NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Centrala już czeka na update?
Szybcy są.
Tata nie żyje.
Atak serca.
Co? Kiedy?
Wczoraj.
Och, skarbie...
Przygotuję nas do wyjazdu,
odbiorę dzieci ze szkoły, możemy być tam jutro.
Wracamy do domu.
To ci dopiero straszna historia.
Dalej, skarbie. Nie wymiękaj.
Śmierć dziadka to zdecydowanie nieczyste zagranie. Zaufaj mi.
Zapowiada się dobrze.
Pomyślcie, dziadek odludek,
tajemniczy miejscowy bogacz...
nagle pada trupem pod prysznicem.
Władze mogą sobie mówić o „naturalnych przyczynach”,
ale każdy telemaniak wie, jak to się skończy.
Lokalny brytyjski autor odkryje, że to zaplanowana zbrodnia.
Liczę, że Angela Lansbury będzie na pogrzebie.
Kobieta ma prawdziwą klasę.
Japońskiego nauczyłeś się, oglądając Napisała: Morderstwo?
Trzy sezony Drużyny A po mandaryńsku i Pekin był mój.
- A to nie zasługa oprogramowania? - Nie umywa się do telewizji z lat 80.
Przekaż to centrali.
Pomoże korpoterrorystom sprzedawać ubezpieczenia.
Żadni z nas korpoterroryści i nie sprzedajemy ubezpieczeń.
No tak. Wybacz. Chodziło o „ocenę ryzyka”.
Mamy tu oddać hołd dziadkowi
- a potem sayonara Barington. Zrozumiano? - Jasno i wyraźnie.
Oddasz nam już identyfikatory? To własność firmy.
Co myślicie o nowej szkole?
Jest git. Dołączyłem do klasy maturalnej na Facebooku.
Viv?
Mają wypasione laboratoria.
Jest blisko parku Nakanoshima
i pączki w dzielnicy Naniwa mają boską czekoladową polewę.
A uczniowie? Ktoś ciekawy na roku?
Minęło trzy tygodnie.
Wiem, ale miałaś się postarać tym razem...
Daj spokój, nowy język, nowa szkoła. Trochę luzu...
...i uspołecznić się.
Zatruwacie mi życie, bo szkoła służy mi do rozwoju,
a nie do Insta i fałszywych znajomych.
Jesteś wybitną uczennicą.
Ale poćwicz relacje z ludźmi. Miałaś spróbować.
Idźcie się wysikać, ja zatankuję.
Viv, chodźmy.
Witam.
Jest paliwo?
- Niezła ze mnie sztuka. - Co to jest?
Macie na mnie haka.
To na pewno jedzie ze mną do domu.
Co to?
PRZEPOWIE WAM PRZYSZŁOŚĆ
Przeznaczenie to nie przypadek,
lecz kwestia wyboru.
Jeśli chcesz poznać swój los,
Wyrocznia Omari może ci go ukazać.
- Chcesz poznać swoją przyszłość? - Kijowe do bólu.
POZNAJ SWOJE PRZEZNACZENIE
TWOJE PRZEZNACZENIE WSZYSTKO, CO UKRYTE, BĘDZIE UJAWNIONE
To trwa całą wieczność.
- Może nam pan napełnić bak? - Proszę zrobić to gdzie indziej.
Jest jakiś problem?
Chodzi o nią. Nie jest tu mile widziana.
Co powiedziałeś?
- Co tu się dzieje? - Nie warto, skarbie.
- Dzieciaki, wsiadajcie. - Rasizm?
Viv, wsiadaj.
Skarbie, odpuść.
Masz szczęście, koleś.
Witam w domu, tato.
Miło jest wrócić do Wayne Manor.
Viv, są jakieś szanse na Wi-Fi?
Liczę na to.
Gdzie ty byłeś, młodzieńcze?
Odwiedziłem Setha w mieście.
Jest druga rano! Nie odwiózł cię do domu?
Skąd to masz?
Fred?
Frederick.
Gdzie twój brat?
- Gdzie Seth? - Tato!
Naprawdę muszę siku.
Dobra, załatwmy to.
Trzy dni, kochanie.
To dlatego tata i dziadek nie dogadywali się!
Same te gobeliny to znęcanie się nad dziećmi!
Spójrz na to.
Puk, puk!
Halo?
Oto i oni!
Wróciła marnotrawna rodzina.
Moje najgłębsze kondolencje. To musiał być dla was straszliwy szok.
- Samuel był... - Przepraszam, kim pani jest?
Sandra St. Claire.
Zajmuję się spadkiem po pana ojcu i wykonuję jego ostatnią wolą.
Wspaniale. To moje żona, Deloris.
Witam w Barington-on-Hudson.
Nie pamiętasz mnie, prawda?
Dee-Dee Lang? Rocznik 1987.
Jedyna czarna w klasie?
Deloris Lang. No tak, oczywiście.
Nasze dzieci, Geoff i Vivian.
- W jakim wieku? - Siedemnaście.
Bliźniaki.
A to ciekawe.
Moja córka Madison jest w waszym wieku. Odwiedza mnie co drugi weekend.
Trzy lata po rozwodzie. Nie pytajcie.
Sytuacja z byłym to jakiś koszmar.
Powinniście tu urządzić zabawę, schadzkę, czy jak to teraz nazywają.
- Byłoby cudownie... - Ale spędzimy tu tylko kilka dni...
To następnym razem.
Kopia testamentu Samuela,
w tym zalecenia odnośnie pogrzebu,
czym osobiście się już zajęłam.
A także zapieczętowany dokument pozostawiony wyłącznie tobie.
W późniejszym czasie trzeba będzie omówić
temat konserwacji domu...
Sprzedamy ten dom. Wybierz agenta, który szybko go wypchnie.
Boże, ta dziewczyna nie nadaje się do Presidio.
Jezu, ty się ledwo nadajesz,
a jesteś jednym z nas.
- Już się jasno o tym wyrażałeś. - Margaret, przemów chłopcu do rozsądku.
Na miłość boską, Fred!
Dołączenie do Presidio to ważny krok dla każdego.
Istnieje dłużej niż ten kraj.
Nie jest dla ludzi o miękkim sercu.
Ale Seth się nadał.
Seth?
Seth był silny...
i zobacz, co się z nim stało.
Będzie ci wystarczająco ciężko,
żeby spełnić oczekiwania wynikające z nazwiska.
Jeśli wciągniesz do tego tę dziewczynę,
tylko to sobie utrudnisz.
Nie pytałem o zgodę.
- Frederick! - Frederick!
Rozpoznano agentkę Deloris Shabaz Allen.
- Weryfikacja broni. - Dostęp do ekwipunku.
Rozpoznano agenta Fredericka Charlesa Allena.
Włącz główny interfejs.
Czy wymagana jest dalsza pomoc?
Nie, dzięki.
Zajmę się tym.
Wyślij wszystko nowojorskiej centrali i uruchom trwałe protokoły wyłączania.
Proszę potwierdzić: agent Samuel Allen nie piastuje już tej posady.
Agent Samuel Allen nie żyje.
Połączenie przychodzące z centrali w Nowym Jorku. Edith Mooreland.
Wierzysz w karmę, agencie Allen?
A powinienem?
Ja muszę wierzyć, że w jakiejś mierze wszechświat karze zło.
On nie był złym człowiekiem.
Upartym palantem? Oczywiście.
Myślę, że każdy ma w sobie nieco zła. To pozwala wykonać robotę.
Twój ojciec był dobrym agentem. Wszystkiego mnie nauczył.
Mówienie źle o zmarłych przynosi pecha.
Ale w tym wypadku chyba zrobię wyjątek.
Żałuję, że nie usłyszę twojej mowy pogrzebowej.
Wszystko, co tu miał, załadowałem Nowemu Jorkowi.
Większość danych jest dosyć stara.
Samuel był raczej aktywny, odkąd zwolnił miejsce w radzie.
Zachował sobie portal z przyzwyczajenia.
Agenci Presidio nigdy de facto nie idą na emeryturę.
Co? Nie ma planu emerytalnego?
A wziąłbyś go, gdyby był?
Nikt nie lubi zaglądać z zewnątrz.
Nie po tym, co robimy.
Jak radzą sobie Deloris i dzieci?
Możemy przestać udawać, że to wielka tragedia?
Przenoszę was oboje do Oslo.
Wszystko wskazuje na hiperaktywny październik.
Satelity pokazują strefy aktywności przy granicy fińsko-rosyjskiej.
Wiem, że zadomowiliście się w Japonii, ale potrzebuję czołowych agentów.
Od kiedy?
Od czwartku.
Myślałem, że październiki się uspokoiły i teraz jesteśmy górą?
Bo tak jest. Ale nie w tym roku.
Wiesz, co uwielbiam we współpracy z tobą, Edith?
Twoje wyczucie czasu i okazji.
Moje kondolencje.
KONIEC TRANSMISJI
Z tego co słyszałem, dziadek właściwie wypędził babcię.
Dziwisz jej się? Małżeństwo z odludkiem musiało być czadowe.
Z Margaret też na pewno nie żyło się lekko.
Po siedmiu latach na Florydzie raczej nie złagodniała.
No nie.
- Myślisz, że będzie na pogrzebie? - Nie.
Intrygujące. Ciekawe, co jest w środku?
Tak, czuję mistyczne moce, które czają się w środku.
Po drugiej stronie tych drzwi jest...
więcej badziewnych antyków.
Dołączyłeś do wojny z nauką.
Hej, wszyscy!
Robi się późno.
Mam tu kilka rzeczy do zrobienia. Wróćcie może do hotelu?
Co?
Poważnie?
Zawsze mieszkamy w hotelach. Jesteśmy w domu, w którym mieszkałeś,
a ty wolisz nas umieścić w pokoju,
który pod ultrafioletem przypominałby obraz Jacksona Pollocka?
Nie każdy nienawidzi tego miejsca tak jak ty, tato.
Część z nas chciałaby poznać historię rodziny.
- Powiedzieć ci? - Tak.
Twoi przodkowie zakładali ten kraj, wybudowali ten dom, który sprzedamy.
Koniec lekcji historii.
Tym razem zgadzam się z Viv, tato.
Opcje motelowe są kilkakrotnie straszniejsze od tego.
Nocowanie tutaj nie byłoby głupim pomysłem.
Sprawdźmy dokładniej teren na broń i sprzęt,
przygotujmy pod ekipę porządkową Presidio. I Geoff nie myli się co do moteli.
Dobrze.
Chwyćcie rzeczy, wybierzcie pokój. Komu pizzę?
- Poważnie? - Tak.
Biorę większy pokój!
SETH ALLEN PIERWSZE MIEJSCE
Mój Boże.
Przepraszam!
Tato jeszcze nie płakał.
Nie przed wami.
Po prostu...
to był jego ojciec.
Twój tata i dziadek Samuel mieli skomplikowaną relację.
Nienawidzili się.
Dziadek Samuel zapewne uważał,
że robi dobrze dla twojego ojca.
Widać była tu różnica zdań.
A ty co uważasz?
Myślę...
Nie wiem. Myślę, że...
trudno jest być rodzicem i nie zawsze sprawy są czarno-białe.
Oczywiście, jesteśmy wyjątkiem.
Nie wyobrażam sobie, co zrobiłabym bez ciebie lub taty.
Skarbie, mamy tak samo z wami.
A między nami jest inaczej.
Myślę, że tata jest smutny,
choć tego nie pokazuje.
Każdy inaczej dzieli się smutkiem,
więc najlepiej dać ojcu znać, że wesprzemy go,
gdy będzie tego potrzebować.
Możemy się sporo naczekać.
Tak.
Idealnie.
Tak.
Ten?
Czy ten?
Daj spokój.
Nie jesteśmy grabarzami, tato.
Nie bójmy się urozmaiceń.
Ten mi się podoba, był w szafie dziadka.
Należał do mojego brata.
Setha?
Ile miałeś lat, gdy on...
Mniej więcej tyle, co ty teraz.
Jak umarł?
Był w klubie... na Manhattanie.
Ktoś go dźgnął.
Wygląda dobrze.
Fragment „Listu do Rzymian”, rozdział szósty...
Zatem przez chrzest zanurzający nas w śmierć
zostaliśmy razem z Nim pogrzebani po to...
PAMIĘCI
...abyśmy i my wkroczyli
w nowe życie.
PAMIĘCI
Dobroczynność Samuela Allena była znana
i równie wielka, jak wpływ jego przodków na losy tego miasta.
Był patronem Barington-on-Hudson.
Jezu, przyjechała.
- Powiedzcie mi, że wciąż nie żyje. - Świetne wyczucie.
Już po pogrzebie.
Umarłam po tysiąckroć z tym mężczyzną, żaden z was nie był na tych pogrzebach.
Poza tym nie znoszę lizusostwa.
Boże, to miasto jest pełne pasożytów.
Ale rychło zamknę za sobą ten rozdział.
Gdzie Deloris i dzieci?
Pojechali na lody.
Szykują się na pretensjonalną imprezę.
To, co nazywaliśmy w domu: „sobotą”.
Jak ja tęsknię za tamtymi przyjęciami.
Zadziwia mnie, jak młodniejesz z każdym rokiem.
Zostało coś jeszcze
z funduszu powierniczego czy wszystko już wydałaś na to?
Po pierwsze, piękno jest bezcenne.
W odpowiedzi na pytanie, ty chciwy dupku, zostało jeszcze mnóstwo.
Idę wypoczywać, aż się skończy ta farsa.
Stypę też ominiesz?
To po co przyjechałaś?
Chcę spędzić nieco czasu z wnukami.
James!
Minęło kupę czasu.
Zostajesz?
To jakiś problem?
- Mamo, dlaczego naprawdę tu jesteś? - A jak myślisz, skarbie?
Chcę ten dom.
Kurwa...
Viv!
- Pamiętasz Sandrę? - Z wczoraj?
- Tak. - Pewnie.
Rety, wspaniały strój.
Maddy, skarbie! Chodź tu.
Maddy, przedstaw Vivian swoim przyjaciołom.
To naprawdę świetna ekipa.
Jezu Chryste, matko. Jestem Madison.
Poszukam sobie alkoholu.
Geoff.
Geoff, chodź tu.
No chodź.
To mój syn, Geoff.
- Poznaj... - Bill Mishra.
Tak. Przyszłego burmistrza, Billa Mishrę.
- Taki jest plan. - Miło mi.
Mój syn, Phillip.
Przednia impreza, co?
Mus łososiowy jest prawie jadalny.
Tak.
Niezręcznie.
Cześć, nieznajoma!
Ja pierniczę!
Co za niespodzianka!
Ile to już lat?
Piętnaście? Dwadzieścia lat?
Kawał czasu.
Trzeba było częściej dzwonić.
Albo chociaż raz.
- Przepraszam. - Takie życie.
Było, minęło.
Chciałam się przywitać i złożyć kondolencje.
Straciłaś nie tylko teścia, ale też...
- Nienawidziłaś go, prawda? - Dogłębnie.
O nie...
Sama wybrałaś tę rodzinę.
Ale wydostałam się z tego cholernego miasta.
A ja postanowiłam zostać.
Mam nowych przyjaciół. Ty pewnie też.
W końcu objechałaś świat na wielkim wypasie.
No tak, światek ubezpieczycieli.
Splendor zerowy. Zaufaj mi.
A co z tobą?
Tak się składa...
- że mam starą pracę twojego ojca. - Rety!
Byłby bardzo dumny.
- Naprawdę? - Tak.
Dziękuję.
- To samo biuro? - Ten sam fotel.
To Barington-on-Hudson.
Tu się nic nie zmienia. Na pewno to już zauważyłaś.
Wczoraj wpadliśmy po drodze do Hudson Auto po paliwo.
Ojciec Basila praktycznie kazał mi się wynosić z jego terenu.
Nie bierz sobie tego do serca. Odejście Baza dobiło jego ojca.
Jak to?
Nie wiesz.
Chodź tu.
Pamiętasz pożar w aptece Killigana?
Okazało się, że zrobił to Baz. Odsiedział siedem lat
za włamanie, podpalenie...
Widok jego starych kumpli wprawia starca w szał.
Wypiję za to!
Ty z Fredem Allenem to wielki szok.
Zyskuje po bliższym poznaniu.
Chyba się dobrze bawi.
Tak, to ja...
Idź.
Wspaniale, że jest tu wasza rodzina. Może zrobimy coś kiedyś razem.
- Cześć, skarbie. - Hej.
- Miło mi. - Bill Mishra.
- Moja żona. - Wspaniale.
- Ukradnę go. - Na razie.
Pogadamy później.
Czyżbym podpadł?
To była Gina Fernandez?
Szeryf Gina Fernandez.
Kurde! Dobrze wygląda.
Spokojnie, tygrysie.
Dlaczego moja rodzina założyła
miasto pełne pustych dupolizów.
Poważnie, wszystkim zależy tylko na jego pieniądzach.
Nie przeszkadzało mi to.
- Miło było zobaczyć Ginę. - Dee, przeżyłaś tu piekło.
Upiłeś się na stypie ojca.
Wiem, że powrót budzi na nowo wiele emocji,
- ale ich unikanie... - Nie! Bez psychoanalizy!
Nie mam nastroju.
No tak, bo do introspekcji potrzebujesz specjalnego nastroju.
Mój tata był egocentrycznym dupkiem. Czego ty chcesz?
Łez?
Chcę normalnie porozmawiać, Fred.
Unikasz tego od dawna.
Chociaż na razie wystarczyłoby mi, że nie urąbiesz się przy dzieciach.
Rety, tata jest nawalony.
Prowadzimy prywatną rozmową. Ale „nawalony” to właściwe słowo.
Och! Jak się trzymasz, skarbeńku?
Dobrze, a ty?
- Boże... - Dobrze.
Cześć, tato.
Catering wpadł w panikę, bo ponoć skończyło się Prosecco i wino.
Do tego stosunek przekąski do snoba jest zatrważająco niski.
Powiedz im... Masz.
Że pojedziemy na zakupy.
Po pierwsze, to przecież ich robota.
- Po drugie, czy powinieneś prowadzić? - Twój tata musi się przewietrzyć.
Twoja mama poprowadzi. Będę nadzorować.
Tylko nie za długo. Ludzie zaczynają trzeźwieć.
Poza tatą.
Wybacz, że jestem dupkiem.
Wiesz co?
Walić wynajęte auto.
Pocałuj mnie w dupę, Barington!
- Mój Boże. - Spójrz na to.
Ile wspomnień.
Tęskniłam za tym rupieciem.
Daj mi ją tu.
Za to ja tęskniłem za tym...
Boże.
Myślisz, że nie mają pojęcia?
Nie! Żadnego!
Gdyby ci debile wiedzieli, co mój tata naprawdę robi...
Czym naprawdę się zajmujemy...
- nie prosiliby nas o kasę. - Uciekliby z krzykiem.
„Potwory! Boże, pomóż mi!”
Cholera.
Wiesz, czy...
Niech mama go sobie bierze.
- Co? - Dom.
- Poważnie? - Tak.
To jedno wielkie pieprzone kłamstwo.
Przysięgam, chcę stąd wypierniczać jak najszybciej.
Myślisz, że się różnimy?
Wszystko, co robimy, nasza praca, nasza przeszłość...
- to kłamstwo. - To co innego.
Gówno prawda, Fred.
Nasze dzieci nie wiedzą, kim jesteśmy ani kim one są.
I tak ma zostać.
- Bo to zbyt niebezpieczne? - Żebyś wiedziała.
Może zbyt niebezpieczne jest im nie mówić?
Jeśli zapuka do nich nasz świat, nie są na to gotowe, Fred.
Nie są już małymi dziećmi.
Możemy je chronić.
- Wiesz, o co mi chodzi. - Wiem, że psujesz niezłą fazę
po tej przedniej maryśce.
- Temat nie został zamknięty. Uwierz mi. - No dalej.
Właśnie zmarł mi tata.
To było słabe.
- Co? - Palę.
Pamiętasz,
kiedy ostatnim razem byliśmy w tym aucie na haju?
- To był czad! - Pilnuj swej misji, agentko Allen!
Jezu.
- Skoro idziemy... - Sześć dolarów. Weźmy trochę tego.
Zrób mi przysługę i chwyć gorzałę.
Biorę to. Moje ulubione!
Cholera.
Czuję w powietrzu siarkę i miedź.
Ja też.
Nie mamy porządnej broni ani skanerów.
Trzeba się tym zająć po staremu.
Mam ich.
Jest ich dwóch.
Mają cel.
Zrobiło się ciekawie.
Trzeba było zostać w aucie.
To była dobra trawka.
- Dlaczego dostałem to? - Bo jesteś pijany, skarbie.
Egoistka.
Pracowałem kiedyś w reklamie.
Tak.
Korposzczur przez 15 lat.
Byłem wiceprezesem.
Dostawałem roczne bonusy. Wszystko.
Pamiętasz reklamę dla J-Money's Pink Lemonade?
Gdy pragnienie daje się we znaki! J-Money's...
Tak, znam to.
To znaczy...
Nie jest zbyt dobre, zgoda.
Bonus roczny za to był wypasiony!
Tak.
Co to w ogóle znaczy „wypasiony”?
Niech zgadnę... Dobra płaca, godziny do kitu.
Wypaliłem się, stary. A potem przez kolejne 20 lat byłoby...
Jeszcze więcej tego samego?
Więc uznałem, że to walę.
Za udziały kupiłem czadową przyczepę.
Ruszyłem ze swoją panią w trasę.
Poza tym to już nie jest to samo. Pamiętasz prawdziwe klasyki?
Pięć, pięć, pięć, dwadzieścia dwa, dwadzieścia dwa!
Pizza Gino dostarczona zawsze ciepła!
Jesteśmy otwarci do późna
Tak!
Pizza Gino! Uwielbiałem to.
- Tak! - Pamiętasz klasyki?
Boże, tak.
Wszystko jest teraz takie płytkie. Nie ma dumy ani radości.
- A media społecznościowe... - Boże, szkoda gadać.
Nie musisz tego robić.
Możemy z żoną ruszyć w drogę. Nigdy nas tu nie było.
Z oczywistych powodów nie łapiemy, żeby potem wypuszczać.
Z jakich powodów?
- Cóż... - Bo jesteśmy groźni?
Jako drapieżnicy? Wiesz, że jesteśmy wegetarianami?
Nasz gatunek nie je mięsa.
Zabijanie i jedzenie bezbronnych zwierząt jest obrzydliwe.
Nie jesteś bezbronny.
Jesteśmy zagrożeni wyginięciem... i poluje się na nas,
aż nasza rola ekologiczna straci znaczenie.
Kolego, wiem, znam twoją rolę. Dlatego mam taką pracę.
Próbuję ci wyjaśnić, że nie musisz być jak reszta Presidio.
Wydajesz się porządnym facetem, pozwól mnie i mojej żonie stąd odejść.
Każdy z nas idzie w swoją stronę.
- Nikomu nie stanie się krzywda. - A co z tym facetem?
Powieszony jak bydło. Chyba stała mu się krzywda.
Miał chorobę serca i nieleczoną cukrzycę. To przysługa...
- Nie mogę cię puścić. - Możesz.
Chłopie, jest sobota.
Przysięgam, że już nigdy, przenigdy
nie zobaczysz mnie ani mojej żony.
Miła rozmowa.
To facet od J-Money Pink Lemonade.
Niech się ten koszmar skończy.
Koszmar dopiero się zaczyna.
Testament dziadka?
- Nie masz wstydu. - To ciekawość.
Tato nie powinien zostawiać ważnych dokumentów na wierzchu.
Czyli gdziekolwiek.
No i?
Jasne jest to, że Sandy St. Claire nie zrozumie dokumentu sądowego,
choćby od tego zależało jej życie.
Babcia powinna wstąpić na ścieżkę wojenną. Niech miasto znajdzie innych sponsorów.
Koniec już z darmozjadami, choć my nic z tego nie dostaniemy.
Ale jesteśmy rodziną.
Na pewno?
Rozejrzyj się, Viv.
Masz jakieś dowody na to, że jesteśmy częścią dziedzictwa Allenów?
To centrala białego uprzywilejowania.
Nie zostaliśmy zaproszeni.
Mama mówi, że staruch ukrył gdzieś w tym domu miliony dolarów.
Popadł przez to w totalną paranoję.
- Przepraszam. - Wybacz.
Facet z zakładu pogrzebowego?
Zahaczasz o bycie żałosnym.
Madison!
Słuchaj...
Mógłbym przez to mieć spore kłopoty, ale też słyszeliśmy tę pogłoskę.
Chcemy zapytać o to naszego dziadka w seansie na żywo.
Seanse mnie przerażają.
- Powinniśmy to zrobić. - Pewnie!
A ta laska tutaj ma dryg do łączenia się z umarłymi.
- Co? To... - Naprawdę?
Nie interesują mnie ściemy.
Wiem, co to seans, ale...
Viv, nie bądź taka skromna. Ze staruszkiem miała świetny kontakt.
Kolektyw.
Chyba że wolicie ten cały festiwal rodziców...
Wchodzę w to.
- Zróbmy to. - Świetnie.
Dołączę, jak tylko załatwię nam koktajle.
Wspaniale. Jesteś fajny!
A ty nie?
Co ty robisz?
Miałaś próbować kontaktów z ludźmi.
Zamorduję cię za to.
Dobrze, ekspertko. Prowadź.
Nie wiem, co tam robiła ta dwójka, ale ekipa powinna przeszukać okolice.
Zgłoszę to.
Nie była to moja najlepsza robota. Myślisz, że lokalne władze to kupią?
Nacięłaś tętnicę szyjną, żeby ukryć ślady ugryzienia,
oderwałaś ucho, wyryłaś mu pentagram na tyłku...
Otworzę bar sałatkowy, jeśli gliny nie wpadną na trop seryjnego mordercy.
Dzięki, skarbie.
Sukienka była nowa.
- Na marginesie, panowałem nad sytuacją. - Nie ty, Fred, tylko on.
Lepsze to niż być znowu w domu.
Rety! Dość tej litanii użalania się!
Za 72 godziny wracamy do Osaki.
Oslo.
Edith znów nas przeniosła.
- Chyba sobie, kurwa, żartujesz. - Nie.
Zapisaliśmy dzieci do dobrej szkoły.
Wiesz, jakie to trudne w Japonii?
To niemożliwe, ale nam się udało. A teraz jebane Oslo?
- Trzeba zabić norweskie potwory. - Nie pojedziemy.
Co?
Presidio daje misję, my ją bierzemy. Tak to działa, Deloris.
Dobrze wiesz, dlaczego Oslo odpada. Nie jesteś w formie i wiesz o tym.
Nie tylko ty. My oboje.
Dwadzieścia pięć lat bez przerwy. Wypaliliśmy się.
Samuel odszedł i mogę ci powiedzieć, że już nie masz na to ochoty.
- Nie przez ojca dołączyłem do Presidio... - Tylko przez Setha.
Chciałeś, żeby Samuela to obchodziło. A teraz jesteś pewien, że siedzą u góry,
- osądzają cię i a na nic mi taki partner. - Wrócę do formy.
Nie chodzi tylko o formę.
Ale też o dzieci i o nas.
Czego chcesz ode mnie?
Czasu, Fred.
Powiedzieć Geoffowi i Viv prawdę o Presidio,
o tym, co tam czyha...
Wszystko.
- Z reguły lepiej jest to robić nocą. - Teraz nam nie wymiękaj.
Czy wolisz się wymknąć, pogadać po chińsku z bratem?
Odłóżcie telefony...
inaczej jego duch się nie pojawi.
Dziadku Samuelu...
zebraliśmy się tutaj w nadziei na twoją obecność.
Wejdź w nasz krąg, gdy będziesz gotowy.
Co do cholery?
Duchy z mej krwi...
dajcie znak, jeśli słyszycie.
Co do cholery?
Co z nią?
Mój Boże!
Zatrzymajcie to.
- Puszczaj! - Pieprzony dziwak!
Spieprzajmy stąd.
Napisy: Przemysław Stępień