‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎[แนนโนะ] ใครสักคนบอกว่า ‎ทุกสิ่งล้วนมีกฎเกณฑ์ของตนเอง
‎และกฎทุกกฎ
‎มีไว้เพื่อส่วนรวม
‎แต่เพราะผู้สร้างกฎ ‎ไม่เคยใช้มันอย่างเที่ยงตรง
‎[เสียงฟาดไม้เรียว]
‎[แนะโนะ] หลายครั้ง เราจึงพบว่ากฎ
‎กลับกลายเป็นน้ำหนัก ที่กดทับผู้คน
‎ให้จมอยู่ใต้อำนาจของมัน
‎[เสียงโห่ร้อง]
‎[แนนโนะ] ถึงเวลาต้องเปลี่ยนแปลง
‎[ดนตรีระทึกลึกลับ]
‎[ดนตรีเปิดเรื่อง]
‎สวัสดีค่ะ แนนโนะนะคะ
‎ฝากตัวด้วยนะคะ
‎[ครูบี] เธอนั่งตรงนั้นนะแนนโนะ
‎แนนโนะนะ เธอชื่ออะไรเหรอ
‎[เสียงครูบีกระแอม]
‎เข้ามากลางเทอมแบบนี้ เธอคงต้อง ‎ตั้งใจเรียนมากกว่าคนอื่นนะ แนนโนะ
‎[ครูบี] นักเรียนทุกคน ‎เปิดบทที่สี่ หน้า 128
‎นี่ เราชื่อมิเอะนะ
‎[เอฟเฟกต์วังเวง]
‎มีอะไรกันน่ะ
‎เปล่าค่ะ ปากกาตกน่ะค่ะ
‎ระวังหน่อยสิ มิเอะ ทำแบบนี้ ‎เพื่อนๆ จะเสียสมาธิได้นะ
‎ค่ะ ขอโทษค่ะ
‎[พูดไม่มีเสียง] ‎แนนโนะ
‎[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]
‎วันนี้ฝ่ายปกครอง ‎จะมีการสุ่มตรวจสัมภาระ
‎[เสียงนักเรียนตอบรับ]
‎มาตรการโบราณคร่ำครึแบบนี้
‎ไม่ถือเป็นการละเมิดสิทธิส่วนบุคคล ‎กันไปหน่อยเหรอ
‎[เอฟเฟกต์ระทึก]
‎ยิ่งโบราณสิยิ่งดี
‎ของโบราณมีการพิสูจน์ทดสอบ ‎มาด้วยกาลเวลา
‎และกฎของที่นี่
‎เด็กนักเรียนทุกคนพึงปฏิบัติ ‎ตามคำสั่งของครูอย่างเคร่งครัด
‎[ครูเอ] ดังนั้น ‎จะละเมิดสิทธิหรือไม่
‎ครูจะเป็นคนบอกเอง
‎หวังว่าเธอคงไม่มีปัญหานะ
‎ค่ะ
‎ขอบคุณค่ะ ครูบี
‎ยินดีค่ะ ครูเอ
‎[ครูบี] ทุกคนมาเรียนกันต่อได้แล้ว
‎การปฏิวัติฝรั่งเศสเกิดขึ้น ‎ในยุคที่ฝรั่งเศสอยู่ภายใต้การปกครอง
‎- ของพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ‎- แนนโนะ
‎[ครูบี] ช่วงเวลานั้นถือเป็นเวลา ‎แห่งความเปลี่ยนแปลง
‎[มิเอะ] แนนโนะ
‎[ครูบี] เกิดวิกฤติทางเศรษฐกิจ…
‎[ดนตรีสวนสนามยิ่งใหญ่]
‎นักเรียนอันเป็นที่รักทั้งหลาย
‎สิ่งที่ทำให้พันธนะวิทยา ‎ของเรานั้นเติบใหญ่
‎เป็นเสาหลักอยู่คู่สังคมได้นั้นก็คือ ‎การมีวินัย
‎ความมุ่งหวังของครูบาอาจารย์ ‎อยากเห็นลูกศิษย์เป็นคนดี
‎ประพฤติดี และสิ่งที่ทำให้เธอ ‎บรรลุเป้าหมายได้นั้น
‎ในโลกภายนอก ‎ที่มีสิ่งยั่วยุมากมาย นั่นก็คือ
‎ระเบียบวินัย
‎[แนะโนะ] พอเป็นโรงเรียนประจำ
‎ครูเขาคิดจะออกกฎอะไร ‎กับนักเรียนก็ได้เหรอ
‎หือ ที่นี่เขาทำมากกว่า ‎ที่เธอคิดอีกนะ แนนโนะ
‎แนนโนะเองน่ะ ‎ต้องระวังตัวให้มากนะรู้ไหม
‎ครูที่โรงเรียนน่ะ ‎ไม่ชอบคนแบบแนนโนะที่สุดเลย
‎คนแบบแนนโนะ
‎[มิเอะ] อือ แบบพวกที่ ‎ชอบตั้งคำถามน่ะ ไม่ได้เลยนะ
‎[เสียงแนะโนะหัวเราะ]
‎ไม่ตลกนะ แนนโนะ
‎เธอเห็นใช่ไหม ‎โต๊ะเรียนที่ห้องเราว่างอยู่สองที่
‎รู้ไหมเพราะอะไร
‎ป่วยเหรอ
‎[มิเอะ] มันเป็นโต๊ะของนิวกับเยลลี่
‎วันก่อนน่ะ เยลลี่ไปเถียงครูบี ‎ว่าแกอะสอนผิด
‎แล้วทีนี้ครูบีไม่พอใจขึ้นมา ‎ก็เลยเขวี้ยงแปรงลบกระดานใส่
‎[เสียงกรีดร้อง]
‎ขอโทษนะ มันหลุดมือน่ะ
‎และเพื่อนๆ นั่งทำไมล่ะ ‎ก็พาเยลลี่ไปห้องพยาบาลสิ
‎[มิเอะ] ส่วนนิว ก็แอบถ่ายไว้ ‎จะเอาไปโพสต์ประจานครูบี
‎แต่ก็โดนครูบีจับได้
‎รู้ไหมเกิดอะไรขึ้นกับสองคนนั้น
‎[มิเอะ] ทั้งสอง ‎ก็เลยโดนครูฝ่ายปกครอง
‎จับเข้าไปขังอยู่ในห้องสำนึกตน
‎สองวันแล้ว ยังไม่มีใครออกมาเลย
‎ไม่รู้เป็นไงบ้าง
‎[เสียงแนนโนะครุ่นคิด]
‎ห้องสำนึกตน
‎ดูน่าสนุกจัง ไปเที่ยวกันไหมมิเอะ
‎[มิเอะ] จะบ้าเหรอแนนโนะ ‎ห้องนั้นน่ากลัวจะตาย
‎พวกที่ซ่าๆ เข้าไปนะ ‎ออกมาเชื่องกันทุกคนเลย
‎ไม่มีใครอยากเข้าห้องนั้นไปหรอก
‎[เอฟเฟกต์ระทึก]
‎ครูเอมา
‎แนนโนะใช่ไหม
‎[แนนโนะ] ค่ะ
‎[ดนตรีระทึก]
‎เธอรู้ใช่ไหม
‎[ครูเอ] ว่าที่นี่ ‎เข้มงวดกับกฎระเบียบกันมาก
‎[แนะโนะ] ทราบค่ะ
‎ทราบก็ดีแล้ว
‎เห็นแก่ว่าเธอเป็นเด็กใหม่ ‎จะลงโทษสถานเบา
‎ขอให้ท่องกฎของโรงเรียน ‎ทั้ง 427 ข้อให้ขึ้นใจ
‎ขอบคุณค่ะ
‎ไม่ใช่ที่นี่
‎[แนนโนะ] กฎข้อปฏิบัติของนักเรียน ‎โรงเรียนพันธนะวิทยา
‎[พูดปนขำ] ‎พุทธศักราช 2435
‎[เสียงพยายามกลั้นหัวเราะ]
‎- [แนนโนะ] กฎข้อหนึ่ง นักเรียนทุกคน ‎- แบบนี้มันผิดกฎโรงเรียนเปล่าวะ
‎แต่ไม่มีกฎข้อไหน ‎ห้ามหัวเราะเยาะกฎของโรงเรียนนะ
‎[เสียงหัวเราะในลำคอ]
‎- [นักเรียน 1] กล้านะเนี่ย ‎- [นักเรียน 2] บ้าไปแล้วแน่เลย
‎[แนนโนะ] กฎข้อที่สอง
‎[เสียงกลั้นขำยาว]
‎- [แนนโนะ] ข้อที่สาม นักเรียนทุกคน… ‎- เราว่าเรียกครูเอเถอะ
‎[เสียงแนนโนะกลั้นขำ]
‎[ดนตรีวังเวงชวนสงสัย]
‎- [นักเรียน 3] เชี่ย ‎- [นักเรียน 4] ทำไรวะ
‎[เสียงนักเรียนฮือฮาตกใจ]
‎[นักเรียน 5] ทำแบบนี้ได้ยังไงวะ
‎[เสียงครูเอถอนหายใจ]
‎เชี่ย
‎[นักเรียน 6] นั่นกฎ ‎ของโรงเรียนเลยนะเว้ย
‎[ดนตรีระทึก]
‎แนนโนะอ่านดูแล้ว
‎ในกฎทั้ง 427 ข้อ
‎ไม่เห็นมีข้อไหน ‎ห้ามเผากฎโรงเรียนนี่คะ
‎พามันไปห้องสำนึกตน
‎- ค่ะ ‎- ครับ
‎[เสียงแนนโนะร้อง]
‎[แนะโนะ] ดูลึกลับจัง
‎แนนโนะจะโดนลวงไปฆ่าหรือเปล่าเนี่ย
‎[เสียงอินเตอร์คอม]
‎สวัสดี นักเรียนที่น่ารัก
‎หรือยังจ๊ะ
‎ฮัลโหล
‎[เสียงร้องไห้]
‎[เยลลี่] ครูขา ปล่อยหนูไปเถอะ ‎หนูสำนึกผิดแล้ว
‎หนูสัญญาว่า ‎หนูจะไม่เถียงครูอีกแล้วค่ะ
‎ครูเอปล่อยหนูเถอะนะคะ
‎ที่นี่ต้อนรับผู้ที่กลับใจเสมอ
‎และเมื่อสำนึกผิดแล้ว
‎เธอก็คือบุคลากรที่มีค่าของพวกเรา
‎[ครูเอ] เยลลี่
‎เธอพร้อมกลับสู่สังคมแล้ว
‎ขอบคุณมากค่ะครูเอ
‎แล้วเธอล่ะนิว คิดอะไรได้บ้างหรือยัง
‎ผมไม่ผิด
‎[นิว] ผมแค่จะโพสต์ ‎ในสิ่งที่มันเกิดขึ้นจริง
‎แต่สิ่งนั้นมันทำให้ครู ‎และโรงเรียนเสื่อมเสีย
‎ครูบีต่างหากที่เป็นคนสอนผิด ‎แล้วก็ไม่ยอมรับ
‎แล้วยังมาทำร้ายเยลลี่อีก
‎นิว แกก็ยอมๆ เขาไปเถอะ ‎จะได้ออกไปพร้อมกันไง
‎มันไม่ใช่เปล่าวะ
‎[เยลลี่ถอนหายใจรำคาญ] ‎ยังไงเราก็ไม่ยอม
‎เราจะทนอยู่ต่อไปแบบนี้เหรอ
‎ถ้าเธอคิดแบบนั้น ครูก็จนใจ
‎งั้นผมขอลาออกจากโรงเรียนนี้
‎[ครูเอ] ลาออก
‎เธอคิดว่าการลาออก ‎แล้วทุกอย่างจะจบเหรอ
‎รู้ไหม ว่าการจัดการ ‎คนดื้อด้านอย่างเธอ มันง่ายนิดเดียว
‎[ครูเอ] เราก็แค่ใส่ชื่อของเธอ
‎ลงในรายชื่อบุคคล ‎ที่ไม่พึงประสงค์ และส่งมันออกไป
‎แค่นี้
‎โอกาสของเธอ ‎ไม่ว่าจะโรงเรียน มหาวิทยาลัย
‎หรือบริษัทใดๆ ก็หมดแล้ว
‎แต่ แต่ครูไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้น
‎[ครูเอ] มีสิ
‎และครูทำมาแล้วด้วย
‎[ครูเอ] โลกภายนอก ‎มันมีระบบที่เกื้อหนุนกัน
‎แล้วเธอล่ะ
‎พร้อมที่จะเผชิญกับอนาคต ‎ที่เธอเลือกหรือยัง
‎ขอโทษไปเถอะนิว จะได้ออกไปไง
‎[ครูเอ] บอกครูอีกทีหนึ่งซิ
‎เธอยังอยากจะลาออกหรือเปล่า
‎ผมขอโทษครับ
‎[เสียงพ่นลมหายใจ]
‎อะไรนะ
‎[นิว] ผมขอโทษครับ ผมผิดไปแล้ว
‎ต่อไปนี้ผมจะไม่โพสต์อะไรที่ทำให้ ‎โรงเรียนเสื่อมเสียอีกแล้วครับ
‎[เสียงพ่นลมหัวเราะ]
‎[นิว] ครับ
‎ตอนที่นิวมาที่นี่ครั้งแรก ‎ก็ทำหน้าแบบเธอนี่แหละ
‎[ครูเอ] ขอให้เธอใช้เวลานี้ ‎ในการสำนึกผิด
‎และครูขอยืนยันว่าเธอควรต้อง ‎ท่องกฎของโรงเรียนให้ขึ้นใจ
‎[เสียงจากลำโพง] กฎข้อปฏิบัติ ‎ของนักเรียนโรงเรียนพันธนะวิทยา
‎พุทธศักราช 2435 ‎[เสียงแนนโนะกลั้นขำ]
‎ข้อที่หนึ่ง
‎นักเรียนทุกคน
‎พึงเคารพและปฏิบัติตามกฎระเบียบ ‎ของโรงเรียนอย่างเคร่งครัด
‎ข้อที่สอง นักเรียนทุกคน
‎พึงเคารพนับถือ ‎ต่อครูอาจารย์ดุจญาติผู้ใหญ่
‎และพึงสำนึกในพระคุณของครูอยู่เสมอ ‎[เสียงลำโพงหอนแหลม]
‎[เสียงหายใจเข้าและถอนใจ]
‎[ดนตรีเศร้า]
‎- ครูเอ เกิดเรื่องแล้วครับ ‎- ครูเอ เกิดเรื่องแล้วค่ะ
‎แนนโนะ เมื่อวานเธอไม่โดน ‎ทำโทษอะไรเลยเหรอ
‎เขาก็แค่ให้นั่งฟัง ‎กฎ 427 ข้อของโรงเรียน
‎วนไปวนมาในห้องมืดๆ น่ะ
‎แล้วเธอไม่กลัวเลยเหรอ
‎เนี่ย ดูเยลลี่สิ ‎เปลี่ยนเป็นคนละคนเลย
‎ดูสิ
‎นิวยังป่วย ยังไม่มาโรงเรียนเลยอะ
‎ดิฉันไม่ได้ปล่อยมันออกมา ‎แล้วมันออกมาได้ยังไง
‎แต่สำหรับแนนโนะแล้วน่ะ
‎จริงๆ ก็แค่เบื่อ กับ…
‎หนวกหูมากกว่า
‎ครูบีสูบบุหรี่ใช่ไหม
‎มันก็ไม่น่ากลัวขนาดนั้นหรอกนะ
‎ถ้าทุกคนทำผิดกฎกันเยอะๆ
‎ก็จะสามารถเข้าไปปาร์ตี้ ‎ในห้องสำนึกตนกันได้ไง
‎[เสียงครูบีกระแอม]
‎[ครูเอ] ยืนขึ้น
‎[เสียงแนนโนะถอนใจเบื่อ]
‎สงสัยแนนโนะจะได้ไปซ้อมปาร์ตี้ ‎ตามลำพังในห้องสำนึกตนซะแล้ว
‎[เอฟเฟกต์ระทึก]
‎แนนโนะท่องจำ ‎กฎทั้ง 427 ข้อได้แล้วนะคะ
‎ข้อหนึ่ง นักเรียนทุกคนพึงเคารพ
‎และปฏิบัติ ‎ตามกฎของโรงเรียนอย่างเคร่งครัด
‎ข้อสอง นักเรียนทุกคนพึงเคารพ ‎และนับถือครูอาจารย์ดุจญาติผู้ใหญ่
‎[แนนโนะ] ข้อสาม…
‎ฉันจะถามเธออีกครั้ง ‎เธอเป็นใครกันแน่
‎แนนโนะไงคะ แนนโนะเด็กใหม่
‎ลืมกันแล้วเหรอคะ
‎ครูก็อยากรู้เหมือนกัน ‎ว่าเธอจะทนได้อีกสักกี่น้ำ
‎ยินดีต้อนรับสู่ห้องสำนึกตนนะ แนนโนะ
‎[เสียงเปิดไฟเสียงดังซ้ำๆ ]
‎บรรยากาศที่นี่สุนทรีจังเลยนะคะ
‎[ดนตรีตื่นเต้น]
‎[เสียงปรบมือร้องเชียร์]
‎[ครูเอ] เธอเป็นใคร
‎แนนโนะไง ถามอะไรซ้ำซากจังเลยนะคะ
‎เธอต้องการอะไรกันแน่
‎หือ คำถามใหม่
‎[เสียงจิ๊ปาก]
‎แนนโนะต้องการ
‎ต้องการให้ครูบียอมรับ ‎ว่าตัวเองสอนผิด
‎ครูเอยอมรับว่ายัดบุหรี่ให้แนนโนะ ‎ส่วนครูใหญ่
‎[แนนโนะ] ยอมรับว่า ‎บริหารโรงเรียนนี้แบบล้าหลัง
‎ถ้าได้ตามนี้แนนโนะก็พอใจค่ะ
‎อายุแค่นี้ยังเป็นขนาดนี้
‎[ครูเอ] ง้างปากมันออก
‎ท้าทายนักใช่ไหม
‎[แนนโนะ] ความโกรธ ‎เป็นบาปชนิดหนึ่งนะคะ
‎อย่าโกรธสิคะครูเอ
‎คนเราควรอยู่ในศีลธรรมอันดี
‎เอ๊ะ หรือกฎข้อนี้ ‎ใช้แค่กับนักเรียนกันคะ
‎[เสียงครูเอฟึดฟัด]
‎[เสียงครูบีร้องตกใจ]
‎[เสียงครูเอหัวเราะ]
‎[เสียงครางหวาดกลัว]
‎[เสียงครูเอหัวเราะ]
‎[เสียงสำลัก]
‎[เสียงหัวเราะสะใจ]
‎[ดนตรีเศร้าวังเวง]
‎[เสียงสูดลมหายใจ]
‎[เสียงหอบหายใจแรง]
‎[ยูริ] ขออนุญาตค่ะ
‎ยูริค่ะ หนูเพิ่งมาเรียนวันนี้วันแรก
‎หนูอยากสมัคร ‎เป็นหัวหน้าสารวัตรนักเรียนที่นี่
‎สารรูปอย่างเธอเนี่ยนะ จะเป็นหัวหน้า
‎สำหรับหนู กฎมีไว้เพื่อส่วนรวม
‎การรักษากฎก็คือการทำเพื่อส่วนรวม
‎[ยูริ] หนูอยากช่วย ‎เป็นกำลังให้ครูอีกแรงค่ะ
‎ที่สำคัญ หนูเคยเรียน ‎โรงเรียนเดียวกับแนนโนะมาก่อน
‎หนูรู้วิธีที่จะจัดการกับมัน
‎นี่คืออะไร
‎ยูริได้ยินมาว่ามีกรุ๊ปไลน์ลับ ‎สำหรับนัดกันทำผิดกฎ
‎ยูริเลยใช้ชื่อปลอมเข้าไปอยู่ในกลุ่ม
‎เราจะได้จับพวกมันก่อนมันทำผิดไงคะ
‎- ไปทางนู้น ไปข้างหน้าโน่นไป ‎- เดินไปสิ
‎[นักเรียนชาย] นั่งลง คุกเข่า ‎แขนขึ้นหัว
‎[นักเรียนหญิง] แขน
‎เชี่ย พวกครูรู้ได้ไงวะ
‎แม่งต้องมีสายแน่ๆ เลยว่ะ
‎เออ เนี่ย เราต้องนั่งตรงนี้ ‎ถึงพรุ่งนี้จริงๆ เหรอวะ
‎ชื่ออะไรเรา
‎[สิทธิชัย] สิทธิชัยครับ
‎ห้องอะไร
‎[สิทธิชัย] 6/5 ครับ
‎- เรา ‎- [ธีรพัฒน์] ธีรพัฒน์ครับ
‎- ห้อง ‎- [ธีรพัฒน์] 4/2 ครับ
‎ขอบใจนะยูริ
‎วันนี้เธอทำได้ดีมาก
‎เธอไปพักก่อนได้
‎งั้นเดี๋ยวยูริเอาแฟ้มไปเก็บให้นะคะ
‎เชิญครูใหญ่ค่ะ
‎[ดนตรีสวนสนามยิ่งใหญ่]
‎[ครูใหญ่] พวกเธอสำนึกผิดแล้วหรือยัง
‎- สำนึกผิดแล้วครับ ‎- สำนึกผิดแล้วค่ะ
‎ครูถามว่าพวกเธอสำนึกผิดแล้วหรือยัง
‎- สำนึกผิดแล้วครับ ‎- สำนึกผิดแล้วค่ะ
‎ดีมาก
‎เรามีที่ให้กับผู้ที่สำนึกผิดเสมอ
‎[ครูใหญ่] นับจากนี้ไป ‎ผู้ที่กระทำความผิด
‎จะต้องถูกลงโทษอย่างเด็ดขาด
‎ขอให้นักเรียนทุกคน ปฏิบัติตามกฎ ‎ของโรงเรียนอย่างเคร่งครัด
‎มั่นคง อย่าได้หวั่นไหว ‎ไปกับสิ่งล่อใจภายนอก
‎[ครูใหญ่] เอาล่ะ นักเรียนทุกคน ‎กลับเข้าชั้นเรียนได้
‎[เสียงนักเรียนร้องเจ็บ]
‎(ลับสุดยอด)
‎[ดนตรีตื่นเต้นชวนสงสัย]
‎ใจดีจังเลยนะ
‎ก็แนนโนะมัวแต่ทำอะไรอ้อมค้อม ‎ยืดยาดเหมือนเดิมเลยนี่
‎ยูริก็ยังคงตีสองหน้าเก่งเหมือนเดิม
‎คราวนี้ มีแผนอะไรอีกล่ะ
‎[เสียงออด]
‎[เสียงเครื่องถ่ายเอกสารกำลังทำงาน]
‎[ครูเอ] หยุดนะ แนนโนะ
‎[เอฟเฟกต์ระทึก]
‎[เสียงแนนโนะถอนหายใจ]
‎นี่เธอคิดจะทำอะไร หา
‎[แนนโนะ] แนนโนะแค่อยากให้ ‎ทุกคนได้เห็นว่า
‎คนที่รักษากฎเนี่ย
‎เขาทำผิดกฎกันยังไงค่ะ
‎[ดนตรีตื่นเต้นเร้าใจ]
‎[เสียงของแหลมคมแทงทะลุ]
‎[เสียงกรีดร้อง]
‎[ยูริ] มองกล้องหน่อยสิคะ ครูเอ
‎[เสียงยูริหัวเราะในลำคอ]
‎เธอทำอะไรน่ะยูริ
‎ถ้าครูเข้ามาอีกก้าวเดียว ‎หนูจะส่งคลิปนี้ให้ทุกคนเดี๋ยวนี้นะ
‎เธอต้องการอะไรกันแน่
‎หนูขอเอกสารนั่นได้ไหมคะ
‎ยอดเงินบริจาคและงบประมาณจากกระทรวง
‎เข้างบการศึกษาของโรงเรียนเรา
‎น่าสนใจนะคะ
‎เอ๊ะ หนูไม่เห็นครูต่างชาติ ‎สักคนเลยนี่คะ
‎คอมพิวเตอร์ก็ไม่มีสักเครื่อง
‎แถมอาหารกลางวันก็ห่วยแตก
‎แล้วเงินมันไปไหนหมดน้า
‎เธออย่าให้แนนโนะมันหลอกเอาได้นะ
‎เอกสารพวกนั้นน่ะ มันเป็นเอกสารปลอม
‎ถ้ามันเป็นเอกสารปลอม ‎งั้นมันก็ไม่มีค่าอะไรเลยเนอะ
‎งั้นทิ้งไปดีกว่าค่ะ
‎[ดนตรีตื่นเต้นเร้าใจ]
‎[เสียงกดส่งข้อความ] ‎อุ๊บส์
‎[เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้า]
‎เฮ้ย นั่นไง อยู่บนโน้นอะ
‎แก
‎[นักเรียน 1] อยู่ตรงนั้น ‎ไปเร็ว รีบๆ จับมัน
‎[ยูริ] ตอนนี้เรื่องที่สำคัญ ‎คือครูต้องรีบหนีหรือเปล่าคะ
‎[นักเรียน 1] มันอยู่ตรงนั้น ไปเร็ว
‎ไปเร็วสิ ไปจับมัน เร็วๆ
‎[ยูริ] เร็วๆ
‎[เสียงโห่ร้อง]
‎[ดนตรีระทึกฮึกเหิม]
‎โทษทีนะ แนนโนะ
‎แต่ถ้าอยากปิดเกมน่ะ ‎ก็ต้องมีคนเสียสละกันบ้างใช่เปล่าล่ะ
‎[เอฟเฟกต์ระทึก]
‎[ดนตรีวังเวง]
‎ถึงคุณครูที่เคารพรักทุกท่าน
‎พวกเราขอประกาศว่า
‎จะไม่อยู่ภายใต้กฎของโรงเรียน ‎นับจากนี้เป็นต้นไป
‎[เสียงเฮ]
‎พวกเธอกล้าดียังไง
‎แล้วเราจะเอายังไงกันต่อ
‎เอ เอายังไงต่อไปดีนะ
‎บังคับให้พวกมัน ‎เขียนใบสารภาพผิดออกมาดีไหม
‎ว่าพวกมันเคยทำอะไรเลวๆ ‎ไว้ในชีวิตบ้าง
‎เราจะได้เอาไปเปิดเผยให้คนข้างนอกรู้
‎ดี
‎[เยลลี่] เออดี
‎พวกแกได้ยินแล้วนี่
‎- [นิว] เขียนใบสารภาพผิด ‎- [นักเรียน 1] ลากมันมา
‎- [นิว] เร็วเข้า ไป ‎- [นักเรียน 1] ลากมันมา
‎[นักเรียน 2] มา ไป เร็ว
‎- [เยลลี่] เขียน ‎- [นักเรียน 3] เขียน
‎[ยูริ] เอาให้เต็มที่เลยนะ
‎ให้มันสาสม ‎กับที่มันเคยทำพวกเราเอาไว้
‎เขียนไปสิ
‎[เยลลี่] เขียนให้หมด
‎[นักเรียน 1] เร็ว
‎[เสียงครูเอหัวเราะสะใจ]
‎[นิว] มึงเขียนเองไม่ได้ใช่ไหม
‎มึงเขียนเองไม่ได้ใช่ไหม ‎กูจะพามึงเขียนเอง
‎มึงเขียนไปสิ มึงขู่กู
‎เขียนเองไม่ได้ใช่ไหม มึงเขียนไม่ได้
‎กูจะช่วยมึงเขียน เขียน
‎[เสียงนิวหัวเราะ]
‎[นิว] มึงเคยทำอะไรกูไว้บ้าง หา ‎[เสียงหอบหายใจ]
‎ทำอะไรกับกูไว้
‎- [นักเรียน 2] เขียนสิ ‎- [นิว] ให้กูอดข้าว อดน้ำ
‎[นิว] ให้กูโกหกหน้าด้านๆ
‎ให้กูอดข้าว อดน้ำ
‎เขียนให้หมดนะ ว่าทำอะไรกูไว้ ‎[เสียงครูเอดิ้นรน]
‎มึงสำนึกไหม เขียนสิ
‎มึงเขียน
‎[เสียงครูเอหายใจแรงและหมดลม]
‎[เอฟเฟกต์ระทึก]
‎[นักเรียน 2] เชี่ย ทำไงดีวะ
‎[ตวาด] ‎เชี่ยนิว
‎เพราะมึงนั่นแหละ ‎เป็นคนล็อกคอครูจนตาย
‎มึงจะโทษกูคนเดียวได้ยังไง ‎มึงก็ทำ มึงก็ทำ มึงก็ทำน่ะ
‎แต่เมื่อกี้ ‎พวกกูแค่ช่วยกันจับเปล่าวะ
‎ไม่ได้บีบคอครูเขาตายเหมือนแก
‎[นักเรียน 3] เออ
‎เอาจริงๆ เปล่า
‎กูไม่ได้เห็นด้วย ‎กับเรื่องเชี่ยนี่หรอกโว้ย
‎แต่เพราะกูกลัวโดนด่าว่าเพิกเฉยไง ‎เดี๋ยวแม่งมาโจมตีกูแทนทำไง
‎- [นักเรียน 2] เออนิว มึงอะ ‎- [นักเรียน 4] เป็นเพราะมึงเลยนิว
‎[นักเรียน 1] เป็นเพราะมึงเลยนิว
‎[เสียงนักเรียนโวยวาย]
‎- เออ มึงอะ ‎- มึงน่ะฆ่าครูเขา
‎[เสียงนักเรียนโวยวายเสียงดัง]
‎พวกมึงก็ทำหมดน่ะ
‎- มึงทำงั้นได้ไงอะ มึงอะ ‎- เพราะมึง ไอ้นิว
‎[เสียงยิงปืน]
‎[ดนตรีวังเวงชวนสงสัย]
‎[เสียงครูใหญ่ถอนหายใจ]
‎ฉันจะให้โอกาสพวกแกเป็นครั้งสุดท้าย
‎ถ้าพวกแกยอมหยุด ‎ฉันจะยอมยกโทษให้ทั้งหมด
‎รวมที่แกฆ่าครูเอด้วย
‎พวกเราอย่ายอมแพ้สิวะ
‎นี่มันคือทาง ‎ที่พวกเราเลือกแล้วไว้ไม่ใช่เหรอ
‎ถ้าพวกเรายอมน่ะ ‎เราก็จะกลายเป็นเหมือนครูพวกนี้
‎[มิเอะ] ดูสิ
‎เราว่าพอดีกว่า มิเอะ
‎[เสียงทิ้งอาวุธลงพื้น]
‎พวกเรา จับพวกที่ไม่สำนึกผิดเอาไว้
‎[ครูใหญ่] ทุกอย่าง ‎กลับมาเป็นปกติเสียที
‎เอาล่ะ นักเรียนที่รักทั้งหลาย
‎อย่างที่รู้กันว่าเราอยู่กัน ‎อย่างสงบสุขกันมานาน นักเรียนทุกคน
‎[ครูใหญ่] ล้วนอยู่ในกฎระเบียบ ‎ของโรงเรียนอันดีงามมาตลอด
‎แต่จนกระทั่ง
‎มีไอ้เด็กใหม่ที่นำความคิดอันสกปรก ‎เข้ามาปั่นป่วน
‎เข้ามาสร้างความวุ่นวาย ‎ให้กับโรงเรียนของเรา
‎[ครูใหญ่] เราจะยอมให้เด็กใหม่
‎มาสร้างความแตกแยก ‎ให้กับโรงเรียนเราอย่างนั้นเหรอ
‎พวกเธอมันโดนเด็กใหม่ ‎มันล้างสมองมาใช่ไหม
‎[ครูใหญ่] ใครคิดว่ายูริ ‎ต้องรับผิดชอบ ยกมือขึ้น
‎เยี่ยมมาก นักเรียนที่รัก
‎[ครูใหญ่] เมื่อทุกคน ‎กลับตัวกลับใจแล้ว
‎ครูก็อยากให้นักเรียนทุกคน ‎รวมตัวกันออกมาพิสูจน์ความจริงใจ
‎[ครูใหญ่] ด้วยการออกมากำจัด ‎ไอ้พวกปลุกปั่น
‎ให้สิ้นซากออกไปจากโรงเรียนของเรา
‎และให้แน่ใจ ว่ามันจะไม่กลับมา ‎สร้างความเดือดร้อนที่นี่อีก
‎ให้มีดเล่มนี้ เป็นตัวพิสูจน์
‎ว่าใครบ้าง ที่เป็นนักเรียน ‎ที่แท้จริงของโรงเรียนเรา
‎นิว ครูคิดว่า ‎เธอเหมาะเป็นคนแรกที่จะพิสูจน์
‎[ครูใหญ่] รับไปสิ
‎เธอคงไม่อยากติดคุก ‎เพราะเรื่องที่เธอฆ่าครูเอใช่ไหม
‎ครูลืมไปแล้วเหรอคะ
‎ว่าคนที่เริ่มเรื่องนี้ ‎คือแนนโนะต่างหาก
‎โกหก แนนโนะตายไปแล้ว
‎เธอจะไปปรักปรำอะไรเขาอีกล่ะ
‎[ดนตรีลึกลับตื่นเต้น]
‎[เสียงปรบมือ]
‎ได้เวลาทำงานแล้ว
‎- เหี้ย ‎- อะไรเนี่ย
‎[ครูใหญ่ตะโกน] ‎ทุกคน
‎อยู่ในความสงบ ‎[เสียงอื้ออึงเงียบลง]
‎[เสียงฝีเท้าเดินเข้ามา]
‎[เสียงนักเรียนตกใจฮือฮา]
‎- [นักเรียน 1] เฮ้ย แนนโนะนี่ ‎- [นักเรียน 2] มาได้ไงวะ
‎[แนนโนะ] สวัสดีเหล่าครูบาอาจารย์
‎และเพื่อนนักเรียนที่น่ารักทั้งหลาย
‎คิดถึงแนนโนะกันหรือยัง
‎[เสียงนักเรียนฮือฮา]
‎[นักเรียน 3] อุ๊ย
‎ทุกคน เงียบ ‎[เสียงเงียบลง]
‎[ดนตรีตื่นเต้น]
‎ตอนนี้ ดูเหมือนว่าแนนโนะ ‎จะมีมากกว่าครูใหญ่แล้วนะคะ
‎[เสียงจูบ]
‎[ทำเสียงชู่]
‎แนนโนะ
‎เธอลืมไปแล้วเหรอว่า ‎ครูยังมีปืนอยู่นะ
‎อยากรู้จังเลยว่า ปืนของครูใหญ่เนี่ย
‎จะมีกระสุนพอยิงแนนโนะให้หมดไหม
‎[ดนตรีระทึกลึกลับ]
‎พวกเราก็มีอาวุธเหมือนกันนะคะครูใหญ่
‎ตอนนี้ เรากำลังไลฟ์สดเหตุการณ์ ‎ที่โรงเรียนพันธนะวิทยา
‎และนี่ คือครูใหญ่ ‎ของโรงเรียนเราเองค่ะ
‎[ดนตรีฮึกเหิม]
‎นี่ครูเองลูก นี่ครูเองนะ
‎เอาลงนะลูกนะ เอาลง วางลงนะลูกนะ
‎นี่ครูเองลูก วาง
‎[ตะคอก] ‎กูสั่งให้พวกมึงวาง
‎[ครูใหญ่] กูสั่งให้พวกมึงวาง
‎กูสั่งให้พวกมึงหยุด
‎ยิงสิคะ
‎[ตะโกน] ‎ยิงสิ
‎[ตวาด] ‎ไอ้สัตว์
‎ครูใหญ่คะ พูดอะไรหน่อยสิคะ
‎อีแนนโนะ มึงคิดว่ามึงชนะ ‎อย่างนั้นเหรอ
‎ชนะ นี่ยังไม่เรียกว่าชนะหรอกนะคะ
‎มันแค่เริ่มต้นเท่านั้น
‎[เสียงแนนโนะหัวเราะคลุ้มคลั่ง]
‎เห็นไหมว่า ‎วิธีการของยูริมันไม่เวิร์กอะ
‎แนนโนะจะไม่ปล่อยยูริออกไปจริงๆ เหรอ
‎ยูริอุตส่าห์ไปหาหลักฐานมาให้แนนโนะ ‎อย่างยากลำบากเลยนะ
‎ยูริใจร้อนเกินไปต่างหาก
‎[เสียงหัวเราะ]
‎[เสียงหัวเราะชอบใจ]
‎ในนี้ อาจจะหายใจกันลำบากหน่อยนะ
‎ใช่ๆ แนนโนะโดนขังอยู่ในนี้ตั้งนาน
‎สัญญาณโทรศัพท์ก็ไม่มี
‎ของกินก็ไม่มี
‎[แนนโนะ] ใครว่าไม่มี
‎มีคนอยู่ตั้งเยอะ ถ้ากินกันเอง
‎คงอยู่ได้เป็นปี
‎นั่นน่ะสิ จะกินใครก่อนดีน้า
‎ใช่ไอ้คนที่มันไม่เข้าพวกหรือเปล่า
‎ไปก่อนนะทุกคน
‎แล้วเจอกันนะยูริ
‎แนนโนะมั่นใจว่า ‎ยูริต้องรอดออกมาได้แน่ๆ
‎สู้ๆ นะ
‎เราจะทำยังไงกันต่อไปดีล่ะแนนโนะ
‎ที่เหลือ
‎มันขึ้นอยู่กับการตัดสินใจ ‎ของพวกเธอแล้วล่ะ
‎เธอคิดว่าพวกเราจะออกไปสู้ ‎กับข้างนอกนั้นได้ใช่ไหม
‎[แนนโนะ] ไม่ว่านิทานเรื่องนี้ ‎จะจบลงยังไง
‎จะสีขาว สีดำ หรือสีไหน
‎ใครจะถูก ใครจะผิด
‎หรือว่าใครจะดีกว่าใคร
‎เราตัดสินได้จริงเหรอ
‎ในโลกสีเทาๆ ใบนี้
‎[เสียงหอบหายใจ]
‎[เสียงกรีดร้อง]
‎คำบรรยายโดย: ธาวัน มณีสาตร์