NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ZASADY SZKOŁY PANTANAWITTAYA
Mówi się, że zasady rządzą światem,
a każda zasada ustanawiana jest w interesie publicznym.
DYREKTOR SZEF OPIEKUNÓW UCZNIÓW
Ale twórcy zasad
nigdy nie postępowali uczciwie.
Dlatego zasady często
okazują się ciężarem,
gnębiącym tych,
którzy się do nich stosują.
ZASADY SZKOŁY PANTANAWITTAYA
Czas to zmienić.
Cześć, jestem Nanno.
Miło mi was poznać.
Nanno, usiądź tam.
Jestem Nanno, a ty?
Mamy już połowę semestru.
Będziesz pracować ciężej niż inni.
No dobrze. Otwórzcie podręczniki na stronie 128, rozdział czwarty.
Cześć, jestem Mie.
Co tam się dzieje?
Nic. Upuściłam długopis.
Uważaj, Mie. Rozpraszasz innych.
Przepraszam.
Nanno.
Opiekunowie uczniów przeszukują dziś torby.
Tak jest.
Czy taka staromodna procedura nie narusza naszej prywatności?
Im starsza, tym lepsza.
Stare zasady są sprawdzone.
Zgodnie z regulaminem
każdy uczeń musi wykonywać polecenia nauczycieli.
Zatem to ode mnie zależy, czy ta zasada
narusza waszą prywatność.
Mam nadzieję, że to akceptujesz.
Nie.
Dziękuję, nauczycielko B.
Proszę, nauczycielko A.
Wróćmy do lekcji.
Rewolucja Francuska wybuchła
- w czasie panowania Ludwika XVI. - Nanno.
Ta era była czasem przemian.
- Nanno. - Kryzys finansowy…
Drodzy uczniowie,
dzięki dyscyplinie Pantanawittaya prosperuje
i stała się silnym filarem naszego społeczeństwa.
Nauczyciele chcą, by uczniowie
stali się uczciwymi i etycznymi obywatelami.
Kluczem do osiągnięcia waszych celów
w obliczu pokus czyhających w świecie
jest dyscyplina.
Czy nauczycielom się wydaje,
że mogą nam narzucać swoje zasady?
Tutejsi nauczyciele są o wiele gorsi, niż ci się wydaje, Nanno.
Powinnaś na siebie uważać.
Tutejsi nauczyciele gardzą ludźmi takimi jak ty.
Takimi jak ja?
Tak. Ludźmi, którzy zadają za dużo pytań.
Nienawidzą tego.
To nie są żarty.
Widziałaś dwie puste ławki w naszej klasie?
Wiesz, dlaczego są puste?
Uczniowie się rozchorowali?
Te miejsca należały do New i Jelly.
Raz Jelly zwróciła nauczycielce B uwagę, że wprowadza nas w błąd.
Nauczycielka B wściekła się i rzuciła w nią gumką do ścierania.
Wybacz. Wyślizgnęła mi się.
Co tak siedzicie? Zabierzcie Jelly do pielęgniarki.
New nagrał, co zrobiła nauczycielka B,
ale został przyłapany.
Wiesz, co się z nimi stało?
Opiekun uczniów zabrał ich oboje
i zamknął w karcerze.
Siedzą tam od dwóch dni.
Nikt nie wie, co z nimi.
Karcer?
Brzmi jak dobra zabawa. Zajrzymy tam, Mie?
Oszalałaś, Nanno? To pomieszczenie jest przerażające.
Trafiają tam krnąbrni uczniowie, a wychodzą potulni jak kocięta.
Nikt nie chce się tam znaleźć.
Idzie nauczycielka A.
Ty jesteś Nanno?
Tak jest.
Jesteś świadoma,
że w naszej szkole panują bardzo surowe zasady?
Jestem.
To dobrze.
Ponieważ jesteś tu nowa, tym razem kara będzie lekka.
Musisz zapamiętać 427 szkolnych zasad.
Dziękuję.
Nie tutaj.
ZASADY SZKOŁY PANTANAWITTAYA
„Zasady dla uczniów szkoły Pantanawittaya,
ustanowione w 1892 roku”.
- Łamie zasady? - Zasada pierwsza. Uczniowie…
Szydzenie z zasad szkoły nie jest zabronione.
- Oszalała? - Postradała rozum.
Zasada numer dwa.
- Numer trzy. - Idź po nauczycielkę.
- Cholera. - Co ona robi?
- O kurde. - Cholera.
To szkolne zasady.
Cholera.
Zapoznałam się z zasadami.
Wśród wszystkich 427 zasad
nie ma zasady, która zabraniałaby mi podpalenia zasad szkoły.
Zamknąć ją w karcerze.
Tak jest.
O rany.
To takie tajemnicze.
Zabieracie mnie na ścięcie?
Witajcie, drodzy uczniowie.
Zmądrzeliście?
Halo?
Nauczycielko, chcę wyjść. Dostałam swoją lekcję.
Obiecuję, że już nie będę pyskować.
Proszę, chcę stąd wyjść.
Szkoła zawsze przyjmuje skruszonych.
Ponieważ zrozumiałaś swój błąd,
stałaś się cennym członkiem naszej szkoły.
Jelly, możesz wrócić do społeczności.
Dziękuję, nauczycielko A.
A ty, New?
Czegoś cię to nauczyło?
Jestem niewinny.
Tylko nagrywałem to, co się dzieje.
Naraziłeś na szwank reputację szkoły i nauczycieli.
Nauczycielka B nie przyzna się do błędu.
Skrzywdziła nawet Jelly.
New, powiedz jej, co chce usłyszeć, żebyśmy razem mogli wyjść.
Ale to nie w porządku. Nie możemy im na to pozwolić.
Mamy tak żyć?
Jeśli tak myślisz, nie mogę nic dla ciebie zrobić.
Więc rzucę szkołę.
Rzucisz?
Myślisz, że to coś rozwiąże?
Wiesz, że na takich buntowników są sposoby?
Wystarczy, że umieścimy twoje nazwisko na liście niepożądanych osób
i ją wyślemy.
To uniemożliwi ci dostanie się do innej szkoły lub na uniwersytet
i znalezienie pracy.
Nie macie prawa tego zrobić.
Mamy prawo.
Już tak kiedyś zrobiłam.
Na świecie rządzi nepotyzm.
Co ty na to?
Jesteś gotowy na przyszłość, jaką sobie wybrałeś?
Przeproś ją i wynośmy się stąd.
Podejmij decyzję.
Chcesz odejść ze szkoły?
Przepraszam.
Nie słyszałam.
Przepraszam. Byłem w błędzie.
Nie opublikuję niczego, co zaszkodzi szkole.
Dziękuję.
Gdy New tu się znalazł, był taki jak ty.
Wykorzystaj ten czas na skruchę.
Wciąż musisz nauczyć się na pamięć zasad szkoły.
Zasady dla uczniów szkoły Pantanawittaya,
ustanowione w roku 1892.
Zasada numer jeden:
uczniowie muszą szanować zasady szkoły i przestrzegać ich.
Zasada numer dwa:
uczniowie muszą szanować nauczycieli
i traktować ich jak rodzinę,
a także zawsze być wdzięczni za ich życzliwość.
Nauczycielko A, mamy problem.
Nie zostałaś ukarana za to, co wczoraj zrobiłaś?
Kazali mi w kółko słuchać
zasad szkoły.
Nie bałaś się?
Spójrz na Jelly. Jest jak inny człowiek.
Patrzcie.
New wciąż nie wrócił do szkoły.
Nie wypuściłam jej. Jak tu się znalazła?
Strasznie się tam wynudziłam.
I…
to była męka dla moich uszu.
Paliłaś? Przyznaj się.
To nie było takie straszne.
Jeśli wszyscy złamiemy zasady,
będziemy mogli urządzić w karcerze imprezę.
Wstań.
Wygląda na to, że będę na tej imprezie sama.
Zapamiętałam 427 zasad.
„Zasada pierwsza”.
„Uczniowie muszą szanować zasady szkoły i przestrzegać ich.
Zasada druga.
Uczniowie muszą szanować nauczycieli i traktować ich jak rodzinę.
Zasada”…
Zapytam raz jeszcze. Kim jesteś?
Jestem Nanno. Nowa uczennica.
Już pani zapomniała?
Ciekawe, jak długo to wytrzymasz.
Witaj w karcerze, Nanno.
Tyle tu bodźców.
Kim jesteś?
Jestem Nanno. W kółko pani o to pyta.
Czego od nas chcesz?
Nowe pytanie.
Chcę…
Proszę przyznać, że wprowadziła pani uczniów w błąd.
Proszę przyznać, że podrzuciła mi pani papierosy.
Pan dyrektor.
Niech przyzna, że ma zacofane podejście do nauczania.
Wtedy będę usatysfakcjonowana.
Cóż za zuchwałość u dziewczyny.
Otwórz jej usta.
Przeciwstawiasz mi się?
Gniew jest grzechem.
Proszę się nie złościć.
Powinniśmy zachować cnotę.
Och! Czy ta zasada dotyczy jedynie uczniów?
Proszę pani.
Jestem Yuri. To mój pierwszy dzień.
Chciałabym zostać inspektorem ds. uczniów.
Czy ktoś taki jak ty się do tego nadaje?
Dla mnie zasady leżą w interesie publicznym.
Egzekwowanie tych zasad służy społeczności.
Chciałabym w tym pomóc.
Co ważniejsze, chodziłam do tej samej szkoły co Nanno.
Wiem, jak sobie z nią poradzić.
Mianowicie?
Słyszałam o sekretnym czacie. Uczniowie planują tam psoty.
Anonimowo do niego dołączyłam.
Złapiemy ich na gorącym uczynku.
- Idź na przód. - Idź tam.
Wszyscy, usiądźcie.
- Ręce za głowę. - Do góry.
Cholera. Jak nauczyciele się dowiedzieli?
Wśród nas jest jakiś kapuś.
No tak. Naprawdę musimy zostać tu do jutra?
Jak się nazywasz?
Sittichai.
- Z której jesteś klasy? - 6-5.
- A ty? - Peerapat.
- Która klasa? - Klasa 4-2.
Dziękuję ci, Yuri.
Świetnie się dziś spisałaś.
Wróć do domu i odpocznij.
Jeśli pani pozwoli, odniosę dokumenty.
Są pana, panie dyrektorze.
Żałujecie swojego występku?
- Tak, panie dyrektorze. - Tak.
Pytałem, czy żałujecie swojego występku?
- Tak, panie dyrektorze. - Tak.
Bardzo dobrze.
Zawsze jest miejsce dla czujących skruchę.
Od tej chwili każdy, kto źle się zachowuje,
zostanie surowo ukarany.
Chciałbym, aby każdy obecny tu uczeń przestrzegał zasad szkoły.
Bądźcie silni i nie dajcie się zwieść pokusie.
No dobrze, uczniowie. Możecie wrócić do klasy.
ŚCIŚLE TAJNE
Miło z twojej strony.
Jak zwykle podążasz okrężną drogą.
I nadal jesteś dwulicowa.
Co tym razem kombinujesz?
Stój, Nanno.
Co ty kombinujesz?
Chcę tylko wszystkim pokazać,
jak ludzie, którzy egzekwują zasady, sami je łamią.
Proszę spojrzeć w obiektyw.
Co ty robisz, Yuri?
Jeszcze jeden krok, a wszystkim to wyślę.
Czego naprawdę chcesz?
Chcę te dokumenty.
Zawierają kwotę finansowania z ministerstwa
przekazaną naszej szkole.
Interesujące.
Chwila. Dlaczego nie ma tu ani jednego nauczyciela z zagranicy?
W tej szkole nie ma komputerów,
a tutejsze obiady są beznadziejne.
Gdzie idą te wszystkie pieniądze?
Nie daj się zwieść Nanno.
Te dokumenty są fałszywe.
Jeśli są fałszywe, są bezwartościowe.
Wyrzucę je.
O rety.
Ona jest tam.
Ty.
Tam jest. Łapcie ją.
Czy nie powinna pani zacząć uciekać?
Tam jest! Szybko!
- Szybko! Łapać ją! - Chodźcie.
- Szybko! - Chodźmy.
Wybacz, Nanno.
Jeśli chcemy wygrać ten mecz, ktoś musi się poświęcić.
Drodzy nauczyciele,
niniejszym oświadczamy,
że nie będziemy stosować się do zasad szkoły.
Jak śmiesz?
Co teraz?
Co teraz zrobimy?
Zmusimy ich, żeby spisali wyznania?
Niech spiszą wszystkie swoje występki.
Ujawnimy światu ich niegodziwość.
Dobra.
Dobry pomysł.
Słyszeliście nas.
- Spiszecie wyznania. - Zabrać ich.
- Ruszcie się. - Zabrać ich.
Przyprowadźcie ich tutaj.
- Chodźmy. - Piszcie.
Niech za to zapłacą.
Niech posmakują swoich metod.
No dalej, pisz.
- Pisz. - Bierz się do pisania.
Skończyłaś? Pospiesz się.
Spisuj wyznania.
BĘDZIESZ POKUTOWAŁ ZA TO, CO ZROBIŁEŚ
Nie umiesz pisać?
Ociągasz się?
Mam ci pomóc to napisać?
Napisz, jak mnie traktowałaś.
Mam ci pomóc to napisać?
Pomogę ci. Pisz!
Pamiętasz, co mi zrobiłaś?
Napisz to.
- Trzymałaś mnie bez wody i jedzenia. - Pisz.
Zmusiłaś mnie do kłamstwa.
Byłem bez wody i jedzenia.
Spisz wszystko, co mi zrobiłaś.
Czujesz skruchę? Spisuj to.
Napisz to.
Cholera. Co teraz zrobimy?
Cholera, New!
Udusiłeś ją.
Obarczacie mnie winą? Wy też zawiniliście.
My tylko ją trzymaliśmy.
To nie my ją udusiliśmy.
Właśnie.
Szczerze mówiąc,
nawet nie zgadzam się z tym gównem.
Bałam się, że nazwiesz mnie ignorantką i zwrócisz się przeciw mnie.
- Ma rację. - Zrobiłeś to.
To twoja wina.
- Weź za to odpowiedzialność. - To twoja wina.
Zabiłeś ją!
To przez ciebie, New!
Pomogliście w tym!
- Co teraz zrobimy? - To twoja wina!
Dam wam ostatnią szansę.
Jeśli przestaniecie, wybaczę wam wasze zbrodnie,
włączając w to zabicie nauczycielki.
Nie możemy się poddać.
To droga, którą wybraliśmy.
Jeśli się poddamy, staniemy się jak oni.
Patrzcie na nich.
Odpuśćmy, Mie.
Zbierzcie uczniów, którzy nie okazali skruchy.
Wszystko wróciło do normalności.
Świetnie, moi drodzy uczniowie.
Przez długi czas żyliśmy w harmonii i pokoju.
Wszyscy przestrzegaliście szkolnego kodeksu postępowania.
Aż pewnego dnia
pojawiła się nowa uczennica i namieszała wam w głowach.
Wywołała w szkole chaos.
Pozwolimy, by ta uczennica
nastawiła nas przeciwko sobie i nas skłóciła?
Czy nowa uczennica zrobiła wam pranie mózgu?
Podnieście rękę, jeśli uważacie, że Yuri należy ukarać.
Doskonale, drodzy uczniowie.
Ponieważ zrozumieliście błędy,
wystąpcie naprzód, aby udowodnić swoją lojalność
i pomóc nam wyeliminować rebeliantów
z naszej szkoły.
Upewnijcie się, że już nigdy nie wrócą, by sprawiać nam kłopoty
Użyjcie tego noża, aby udowodnić,
że jesteście wiernymi i godnymi uczniami tej szkoły.
New, powinniśmy zacząć od ciebie.
Weź nóż.
Nie chciałbyś trafić za kratki za zabicie nauczyciela, prawda?
Zapomniał pan?
To Nanno wszystko zaczęła.
Kłamiesz. Nanno nie żyje.
Jak możesz ją za to winić?
Czas zabrać się do pracy.
- Cholera. - Co jest grane?
Wszyscy zachowajcie spokój!
To Nanno. Skąd ona się tam wzięła?
Witajcie nauczyciele i drodzy uczniowie.
Tęskniliście za mną?
- Patrzcie! - O co chodzi?
Bądźcie cicho!
Mam przewagę liczebną, dyrektorze.
Nanno.
Zapomniałaś, że mam broń?
Ciekawe,
czy ma pan wystarczająco dużo kul, żeby zabić każdą mnie.
My też mamy broń, dyrektorze.
Prowadzimy transmisję na żywo ze szkoły Pantanawittaya,
a ten człowiek jest naszym dyrektorem.
To ja. Jestem waszym dyrektorem.
Odłóżcie telefony. Odłóżcie je.
Jestem dyrektorem. Odłóżcie je.
Zostawcie te telefony!
Odłóżcie te pieprzone telefony!
Przestańcie nagrywać!
Niech pan strzela.
Zastrzel mnie!
Ty suko!
Dyrektorze, niech pan powie coś do kamery.
Nanno, myślisz, że wygrałaś?
Wygrałam? Nie nazwałabym tego zwycięstwem.
To dopiero początek.
Widzisz, że twoje metody nie działają?
Nie odpuścisz?
Zadałam sobie wiele trudu, aby ci to udowodnić.
Jesteś zbyt niecierpliwa.
Może brakować ci tu powietrza.
Zgadza się. Byłam tu zamknięta przez długi czas.
Nie ma tu zasięgu.
Ani jedzenia.
Kto tak mówi?
Jest tu dużo ludzi.
Jeśli zjemy siebie nawzajem,
przetrwamy tu latami.
Masz rację. Kogo zjemy pierwszego?
Czy padnie na naszą czarną owcę?
Żegnajcie, ludzie.
Do zobaczenia, Yuri.
Na pewno znajdziesz sposób, żeby stąd uciec.
Nie trać nadziei.
Co teraz, Nanno?
Decyzja należy do was.
Sądzisz, że uda nam się przetrwać?
Kto wie, jak zakończy się ta historia?
Kto wie, czy rzeczy są czarne, białe, czy w innym kolorze?
Kto ma rację, a kto się myli? Kto jest lepszy od kogo?
Czy to my powinniśmy osądzać innych w tym szarym świecie?
Napisy: Mariusz Bansleben