Sprawdzam.
I podbijam.
Równam. Poproszę dwie.
Masz tik nerwowy.
To niemożliwe.
Co jakiś czas rozszerzasz lewą źrenicę,
w sumie to dość ostentacyjnie,
by oszukać mnie, żebym pomyślał, że masz tik nerwowy.
Ale prawda jest taka, że nie masz.
Kiedy twoje oczy nic nie mówią, wtedy wiem, że blefujesz.
Skoro mi to pan powiedział,
nie wiem, jakiego typu oszustwa użyć.
Pięćdziesiąt.
Pięćdziesiąt? To wszystko, co mam.
Wiem o tym, kapitanie.
Sprawdza pan czy pasuje?
Zachowujmy się jak cywilizowani mężczyźni.
- Mleka? - Nie, dziękuję.
- Cukru? - Nie, dziękuję.
Czemu gra pan na zwłokę?
Nie chcę, by gra się skończyła.
Stawiam wszystko.
Dziwne.
Nie wiedziałem, że mamy kurs na Marsa.
Coś się nie zgadza.
Numer Jeden.
Już dobrze.
CHÂTEAU PICARD, FRANCJA
Już dobrze.
WIELKI BOSTON
Uwielbiam, jak to robią.
Co świętujemy?
Zgadnij.
Wykorzystaj te słynne instynkty Xahea.
Okej.
Coś ukrywasz.
Coś, co cię cieszy.
- Bez jaj. - Dostałam się do Daystrom.
Dahj, jesteś niesamowita.
Dziękuję.
Robotyka albo...
Będę badać sztuczną inteligencję
i świadomość kwantową.
To super.
Może nawet uda mi się usiąść z tobą na stołówce.
Może. Nie wiem.
Tak?
- Więcej wina? - Coś lepszego. Zaskocz mnie.
Mądrze.
Dahj, twoje menu replikacji jest do bani.
Wanilia...
I wanilia. No jasne.
Nie!
Jeszcze się nie aktywowała.
Mów po angielsku.
Gdzie jest reszta? Skąd jesteś?
Nie...
Skąd jesteś?
Z Seattle.
Załatwimy to później. Uśpij ją.
Nie!
Aktywuje się!
Wiem, że myślisz, że przyniesiesz to do domu,
ale nie ma mowy.
Nie udawaj, że nie znasz francuskiego.
Ćwiczyliśmy.
Numer Jeden, co tam masz?
Raczej „kogo” tam masz.
Nasz mały zabójca.
Nawet zabójcy muszą się kąpać.
Laris słyszała, jak mówiłeś przez sen.
Powiedziałem coś ciekawego?
Nie, gadałeś bzdury.
Ale nie śpisz.
Złe sny?
Sny są piękne.
To budzenie przestaje mi się podobać.
Dość tej melancholii.
Dziś wielki dzień.
Idź zjedz śniadanie.
Wiesz...
Zaczynam żałować, że w ogóle pozwoliłem
namówić się na to.
Zakłócenia wciąż pojawiają się w Kwadrantach Alfa i Beta
w konsekwencji zniszczenia...
Nie chce ode mnie śniadania.
Stare psy.
O którym mówisz?
Herbata, earl grey. Bezkofeinowa.
Jesteśmy gotowi?
Ty też masz wywiad, Zhabanie?
Wiesz, czasem mówisz do mnie, jakbym był nieszkodliwym starym dziwakiem.
„Dziwakiem”?
Kimś pomiędzy „zgredem” a „staruchem”.
UWAGA, GOŚĆ
Przyszedł pierwszy.
Idź się ubrać, Wasza Wysokość. I umyj ręce.
Wciąż muszę przypominać.
- Tak. Ta. - Podoba ci się.
Bardzo dostojnie.
Spójrz na ten węzeł. Niedorzeczny.
Może, ale chcę zachować posadę.
Wiem, że się denerwujesz.
Wcale nie.
Przeszłość to przeszłość.
Dużo lepiej.
Okej.
Tak.
À la guillotine, alors.
Ta dramaturgia.
- Omówiłeś z nimi warunki? - Trzy razy.
Zapewniła, że nie będzie pytać o odejście z Gwiezdnej Floty.
Po takim czasie
martwię się, że zapomniałeś, co zrobiłeś...
kim jesteś.
- Laris, ja... - My nie zapomnieliśmy.
A teraz idź.
I...
proszę być kapitanem, którego pamiętają.
Będąc kapitanem statku Enterprise Gwiezdnej Floty...
WIADOMOŚCI Z GALAKTYKI
...został okrzyknięty nieustraszonym odkrywcą,
doświadczonym dyplomatą, strategiem wojskowym, filantropem
i autorem wielu nagrodzonych prac z zakresu analizy historycznej.
Dołącza dziś do nas w rocznicę wybuchu supernowej,
by omówić swoją rolę w tych wydarzeniach.
Mam zaszczyt przedstawić admirała Jeana-Luca Picarda.
Emerytowanego.
To pański pierwszy wywiad,
więc dziękuję za zaproszenie galaktyki do gabinetu.
Liczyłem na większy tłum.
Dziś mamy uroczysty dzień.
To dzień wspomnień.
Podnoszenie świadomości na temat wpływu supernowej to coś,
czym się bardzo pasjonuję.
Porozmawiajmy o tym.
Gdy dowiedział się pan, że romulańskie słońce wybuchnie
i jakie to będzie miało skutki,
co pan poczuł?
Nie da się opisać katastrofalnej skali takiej zmiany.
To jeden z powodów...
Nie powie pan, jak się czuł,
ale zaczął pan od wezwania do przesiedlenia Romulan?
Romulanie poprosili o pomoc.
I uważałem, że mieliśmy obowiązek im ją zapewnić.
Można było lepiej wykorzystać środki,
niż pomagać najstarszemu wrogowi Federacji.
Na szczęście Federacja postanowiła wspomóc akcję ratunkową.
Tak.
Na początku.
Potrafię być przekonujący.
Ale Federacja zrozumiała, że zagrożone były miliony istnień.
- Romulańskich istnień. - Nie. Istnień.
Odszedł pan z Enterprise, by dowodzić armadą ratunkową.
Dziesięć tysięcy statków z napędem warp.
Misja, która miała na celu przesiedlenie 900 milionów Romulan
na planety poza zasięgiem wybuchu supernowej.
Logistyczny wyczyn bardziej ambitny niż budowa piramid.
Piramidy były symbolem ogromnej próżności.
Jeśli chce pani szukać historycznej analogii...
Dunkierka.
Tak.
A wtedy stało się coś niewyobrażalnego.
Opowie nam pan o tym?
Admirale?
Myślałem, że mamy porozmawiać o supernowej.
Grupa buntowników opuściła osłony obronne planety
i zhakowała sieć obronną Marsa...
- Tak. - ...rozbijając armadę ratunkową
i całkowicie niszcząc stocznię w Utopia Planitia.
Eksplozje zapaliły łatwopalne opary w stratosferze.
Mars płonie aż do dziś.
Ofiar było 92 143,
co zaowocowało zakazem tworzenia androidów.
Tak.
Wciąż nie wiemy, dlaczego się zbuntowały
i zrobiły to, co zrobiły.
Ale uważam, że decyzja o zakazie tworzenia androidów była błędem.
Komandor porucznik Data.
Oficer na pokładzie Enterprise był androidem.
Wątpił pan kiedyś w niego?
Nigdy.
W co pan zwątpił, admirale?
Nigdy nie mówił pan o odejściu z Gwiezdnej Floty.
Odszedł pan na znak protestu?
Niech nam pan powie.
Czemu odszedł pan z Gwiezdnej Floty?
Bo to już nie była Gwiezdna Flota.
- Słucham? - Bo to już nie była Gwiezdna Flota!
Wycofaliśmy się.
Galaktyka pogrążyła się w żałobie, grzebała zmarłych,
a Gwiezdna Flota nie wykonała swoich obowiązków.
Decyzja, by odwołać akcję ratunkową
i porzucić ludzi, których przyrzekaliśmy chronić,
była nie tylko haniebna.
To była zbrodnia!
A ja nie byłem przygotowany na to, by stać i patrzeć.
A ty, moja droga, nie masz pojęcia, czym była Dunkierka.
Nic nie wiesz o historii. Nic nie wiesz o wojnie.
Po prostu machasz ręką...
i wszystko znika.
To nie takie proste dla tych, którzy zginęli.
I to nie było takie proste dla tych, których porzucono.
Skończyliśmy.
„Nie ma posagu nad uczciwość”.
Kto to powiedział, Numerze Jeden?
Czego tu chcesz?
Widziałam twój wywiad.
Znasz mnie?
Co?
Znasz mnie?
Nie.
Spójrz na mnie.
Nie jesteś pewien.
Skąd to wiem?
Kim jesteś?
Byłam z moim chłopakiem.
W moim mieszkaniu.
Założyli mi worek na głowę. Nic nie widziałam.
- Kim są „oni”? - Nie wiem, ale mój chłopak...
Zamordowali go.
A potem ja ich.
Wszystkich.
Co?
Coś we mnie wiedziało, co robić,
jak się ruszać, jak walczyć i...
w jakiś sposób...
to było całkowicie naturalne, jak błyskawica szukająca ziemi.
Potem zdjęłam torbę.
Wszędzie była krew.
Więc uciekłam.
Nie wiedziałam, dokąd iść.
Proszę, spróbuj się uspokoić.
Uspokój się, dobrze?
Ale w myślach widziałam ciebie.
Widziałam twoją twarz.
Mnie?
Tak.
Przyszłam, bo ta sama błyskawica, która mnie uratowała, przywiodła mnie tu.
Dlaczego?
Bo wszystko we mnie mówi, że z tobą jestem bezpieczna.
Proszę. Jak nowa.
Dziękuję.
Proszę.
Earl grey.
Niezawodna.
Będziemy w kuchni.
Niezwykły naszyjnik.
Mogę zobaczyć?
Dziękuję.
Ojciec mi go dał.
Piękny.
Czy ty kiedyś...
Co?
Czułeś się, jakbyś siebie nie znał?
Wiele razy.
Dziękuję.
Jak masz na imię?
- Dahj. - Dahj.
Jestem Jean-Luc.
Wiem.
Nie z wywiadu, czy dlatego, że jesteś Wielkim Człowiekiem.
Znam cię.
Przemawiałem, uczyłem...
Nie, to coś starszego.
I głębszego. Dużo głębszego.
Możesz mieć rację.
Wiesz jak?
Nie.
Myślisz, że oszalałam?
Nie.
Wierzysz mi?
Wierzę, że ty wierzysz, że powinnaś tu być.
I jeśli byłabyś niebezpieczna,
Numer Jeden dałby mi znać.
Laris.
Pokażesz naszemu gościowi pokój?
Myślę, że powinna się wyspać.
Chodź, moja droga. Położysz się.
Dziękuję.
Skończy go pan, kapitanie?
Nie wiem jak.
Nieprawda.
Nie.
Przepraszam.
Młoda kobieta odeszła.
Dokąd?
Wstałam o 5. Drzwi były otwarte.
Pies był na łóżku, ale ona zniknęła.
Sprawdziłam nagrania. Nie ma jej.
Muszę gdzieś pójść.
Daj mi znać, jeśli wróci.
ARCHIWA GWIEZDNEJ FLOTY
Wszystko w archiwum kwantowym jest zamknięte w stazie.
- Zgadza się? - Tak.
I nie ma do nich dostępu nikt poza mną, tak?
Chyba że mamy sprzedawać bilety.
- Poczucie humoru? - Próbujemy czegoś nowego.
Nie rzucaj jeszcze pracy.
Mój program zapewnia prywatność od tego punktu.
W razie potrzeby proszę powiedzieć „indeks”.
DZIEŃ KAPITANA PICARDA
MUZEUM GWIEZDNEJ FLOTY ARCHIWA KWANTOWE
WYSZUKIWANIE
Indeks.
Zidentyfikuj ten obraz.
Obiekt 227.67.
Archiwa Jeana-Luca Picarda.
Admirał, emerytowany.
Olej na płótnie, autorstwa komandora Daty, około 2369 roku.
Jeden z dwóch.
Dał go panu w prezencie na Enterprise.
Drugi wisi w pańskim gabinecie, o ile się nie mylę.
Nikogo więcej tu nie było?
Nawet z obsługi?
Sprawdź dane.
Nikogo, admirale.
Ten obraz miał tytuł.
Sprawdzam.
Tytuł obrazu to Córka.
- Cześć. - Ktoś chciał mnie zabić.
Co? Kto, kochanie?
Uciekłam. Chyba wciąż mnie gonią.
Nie wiem, co się dzieje.
Znajdź bezpieczne miejsce.
Próbowałam, ale nie mogłam tam zostać.
Nie mogę nikogo narażać.
Nie chcę, by ktoś ucierpiał.
Mamo, boję się.
Kochanie, to ważne.
Musisz wrócić do Picarda.
Nie, to zbyt niebezpieczne.
Chwila.
Nie mówiłam ci, że poszłam do Picarda.
Oczywiście, że mówiłaś. Skąd miałabym wiedzieć?
Nie rozmawiałyśmy, odkąd to się stało.
- Co się dzieje? - Proszę.
Znajdź Picarda.
On może ci pomóc.
Zamknij oczy i skup się.
Myśl, Dahj.
I znajdź Picarda.
Idź.
TRANSMISJA PRZERWANA
PRZYZNANO DOSTĘP
WYSZUKIWANIE
DOSTĘP DO GEOLOKALIZACJI
Dahj?
Skąd wiedziałaś, że tu jestem?
Martwiłem się, gdy się dowiedziałem, że odeszłaś.
Martwiłam się, że będziesz w niebezpieczeństwie.
Wiedziałam, jak cię namierzyć. Wiem różne rzeczy.
Słyszę rozmowy ulicę dalej.
Chodźmy stąd.
Trochę poszperałam.
Może mam schizofrenię albo uraz głowy.
- Halucynacje... - Nie masz schizofrenii.
- To jestem wariatką. - Nie jesteś.
Możesz być kimś wyjątkowym.
Miałem bliskiego przyjaciela.
Komandora Datę. Był androidem.
- Takim, jak te, które zaatakowały Marsa? - Nie.
Słowo „android” przywołuje różne skojarzenia.
Zapomnij o nich.
Komandor Data był wysoko odznaczonym oficerem Gwiezdnej Floty
i...
oddał za mnie życie...
podczas naszej ostatniej misji.
To było ponad dwie dekady temu.
Ale był też artystą, malarzem.
Dlaczego mi to mówisz?
Ponieważ, Dahj,
namalował ciebie, taką, jaka jesteś tu i teraz,
ale namalował to 30 lat temu.
To niemożliwe.
Nazwał ten obraz...
Córka.
Okej.
Twój przyjaciel kogoś namalował...
Mówiłaś, że w twoim mieszkaniu było tak, jakby błyskawica szukała ziemi.
Że wiedziałaś, co robić, choć nigdy tego nie robiłaś.
- Adrenalina. - Wiedziałaś, że po ciebie idą.
Słuch i to, że mnie znalazłaś.
- Jak? - Ja po prostu...
Znalezienie mnie wymaga uprawnień, których nie masz.
Myślę, że atak na ciebie mógł zadziałać jak jakaś pobudka,
pozytronowy budzik.
Nie.
Urodziłam się w Seattle.
Mój tata był xenobotanikiem.
W domu było mnóstwo orchidei.
Skrzyżował dwa gatunki i nazwał nowy na moją cześć.
Orchidaceae Dahj oncidium.
Żółta i różowa.
To piękne wspomnienie.
Twoje.
I nikt ci go nie zabierze.
Ale...
musisz spojrzeć w siebie
głęboko i szczerze.
Czy brałaś pod uwagę możliwość, że...
Jestem bezduszną maszyną do zabijania?
Że jesteś czymś stworzonym celowo i z miłości
jak Dahj oncidium?
Mówisz mi, że nie jestem prawdziwa.
Wcale nie.
Jeśli jesteś tym, kim myślę,
to jesteś mi bliska w taki sposób, jakiego nigdy nie zrozumiesz.
Nigdy cię nie zostawię.
Pojedziemy razem do Instytutu Daystroma na Okinawie.
Właśnie mnie tam przyjęli jako pracownika naukowego.
Tak?
To świetnie!
To już dla mnie nic nie znaczy.
Jeśli mam rację,
to jesteś córką istoty, dla którego ważne było znaczenie,
odwaga.
Bądź jak on.
Znaleźli nas. Idziemy. Już.
Dahj, czekaj. Potrzebujemy pomocy.
Prawie tu są.
Dahj, stój. Czekaj.
Nie ma czasu.
Padnij.
Nie!
Skończy go pan, kapitanie?
Nigdy cię nie zostawię.
Czemu odszedł pan z Gwiezdnej Floty?
Tytuł obrazu to Córka.
Obudził się.
Nic mi nie jest.
Prawda?
Dostał pan łomot. Poza tym bez zmian.
Wystraszył nas pan.
Co się stało, admirale?
Dahj.
Nie żyje.
Jak to możliwe?
Policja nic nie mówiła.
Powiedzieli, że był pan na dachu sam.
Mówili, że na nagraniach ochrony był tylko pan,
że pan biegł.
Mogła mieć urządzenie maskujące, dlatego jej nie widzieliśmy.
Może aktywowało się automatycznie...
gdy była w niebezpieczeństwie.
- Proszę pana? - Była androidem.
A zabójcami Romulanie.
Szukała bezpiecznego schronienia.
Jak ty i Zhaban.
Jak ja.
Zasłużyła na coś lepszego.
Muszę się dowiedzieć, kto ją zabił i dlaczego.
Żąda pan od siebie zbyt wiele.
Siedziałem tu tyle lat...
pielęgnowałem urażoną godność...
pisałem książki o historii, o której ludzie wolą zapomnieć...
Nigdy zbyt wiele od siebie nie żądałem.
- Nie, admirale. - Nie żyłem.
Czekałem na śmierć.
INSTYTUT DAYSTROMA, OKINAWA
Admirale Picard.
To zaszczyt.
Doktor Jurati, dziękuję, że znalazła pani czas.
Agnes. Jak mogę pomóc?
Proszę powiedzieć, czy da się stworzyć czującego androida z krwi i kości.
Nie, jak mogłabym...
- Dlatego pan tu jest? - Tak.
Nawet przed zakazem to było...
Mieliśmy zamiar stworzyć takiego androida.
Ale czującego jeszcze nie przez tysiąc lat.
To robi się ciekawiej, bo ostatnio piłem z jednym herbatę.
To byłby wielki sukces...
czujący android, który fizycznie i psychicznie przypomina człowieka.
Jakby to było sto lat temu.
TOŻSAMOŚĆ POTWIERDZONA
Witam w pozostałościach federacyjnego wydziału badań nad androidami.
To miasto duchów.
W więcej niż jednym sensie.
Stąd pochodziły androidy, które zniszczyły Marsa.
Teraz możemy działać tylko teoretycznie...
badać, publikować, przeprowadzać symulacje.
Ale nie możecie niczego stworzyć.
Zgadza się.
To wszystko, co miało dla nas znaczenie.
Dla mnie.
Nikt nie tworzy już androidów. Żadnych.
To pogwałcenie galaktycznego traktatu.
Ale czy da się stworzyć androida, który wygląda w pełni jak człowiek?
- Krótko mówiąc: nie. - A długo?
Wciąż nie.
Proszę zaspokoić moją ciekawość.
To B-4, zgadza się?
Wygląda jak Data.
Jest gorszą kopią.
Data próbował zgrać zawartość sieci neuronowej do B-4 przed śmiercią.
Prawie wszystko przepadło.
Okazało się, że B-4 nie jest taki jak Data.
Żaden inny android nie był.
- Nie. - I w tym szkopuł.
Nikt nie potrafił odtworzyć sposobu, w jaki stworzono Datę.
Wtedy pojawił się Bruce.
Maddox.
On mnie zrekrutował z Gwiezdnej Floty.
Pomimo śmierci Daty
prawie nam się udało.
Potem nas zamknięto i to go zniszczyło.
Gdzie jest teraz?
Zniknął po zakazie.
Próbowałam go odnaleźć, ale...
Powiedziała pani: „Pomimo śmierci Daty”,
to znaczy, że nowy android musiałby powstać z Daty.
Zaawansowany, tak.
Gdyby mieć sieć neuronową Daty,
udoskonalenie ciała gospodarza byłoby proste.
Ale neurony umarły z nim.
I dochodzi pan do „nie”, o którym mówiłam na początku.
Czy to coś dla pani znaczy?
Skąd pan to ma?
Od mojej towarzyszki od herbaty,
która, według pani, nie mogła istnieć.
Wolałabym, żeby pan przyszedł, gdy miałam wolne.
To symbol fraktalnego klonowania neuronowego.
Co proszę?
To radykalny, piękny pomysł Maddoxa.
Jego teoria brzmiała, że cały kod Daty, nawet jego wspomnienia,
można odtworzyć z jednego pozytronowego neuronu.
Jeśli istnieje android idealny, jak pan mówi...
To Data, albo jakaś jego cząstka,
esencja...
- Tak, esencja. - ...wciąż żyje.
Nie byłoby wiadomo bez badań...
Dahj.
Dziewczyna.
Córka Daty.
Zawsze chciał mieć córkę.
Sądzę, że Maddox stworzył ją na podstawie starego obrazu Daty.
Kobieta. Tak. Można je tak tworzyć.
Przepraszam. Je?
Są tworzone parami.
Bliźnięta?
Bliźnięta.
Więc jest jeszcze jedna.
ROMULAŃSKI ZAKŁAD ODZYSKIWANIA
Doktor Asha.
Nie chcę przeszkadzać. Jestem Narek. Nowy.
Soji.
Piękne imię.
Czytałem o pani pracy. Jest fascynująca.
Mam mnóstwo pytań.
I zaraz je pan zada.
Ładny.
Naszyjnik.
Mój ojciec go zrobił.
Po jednym dla mnie i siostry.
Mam siostrę bliźniaczkę.
Ja miałem brata.
Nie bliźniaka, ale byliśmy blisko.
My...
Straciliśmy go w zeszłym roku.
Niespodziewanie.
Ma pani szczęście.
Przepraszam. Cały dzień pomaga pani ludziom.
Zgaduję, że ostatnie, czego pani chce po pracy,
to słuchanie kolejnej smutnej historii.
Źle pan zgadł.
Napisy: Agnieszka Otawska