NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Władza ma prawo decydować o winie…
i karać winowajców.
A co będzie,
jeśli autorytety same staną się
obiektem prześladowań?
SZKOŁA
ZŁOTY MEDAL
GRATULACJE DLA JUNKO JIRAIYAWAT,
ZŁOTEJ MEDALISTKI OLIMPIADY BIOLOGICZNEJ
Zaczynasz kwestionować swoje działania?
Junko, dekorujemy tablicę. Pomożesz nam ciąć papier?
Pewnie.
Cześć, jestem Nanno. Nowa uczennica.
Ty jesteś Junko?
Zdobyłaś złoty medal na olimpiadzie biologicznej?
Tak.
Jesteś mądra.
Nie bardzo.
Nie mogę wychodzić na dwór tak jak inni,
więc mam więcej czasu na czytanie. To wszystko.
Czemu jeździsz na wózku? Co się stało z twoimi nogami?
Mam tę chorobę od zawsze.
Masz tę chorobę od zawsze.
Ale co to za choroba?
Junko, co się stało?
Zabierzmy ją do pani Waan.
Junko ma hemofilię.
Gdy się skaleczy, rana obficie krwawi.
To bardzo niebezpieczne, zwłaszcza gdy na coś wpadnie.
Może zagrażać to jej życiu.
Szkoda mi jej. Na tę chorobę nie ma lekarstwa.
Skoro już wiesz, możesz przekazać jej darowiznę.
Tu jest więcej informacji.
JUNKO – BIEDNA GENIUSZKA
Oto 200 bahtów na twoje leczenie, Junko.
Przekazuję 50 bahtów, żebyś miała dobrą przyszłość.
Myślisz, że 50 bahtów zapewni jej przyszłość, sknero?
Codziennie daję jej 50 bahtów.
Nie tak jak ci, którzy obrażają innych.
PRZELEW W WYSOKOŚCI 5000 BAHTÓW DO PANI WAAN JIRAIYAWAT
PRZELEW 5000 BAHTÓW DO PANI WAAN JIRAIYAWAT
Musisz być ostrożna, używając ostrych narzędzi.
Jeśli się zranisz, rana będzie gorsza niż u innych.
Hej. Jesteś nowa w klasie Junko?
Tak.
Jestem Nanno.
Co ty tutaj robisz?
Martwię się o Junko.
Byłam tam, kiedy się skaleczyła, i widziałam, jak…
Zachowaj spokój.
Junko zawsze była delikatna.
Codziennie robię jej zastrzyki.
Kocham cię, skarbie.
Nie mogę cię stracić.
Junko zawsze taka była?
Od dziecka.
Co za pech.
Zgadza się.
Junko ma trudne i niefortunne życie…
Chodzi mi o panią.
To musi być wyczerpujące,
opiekować się kimś przez resztę swojego życia.
Ludzie mówią, że chcą mieć dzieci,
żeby dbały o nich, kiedy będą starzy.
W pani przypadku ten dzień nigdy nie przyjdzie.
Musi pani opiekować się Junko do końca życia,
a ona nie może się pani za to odwdzięczyć.
Ja tak tego nie postrzegam. Zrobiłabym dla niej wszystko.
Chcę, żeby była zdrowa.
Pora iść do klasy. Chodźmy.
Zjedz, kochanie.
Proszę położyć w rogu.
Dobrze.
Tam w rogu.
- Dziękuję. - Proszę.
Najadłaś się?
Tak.
Kto tam?
Powiedziałam: kto tam?
To ty.
Tak.
Jesteś chora? Co tu robisz?
Nic mi nie jest.
Nie jesteś na zajęciach?
Wie pani, że jestem tu nowa?
Tak.
Przeniosłam się tutaj, bo miałam nadzieję poznać pewną nauczycielkę,
ale jeszcze jej nie spotkałam.
Chociaż powinna być w gabinecie pielęgniarki.
Chodzi o panią Supattrę?
Nie ma jej od zeszłego semestru.
- Naprawdę? - Tak.
Gdzie się podziała?
Nie wiem. To sprawa osobista. Nie byłyśmy ze sobą blisko.
Nie byłyście blisko,
chociaż razem pracowałyście w jednym gabinecie?
Pisałam do niej, ale mi nie odpisała.
To było zupełnie niespodziewane. Odeszła bez pożegnania.
Nie poznałam tu jeszcze żadnych nauczycieli.
Na przykład
pani Khemmaka.
Ona uczy chemii, jak pani Supattra?
Żeby nie wspomnieć o paniach Khomkrit, Teethawat, Nalina
oraz pani Tawanwad.
Wszystkie odeszły?
Nie ma w tym nic dziwnego.
Nauczyciele w tej szkole przychodzą i odchodzą.
Kiedy znajdą lepsze miejsce, odchodzą.
Przez „lepsze miejsce”
ma pani na myśli miejsce duszne, wilgotne i wypełnione słonym powietrzem?
Mam na myśli piękną szkołę przy plaży.
Tak przypuszczam.
Każdy woli być w lepszym miejscu.
Pani również chce się przenieść?
Niestety, nie mogę.
Musi pani dbać o Junko.
Jeśli to wszystko, wracaj do klasy.
Zupełnie zapomniałam. Przyszłam tutaj,
żeby pani to oddać.
Zostawiła to pani.
Na początku sądziłam, że to desmopresyna…
która służy do leczenia hemofilii Junko.
Ale się pomyliłam.
To miejsce, ta szkoła,
tutejsi nauczyciele… wszystko jest tu dziwne.
Pani Waan, Junko poślizgnęła się i upadła w łazience.
Junko.
Wstrzykiwała coś pani Junko, żeby ją osłabić?
Zabiła pani każdego, kto się o tym dowiedział.
Mam to upublicznić w Internecie?
Upublicznienie tego sprawi ci przyjemność?
Znowu mnie rozczarowałaś. Na twoim miejscu zabiłabym ją.
Czy to nie panią Waan widziałaś w swoim śnie?
Twoja krew płynie w moich żyłach.
Jesteśmy ze sobą połączone.
W pewnym sensie jesteśmy jak matka i córka.
Matka i córka?
Ciągle gadasz o zabijaniu ludzi. Nie myślisz o niczym innym?
Ten sen się nigdy nie ziści.
Możesz żałować, że tak myślisz.
PANI WAAN: POROZMAWIAJMY
Myślisz, że ktoś ci uwierzy?
Junko ma w sobie wszystkie dowody.
Poza tym wszystkie ciała nadal trzyma pani w domu.
Tak łatwo jest zarabiać na czyimś współczuciu?
Nie wymądrzaj się, jeśli nic o tym nie wiesz.
To znaczy…
Nie wiem o tym, że nie może pani wyżyć z pensji nauczycielskiej,
więc krzywdzi pani własną córkę, wyłudzając od ludzi pieniądze?
To ma pani na myśli?
Myślę, że nadszedł czas,
żeby spotkała panią za to kara.
Co zamierzasz?
Proszę się nie martwić.
To nie ja wymierzę pani karę.
Jest wiele osób, które zrobią to z przyjemnością.
Nie!
NANNO – UDOSTĘPNIJ
Zbierałam te pieniądze dla rodzin ofiar morderstw.
Przy okazji trując Junko?
Nie robiłam tego dla własnych korzyści.
Robiłam to dla innych.
Junko jest potworem.
To ona wszystkich zamordowała.
Urodziła się niepełnosprawna.
Była wątłym dzieckiem i często padała ofiarą prześladowań.
Spójrz na nią. Wstań, jeśli potrafisz.
To nic takiego.
- Co tu się dzieje? - Proszę mi pomóc.
Znęcają się nade mną.
Tylko chciałyśmy jej pomóc wstać.
Junko, przestań być takim obciążeniem dla innych.
Junko nienawidziła tej szkoły, kolegów z klasy i wszystkich innych.
Chciała zostać w domu, dopóki nie stanie na nogach.
Spędzała całe dnie w swoim pokoju z jedyną rzeczą, którą kochała.
A rzeczą tą była…
ludzka anatomia.
Na początku nie sądziłam, że to coś poważnego.
Aż pewnego dnia, kiedy znowu zaczęła chodzić,
odkryłam, że…
Co chcesz mi pokazać, Junko?
Jeśli to nie jest fajne, nie będę się z tobą bawić.
Masz coś na ząb.
Mamo, czy to nie jest piękne?
Chciałam wszystko naprawić.
Zrobiłam to, by chronić Junko
i wszystkich innych.
Musiałam osłabiać ją zastrzykami,
żeby nie zabiła już nikogo innego.
Zrobiłam to, co zrobiłaby dobra matka.
Gdyby nie ja, Junko dalej zabijałaby ludzi.
Usprawiedliwia pani swoje czyny
obowiązkiem rodzicielskim?
Niczego nie usprawiedliwiam.
Junko jest potworem.
Słyszałaś, Junko? Twoja mama cię podtruwała.
Junko.
Mówiłam, że twojej mamie nie można ufać.
Kim ty jesteś?
Przyjaciółką Junko.
Przyjaciółką?
Bliską przyjaciółką.
O wszystkim wiem
i jej pomagam.
Pomagasz? Jak?
Przez całe życie byłyśmy ofiarami.
Kto dał im prawo nas sądzić?
Od teraz wszystko będzie inaczej.
Wybacz. Musiałam to zrobić. Nie chciałam, żebyś zabijała ludzi.
Ci ludzie zasłużyli na śmierć.
Koleżanki się nade mną znęcały.
Idź po wózek. No idź.
Spójrz. Twoje wnętrzności.
Nauczycielka, który nie pomogła
i oskarżyła mnie o bycie ciężarem.
Chciałam się zemścić.
Ofiary mają prawo do zemsty.
Jak mogłaś mnie ranić?
Nie taki miałam cel, Junko.
Robiłam to, żeby cię chronić.
Chronić mnie?
Przez długi czas świetnie sobie radziłyśmy.
Potem przyszły one i zakłóciły nam normalne życie.
Dla mnie czymś normalnym jest zabijanie.
Odebrałaś mi to.
Już dawno podmieniłam jej lekarstwo, które od pani dostaje,
na witaminy.
Więc słaba i bezbronna Junko, którą pani widziała, naprawdę była…
Tylko udawałam, mamo.
Junko.
Jestem twoją matką!
Co z ciebie za matka!
Co teraz zrobimy?
Pozwolimy córce zabić własną matkę?
Mamo?
Skoro wiedziałaś, że Junko zabija, dlaczego jej pomagałaś?
Czyż zazwyczaj nie karzesz złoczyńców, tak jak ja?
Mamy różne metody.
Junko.
Nie zmuszaj mnie do tego.
Junko przez całe życie była ofiarą
i postanowiła się zemścić, zupełnie jak ja.
Trudno nazwać takich ludzi jak ty czy Junko ofiarami.
Tak samo jak trudno ocenić, kto zawinił.
Pani Waan, która okaleczyła Junko, żeby nie zabijała?
Czy Junko,
która zemściła się na swoich oprawcach?
Potrafisz ocenić, kto ponosi tutaj winę?
Bądź wdzięczna, że nadal żyjesz i że trzymałam cię z dala od kłopotów.
Uniknęłaś więzienia i napiętnowania do końca życia,
ponieważ o wszystko dla ciebie zadbałam.
Zamiast okazać mi wdzięczność,
przeciwstawiasz mi się.
Junko.
Stój.
Wybacz mi.
Junko, kocham cię.
Junko.
Mamo.
Junko.
Nazwałaś mnie potworem.
Pamiętasz?
Udowodnij, że jesteś moją matką.
Matka zginie z rąk swojej córki.
Nie pozwolę ci żyć beze mnie.
Wybacz mi.
Zdecydowałaś już, kto ponosi winę?
Dlaczego musiałaś się wtrącić?
To był nasz sekret. Nie rozumiesz?
Nie rozumiesz?
Nikczemność rodzaju ludzkiego jest bardzo złożona.
Nawet miłość może służyć jako wymówka do robienia samolubnych rzeczy.
Wybacz mi.
Tacy już są ludzie.
Twój czas się skończył.
Oddam ludziom władzę i pozwolę im wzajemnie się rozliczać.
Żegnaj, Nanno.
Co czeka ten świat? To takie ekscytujące.
To świat absolutnej wolności,
w którym ludzie biorą sprawiedliwość w swoje ręce.
Czy po tym wszystkim świat
będzie nadal mnie potrzebował?
Napisy: Mariusz Bansleben