Jaciaro!
Jaciaro.
Dzieci.
Zachowaj spokój. Nic im nie będzie.
To błogosławieństwo.
NIEWIDZIALNE MIASTO
Luno?
Skarbie?
Luno?
Co się stało?
Ukąszenie węża.
Serce jej wali, ale jest zimna. Co mam robić?
Cholera.
To nie jest zwykłe ukąszenie węża.
Ale wiem, kto może pomóc. Musimy zabrać ją do pajé.
- Nic nie możesz tu zrobić? - Nie.
To duchowy jad. To ją pochłonie.
Jaciara to nasza jedyna nadzieja.
Chodź.
Bento
uratował życie Lazo.
Naprawdę myślałeś, że cię zostawię?
- Chodź. Musimy iść. - Nie!
Luna nas potrzebuje.
Jest z tatą.
Na tym polega niebezpieczeństwo.
Nie prosiłaś o dziewczynę.
Prosiłaś mnie o drogę do Marangatu.
Nieprawdaż?
Zniszczyli dom
i zabrali dziewczynę.
To koniec, Déboro.
Wszystko nie tak.
Szefie.
Zobacz, kogo znalazłem w twoim biurze.
Córka pajé we własnej osobie.
- Miała tę teczkę. - Wezmę ją.
Wiem, dokąd jadą.
Do wioski.
Wykorzystamy ją, żeby negocjować wymianę.
Clarice nas nie kryje. Jest prokuratorem. To się źle skończy.
Nie przejmuj się.
Zajmiemy się nią.
Rób, co chcesz.
Ale ja nie jadę.
Muszę wyrównać rachunki.
Ale tym razem zrobię wszystko po swojemu.
Chodźmy, Danilo.
Musi odpocząć.
Uruchomię łódź.
Luno. Skarbie, zaopiekuję się tobą.
Będzie dobrze. Odpocznij.
Co tu robisz?
Mogę z nią porozmawiać?
Pewnie.
Pilnuj jej.
Lazo i ja jesteśmy tu z tobą.
To ja, Luno.
Bento.
Tato!
Skarbie!
Pobiegłem do rezydencji...
jakbym był wilkiem.
Ale kiedy tam dotarłem, wszyscy uciekali.
Poza Lazo,
którego Bento uratował z ognia.
Jesteś wilczym chłopcem.
Byłem nim.
Wciąż jesteś.
Muszę siku.
Zatrzymaj się.
Wyłaź.
Nie zrobię tego przy nim.
Zabiorę ją.
W razie czego wołaj.
Pospiesz się.
Widziałam u ciebie Muiraquitę.
Ukradłaś ją?
Danilo mi ją przyniósł.
Rozumiem.
Zabił Honorata.
Byliście nierozłączni.
Nazywał cię Horo.
Horo!
Wsadź ją do auta.
Zamknięte, Déboro.
Déboro, nie rób tego!
Nie rób tego!
Zaczekaj, Inês.
Nie jesteśmy sami.
Nie jesteście tu mile widziani.
Czekaj.
Musimy porozmawiać z Jaciarą.
Moja córka...
Została otruta. Ukąszenie węża.
Czeka na was.
Odchodzisz razem z Mule
czy przed nią uciekasz, ojcze?
Co się stało?
Jakbyś zobaczył ducha.
Fakt, dawno nie byłem w domu Bożym.
Ale po co ta mina?
Kiedy Clarice mnie z tobą zdradziła,
odpuściłem.
Bo jestem dobrym człowiekiem.
Bogobojnym.
To było dawno temu, Castro.
- To był błąd. - Rozumiem.
Nigdy się nie kochaliście?
Jesteś sługą bożym.
Nie powinieneś pożądać żony bliźniego swego.
Przejdźmy się.
Chodź.
Wpuść ich.
Nie może tu być. Otacza go zła energia.
Za dużo sił w jednym ciele. Jego obecność może zrujnować rytuał.
Hej, ty.
Co?
Nie możesz zostać.
Mogę pomóc. Jestem jej ojcem.
Ma tylko mnie.
- Powiedz jej. - Ona to wie.
Wie.
Wszystko będzie dobrze.
Chodź, Ericu.
O nie.
Wyszli z chaty.
Pani Inês wygląda na wściekłą.
Co się stało w piwnicy?
- Luna została ugryziona... - Widziałam twój wzrok.
Ukradłeś moce Débory, prawda?
Dlaczego to zrobiłeś?
Próbowała zabić moją córkę.
Gnijesz od środka.
Co oni mówią?
- Nie wiem, ale źle to wygląda. - Ma w sobie klątwę węża.
Co? Ona też nie chciała swoich mocy?
Zabrał je bez jej zgody.
Nie panuje nad sobą.
Gdy jest wzburzony, wszyscy wokół niego są w niebezpieczeństwie.
Ojcze Venâncio,
przeczytaj fragment Biblii.
Księga Powtórzonego Prawa, rozdział 32, werset 35.
„Moja jest odpłata i kara,
w dniu, gdy się noga ich potknie.
Nadchodzi bowiem dzień klęski”.
Słowo Boże jest takie piękne, prawda?
Szkoda, że ludzie źle je interpretują.
Faktycznie.
Jak ja kiedyś.
„Przyłóż mnie jako pieczęć na serce swoje, albowiem miłość mocna jest jako śmierć”.
Zamknij się.
Złamałeś przykazanie.
„Twarda jako grób zawistna miłość.
Węgle jej jako węgle ogniste”.
- Zamknij się. - „I jako płomień.
Wody wielkie nie mogłyby zgasić jej...”
Zamknij się na zawsze.
Wstawaj.
Zmierz się ze strachem i odrzuć go.
Luno!
Strach cię zatruwa.
Tato!
Nie zmierzy się ze swoimi lękami.
Jad dociera do jej serca.
Musi się uspokoić.
Nie da rady.
Jej ciało stygnie.
Zostań tutaj.
Zajmę się tym.
Jaciaro.
Wszystko w swoim czasie. Ona jest teraz najważniejsza.
Nie słyszy cię.
Moja mała...
Znam twoją siłę.
Musisz pamiętać, co cię tu sprowadziło.
W porządku.
To był tylko zły sen.
Nie, mamo. To było prawdziwe.
Co się stało tym razem?
Wąż ugryzł mnie w szyję.
Nienawidzę węży.
Nie mów tak.
Wiesz, że węże są święte dla wielu rdzennych mieszkańców?
Dlaczego są święte?
Bo węże symbolizują zmianę.
Gdy wąż rośnie,
zmienia skórę,
by dopasować się do nowego ciała.
My też tacy jesteśmy.
Dzieją się różne rzeczy i się zmieniamy.
Czyli węże nie są złe?
Wszystko w naturze zawiera dobro i zło.
- Nawet ja? - Nawet ty.
Nawet mama i tata.
Nauczyłam się tego od pewnej mądrej kobiety,
którą poznałam w wiosce w Pará.
Pozbądź się lęków, by odnaleźć swoją prawdziwą drogę.
Ta mądra kobieta powiedziała mi, że pewnego dnia
będę wiedziała, komu dać ten amulet.
Będzie cię chronił, gdy mnie nie będzie.
Pewnego dnia ty też będziesz wiedziała, komu go dać.
Jesteś silną kobietą, Luno.
Potrzebują cię.
Cześć.
Wiedziałam, że ci się uda.
Inês.
Widziałam mamę.
Co ci powiedziała?
Że jestem silna.
Wiem.
Dlatego tu jesteśmy.
Znałaś moją mamę?
Była w Marangatu.
Jestem tu z powodu Muiraquity, prawda?
Musisz dokończyć to, co zaczęła twoja matka.
Musisz znaleźć jej prawdziwego właściciela.
Zrobię to dla niej.
Dalej. Chodźmy.
Takie wejście do społeczności w niczym ci nie pomoże.
Poczuj naszą ziemię.
Wiesz, że jesteś jedną z nas?
Dlatego zostawiłaś swojego pachołka.
Skomplikowałby wymianę ciebie za dziewczynę.
- To dużo? - Tak.
Honorato był twoim bratem.
Zostałaś skradziona, jak wszystko inne w tym domu.
Mario Caninano.
Nigdy nie przestaliśmy cię szukać.
Pokonała strach i truciznę.
Musi natychmiast udać się do Marangatu.
Do Marangatu.
Tam musimy iść.
Uważaj na jej ojca. Jest niebezpieczny.
Co powiedziała?
Kazała nam się spieszyć.
Podziękuj.
Nie może tam wejść.
Idzie do środka, Lazo.
Nie może!
Inês zabroniła, panie Ericu.
- Idę po córkę. - Nie.
Skarbie.
Mówiłam, żebyś tu nie wchodził.
To miejsce uzdrowienia.
Co z nią zrobiłaś?
Czemu upierasz się, żeby kontrolować jej los?
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz