NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Camila!
- Chcę pogadać z Camilą. - Nie ma jej.
- Wiem, że tam jest. - Nie ma.
- A bar jest zamknięty. - Ale ja muszę...
Brachu.
Jedyne, co musisz, to zejść mi z oczu.
Camila zaginęła.
A glina żyje.
- Co się stało? - Nic, babciu. Muszę wziąć prysznic.
Jak to nic? Nie było cię całą noc!
Nie zmrużyłam oka!
Miałem pracę. Wybacz, mogłem zadzwonić.
Tak, mogłeś. Powiedz mi, co się dzieje!
- Przecież ci powiedziałem! - Sprowadziłam się tu, żeby ci pomóc.
Skoro nie mogę, to może lepiej wrócę do domu?
To nie tak. Babciu!
Masz ten numer? Wezwijmy Inês na przesłuchanie.
- Ivo się nie... - Pieprzyć Ivo.
Coś się stało? Wszystko w porządku?
Dziękuję, że przyszedłeś, choć wiem, że to dość nietypowe.
Tak jak pan, ja również chcę wyjaśnić tę sprawę.
Doskonale.
Podobno prowadzisz śledztwo w sprawie zwłok znalezionych w lesie.
Nie rozumiem, co się dzieje.
Panie Afonso, policja ekologiczna bada wszelkie incydenty,
które mogą mieć związek ze sporem o las cedrowy.
Jakim sporem?
To moja ziemia. Ci ludzie nie mają prawa tam być.
To dzięki mojej inwestycji ten teren byłby właściwie chroniony.
Jeśli wszystko się wyjaśni, nie będzie powodów do zmartwień.
Spójrz.
To raport dotyczący śniętych ryb.
Niczego nie znaleziono.
Nie zrobiłbym nic, żeby zniszczyć moją własność.
Jak pan go zdobył?
Ivo, potrzebujemy takich ludzi jak ty.
Nie gryzipiórków z posterunku.
Mógłbyś wiele osiągnąć w miejscu, w którym by cię doceniano.
Może w Ministerstwie Środowiska?
Co ty na to?
Pukałam, ale nikt nie otwierał.
Proszę spróbować jeszcze raz.
Słuchaj, koleś. Camili od wczoraj nie ma w domu.
Camilo!
Obudź się!
Obudź się, Camilo!
Camilo.
Camilo!
- Wezmę łopatkę. - A ja dinozaura!
- Gdzie będziemy się bawić? - W piasku!
Dobrze. Zbuduję wielki zamek!
- Dzięki, że przyprowadziłaś Melissę. - Nie ma za co, Januário.
Nie jest łatwo przywrócić Lunie normalne życie.
To zrozumiałe. Miała bardzo traumatyczne przeżycie.
Wyjście z tego musi potrwać.
Nie wiem, co się stało.
Wciągnęłam go pod wodę, chciałam złapać...
Ale nie umarł.
On nie ma nic wspólnego ze śmiercią Manausa.
Nie umiałaś go zabić czy nie chciałaś?
Już ci mówiłam.
On przeżył!
Skoro przeżył,
to ma w sobie coś nadzwyczajnego.
Dowiem się, co to jest.
Czekaj.
Przyprowadzę go tu.
Dziś wieczorem.
Inês.
Policja chce z tobą porozmawiać.
Zabierz ją.
Tędy.
Eric.
Dziękuję za przybycie.
Jestem Márcia, a to Eric.
Miło mi. Mów mi Inês.
Jego już poznałam.
Proszę tędy.
Inês da Luz...
Możemy zacząć?
Jak wykradłaś zwłoki?
Może od początku i po kolei?
Skąd znasz Manausa?
Był dla mnie niemal jak syn.
I nie wykradłam jego ciała z biura koronera.
Chciałabym, aby się odnalazło, żebym mogła je pochować.
Każdy człowiek na to zasługuje.
Zatem nie zabrałaś stamtąd zwłok?
Nie widziałaś tam nikogo podejrzanego?
Nie.
Czy ktoś mógłby mieć motyw, żeby zabić Manausa?
Znajomy albo sąsiad?
Nie.
Kiedy ostatni raz miałaś z nim kontakt?
Jakieś trzy miesiące temu.
Sporo czasu jak na kogoś, kto był dla ciebie niemal jak syn, prawda?
Pytasz, jakbyś sama codziennie rozmawiała ze swoją matką.
Gdzie byłaś w poniedziałek wieczorem?
W barze. Moi pracownicy mogą to potwierdzić.
Choćby Camila.
- Czego ode mnie chcesz? - Hej!
Co ty knujesz?
Wyjdźmy.
- Co to ma być? - Ona na pewno coś ukrywa.
Co to za Camila? Skąd znasz Inês?
- Byłem wczoraj w jej barze. - Nie do wiary. Po co?
- Szukam odpowiedzi. - Naprawdę?
To dlaczego mnie tam nie zabrałeś? Co ukrywasz?
Nic. Nie mogę bezczynnie czekać.
Ledwo zdołaliśmy przekonać Ivo, by dał nam tę sprawę.
Chcesz teraz to zmarnować?
Pozwól mi więc poprowadzić to przesłuchanie.
Kogo przesłuchujecie?
Dziękuję za poświęcony czas.
Nie ma za co.
Moje kondolencje.
- Wykonywaliśmy nasze obowiązki. - Jakie?
No jakie?
Bez mojej wiedzy przepytywaliście matkę ofiary.
Coś jeszcze. Sprawa zakończona.
Co to?
Wyniki z laboratorium.
Deweloper nie przyczynił się do śnięcia ryb.
Ivo, z biura koronera zniknęły zwłoki.
Trzeba wszcząć śledztwo.
Niech zajmie się tym koroner albo wydział zabójstw!
Nie ma dowodów obciążających dewelopera ani byłego tej ciężarnej.
Koniec z tym.
Eric!
- Czekaj! - Wiedziałem, że on udupi to śledztwo.
- Co ci da wściekanie się? - Mam to zignorować?
Nie można oddać tego lasu, i nie chodzi tylko o Gabrielę.
Ja też jestem wkurzona,
ale bez zwłok i nowych dowodów nic nie zrobimy.
Że też musiał się zjawić, jak przesłuchiwaliśmy Inês.
Co jest z tą Inês?
Co masz na myśli?
Skąd wiedziała, że nie rozmawiam z matką?
Po prostu zgadła.
Powiedziała to z pewnością w głosie.
Nie mam pojęcia.
VILA TORÉ
Skoro wszyscy tu są, to posłuchajcie.
Deweloper podwyższył swoją ofertę za wasze domy o 30 procent.
- Teraz żal odmówić. - Zwłaszcza bez ryb w jeziorze.
Właśnie! I tak nie jesteśmy w stanie należycie dbać o tak rozległy teren.
Możemy stracić miejsce, które tak kochamy,
z powodu własnej małostkowości i czystej złośliwości!
- Właśnie! - Tu nie ma już żadnych ryb.
- Z czego będziecie żyć? - Trzeba przyjąć ofertę.
Ale posłuchajcie: oferta jest ważna tylko, jeśli wszyscy się zgodzą.
Nie sprzedam domu.
Ciço, jeśli tego nie zrobisz, umowa nie dojdzie do skutku!
Jestem po jego stronie i nigdzie się stąd nie ruszam.
Po co mieszasz, Fabiano? Większość z nas się zgodziła.
Co nie znaczy, że to jest w porządku.
Wcześniej ryby tak nie snęły. Skąd wiesz, że to nie ich sprawka?
Proszę. Raport z laboratorium. Woda nie została zatruta.
Wierzysz im?
Tak jest napisane. Przeczytaj!
Ci, którzy walczyli w obronie naszego lasu...
nie żyją.
Chcę wiedzieć, czy żyjącym nadal zależy na tym miejscu.
Oczywiście, Ciço!
To miejsce było dla nas wszystkim. Ale później stało się to, co się stało.
Tato, na litość boską!
Ten eko-ośrodek to jedyny sposób na uratowanie tego miejsca!
Zachowanie go!
Tato! Tato!
- Ciço, wracaj. - Jest taki uparty.
- Musicie w to uwierzyć. - Uparty jak osioł.
To prawda! Tylko w ten sposób zdołamy utrzymać to miejsce przy życiu!
Mówiłem wam, że...
Co tu robisz?
Chcę tylko pogadać.
Nie mam ci nic do powiedzenia.
To ma związek z tym, co wtedy mi powiedziałeś, prawda?
Nie wiem, o czym mówisz.
Widziałem człowieka-delfina,
a syrena próbowała mnie utopić.
To ma związek ze śmiercią Gabrieli. Musisz mi pomóc.
Oni są pośród nas.
Od zarania ludzkości.
Jesteś jednym z nich?
Ja tylko w nich wierzę.
Podczas nocy świętojańskiej coś się wydarzyło.
Gabriela nie zginęła w pożarze, ale nie zabił jej też człowiek.
Co to za istoty?
Są naszymi odbiciami.
Ciço...
Wiesz, jak wrócić.
Oni są pośród nas.
Od zarania ludzkości.
Eric!
Spokojnie. Musimy porozmawiać.
Ale nie tutaj.
Wsiadaj.
Nie tęsknisz za domem?
- Babciu, chcę już wracać! - O co chodzi?
- Nie chcę tu zostać! - Coś się stało?
Dobrze, już idziemy.
Wybacz, zadzwonię później.
Uspokój się.
Luno?
Luno!
Luno?
On umarł.
Kto umarł, skarbie?
Nie bój się, kochanie.
Śmierć jest częścią życia.
Ten ptaszek poszedł do nieba z twoją mamą.
Syrena, nimfa morska. Różnie nas nazywają.
Czemu chciałaś mnie zabić?
Mnie zabił mój ukochany.
Ale kiedy woda morska mnie wskrzesiła,
zaczęłam wabić ludzi na śmierć.
To moja klątwa.
Ale ty się uratowałeś.
Jako jedyny.
To wy zabiliście Gabrielę?
Nic nie wiem.
Ale zaufaj mi
i trzymaj się z dala od Inês.
Nie ufam nikomu z was.
Chcę tylko pomóc.
Cześć, babciu.
Dobrze, już jadę. Muszę iść.
Pozwól mi sobie pomóc.
Ericu, nie idź do Cafofo.
Czekaj.
To mój adres.
Spotkajmy się później u mnie.
Nie dotrzymała słowa.
Pospiesz się.
Cześć.
Dobry wieczór.
Co się stało?
Znalazła martwego ptaka.
Jakim cudem?
Nie wiem.
Wykopała dziurę, żeby zakopać biedaka,
i poraniła sobie rączki.
Próbowałam z nią rozmawiać.
Nie jest z nią dobrze.
Przypomina mi ciebie, gdy byłeś mały.
- Co było ze mną nie tak? - Trudno powiedzieć.
Ale ty także miałeś dziwne epizody.
Nie mogłeś spać, byłeś podenerwowany.
- Ale mi przeszło, prawda? - Po tym, jak zabrałam cię do znachora.
- O nie. Tylko nie to! - Czekaj!
Zapieczętował twoje ciało i twoje koszmary ustały.
- Zabierzmy do niego Lunę... - Nie.
Już to przerabialiśmy.
- Ona potrzebuje tylko czasu. - Nie.
Luna potrzebuje ciebie.
- Przecież tu jestem! - Nieprawda!
Nigdy nie ma cię w domu i ignorujesz Lunę!
Nie wiem, gdzie krążą twoje myśli!
- Muszę wiedzieć, co się stało... - To już nieważne!
Luna tu jest i cię potrzebuje.
Luna mówi, że musimy podjąć decyzję?
Nie, dyrektor szkoły. Słuchasz mnie?
Jasne. Wybacz, rozproszyłem się.
Nigdy nie słuchasz, kiedy mówię o szkole Luny.
Słucham, Gabi, ale wiem, że ty masz to pod kontrolą.
No właśnie. Zawsze zostawiasz wszystko mnie.
Naucz się radzić sobie z takimi rzeczami samodzielnie.
Nie bądź taka. Kiedy tylko mogę, pomagam.
Nie potrzebuję pomocy w byciu mamą.
Chcę tylko, żebyś był dla niej ojcem.
Przyszedłem do Camili.
Nie ma jej.
Nie? Wie pani, czy tu dziś była?
Bez obaw. Ona mnie zna.
Posłuchaj...
była tu wcześniej, ale nawet nie weszła.
Poszła gdzieś ze swoim przyjacielem.
- Przyjacielem? - Tak.
Z takim zwalistym gościem... z długą brodą.
Dziękuję.
Tutu!
Przepraszam.
Kolego!
- Czy jest Camila? - Camila?
- Ta piosenkarka? - Nie.
Cześć. Mam wiadomość.
Camila czeka na ciebie w garderobie.
Mocno się rozglądasz.
Ale są na tym świecie rzeczy, których nie da się dojrzeć.
Gdzie jest Camila?
Camila sama o siebie zadba.
Nauczyła się tego w bardzo dotkliwy sposób.
O czym ty mówisz?
Szkoda mojego czasu.
To zaczęło się od cienia w rogu twojej sypialni.
Przypominał ci potwora.
Nie mogłeś spać.
Wołałeś swoją matkę, a ona zawsze przychodziła.
To jest w tobie, Ericu.
Możesz stąd odejść, ale to zawsze pozostanie w twojej głowie.
Podejdziesz bliżej?
Chodź tu, skarbie.
No chodź.
Usiądź.
Nie ma sensu próbować zapomnieć i zmuszać się do snu.
To uczucie, jakby ktoś nastąpił ci na pierś.
...na pierś.
Chcesz się obudzić, ale nie możesz.
Chcesz krzyczeć, ale nie wydajesz głosu.
Śpij, maleństwo
Cuca cię dopadnie
Tatuś jest na polu
Mamusia poszła do pracy
...usłysz moje wołanie, ojcze Oxalá...
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz