‎[ดนตรีวังเวง]
‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎[เสียงมีดแทง]
‎[เอฟเฟกต์ระทึก]
‎[แนนโนะ] สิทธิ์ที่จะตัดสิน ‎และลงโทษคนผิด
‎[เสียงผู้หญิงสะอื้น]
‎คือความชอบธรรมของผู้มีอำนาจ
‎[เสียงผู้หญิงร้องไห้]
‎แล้วมันจะเกิดอะไรขึ้น
‎ถ้าผู้มีอำนาจนั้น
‎[เสียงคนขาดอากาศหายใจ]
‎ถูกพิพากษาซะเอง ‎[เสียงมีดแทง]
‎[เสียงแทงซ้ำๆ และเสียงร้องไห้]
‎[เสียงแทง]
‎[เสียงหายใจเฮือก]
‎[เสียงหายใจสั่น]
‎[ดนตรีเปิดเรื่อง]
‎[ดนตรีลึกลับ]
‎[ดนตรีระทึกตื่นเต้น]
‎เริ่มสงสัย ‎ในสิ่งที่ตัวเองทำแล้วใช่ไหม
‎[นักเรียน 1] จุนโกะ
‎เราทำบอร์ดกันอยู่น่ะ ‎เธอช่วยเราตัดกระดาษหน่อยได้ไหม
‎อ๋อ อือ
‎[ดนตรีหยุด]
‎สวัสดี
‎[แนนโนะ] แนนโนะนะ เป็นเด็กใหม่
‎จุนโกะใช่ไหม
‎ใช่จุนโกะเดียวกับ ‎ที่ได้ชีวะโอลิมปิกหรือเปล่า
‎อือ
‎เก่งจัง
‎ไม่หรอก
‎เราแค่ออกไปเล่น ‎แบบเด็กคนอื่นเขาไม่ได้
‎ก็เลยมีเวลาอ่านหนังสือ
‎แค่นั้นแหละ
‎แล้วทำไมต้องนั่งรถเข็นล่ะ
‎[แนนโนะ] ขาจุนโกะเป็นอะไรเหรอ
‎เราเป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วน่ะ
‎เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้ว
‎มันเป็นอะไรล่ะ
‎[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]
‎[จุนโกะ] โอ๊ย
‎[นักเรียน 1] จุนโกะเป็นอะไร
‎รีบพาไปห้องพยาบาลเร็วพาไปหาครูหวาน
‎[เสียงหอบหายใจ]
‎[นักเรียน 2] จุนโกะน่ะ ‎เป็นโรคฮีโมฟีเลีย
‎เวลามีแผลทีไร เลือดมันไม่ยอมหยุดไหล
‎อันตรายมากเลย รู้ไหม
‎ยิ่งถ้ากระแทกอะไรแรงๆ ‎ยิ่งแล้วใหญ่อะ
‎มันอาจถึงตายได้เลยนะ
‎น่าสงสารเขาเนอะ
‎โรคนี้
‎ไม่มีวิธีรักษาให้หายขาดด้วย
‎[นักเรียน 3] รู้แล้ว ‎ถ้าอยากช่วยก็ไปบริจาคเงินซะนะ
‎รายละเอียดอยู่ในเพจนี้เลย
‎[ส้ม] ร่วมทำบุญให้จุนโกะนะคะ ‎200 บาท
‎[คิตตี้] อยากให้จุนโกะ ‎มีอนาคตที่ดีค่ะ 50 บาท
‎[หนิงหนิง] อนาคตที่ดีอะไร ‎ราคาแค่ 50 บาท ทุเรศ
‎[คิตตี้] ห้าสิบบาทบริจาคทุกวัน
‎ดีกว่าพวกบริจาคร้อยสองร้อย ‎แล้วมาด่าคนอื่นนะคะ
‎(หนิงหนิง ธยากุล คิตตี้ คิตตี้)
‎[ดนตรีชวนสงสัย]
‎[หวาน] เวลาใช้ของมีคม ‎เราต้องระวังมากๆ รู้ไหม หือ
‎เวลาโดนทีเนี่ย
‎เราเจ็บเยอะกว่าคนอื่นน่ะ
‎[ดนตรีระทึก]
‎[ดนตรีหยุด]
‎อ้าว
‎นี่เด็กใหม่ห้องจุนโกะใช่ไหมเนี่ย
‎ค่ะ
‎แนนโนะค่ะ
‎[หวาน] แล้วมาที่นี่ทำไมเหรอ
‎[แนนโนะ] แนนโนะเป็นห่วงจุนโกะน่ะค่ะ
‎เมื่อกี้แนนโนะอยู่ในเหตุการณ์ ‎แล้วก็เห็นจุนโกะเขา…
‎[หวาน] อ้อ
‎ไม่ต้องตกใจหรอกจ้ะ
‎จุนโกะเขาเป็นเด็กอ่อนแออย่างนี้แหละ
‎แล้วครูก็ต้องฉีดยาให้ทุกวัน
‎[เอฟเฟกต์ระทึก]
‎[ดนตรีลึกลับ]
‎แม่รักลูกมากนะ
‎[หวาน] แม่จะไม่ยอมเสียลูกไปเด็ดขาด
‎จุนโกะเขาเป็นแบบนี้นานแล้วเหรอคะ
‎ตั้งแต่เด็กๆ น่ะจ้ะ
‎น่าสงสารจัง
‎ใช่
‎จุนโกะน่ะ
‎ทั้งลำบาก ทั้งน่าสงสาร…
‎แนนโนะหมายถึงครูต่างหากค่ะ
‎การจะต้องดูแล ‎ใครสักคนหนึ่งไปทั้งชีวิต
‎มันคงเหนื่อยมากๆ เลยนะคะ
‎[แนนโนะ] แนนโนะเคยได้ยินคนบอกว่า
‎อยากจะมีลูก
‎เพื่อที่วันหนึ่ง ‎ลูกจะได้กลับมาดูแลเรา
‎แต่สำหรับครู มันคงไม่มีวันนั้น
‎[แนนโนะ] ครูคงต้องดูแลจุนโกะ ‎ไปทั้งชีวิต
‎และจุนโกะก็คงไม่ได้กลับมาดูแลครู
‎ครูไม่ได้คิดอย่างนั้นเลยนะ
‎ครูทำทุกอย่างได้เพื่อลูก
‎ขอให้เขาแค่มีสุขภาพดีก็พอ
‎[เสียงออดโรงเรียน]
‎อ้าว ได้เวลาเรียนแล้ว ไปกันเถอะ
‎[ดนตรีระทึกลึกลับ]
‎[ดนตรีหยุด]
‎[หวาน] กินซะนะ
‎[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]
‎[เสียงกริ่งหน้าบ้าน]
‎[เสียงปิดประตู]
‎[เสียงเปิดประตู]
‎[หวาน] เดี๋ยวเอาวางไว้ ‎ตรงมุมนั้นได้เลยค่ะ
‎[ผู้ชาย] ครับผม
‎[หวาน] วางไว้ตรงมุมน่ะค่ะ
‎- ขอบคุณค่ะ ‎- [ผู้ชาย] ครับ
‎[เสียงปิดประตู]
‎[หวาน] อิ่มแล้วเหรอ
‎ค่ะ
‎[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]
‎[เสียงเปิดประตู]
‎[เสียงไขลาน]
‎[ดนตรีเพลง "Twinkle, Twinkle, ‎Little Star" จากตุ๊กตาไขลาน]
‎[เสียงถอนหายใจ]
‎[เอฟเฟกต์ระทึก]
‎[ดนตรีวังเวง]
‎[เสียงเปิดและปิดประตู]
‎[เอฟเฟกต์ระทึก]
‎[เอฟเฟกต์น่ากลัว]
‎[เสียงของขยับ]
‎ใครอะ
‎ครูถามว่าใคร
‎[เอฟเฟกต์ระทึก]
‎[หวาน] อุ๊ย
‎[เสียงผ่อนลมหายใจ] ‎เธอ
‎คะ
‎ไม่สบายเหรอ ทำไมมาที่นี่
‎[เสียงพ่นลมหัวเราะ] ‎แนนโนะสบายดีค่ะ
‎แล้วทำไมไม่ไปเรียนล่ะ
‎ครูรู้ใช่ไหมคะว่าแนนโนะเป็นเด็กใหม่
‎อือ
‎[แนนโนะ] จริงๆ แล้ว ‎แนนโนะย้ายมาเรียนที่นี่
‎แนนโนะตั้งใจจะมาเจอครูคนหนึ่งค่ะ
‎[แนนโนะ] แต่ตั้งแต่ย้ายมา ‎แนนโนะก็ยังไม่ได้เจอแกเลย
‎ทั้งๆ ที่แกต้องประจำอยู่ ‎ในห้องพยาบาลแท้ๆ
‎[เสียงหัวเราะเบา] ‎ครูสุพัตราหรือเปล่า
‎[หวาน] แกย้ายไป ‎ตั้งแต่เทอมที่แล้วแล้วล่ะ
‎- [แนนโนะ] เหรอคะ ‎- [หวาน] อือ
‎ย้ายไปที่ไหนเหรอคะ
‎[หวานพ่นลมหัวเราะ]
‎ครูไม่รู้หรอก
‎เรื่องส่วนตัวของเขาน่ะ ‎เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น
‎ไม่สนิทกัน
‎ทั้งๆ ที่อยู่ห้องพยาบาล ‎มาด้วยกันตลอดเนี่ยนะคะ
‎จริงๆ ครูก็ส่งไลน์ไปหลายหนนะ ‎แต่เขาก็ไม่ตอบเลยน่ะ
‎เราเองก็ไม่ทันตั้งตัวเหมือนกัน
‎เขาย้ายไปนะ ไม่บอกลาสักคำ
‎[เสียงพ่นลมหัวเราะและจิ๊ปาก] ‎หายไปไม่บอกลา
‎จะว่าไปแนนโนะก็ ‎ไม่ได้เจอคุณครูตั้งหลายคน
‎[แนนโนะ] ไม่ว่าจะเป็น ‎[เสียงจิ๊ปาก]
‎ครูเขมกา
‎[แนนโนะ] แกก็สอนเคมี ‎เหมือนครูสุพัตรานี่คะ
‎ครูคมกฤต ครูธีธวัช ครูนลินนา แล้วก็
‎ครูตะวันวาด
‎เขาหายไปกันหมดเลยนะคะ ‎[เสียงหวานถอนหายใจ]
‎ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนี่
‎ปกติโรงเรียนนี้ มีครูย้ายเข้า ‎ย้ายออกเป็นประจำอยู่แล้ว
‎พอถึงเวลานะ
‎ถ้าเขาไปเจอที่ที่ดีกว่า
‎เขาก็ไปกันทั้งนั้นน่ะ
‎ที่ที่ดีกว่า
‎มันใช่ที่ที่อับๆ
‎[แนนโนะ] ชื้นๆ แล้วก็มีกลิ่นเค็มๆ ‎หรือเปล่าคะ
‎[ดนตรีระทึก]
‎แนนโนะพูดถึงโรงเรียนสวยๆ ‎ริมทะเลน่ะค่ะ
‎[เสียงหัวเราะแผ่วเบา] ‎ก็คงงั้นมั้งจ๊ะ
‎ใครๆ ก็อยากย้ายไปในที่ใหม่ที่ดีกว่า
‎แล้วครูหวานเอง ‎ไม่อยากย้ายไปบ้างเหรอคะ
‎[เสียงหัวเราะแผ่วเบา] ‎ครูไปไม่ได้หรอกจ้ะ
‎เพราะครูต้องดูแลจุนโกะ
‎ถ้าไม่มีอะไรแล้วกลับไปเรียนเถอะจ้ะ
‎ลืมไปเลยนะคะ
‎จริงๆ แล้วน่ะ
‎แนนโนะเอานี่มาคืนค่ะ
‎เห็นครูลืมเอาไว้
‎ตอนแรกเนี่ย
‎แนนโนะก็นึกว่ามันจะเป็น ‎ฮอร์โมนเดสโมเพรสซิน
‎ที่เอาไว้รักษาโรคฮีโมฟีเลีย ‎ที่จุนโกะเป็น
‎แต่ว่ามันไม่ใช่
‎ที่นี่ โรงเรียนนี้
‎ครู มีแต่เรื่องแปลกๆ นะคะ
‎[นักเรียน] ครูหวานคะ ‎จุนโกะล้มในห้องน้ำค่ะ
‎[หวาน] จุนโกะ
‎[ดนตรีหยุด]
‎[เสียงระบายลมหายใจ]
‎[เสียงฮัมเพลง ‎"Twinkle, Twinkle, Little Star"]
‎[เสียงถอนหายใจและเสียงข้อความเข้า]
‎[เสียงเปิดอ่านข้อความ]
‎[เสียงข้อความเข้า]
‎[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]
‎[เสียงข้อความเข้า]
‎[แนนโนะ] ครูฉีดอะไร ‎ให้จุนโกะอ่อนแอน้า
‎[เอฟเฟกต์ระทึก]
‎[เสียงกดชัตเตอร์]
‎[แนนโนะ] แล้วคนที่รู้เรื่องนี้ ‎ครูก็ฆ่าทิ้ง
‎แนนโนะโพสต์ทุกอย่างลงเน็ตเลย
‎ดีไหมนะ
‎[ยูริ] แค่แฉ แนนโนะก็พอใจแล้วเหรอ
‎[ดนตรีชวนสงสัย]
‎น่าผิดหวังอีกแล้วนะ
‎ถ้าเป็นยูริ ยูริคงจะฆ่าเลย
‎ไม่ใช่ครูหวานหรอกเหรอ ‎ที่แนนโนะเห็นในฝันน่ะ
‎ยูริได้รับเลือดมาจากแนนโนะนะ
‎เราสองคนน่ะ ‎มีบางอย่างที่เชื่อมถึงกัน
‎จะว่าไป
‎เราสองคนนี่ ‎ก็เหมือนแม่ลูกกันเหมือนกันนะ
‎[หัวเราะหึ]
‎แม่ลูกเลยเหรอ
‎คำก็ฆ่า สองคำก็ฆ่า
‎ยูริคิดได้แค่นี้จริงๆ เหรอ
‎แล้วฝันนั่นน่ะ
‎ไม่มีทางเป็นจริงหรอก
‎แนนโนะอาจจะต้องเสียใจนะ ‎ที่เชื่อแบบนั้นน่ะ
‎[เสียงข้อความเข้า]
‎[ดนตรีลึกลับ]
‎แกคิดว่าจะมีใครเชื่อแกเหรอ
‎หลักฐานทั้งหมด ‎อยู่ในตัวจุนโกะอยู่แล้ว
‎แถมศพ ก็ยังอยู่ที่บ้านครูนี่คะ
‎[แนนโนะ] การหากินกับความสงสารของคน
‎มันง่ายมากเลยเหรอคะ
‎แกไม่รู้อะไร
‎อย่ามาทำเป็นพูด
‎ไม่รู้…
‎เช่นไม่รู้ว่า
‎เงินเดือนของครูมันไม่พอกิน
‎[แนนโนะ] จนต้องทำร้ายลูกตัวเอง ‎เพื่อไปหลอกเอาเงินคนอื่น
‎แบบนั้นเหรอคะ
‎แนนโนะว่า
‎มันถึงเวลาแล้วนะคะ
‎ที่ครูต้องได้รับการลงโทษ ‎จากสิ่งที่ครูทำลงไป
‎แกจะทำอะไร
‎[ดนตรีลุ้นระทึก]
‎ไม่ต้องห่วงนะคะครู
‎[แนนโนะ] แนนโนะไม่ลงโทษครูหวาน ‎ด้วยตัวเองหรอกค่ะ
‎มีคนอีกตั้งเยอะตั้งแยะที่พร้อมจะทำ
‎อย่า
‎(แนนโนะ โพสต์)
‎เงินที่ครูพยายามหามา ก็เพื่อจะชดเชย ‎กับครอบครัวที่ถูกฆ่านะ
‎[เสียงแนนโนะกลั้นขำ]
‎ด้วยการวางยาจุนโกะเนี่ยนะคะ
‎ที่ครูทำไปทั้งหมดเนี่ย
‎ไม่ใช่เพื่อตัวเองเลยนะ
‎[หวาน] ครูทำเพื่อทุกคนนะ
‎เพราะจุนโกะมันเป็นปีศาจ
‎[หวาน] มันคือคนฆ่าทุกคนไง
‎จุนโกะมีความผิดปกติมาตั้งแต่เด็ก
‎แกเป็นเด็กอ่อนแอ
‎มักจะโดนเพื่อนแกล้ง
‎[เสียงกรีดร้อง]
‎[เสียงหัวเราะ]
‎[เพื่อน 1] ดูมันสิ
‎ลุกขึ้นมาให้ได้สิ
‎[เพื่อน 2] นิดเดียวเอง
‎- เกิดอะไรขึ้นน่ะ ‎- [จุนโกะ] ครูขา ช่วยหนูด้วย
‎เพื่อนๆ เขาแกล้งหนูค่ะ ‎[เสียงสะอื้น]
‎[เพื่อน 1] เอ่อ…
‎เราก็แค่อยากให้จุนโกะ ‎ช่วยเหลือตัวเองให้ได้ต่างหากค่ะ
‎จุนโกะ
‎อย่าทำตัวเป็นภาระคนอื่นแบบนี้สิ
‎[เสียงร้องไห้สะอื้น]
‎[หวาน] จุนโกะเกลียดโรงเรียน
‎เกลียดเพื่อน
‎เกลียดทุกคน
‎เขาขอไม่ไปโรงเรียน ‎จนกว่าจะรักษาขาหาย
‎ระหว่างนั้นทั้งวัน
‎เขาเอาแต่อยู่ในห้องกับสิ่งที่เขาชอบ
‎และสิ่งที่เขาสนใจเพียงอย่างเดียว
‎ก็คือร่างกายมนุษย์
‎ตอนแรก ฉันคิดว่ามัน ‎ไม่น่าจะเป็นอะไรมาก
‎แต่วันหนึ่ง ‎ตอนที่เขาเริ่มกลับมาเดินได้ปกติ
‎ก็พบว่า…
‎จะอวดอะไรเราเหรอ จุนโกะ
‎ถ้าไม่เจ๋งเนี่ย เราไม่เล่นด้วยนะ
‎แม่เอาขนมมาให้ลูก…
‎[เสียงหวานร้องตกใจ]
‎แม่คะ สวยไหมคะ
‎[เสียงออกแรง]
‎[หวาน] ฉันพยายามทำทุกเรื่อง ‎ให้กลายเป็นเรื่องสูญหาย
‎[เสียงสูดและพ่นลมหายใจ]
‎[เสียงร้องไห้]
‎[หวาน] เพื่อปกป้องจุนโกะ
‎และเพื่อปกป้องทุกคน
‎ฉันจึงต้องฉีดยาให้จุนโกะอยู่ในสภาพ ‎ที่ไม่สามารถออกไปฆ่าใครได้
‎ฉันพยายามทำดีที่สุดแล้วนะในฐานะแม่
‎ถ้าไม่มีฉันน่ะ
‎[หวาน] จุนโกะอาจจะออกไปฆ่าใคร ‎อีกก็ได้
‎"ในฐานะแม่"
‎ครูเลือกใช้คำนี้
‎เพื่อสร้างความเป็นธรรม ‎ให้ตัวเองหรือเปล่า
‎มันไม่มีความชอบธรรมอะไรทั้งนั้นน่ะ
‎จุนโกะมันเป็นปีศาจจริงๆ
‎ได้ยินแล้วใช่ไหม จุนโกะ ‎ว่าแม่วางยาเธอ
‎จุนโกะ
‎ยูริบอกแล้ว ว่าแม่เธอน่ะไว้ใจไม่ได้
‎แกเป็นใคร
‎หนูเป็นเพื่อนจุนโกะค่ะครู
‎- เพื่อนเหรอ ‎- [ยูริ] เพื่อนสนิทเลยอะค่ะ
‎สนิทพอที่จะรู้เรื่องทุกอย่าง
‎แล้วก็ช่วยจุนโกะมาโดยตลอด
‎ช่วยอะไร
‎[ยูริ] เราถูกกระทำมาทั้งชีวิต
‎พวกมันเป็นใคร มีสิทธิ์มาตัดสินเรา
‎จากนี้มันจะไม่เป็นแบบนั้นอีกต่อไป
‎แม่ขอโทษ แม่จำเป็นน่ะ
‎แม่ไม่ต้องการให้จุนโกะไปฆ่าใครอีก
‎ไอ้คนพวกนั้นมันสมควรตายอยู่แล้ว
‎เพื่อนที่โรงเรียน ‎ที่แกล้งเราเช้าเย็น
‎[เสียงหัวเราะ]
‎ไปเอารถเข็นของแกสิ ไป
‎นี่ไง
‎ไส้ของเธอน่ะ
‎ครูที่ไม่เคยช่วย
‎[จุนโกะ] แถมยังบอกว่า ‎เราเป็นภาระของโรงเรียนอีก
‎หนูจะไปเอาคืนบ้าง
‎ยูริบอกว่ามันเป็นสิทธิ์ ‎ของคนที่ถูกกระทำ
‎แล้วแม่ยังจะมาทำร้ายหนูอีกเหรอ
‎แม่ไม่เคยคิดจะทำร้ายจุนโกะเลยนะ
‎ที่แม่ทำไปเพื่อจะปกป้องนะ
‎ปกป้องเหรอ
‎ที่ผ่านมา ‎เราก็อยู่กันดีๆ อยู่แล้วน่ะ
‎มีแต่ไอ้พวกนี้ ‎มาทำลายความปกติของเรา
‎ความปกติของหนูคือการได้ฆ่า ‎ใครสักคนหนึ่งต่างหากล่ะ
‎[ดนตรีลึกลับ]
‎แล้วแม่เป็นคนเอามันไปไง
‎หนูแอบเปลี่ยนยามานานแล้ว
‎แทนที่จะเป็นยาของครู
‎หนูก็เปลี่ยนเป็นวิตามินแทน
‎ดังนั้นจุนโกะที่ครูเห็นว่าอ่อนแอ ‎ที่จริงแล้วมันก็แค่…
‎การแสดงน่ะค่ะแม่
‎[ดนตรีสะเทือนอารมณ์]
‎จุนโกะ
‎[ดนตรีเร้าอารมณ์]
‎[หวาน] จุนโกะ
‎[เสียงหวานกรี๊ด]
‎[เสียงร้องกลัว]
‎[เสียงร้องเจ็บ]
‎จุนโกะ
‎นี่แม่แกนะ
‎แม่แบบนี้ไม่เรียกว่าแม่หรอก
‎แล้วแบบนี้ควรจะทำยังไงดี
‎ควรจะปล่อยให้ลูก ‎ฆ่าแม่ตัวเองหรือยังไงดีนะคะ
‎คุณแม่
‎[ดนตรีระทึก]
‎[เสียงร้องเกรี้ยวกราด]
‎[เสียงร้องและออกแรง]
‎[เสียงกรีดร้องและเสียงออกแรง]
‎ถ้ารู้อยู่แล้วว่าจุนโกะ ‎เป็นฆาตกรตัวจริง
‎ยูริจะไปช่วยเขาทำไมล่ะ
‎ที่ผ่านมา ยูริก็เลือกจัดการกับคนผิด ‎เหมือนกับแนนโนะไม่ใช่เหรอ
‎แค่วิธีการมันแตกต่างกัน
‎[หวาน] จุนโกะ
‎แกอย่าทำให้ฉันไม่มีทางเลือกนะ
‎จุนโกะเป็นคนที่ถูกกระทำมาทั้งชีวิต
‎[ยูริ] แล้วก็ลุกขึ้นมาแก้แค้น ‎ไม่ต่างอะไรกับฉัน
‎[เสียงแนนโนะถอนใจ]
‎คนอย่างยูริหรือจุนโกะ
‎มันยากที่จะบอกนะว่าเป็นผู้ถูกกระทำ
‎ก็คงยากพอๆ กับจะบอกว่า ‎ใครกันแน่ที่ผิด
‎[ยูริ] ระหว่างครูหวานที่ทำให้จุนโกะ ‎เป็นง่อย จะได้ไม่ไปฆ่าคน
‎หรือจุนโกะที่ผิด
‎[ยูริ] ที่ไปแก้แค้น ‎คนที่เคยทำร้ายเขา
‎แนนโนะตัดสินได้จริงๆ เหรอ ว่าใครผิด
‎[เสียงสะอื้น] ที่ฉันปล่อยให้แกอยู่ ‎ไม่ไปก่อเรื่องเนี่ย
‎มันก็บุญคุณแค่ไหนแล้ว
‎แกไม่ต้องไปติดคุก ติดตะรางน่ะ
‎ไม่ต้องมีตราบาปไปชั่วชีวิต
‎เพราะฉันเคลียร์ทุกอย่างให้แก
‎[หวาน] แล้วแทนที่แกจะสำนึกในบุญคุณ
‎แกกลับมาต่อต้านฉัน
‎[เสียงกรีดร้อง]
‎[เสียงหอบหายใจ]
‎[เสียงร้องหงุดหงิด]
‎[เสียงสะอื้น] ‎จุนโกะ
‎พอเถอะ
‎แม่ขอโทษ
‎แม่รักจุนโกะนะ
‎[หวาน] จุนโกะ
‎[เสียงหวานสะอื้นร้องไห้]
‎[ดนตรีเศร้า]
‎แม่
‎จุนโกะ
‎[เอฟเฟกต์ระทึก]
‎แกชอบเรียกฉันว่าปีศาจมากไม่ใช่เหรอ
‎[จุนโกะ] หา
‎พิสูจน์ความเป็นแม่จริงๆ ออกมาสิ
‎แม่กำลังจะถูกลูกตัวเอง ‎ฆ่าจริงๆ แล้วนะ
‎[เสียงร้องไห้]
‎แม่ปล่อยให้จุนโกะ ‎มีชีวิตอยู่โดยไม่มีแม่ไม่ได้
‎[เสียงสะอื้น]
‎[เสียงแหบขัด] ‎แม่ขอโทษ
‎[เสียงจุนโกะฮัมเพลง ‎"Twinkle, Twinkle, Little Star"]
‎[เสียงร้องไห้]
‎[เสียงหวานฮัมเพลง ‎"Twinkle, Twinkle, Little Star"]
‎[เสียงหวานร้องไห้]
‎ตกลงเมื่อกี้แนนโนะ ‎บอกได้หรือยังนะว่าใครผิด
‎[เสียงร้องไห้]
‎[เสียงร้องตกใจและเสียงแทง]
‎[ดนตรีหยุด]
‎[ดนตรีลึกลับ]
‎[เสียงหัวเราะบ้าคลั่ง]
‎[เสียงสูดหายใจ]
‎[เสียงแทง]
‎[ดนตรีวังเวง]
‎[ดนตรีเร้าอารมณ์]
‎[เสียงแทง]
‎แกเข้ามายุ่งทำไม
‎นี่มันความลับของเราสองคน เข้าใจไหม
‎[หวาน] เข้าใจไหม
‎[เสียงแทงซ้ำๆ ]
‎[ยูริ] ความเลวของมนุษย์
‎มันซับซ้อนเกินไป
‎แม้แต่ความรัก
‎ยังถูกใช้เป็นข้ออ้าง ‎ให้เห็นแก่ตัวได้เลย
‎ฉันขอโทษ
‎[ยูริ] นี่แหละ
‎มนุษย์
‎[เสียงแทง]
‎[เสียงสัญญาณชีพจรหยุดเต้น]
‎[จุนโกะ] แม่
‎[เสียงหวีดร้องไห้]
‎[เสียงร้องและสะอื้น]
‎[เสียงร้องไห้]
‎[ดนตรีลึกลับ]
‎มันหมดยุคเธอแล้ว แนนโนะ
‎[เสียงหัวเราะ]
‎ยูริจะมอบสิ่งนี้ให้ทุกคน ‎แล้วปล่อยให้ทุกคนพิพากษากันเอง
‎[ดนตรีเปิดเรื่อง]
‎บ๊ายบายนะ แนนโนะ
‎โลกหลังจากนี้จะเป็นยังไงนะ
‎น่าสนุกดีจัง
‎[แนนโนะ] โลกที่ไม่มีอะไรมาหยุดยั้ง
‎โลกที่ทุกคนจะพิพากษากันเอง
‎โลกหลังจากนี้
‎จะยังต้องการแนนโนะอีกหรือเปล่านะ
‎คำบรรยายโดย: ธาวัน มณีสาตร์