Ile to jest warte?
Zapytam złotnika.
Dla pewności. Przepraszam.
Lazo, zerknij.
Czy to złoto głupców?
To prawdziwe złoto.
On pójdzie ze mną.
To Zaori.
Chodź. Idziesz ze mną.
Tędy.
- Co jest? - Cicho.
- Co mi zrobicie? - Zamknij się.
- Czego ode mnie chcecie? - Ruchy!
Lazo idzie.
Chodź, wariacie. Jazda.
Tutaj.
Na prawo, staruszku?
Dalej. Idziemy.
Dalej. Pospiesz się.
Dalej. Ruchy.
Ruchy.
- Tam. - Tutaj, szefie.
Nie wolno wam.
To święte miejsce.
Zrób mi zdjęcie.
Nie sądziłem, że to prawda, ale spójrzcie!
To prawda!
Wrócimy tu z 30 ludźmi.
Brać go.
- Łapcie go. - Bierz go.
- Trzymaj. - Bierz go.
Łapcie go!
Lazo nie chce!
Lazo tego nie zrobi!
Lazo nie chce!
Puśćcie mnie!
Lazo nie chce!
Lazo tego nie zrobi!
Dziękuję przodkom
za pobłogosławienie nas tymi dziećmi.
Daję im Muiraquitãs, więc od teraz
to święte miejsce zostanie zamknięte.
Będzie chronione przed intruzami.
NIEWIDZIALNE MIASTO
Inês, dlaczego uciekamy?
Musisz dotrzeć do Marangatu.
Matinta nas prowadzi.
Musimy się spieszyć.
To niebezpieczne.
Chodź.
Uciekaj, Bento.
Mam cię z nim zostawić? Nie ma mowy.
Gdzie one są?
Nie powiem ci.
Nie patrz mu w oczy, Bento.
Gdzie
one
są?
Idą do Marangatu.
Jak się tam dostać?
Marangatu...
to święte miejsce,
a Lazo cię tam nie zabierze.
Coś nie tak, Inês?
Twój ojciec
ukradł moce Lazo.
- Czym się stanie? - Nie wiem, Luno.
Nie wiadomo.
Puść!
Inês.
Już to widziałam.
W moich snach.
Inês...
Chodź.
Musisz iść sama.
Nie, Inês. Idziesz ze mną.
Wiedziałam, że ten moment nadejdzie.
Powoli przygotowywałam cię do tego
przez nasze wszystkie lata razem.
A teraz jesteś gotowa.
Nie, Inês.
- Straciłam już wszystko. - Nigdy mnie nie stracisz.
A ja nie stracę ciebie.
Niedługo się zobaczymy.
Lazo to wszystko zaczął.
Odebrał mi moce, bo tego chciałem.
Wcześniej widziałem tylko zło, które mnie spotykało,
gdy stawałem się wilkiem.
Ale gdybym nie został wilkiem, nie poznałbym ciebie.
Albo Luny.
Akceptujesz mnie takim, jaki jestem.
Bento jest wyjątkowy
z wilkiem w środku albo bez niego.
Zostawiły mnie.
Zatrzymaliśmy się...
Ty idioto!
Jesteś do niczego.
Wsiadaj!
To był dom, w którym...
Rozpoznajesz to miejsce?
No proszę, kogo znalazłem.
Chodź ze mną. Chodź.
Chodź. Zaniosę cię.
Wybiegnijmy na zewnątrz.
Mój tata tu był, prawda?
- Twój tata... - Nie mów.
Byłaś tu z matką, kiedy to się stało.
Miała na imię Maíra.
Maíra.
Moja matka często o tobie opowiadała.
Czujesz się pusta, prawda?
Honorato bardzo za tobą tęsknił.
Mieszkałam tu.
Déboro!
Co się dzieje?
Jeśli nie wyjdzie, wszystko tu spalę.
Nikt nie przeżyje.
Gdzie są dzieci?
Uciekajcie. Nie mogą was znaleźć.
Brać bliźniaki!
Schowaj to w lesie.
Nie mogą cię zobaczyć. Zostań tu.
- Zejdź mi z drogi. - Nie.
Zejdź mi z drogi!
Déboro!
To nie jest wasza ziemia.
- Nic tu nie jest wasze. - Tak?
Macie akt własności tej ziemi?
Gdzie Luna?
Daleko od ciebie. Bezpieczna.
Pora powiedzieć, czego chcesz od mojej córki.
Przygotowywałam Lunę.
Po co? Żeby stała się jedną z was?
- Żeby była sobą. - Była dzieckiem!
Mogła wieść normalne, szczęśliwe życie.
Co to jest „normalność”?
Nie ma „normalności”.
To coś większego, niż myślisz.
Oboje macie w tym swoją rolę.
To moja córka.
Powinienem był ją zabrać.
Nie powinienem był wsiadać do łodzi.
Nie jesteś sobą.
Zapomniałeś, kim jesteś.
Jesteś zmęczony.
Jesteś bardzo zmęczony.
Jesteś zmęczony.
- Nie jesteś sobą. - Nie znasz mnie.
Zabierz mnie do niej.
Tylko Matinta cię tam zabierze.
Sprowadź ją!
Miłej podróży.
Zabrano Węża Honorato. Obrońcę sanktuarium.
Wąż Honorato był ostatni.
Pomóżcie mi i dajcie siłę,
żeby chronić to miejsce i wszystkich w nim.
Proszę o siłę i mądrość, żeby ich chronić,
żebym mogła podążać najlepszą ścieżką.
Przodkowie, odpowiedzcie mi.
Pokażcie mi swoją wiedzę i dajcie mi znak.
Jeśli taka jest odpowiedź moich przodków,
zmieńcie mnie w istotę o tysiącu twarzy.
Czego chcesz od mojej córki?
Możesz spełnić każde życzenie?
Z całego serca pragnę odzyskać mojego tatę.
A kiedy sprowadzę twojego tatę,
musisz mi coś dać w zamian.
Nic nie mam.
To, co dla jednych nie ma wartości,
dla innych może być cenne.
Dasz mi to, czego chcę.
Gdy sprowadzę twojego tatę, musisz mi coś dać w zamian.
Czego chcesz?
Szukam rodziny z ośmiorgiem dzieci.
Chcę,
żebyś otruła dziewczynę.
Nie możesz o to prosić.
Poprosiłam o nią.
Po co mi ona martwa?
Po co ci Luna?
Jestem tym, czego nie chcesz widzieć.
To, co zapisano w przeszłości, określa naszą przyszłość.
Gabrielo.
Gabi, to ja.
To tylko wspomnienie. Nie słyszy cię.
Gabriela nie była taka jak ty. Była pełna szacunku.
Znalazłam to przy rzece.
To chyba twoje.
Zgubiłem to dawno temu.
Długo tego szukałem.
Był mojej siostry.
Marii Caninany.
Maria zniknęła w dniu ataku na wioskę.
Nigdy już jej nie widziałem.
Zwrócisz jej to.
Ty nie. Ona to zrobi.
Ona?
Amulet cię tu przywiódł.
Znalazł się u ciebie nie bez powodu.
Skąd mam wiedzieć, komu go dać?
Będziesz wiedziała.
Czego chcesz od Luny?
Jej przeznaczeniem jest zwrócić nam opiekuna Marangatu.
Zrozumie, że światem nie rządzą jej pragnienia.
To ciężkie brzemię dla tak małej dziewczynki.
Stawka jest wysoka. Las potrzebuje obrońców.
Las i moi ludzie to jedność.
Wszyscy są odpowiedzialni.
Nie wiem, co będzie, jeśli nie utrzyma mocy w ryzach.
Trzymaj się od niego z daleka.
Może ukraść też twoje moce.
Sawką
jest wszystko.
Jeśli nauczy się kontrolować te moce, ma szansę.
To zbyt ryzykowne.
Bez twoich mocy...
200-letnia istota jak ty...
Nie zostawię Erica.
Wierzę w niego.
Inês.
Moja córka...
to wszystko, co mam.
Zrobiłem to, żeby ją chronić. Rozumiesz to, prawda?
Nie rozumiesz.
Miłość nie może być egoistyczna. Musimy się dzielić.
Proszę.
Proszę. Pozwól mi odejść.
To wszystko dzieje się w twojej głowie.
Bo myślisz tylko o sobie.
Nie.
Nie jestem taki.
Byłem w policji ekologicznej.
Latami robiłem wszystko, by chronić przyrodę.
Jeśli to twoje powołanie, to jak straciłeś je z oczu?
Inês, nie.
Nie, Inês.
Inês.
Przepraszam, Inês.
Przepraszam.
Nie, Inês.
Inês. Nie!
Inês.
Nie.
Co to za przebranie, Déboro?
Zabiliście moją matkę.
Zabiliście mojego brata.
Zabraliście mnie moim ludziom.
Okłamywaliście mnie całe życie.
Uznałem, że możesz być przydatna.
Ale okazałaś się bezużyteczna.
Odejdź, Castro.
Albo co?
Straciłaś jad, Caninano.
Wcześniej byłaś bezużyteczna,
a teraz jesteś tak samo bezużyteczna jak wszyscy tutaj.
Zawsze byłeś tchórzem.
Słabeuszem.
Zawsze chowałeś się za innymi.
Pokażę ci tchórza.
- Cholera! - Uciekaj!
Zostaw ją.
Nie jest nam potrzebna.
Gdzie jest dziewczynka?
- Spokojnie. - Zabierzcie mnie do Marangatu. I to już.
Lazo cię tam zabierze.
To zacznij iść, staruszku. Dalej!
Tato!
Zabiłeś Inês.
Luno.
To ja.
Chciałem cię chronić, kochanie.
Chciałem cię chronić.
Zabijając jedyną osobę, która się mną opiekowała?
Nie wiedziałem, że to ją zabije, Luno.
Nie wiedziałem, że to ją zabije.
Nie wiedziałem.
Nie mogę cofnąć tego, co zrobiłem.
Ale jesteśmy tu nie bez powodu.
Inês o tym wiedziała.
Nie powinnam była cię sprowadzać.
Muszę dostać się do Marangatu.
Wiem.
To nasze przeznaczenie.
Cholera!
Gdzie jest Marangatu, staruszku?
Czy ta droga kiedyś się skończy?
Cholera jasna.
Co tu się odpierdala?
Próbujesz mnie oszukać?
Przechodziliśmy już obok tego drzewa.
Czemu nie błyszczą ci oczy?
- Czemu? - Już tego nie umie.
A ja nie mogę zmienić się w wilka.
Nie zagoiło mi się samo.
- Zostaw go, proszę! - Cicho bądź.
Ci dwaj są bezużyteczni.
Zabij ich.
Nie!
Lazo stracił moc,
ale zna drogę.
Zostaw go w spokoju!
Zaprowadzę was.
Zostaw chłopca.
Ruchy, staruszku.
Mój sen.
To się wydarzyło w moim śnie.
Nie słuchałam Inês.
Twoja mama jest z ciebie dumna.
Musimy zrobić to, co należy.
Nie mogę trzymać tych mocy w sobie.
Nie powinniśmy tu być sami.
Inês mówiła mi, że inne moce chronią to miejsce.
Puść go.
Niech przejdzie.
Co się stało, staruszku? Powiedz mi.
Próbujesz nas oszukać, staruszku?
Od kiedy widzisz?
Znów widzę.
A jeśli znów widzę...
Gdzie są wszyscy?
Szybciej!
Uciekaj!
Dalej!
Pomóż mi! Dalej!
Lazo.
Mała Luno.
Patrz!
To twoje.
Nie szukałam złota.
Idź własną ścieżką, Caninano.
Słyszysz?
Dobra.
To moja ziemia.
Ludzie stracili kontakt z naturą.
Natura i ludzkość nie wykluczają się.
Musi istnieć równowaga, żeby mogli współistnieć.
Ludzie muszą zrozumieć,
że to nie tylko nasza walka.
Nie tylko rdzenni mieszkańcy
muszą chronić naturę.
Ale to wasze zadanie, żeby w tym celu
użyć swojej mocy.
Biorąc pod uwagę dowody,
rodzina Castro musi zadośćuczynić
rdzennym mieszkańcom tego kraju.
Muszą otrzymać wyrok proporcjonalny do lat zniszczenia,
bólu i cierpienia,
które ich rodzina spowodowała.
Zniszczenia przyrody
nie da się cofnąć.
A ofiary zginęły na zawsze.
Ale surowy wyrok
pokaże im, że nie ma już miejsca
dla innych pokroju rodziny Castro w tym kraju.
Odzyskamy wiarę w sprawiedliwość
i nadzieję na przyszłość.
Proszę powstać.
Za przestępstwa nielegalnego wydobycia minerałów,
skażenie wody toksycznymi materiałami
i stworzenie organizacji przestępczej,
uznaję
Castro Júniora winnym.
- To jakiś żart? - Sprawa zamknięta.
- Co jest? - To koniec.
To żart, wysoki sądzie?
- Koniec. - Głupia sędzia.
Wyjdę za dwa tygodnie.
A teraz? Jesteśmy blisko?
Jesteśmy.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz