poniedziałek po zmroku siedziałem tu w aucie.
Tylko my dwaj byliśmy na tej plaży.
Skoro tak mówisz...
Pamiętasz tego człowieka?
Tak.
Co zapamiętałeś?
Rozmawiał z jakimś mężczyzną.
Jak on wyglądał?
- Był wysoki, umięśniony i miał kapelusz. - Co zrobił temu mężczyźnie?
Chwycił go za kark.
Facet uciekł w stronę morza, a on go gonił.
- A potem? - To wszystko, co widziałem.
- Co teraz? - Jadę do wioski. Pogadam z Ciço.
- Ja też. - Nie.
Jeśli zabiłem, ty też jesteś zagrożona.
- Nie boję się ciebie. - A ja tak.
Nie zbliżaj się do mnie.
Babciu!
Luna.
Babciu!
Co się dzieje, skarbie?!
Spokojnie. Już dobrze.
Jestem tu. Uspokój się.
Babciu!
Chcę cię przeprosić.
Te istoty umierają, prawda?
Byłem przy śmierci Manausa i Tutu.
Ale nie wiem, co zrobiłem.
Możliwe, że ich zabiłem.
Mogłem też zabić Gabrielę.
Muszę odprawić rytuał, o którym mówiłeś.
Złaź.
Iberê...
Już wystarczy.
Co tam, mały?
Musisz wrócić.
Słyszę jakieś dziwne hałasy.
Co to jest?
- Słuchaj... - Nie rozumiesz.
Musisz wrócić.
Byłem tu i tam.
- Dokąd mam wrócić? - Do dawnego siebie.
Żeby nam pomóc.
Nie zamierzam...
nikomu pomagać.
Wracaj tam, skąd przyszedłeś,
a mnie zostaw w spokoju.
Tutu nie żyje!
To nie mój problem.
Jak to nie, Iberê?
Myślisz, że żartuję? To poważna sprawa!
To ten myśliwy, którego zabiłeś! Wrócił i nas likwiduje!
Musisz znów do nas dołączyć.
- Potrzebujemy Curupiry. - Nie!
Zapomnij o Curupirze.
Mówiłem ci, daj mi spokój.
Nie, czekaj! Jesteśmy rodziną!
Przecież daję ci jedzenie!
Wyciągam cię z rynsztoka, kiedy się upijasz.
I tak mi się odwdzięczasz?
Boję się, Iberê.
Zajmij się tym.
Znajdź sposób? Czyż nie jesteś Saci?
Jest w swoim pokoju.
- Zaczynamy? - Oczywiście.
- Jak miewa się wnuk? - Dobrze.
Jest dorosły, a ona jest jego córką.
Skarbie,
przyprowadziłam miłego pana, który pomoże ci wyzdrowieć.
- Jak ma na imię? - Luna.
Luna?
Napar jest tylko kluczem.
To ty musisz otworzyć te drzwi
i przejść tę ścieżkę.
Skoncentruj się na swoim oddechu
i biciu serca.
Co się ze mną stanie?
Zobaczysz swoje wnętrze.
To, co jest w tobie.
Być może zobaczysz straszne rzeczy.
Ale to konieczne.
Idź.
Połóż się.
Babciu!
Musimy porozmawiać.
- Znamy się? - Nie.
Ale znałem Gabrielę.
- Mów. - Widziałem jej śmierć.
Na mocy powierzonej mi władzy, rozkazuję ci się ujawnić.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz