Bir gün Pelle uyuyordu.
Aslında karanlıktı.
Ama babam orada değildi.
Bu yüzden annesinin yatağına gitti.
Ama annem de orada değildi.
Anne ve Baba nerede?
- Anne! - Buraya gel.
İşte böyle konuşuyorsun, Björn. Bunun gibi.
"Anne" diyebilir misin? "Anne" deyin.
Hayır, çiçeği bozuyorsun.
Hayır, hayır - onunla oynamayacaksın!
Hoşçakal - şimdi yatağa.
16 Kasım 1962.
- Merhaba? - Merhaba, Bjürn!
Nasılsın tatlım?
- O kadar iyi değil. - Değil misin?
- Annem evde mi? - Numara.
1970'de acı, soğuk, kasvetli bir Şubat günü.
Film yönetmeni Luchino Visconti Stockholm'e gidiyor.
Sinemanın en seçkin isimlerinden biri,
hem sanatıyla hem de soyu ile tanınır.
Kuzey İtalya'nın soylularından. O bir komünist ama hizmetçileri var.
Ve o açıkça eşcinsel.
Visconti dışarıda, saf güzelliği arıyor -
yeni filminde başrol oynayacak bir çocukta mükemmel güzellik.
Gözlerini göremiyorum. Onlar ne renk?
Buraya bak.
Yeşil.
Sevimli görünüyor - güzel bir yüz.
Ona birkaç fotoğraf çekmesini söyle.
Yıllarca seyahat etti, araştırdı - Macaristan, Polonya, Finlandiya, Rusya.
Stockholm'deki Grand Hôtel'in yanındaki büyük bir dairede
bir grup erkek beklentiyle toplandı.
- Çocuk oyuncudur. - Çocuk oyuncu, değil mi?
İşe yarayacağını düşündüğün birini gördün mü?
Hayır henüz değil. Bazıları gerçekten çok tatlı, ama henüz bir hedefimiz yok.
Kapı açılmak üzere.
Kapının arkasında duran bir çocuk henüz bilmiyor
tüm hayatının değişmek üzere olduğunu.
Yüzü bir ikon haline gelecek - tüm dünyada.
Kaç yaşında? Daha yaşlı, değil mi?
- Evet biraz. 15 yaşında. - Büyük. 15? Çok güzel. Başını çevir.
Profilde.
- Bu fotoğrafta çok güzel. - Hiç fotoğraf getirdin mi?
Numara.
Odanın etrafında bir daire içinde yürüyebilir misin?
Boyu çok uzun.
- Güzel! Ondan soyunmasını isteyin. - Gövdeni açar mısın?
- Ne? - Gövdeni açabiliyor musun?
- Yani yarı çıplaksın. - Yarı çıplak mı?
- Kameraya da bak. - Kameraya bak ve biraz gülümse.
- Çok güzel... - Biraz dolaş.
Durmasını isteyin. Büyük bir yakın çekim yapın, gerçekten sıkı!
Kameraya dön.
Çok, çok yakın. Üç çeyrek atış, tam yüz değil.
- Kameraya gülümse. - Kameraya bak ve gülümse.
- Sevimli bir gülüşün var! - Teşekkür ederim. Fotoğraf çekmemiz gerekiyor.
Mario! Bir de yakın çekim yapalım -
profili sağda ve solda, yüzü ve üstü çıplak, gövdeli.
Güzel bir yüzü var.
Kiracılar Derneği'ne hoş geldiniz. Size üç seçenek sunulacak.
İhtiyaçlarınıza en uygun olanı seçin.
Yasal tavsiyeye ihtiyacım var.
Ben ne yaparım? Bu konu hakkında hiçbir şey bilmiyorum.
Neler olduğunu ve hangi konuda yardıma ihtiyacınız olduğunu açıklayın,
ve yardım etmek için elimden geleni yapacağım.
Tahliye ile tehdit edildiğimi söyleyebilirsin...
- sözleşmenin feshi ile. - Doğru.
Ev sahibinin mektubunda, Björn,
Gaz sobasını açık bıraktığınız için diğer kiracılar için tehlike arz ettiğinizi söylüyor.
- Bu çok saçma! - Tabii, ama buraya bak...
- Ben dikkatsiz değilim. Her seferinde kontrol ediyorum! - Ama bu onun endişesinin bir parçası.
Çünkü pis bir mutfak fanı...
- yağla kaplanmış, kolayca alev alabilir. - Bunu anlıyorum.
Bu yüzden sen bir tehlikesin. Temiz tutmalısın.
Şimdi, neden yatakta yattığını açıklama meselesi,
gaz brülörü açıkken. Çünkü bunu biliyor.
Ve evde yokken neden gaz brülörünün açık olduğu.
Yorganın... kaldırdım...
Ve ben onu tutarken, sadece parçalandı.
Sadece küçük köpük kauçuk parçalarına çöktü
eski, iğrenç, ne olduğunu bilmiyorum.
Bekle... Burada hala bir yastığım var. Bak!
Buranın altında. Bak!
Böcekler bununla besleniyor. Çok iğrenç. Berbat!
Ve altında bu kalınlıkta bir tabaka vardı...
Ne olduğunu bile bilmiyorum... Saf pislik.
Kaka gibi görünüyor...
halı böceklerinden veya bunun gibi iğrenç böceklerden.
İğrenç!
- Evim çevresel bir tehlike. - Doğru.
Bu doğru.
"Siklon". Bu başlıkla ne demek istedim?
Vay...!
Danimarka'daki bu berbat yatılı okuldan kaçmıştım.
ve büyükannem ve büyükbabamın yanına Stockholm'e gittim.
Gerçekten hiç ebeveynim yoktu.
Bütün bu şeyleri gören Büyükanneydi.
Her türlü şey için adımı yazdı.
Bilmiyorum - sanırım hepsine uydum.
Torunu için bir ünlü istedi.
Ve emin olduğum tek şey müzik çalmak istediğimdi.
Tüm bunların ne kadar büyük olduğuna dair hiçbir fikrim yoktu.
Yurtdışına gitmek elbette harikaydı,
Hiç gitmediğim bir ülkeye,
bir çeşit havalı ekstra okul tatili işi yapmak için.
Ecco - biraz daha...
Sessizlik lütfen!
Tadzio - O güzel çocuk heykeli -
15 yaşındaki İsveçli bir çocuk olan Björn Andr�sen tarafından oynanır.
Bakmaya başladığınızda tam olarak neyin peşinde olduğunuzu biliyor muydunuz?
Evet, tam olarak bu. Aynı onun gibi.
- Sanki bir fotoğrafınız varmış gibi? - Evet. Denediğim altıncı çocuktu.
hemen biliyordum.
Kusursuz bir profile ve gri gözlere sahip sarışındır. Gri gözlerini görebiliyor musun?
Bay Mann'in yazdığı gibi "suyun rengi". Tıpkı bu gözlerin rengi gibi.
Bir heykel kadar soğuk olmalı. O kısmı anladı. O mükemmel.
Cinselliğe kayma riski yoktur. Bu ciddi bir hata anlamına gelir.
Bu sarışın çocuk ortaya çıktığında ben Visconti'nin yanında duruyordum.
Görmek için basitti
Visconti'nin tüm vücudu canlandı.
Oğlan son derece güzeldi, gerçekten fotojenik bir yüzü vardı.
O gerçek bir keşifti.
Çok özel bir karizması olan bir çocuktu.
Zayıf görünüyor.
Ve bu bir filmde gerçekten çok güzel.
Böyle çocuklarla uğraşırken çok dikkatli olmalısınız.
"Death in Venice", Venedik açıklarında bir ada olan Lido'da klasik bir otelde geçiyor:
Grand Hotel des Bains.
Thomas Mann tarafından yazılan hikaye, Visconti'yi yıllarca meşgul etmişti.
Antik otel ile, mükemmel bir yüzyıl başı ortamı yaratıyor.
Visconti'ye göre "Venedik'te Ölüm" son derece kişisel bir anlatı.
Büyükanne Venedik'e geldi.
Bir Super 8 sinema kamerası getirmişti ve tabii ki her şeyi çekmişti.
Visconti ona küçük bir rol verdi, bu onu hiç memnun etmedi.
Ayrıca bir mürebbiyem vardı - Miriam.
Okul çalışmalarımda bana yardım etmesi gerekiyordu.
Küçük bir erkek kardeş gibiydin.
Bu yeni dünyaya karşı korumam gereken, benim için de yeni olan.
Sözleşmemde belirtildiği gibi bu benim işimdi.
Oldukça zor buldum.
Birisi Visconti'nin bir emir verdiğinden bahsetti.
Unutmayın, mürettebatın tamamı eşcinseldi.
Küçük Tadzio'ya bakacak kadar kimsenin olmadığı bir emir.
Farkında olmadan bir anlamda "adam" tarafından korunuyordum.
Bu bir aşk hikayesi, saf bir aşk.
Ne cinsel ne de erotik.
Aşkın daha yüksek bir şeklidir. Diyelimki...
- Aşk içinde mükemmellik. - Sanırım, yapımcı arıyoruz...
Yaşlanan bir besteci ile ergen bir çocuk arasındaki aşkın hikayesi...
- Bu bazı sorunlara neden olabilir. - O yaptı.
Özellikle bir yapımcı, Tadzio'nun yerine bir kızı kadroya almak istedi.
"Demedim,
"Tadzia'ya sahip olmayı reddediyorum." Yazarın mesajına uymaz, değil mi?
Hiçbir şekilde sizin hikayeniz olmayan bir hikayeyi tasvir etmek için kullanılacaktınız.
İnsanlar Visconti'den biraz korkardı. O çok...
Güçlü bir kişilikti
ciddi bir bakışla ve sert bir ses tonuyla konuştuğunda.
Ve acımasızdı.
Visconti'nin yönettiği - Bana verdiği kadarıyla -
aşağı yukarı dört yöne indirgenebilir:
Thomas Mann, Tadzio'yu bal rengi saçlara sahip olarak tanımlar,
Yunan mitolojisindeki bir tanrı gibi.
Ve çocuk gerçekten insan değil - daha çok bir ölüm meleği.
1 Mart 1971'de "Venedik'te Ölüm" dünya prömiyerini Londra'da yaptı.
Kraliçe ve Prenses Anne'nin huzurunda.
Visconti ilk kez burada
Bjürn'ü dünyanın en güzel çocuğu ilan eder.
Açıklama, Bj�rn ile kalmaktır.
hayatının geri kalanında.
O "dünyanın en güzel çocuğu".
Ancak iki ay sonra "Venedik'te Ölüm" Cannes Film Festivali'nde gösteriliyor
ve her şey kalkar.
Cannes, 1971, zaten 25 yaşında olan bir ritüel:
Siyah kravat, yakışan gülümsemeler, yıldızları karşılayan fotoğrafçılar.
Luchino Visconti eşliğinde 25. Festival jürisi.
Palais des Festivals'de büyük bir kalabalık var -
bu gece Film Festivali'nin açılış gecesi.
Gerçek kasırga, tabiri caizse,
Cannes Festivali'nde hız kazandı.
İşte o zaman gerçek sirk başladı.
Visconti, neredeyse her zaman olduğu gibi, favorilerden biri,
bu sefer Venedik'teki Ölümü ile.
Gözlerimde bir lamba var. Göremiyorum! Ah, şimdi daha iyi, teşekkürler.
Arkadan aydınlatma daha iyi... Sorularınız mı var?
- Size bir soru sorabilir miyim, Bay Visconti? - Elbette.
Dirk Bogarde'ın yiğitliğine bir kez daha değinmeye gerek yok.
- Ama Björn Andrsen bizim için bilinmiyordu. - Sana Björn Andr'sen hikayesini anlatacağım...
onun izniyle. Fransızcada pek iyi değil ama bütün bunları biliyor:
Stockholm'e vardım
ve ilk gün genç İsveçli erkek çocuklara ekran testi yapmaya başladım.
Odaya giren beşinci çocuk Mösyö Bj�rn Andr�sen'di.
Ve onun Tadzio için haklı olduğundan kesinlikle emindim. Hiç şüphem yoktu.
Tepeden tırnağa her santiminin fotoğrafını çektim... Hatırlıyor musun!
Tadzio'yu bulmuştuk!
O zamanlar daha da güzeldi. Artık yaşlandı.
Artık çok uzun. Saçları çok uzun. O zamanlar daha güzel bir çocuktu.
Bilmiyor ama değişiyor. Yakışıklı bir adam olabilir.
Ama şimdilik, peki...
Garip bir yaşta.
Şimdi on beş yaşında...
Hayır, on altı. O şimdi çok yaşlı.
Devam et!
Oldukça korkmuştum.
Neredeyse her zaman etrafımda yarasa sürüleri gibi hissettim.
Yaşayan bir kabustu.
Bir anda insanların bana baktığını hissettim.
Ve beni kabul ediyor.
Hatta beni emiyor.
"Bu da ne? Nasıl oluyor da herkes bir anda benden hoşlanıyor?"
Bu, güçlü bir özgüven için iyi bir temel değil,
çünkü birinin senden gerçekten hoşlandığına güvenemeyeceğini biliyorsun.
Dahası, Visconti beni
"dünyanın en güzel çocuğu".
Harika bir makyaj yapmayı planlamıştım ama şimdi hepsi berbat görünüyor.
Kahrolası! Eh, kimse fark etmeyecek.
Orası!
Doğru. Peki...
- İyi görünüyor muyum? - Harika görünüyorsun.
Siyah çorap almalısın. Bunları giyemezsin.
Botlarımı giyebilirim.
- Hayır, böyle olamaz! - Hayır, tamam.
- Bjürn! -Tamam açıyorum
- Merhaba! - Merhaba.
- İyi görünüyorsun! - Öyle mi?
- Merhaba. - Merhaba. Ben Jessica'yım.
- Ve ben Eva. - Merhaba, Eva.
Son ziyaretimde böyle görünmüyordu. Gaz brülörü açıktı.
- Evet, anlıyorum. - Ve tamamen... Şey, bilirsin.
Evet.
Ben her zaman bir gaz brülörü kullanırdım...
kış aylarında.
- Mutfakta oturduğun zaman. - Elbette.
Ama bunun dışında, dışarısı gerçekten soğuk olduğunda da.
Ama bu pek normal değil,
bloğun oldukça iyi ısıtıldığını görmek.
- Süt alır mısın Eva? - Hayır, teşekkürler.
- Şeker? - Hayır, olduğu gibi.
- Bu iyi mi? - Evet teşekkür ederim.
- Bu arada sen kimsin? - Ben Jessica'yım. Ben Bjürn'ün kız arkadaşıyım.
Ah tamam! Dün beni arayan sendin. Doğru.
Yani, her şeyden önce... Geçen Pazartesi...
Olanları nasıl açıklayacağımı gerçekten bilmiyorum...
Bunu daha önce hiç olmadığı için açıklayamazsınız. Bu kadar.
Aynen öyle. Yargılama yetkimden yoksun değilim.
Tabii ki evden çıkarken ya da yatarken gazı kapatıyorum.
Dairenin hali ama... Dürüstlüğünüz arasında ince bir çizgi var.
dairenizin istediğiniz gibi olması ve kiracı olarak yükümlülükleriniz konusunda.
Bu, bir ev sahibi olarak size bir rahatlık olarak gelebilir:
Bu dairede bulunacak tek bir hayvan yok. Şuna ne dersin?
Tek bir böcek veya böcek değil!
- Şaşırtıcı, dikkate alındığında... - Bunu not etmekten mutluluk duyuyorum.
- Onları ölümüne içtim. - Ama şimdi balkonda sigara içiyoruz.
Björn gerçekten iyi, düzenli bir insan.
Eminim öyledir. Her şey iyi olacak.
Bunca yıldır hiçbir komşusunu rahatsız etmedi.
Bu anlamda iyi niyetlisin.
Düzelecek.
Bu kapıyı da temizlememiz gerekiyor.
Vay!
Buna inanabiliyor musun!
Ah, Bjürn! Tanrım, ne büyük rahatlık!
- Doğru. Hadi sarhoş olalım! - Evet, sarhoş.
Lanet komşu.
- On günlük temizlik için hak ettik. - Kahretsin, bir sigaraya ihtiyacım var!
- Evet. - Şimdi!
Yeni bir yatak. Gerçekten birine ihtiyacın var.
Kimse senin zorunda olduğun gibi uyumaya zorlanmamalı.
- Hayır. - Tatlım...
Kendini insan gibi hissetmediğinde böyle oluyor.
Aşkım.
Şimdi yeniden insan gibi hissediyorum.
Hey...
- Bu gözyaşlarının tadı nasıl? - Bilmiyorum.
Prömiyer gecesi ziyafeti...
Sanki "amacına hizmet ettin".
"Artık bizim filmimiz var. Böylece çocukla istediğini yapabilirsin."
Büyükanne yatağına gitmişti.
Beni onların bakımına bırakmıştı, tabiri caizse.
Sonunda nereye geldiğimiz hakkında hiçbir fikrim yoktu.
Hiç bir gece kulübüne gitmedim ve kesinlikle bir gay kulübüne de gitmedim.
Üstelik Luchino oradaydı.
Hatırladığım şey...
Cehennem...! Kırmızı kadife duvarlar. Parlak siyah boya...
Hiç böyle bir şey yaşamadım.
Obur bakışlar,
ıslak dudaklar, yuvarlanan diller...
Akıllarında bana oral seks yapıyorlarmış gibi geldi.
Ben de içtim, içtikten sonra içtim,
Sırf kapatmak için elimi uzatabildiğim her şey.
Eve nasıl geldiğimi hatırlamıyorum.
Tadzio rolü onu bir gecede ünlü yapar. Bütün dünya onu istiyor.
Ama Visconti'nin Björn ile sözleşmesi Björn'ü bağladı
Dünyanın En Güzel Çocuğu rolüne.
Üç yıl boyunca Visconti, Björn'ün yüzünün "sahibi".
Çeşitli gazetelerden Bjürn üzerine yazılar çıkardım.
Bazı fotoğraflarda çok mutsuz görünüyor.
Evet, çok yalnızdım.
Bir yığın gazeteci vardı - Prömiyerden sonra olmalı -
kapınızın dışında.
Çantalar dolusu posta teslim edildi...
- Japonyadan. - Ağırlıklı olarak Japonya.
Erkeklerden de ilginizi çeken mektuplar vardı.
O günlerden hatırladıklarım
Büyükannenin tüm iş hakkındaki heyecanı arasındaki fark buydu...
- Evet? - Ve bu konudaki heyecan eksikliğin.
"Björn Andrsen'in Büyükannesi" oldu.
Evet, bu kesinlikle doğru.
Büyükannenin evinden kaçardın.
Orada evde çok fazla çatışma vardı.
Sanki film devraldı.
Sanki kendinizi koruyamadan bir kasırganın içine çekiliyorsunuz.
Aynen öyle.
Sonra Japonya'ya gittin ve orada ne olduğunu gerçekten bilmiyorum.
Ve ondan sonra birbirimizi bir daha hiç görmedik.
Visconti'nin Venedik'te Ölüm filmini izledikten sonra,
çevremdeki herkes Björn hayranı oldu.
Herkes "Bj�rn, Bj�rn" hakkında konuşuyordu.
Bu neredeyse 50 yıl önceydi, yarım asır önce.
Belki de Batılılar burada hâlâ nadir olduğu içindi.
ama insanlar çıldırdı.
Batı'dan ilk idol olarak Japonya'ya geldi.
Her şey hazırlandı. Ölüm-in-Venedik tarzı kıyafetler var.
Sony'nin önde gelen üreticisi şimdiden destek kaydetti
Björn'ün söyleyeceği pop numaraları için. Ve bir film ekibi bekliyor,
onu bir reklam için kullanmayı bekliyor - yani yüzü.
"Bu olamaz!" diye düşündüm.
Sanki bu gerçeküstü bir zar varmış gibi
seni dünyanın geri kalanından ayıran
"Hoş geldin Bjürn" yazılı afişler ve afişlerle çatıdaydılar.
Saçlarımın buklelerini kesmeye hazır makasları vardı.
Gerçeküstü bir rüya gibiydi.
Bunun asansör olduğundan oldukça eminim.
Butonları tanıyorum.
1971'de dokunmatik düğmeler yaygın olarak kullanılmıyordu.
Kesinlikle bu asansördü. Peki...
716, bu oda numarası mıydı?
- Günaydın. - Günaydın...!
Çekim başlamadan önce kendisine herhangi bir bilgi verilmedi.
Kendisine söyleneni yapmaktan başka çaresi yoktu.
Onun için zor olduğunu hissediyorum,
ama atmosfer, onun hakkında ne hissettiğini düşünmemize izin vermedi.
Bana iki üç kırmızı hap verdiler...
bunlar beni daha iyi hissettirmek içindi.
Bu durumu beğenmedin. Bu şekilde poz vermek.
Venedik'te Ölüm'de Björn, "bishonen" kavramını somutlaştırır.
Eşcinsel bir yönü var.
- Sonra konser vardı. - Kaç numara yaptın?
Bilmiyorum. Bu kırmızı hapları aldım...
- Gerçekten şok oldum. - Oh evet. Bu 1971'de oldu.
Umurumda değil, bu lanet olası çocuk istismarı.
Kafa karışıklığı içinde sadece "Tamam..." dedim.
- Bu neydi? Amfetamin? - En sisli değil.
- Sağlam mı? - Hiçbir fikrim yok!
Ama her neyse, orada sahnedesin ve sana diyorlar ki...
Bekle, sadece bunu sindirmem gerekiyor. Beklemek!
- Çok hızlı mı gidiyorum? - Hayır, çok üzücü. Beklemek...
- Hey, bu yaklaşık 50 yıl önceydi. - Ama bu beni üzüyor.
- Üzülmene gerek yok. - Ama ben yaparım. Beni üzüyor.
Sadece çok korkunç olduğunu düşünüyorum.
İlk tanıştığımızda gözlerim kamaşmıştı. Böyle bir insanın var olduğuna inanamıyordum.
İfadesinde gizemli bir şey vardı.
Onun için bir parlaklık vardı.
Ama o sadece bir genç olmasına rağmen, karanlık bir tarafı da hissedebiliyordum.
Ona üç boyutlu bir çekicilik kazandırdı. Beni gerçekten nasıl çektiğini hatırlıyorum.
O orijinal idoldü. Bütün idol kültürünü o başlattı.
Visconti tarafından kabul edilmesine rağmen onun da bu karanlık tarafı vardı.
Bu, Björn için bir servetti, aynı zamanda onun için bir yüktü.
Japonya'da Kurosawa'nın tanınmasını sağlayan böyle aktörler var.
ve bundan dolayı kariyerleri boyunca acı çektiler.
Bu abartılı gelebilir, ancak buna kaderi denilebilir.
Biz de ona onunla bir rekor kırmayı çok istediğimizi söyledik.
aşk için doğdum
O gün oradaydım
Japonca kolay bir dil değil.
Yine de harika bir kulağı vardı ve kısa sürede Japonca'yı doğal olarak söylemeyi öğrendi.
Neden biz birlikteyken dünyanın çiçekleri açar?
Sony, şarkılardan birini bir Japon reklamı için kullanmak istedi.
Sana ağlayanlar...
Kalp atıyor.
Aşk uyanır.
Meiji Çikolata. Mükemmel!
kalbimde bir kıpırdanma
bana bu aşkı hissettirdi
Yine de saftı
O tatlı gözyaşlarını döken senin için
Jessica!
-Jessica mı? - Evet?
Saat kaç?
- Kalkmalısın. - Jess...
Jessica...
Jessica!
- Saat on birde miydi... yoksa on ikide mi? - On bir.
Çeyrek geçiyor.
Shojo manga, kızlar için çizgi roman söz konusu olduğunda,
güzel bir yüz en önemli şeydir.
Film gösterime girdiğinde,
Böyle bir insanın var olduğunu öğrenince çok şaşırdım.
Birinin bu kadar güzel olabileceğine inanamıyordum.
İnsan doğar, büyür ve hayatında bir an vardır.
güzellikleri çiçek açmışken.
Bu film onu ​​yakalamayı başardı,
tam da olabileceği en güzel anda olduğu anda.
Tünaydın. Tanıştığımıza memnun oldum.
Bjürn'ün yüzü, tüm nesil manga karikatüristlerine ilham verecekti.
1971'de Riyoko Ikeda genç, radikal bir feministti.
Japonya'nın en büyük manga sanatçılarından biri oldu.
Bence tüm manga sanatçıları ondan daha derin bir düzeyde ilham alıyoruz.
Her birimiz, ama farklı şekillerde.
Lady Oscar, "Versailles'in Gülü" adlı mangamda,
erkek kılığına giren kızdır.
Karakter tamamen Björn'e dayanmaktadır. O modeldi.
Kırk, kırk beş yıldır çiziyorum.
Yap şunu Andr. Sana bir şey olmasını istemiyorum.
Ben gidiyorum Oscar.
Sevmek acı çekmekse bırak acı çekeyim
anlayacağın güne kadar
ve nasıl hissettiğimi anla
Sen ışıksın ben gölge...
Yüzünde bir çeşit hüzün var.
Tek gördüğümüz Björn Andr'sen'in görünüşüydü.
Bu yüzden hep merak etmişimdir, onun hakkındaki algımız...
aslında onu incitti.
Ama şimdi onun iç benliğini de gördüğümüzü hissediyorum.
Kendimi hiçbir zaman oyuncu olarak görmedim.
Olaylar yeni oldu.
Tiyatro okuluna gittim. Çok fazla oyuncu seçimim var, bir kez ayrıldıktan sonra -
iyi film parçaları, TV çalışması, sahne çalışması.
Kariyerim açısından her şey yolunda gitti. Ama bana yardımcı olmadı...
içimdeki karanlıkla
Bunu daha önce kimsenin izlediğini sanmıyorum.
Onu son gördüğüm zamanı hatırlıyorum.
10 numaralı tramvaydan inmiş olmalı.
Bir gün okula gidiyorduk ve orada durup el sallıyordu.
El salladık. Ve el salladı.
Ve el salladık. O noktada bile düşündüm:
"Bu onu son görüşüm olacak."
İnsanlar Barbro'nun nereye gittiğini merak ediyorlardı.
Biri şöyle derdi: "Rahibe oldu."
Veya: "Yurt dışına gitti." Onun gibi şeyler.
Gerçek dışında her şey.
Burada, anne kayboldu. Henüz bulunamadı.
Adolf Fredrik'in Müzik Okulu'ndaki öğretmenimiz Lisbeth Axelsson şunları yazdı:
"Björn Andrsen konsantre olmakta çok zorlanıyor ve çok konuşkan.
"Bir dereceye kadar, aynı şey Annike için de geçerli. Yardım için minnettarım."
Sanırım çünkü...
derinden etkilendik...
Açıkçası, annemin ortadan kaybolmasıyla ve biz ne olduğunu bilmiyorduk.
İkimiz de 1955'te doğduk.
Sen Ocak'ta doğdun ve ben Aralık'ta doğdum.
Annemiz aynı ama babalarımız farklı.
Danimarka'da buna "yarı ikizler" diyorlar.
Çocukluğumuz boyunca sen ve ben daha yakındık
herhangi bir arkadaşa olduğumdan veya senin herhangi bir arkadaşına olduğundan daha fazla.
Gerçekten yakındık.
Sensiz olduğumu hiç hatırlamıyorum. Her zaman sadece ikimizdik.
Bir gün büyükanne ve büyükbabamın evinde kapı zilinin çaldığını hatırlıyorum.
Disariya ciktim. Sanırım sen de oradaydın. Orada iki polis duruyordu.
Ve bize söylediler...
Annemi ormanda ölü bulmuşlardı.
Ve o günden beri, o günden beri, o saatten beri,
bir daha kimse annemden bahsetmedi. Onun hakkında tek bir kelime söylenmedi.
Hiç kimse benimle ya da hatırladığım kadarıyla bizimle annem hakkında konuşmadı -
öldüğü, var olduğu ya da nasıl hissettiğimiz hakkında.
Tek kelime değil, asla.
O bir arayıcıydı.
Bohem, sanatsal bir ruh, dedikleri gibi.
Fotoğrafçıydı, şiir yazdı, resim yaptı, gazeteciydi.
Bir sanat galerisi vardı...
Ve tüm bunlara ek olarak, Dior için modellik bile yaptı!
Ablamı ve beni Avrupa'da bir yıllık bir yolculuğa çıkardı.
Daha okula gitmeye başlamadan önce.
Ve kadın arkadaşı da geldi - Silva.
Annemin en büyük sırrı, Bjürn'ün babasının kim olduğuydu.
Bu onun sır olarak sakladığı bir şeydi.
Annem hiç bir şeyden bahsetti mi?
Babam olabilecek biri hakkında? Çünkü hala bilmiyorum.
- Hâlâ bilmiyor musun? Ah hayatım! - "Ah hayatım"?
- Sadece unut gitsin! - Anlıyorum...
- Unutayım mı? - Evet bencede.
- Ama ilginç bir konu. - Doğru.
- Yine de sana ondan hiç bahsetmedi mi? - Hayır, kim olduğuyla ilgili değil. Ne yazık ki.
Anlıyorum...
Doğru....
- Merhaba, Bjürn! - Selam.
Bekle - kahvemi mikrodalgaya koyayım.
- Dün gece nasıl geçti? - İyi. Kendi başıma gittim.
Ve... Peter ne olacak?
- Afedersiniz? - Peter'a ne dersin?
- Peter kim? - Peter adında biri hakkında yazdın.
-Peter...? - Evet.
Kim "şirketinizi takdir ediyor".
- Oh, Peter Dixon'ı kastediyorsun! - Peki.
Birkaç gün önce Carmen restoranındaydık. En azından bana değer veriyor.
Benimle takılmak istemedin, ben de onun yerine arkadaşlarımla takılıyorum.
- Mm. - Yapmamalı mıyım?
Emin değilim. Hayatında yeni bir adam olduğunu yazıyorsun.
Doğru. Bunun için gitmeli miyim diye merak ediyorum. Yoksa yapmamız gereken biz miyiz?
Başka biri var ve o benim için ciddi.
O halde, sen paranoyak moruk rolündeyken bu şansı bırakmalı mıyım?
Giriş kodunu koruyorsun, böylece gezegenin uzak tarafında olduğumuzu görmeyeyim.
Ve birlikte aynı küvette banyo yapıyoruz. Tırnaklarını senin için törpülerim. Bir yatağı paylaşıyoruz.
Birbirimizin bedenlerine dokunuyoruz ama yine de giriş kodunuzu gizli tutuyorsunuz.
Benim için doğru adam olup olmadığını merak ediyorum.
Beni gerçekten isteyen başka bir adam olduğunda.
Yani, gerçekten senin için gitmeli miyim? Bu benim büyük sorum.
Özellikle de lanet bir domuz gibi davrandığında!
- Nasıl bir domuz gibi davrandım? - Ne şekilde? Sen bir domuzsun, Björn!
Japonya'da bir domuzdun. Sürekli telefonumu kullanıyorum. Hiçbir şey için ödeme yapmamak.
Beni iki gün boyunca otel odasında aşağı yukarı ev hapsinde tutmak.
- Bir dakika, bunların hiçbiri... - Bana giriş kodunu bile vermiyorsun!
Senin için çok şey yaptım, seni nankör piç kurusu!
Peki...
Tamam, bunu nasıl çözeceğim?
1917'den sonra evlilik dışı doğan tüm çocuklar
çoğunlukla kadın olan bir çocuk esirgeme memuru tahsis edildi.
Bu memurlar evli olmayan anneyi desteklemek içindi.
ve ayrıca babanın kim olduğunu belirlemeye yardımcı olur.
Bu senin üzerindeki dosya.
Bu sefer polis kayıtlarından bir dosyamız daha var.
Annenin ortadan kaybolmasıyla ilgili.
- Peki. Pekala. - Evet.
Doğal olarak okuması biraz zor olabilir.
Yani şimdi bakmak istersen sana kalmış
veya kendi evinizin huzurunda ve sessizliğinde okumak için kopyalarını yaptırın.
Bunun gibi polis soruşturma kayıtlarında
genellikle fotoğraflar vardır -
örneğin burada, annenizin bulunduğu sahnenin görüntüleri.
şimdilik onları kaldırdım
çünkü aniden karşınıza çıkmalarını istemiyorum.
Çok düşüncelisin.
Varlar ama onları ayrı tuttum.
Yani, bu şeyleri açıklayan metin.
Otopsi...
ÖLÜM SERTİFİKASI
O günden beri tüm bunları zihnimde gördüm.
Ama bu çok açık.
- Bana dışarıyı gösterir misin lütfen? - Elbette.
"2 Mayıs 1966 Pazartesi günü saat 19:30'da bildirildi.
"Stene Çiftliği yakınlarındaki ormanlık alanda bir kadın cesedinin bulunduğu"
"Yoğun köknar yaprakları altında gizlendi
"sağ tarafında yatıyor, başı bir kök üzerinde.
"Başı çıplaktı.
"Ancak, korunmak için paltosunun yakasını başının üzerine çekmişti."
"El çantasındaki belgeler kadının kimliğini belirledi"
"Bayan Barbro Elisabeth Andr'sen olarak,
"geçen yıl ekim ayından beri kayıp olduğu bildirildi."
17 Ekim 1962.
GİZLİ...
- Teyze burada. - Merhaba?
Annike cumartesi günü beni görmeye gelecek mi?
Sence de gelmeleri gerekmiyor mu?
Beni arayıp "Nasılsın?" diye soruyorsun.
Ve: "Çocuklar uyuyor mu, yoksa dışarıda bir yerde mi?"
- Ve: "Onlarla konuşabilir miyim?" - Evet?
Benimle de konuşabilirsin, değil mi?
Bazı şeylere çok fazla kafa yoruyorsun. Her şeyi karmaşıklaştırma.
- Bu çok saçma bir şey. - Ne söylüyor?
Böyle olmaz! Ben sadece olduğum gibi olabilirim.
Ve insanlar kendim olmama izin vermediğinde...
- beni garip ve "yanlış" yapıyor. - Kim izin vermiyor?
Örneğin, kendim olmama izin vermiyorsun.
- Belli bir şekilde olmamı istiyorsun. - Ne demek istediğini hiç anlamıyorum.
Bugün seni gerçekten anlamıyorum. Hiç de bile.
- O zaman kapatalım mı? - De olabilir.
Peki. Hoşçakal.
"Sakin ol, artık sert sözler söyleme.
"Benden pek bir şey kalmadı. Benim için ağlama.
"Artık söndürecek ateş yok. Bana bakma.
"Parçalanmak üzereyim. Her an dağılacağım.
"Benim yıkıldığımı görmeni istemiyorum.
"Benim için ağlama. Söndürülecek ateş kalmadı.
"Sahip olduğum her şeyi verdim.
"Yaşamak için hiçbir şeyi saklamadım.
"İşte bu yüzden gitgide daha görünmez oluyorum.
"Ama ölmeyeceğim. Geriye kalan: bir kapı.
"Kendi içimde bir oda bırakmaktan başka ne yapabilirim ki?
"Ölmüyorum, sadece kayboluyorum.
"Belki de endişem - kesinliğe ve şüpheye yeniden uyanacağım.
"O zaman seni aramak için geri döneceğim."
Bu muhtemelen bir anlamda onun veda mektubuydu.
odasında oturdu
önünde bir şişe ucuz kırmızı şarap ve bir paket Chesterfield vardı.
Sigara içiyordu.
Orada sessizce oturdu, pencereden geceye baktı.
Onun arkasında durduğumu hatırlıyorum.
Düşündüğümü hatırlıyorum:
"Büyüdüğümde annemi kurtaracağım."
O olduğunda birbirimizi görmüyoruz...
onun en düşük seviyesinde.
Ben çoçukken,
telefona cevap vermediği uzun dönemler oldu.
Gerçi artık yaşlandığıma göre, o toparlayabilir.
Ama bana "şu anda iyi bir zaman değil" diyecek.
Babanın hayatı hakkında bir çocuğun bilmemesi gereken ayrıntılar vardır.
Ve ben 14 yaşındayken, ya da öylesine,
Babam bu kapıyı biraz açmaya başladı ve bana bir şeyler anlattı.
sanırım o sıralardaydı
Venedik'te Ölüm filmi hakkında daha çok şey öğrendim.
Bence annesinin ölümüyle çok ilgisi var.
Merak ediyorsun... Eğer yaşıyor olsaydı, normal bir şekilde çalışıyor olsaydı,
nasıl olur...?
Venedik'teki Ölüm deneyiminin tamamı muhtemelen ona bu kadar sert vurmazdı,
güvenebileceği bir annesi veya babası olsaydı - onun için orada biri.
Teoride, o harika bir baba. Ama pratikte, sadece çalışmıyor.
Onun orada olmasını istedim,
beni sevmek ve benimle oynamak, bütün zaman,
her kızın babasının olmasını isteyeceği gibi.
Aslında, bir noktada ortadan kaybolmuş gibisin.
Bir noktada ölebileceğini bile düşündük.
Bugün Björn Andr�sen'i ağırlamaktan büyük zevk alıyoruz.
Fransız izleyicilerimiz için özel bir röportaj için.
Onu genç Tadzio'yu enkarne eden adam olarak hatırlayabilirsin.
Luchino Visconti'nin ünlü filmi Venedik'te Ölüm'de.
Bize göre, neredeyse efsanevi bir karakterdi.
Anılarımızda, bu muhteşem genç gencin imajını koruyoruz.
O noktada erkeklerle daha farklı bir ilişkiye katkı sağladı mı?
- Benim tarafımdan? - Evet.
Örneğin eşcinsel topluluğu gibi. Seninle ilgilendiklerini hissettin mi?
- Sana baktıklarını... - Oh, evet.
Bu efsane, erkek güzelliğinin bu sembolü haline geldin.
Pekala, başlayayım...
Soru nedir? Herhangi bir değişiklik oldu mu, önce mi sonra mı?
Çünkü eşcinsel topluluğu...
Orada başladı. Yani, ben oldukça...
Buraya 1976'da bir film yapmak için geldim.
Hiçbir şey olmadı, ama bir yıl kaldım.
Mösyö Durant, diğerleri arasında, her şeyin parasını ödedi.
Bana Rue de Seine'de bir daire bulmuştu, her şey ayarlanmıştı.
Hepsini o ödedi.
Çok saf olmalıyım,
çünkü "Vay canına! Herkes çok iyi."
Bu gerçekten uzun, uzun, uzun aşk şiirlerini aldım.
"Björn, je t'aime" gibi, bilirsiniz.
Pahalı öğle yemekleri, pahalı akşam yemekleri, hediyeler.
Hepsinin gerçekten şişman cüzdanları vardı.
Bana kanayan bir kalbin nezaketiyle davrandıklarını sanmıyorum.
Daha çok bir var olma duygusuydu...
Bir çeşit gezici kupa gibi hissettim.
Düşünüyordum da, eğer o kadar uzun süre Paris'te kalırsan ve seni desteklerlerse...
Hiç para aldın mı? Ne sıklıkla buluştunuz?
- Para? Haftalık cep harçlığım var. - Numara! Şaka yapıyorsun!
- 500 frank. - Numara!
1976'da haftada 500 frank mı?
- Bu konuda, evet. - Ne kadar olduğunun farkında mısın?
Belki küçük bir maskottunuz, birlikte görülmek için havalı biri -
Maxim's ve Lido'da.
- Dünyanın en güzel çocuğu. - Evet, "le petit garon de Mort � Venise."
Ben bir seks objesiydim ya da zaten bir objeydim. Büyük oyun.
Şirketiniz için para ödediler.
Tanrı aşkına - benim hiç param olmadı,
en azından ben dünyayı dolaşırken değil.
Kendi egoma çok uyuyordu.
Bugün bildiklerimi o zaman bilseydim, Paris'e hayır derdim.
Ama bu çok önemli, Björn...
bugün kim olduğun ve kendini nasıl gördüğün açısından,
ve o paramparça hayallerin,
ve ne olmadı ve ne oldu.
Sen basit bir insan değilsin, Björn.
Sen çok karmaşıksın.
Sevgili Björn...
- Hayatımın aşkı. - Olmayı hak ediyor muyum?
Siz yapıyorsunuz.
- Merhaba! - Merhaba tatlım.
- Bunlar nasıl? - Herzamanki gibi.
Herzamanki gibi? Yukarı veya aşağı?
Çişe ihtiyacı var, trenlerden korkuyor, gücü yok.
- Biraz... - Bu tanıdık geliyor.
Buraya son geldiğimden beri bu Aralık'ta on bir yıl geçtiğinin farkında mısın?
Bunu söyleme!
Gerçekten o kadar uzun mu oldu? Yani, burası görünüyordu...
Ziyaret ettiğim kimse olmadı.
Sadece bir yıl öncesine kadar değil,
Jessica evi temizlememe yardım ettiğinde.
Hepsi birbirine girdi!
- Doğru, "dünyanın en çirkin bebeği." - Burada, "Doğumlar"ın altında mı?
- İşte burada! - Evet.
"Dünyanın en çirkin bebeği, harika kızımız."
Teşekkürler!
Oradan memnunsun.
Baba olmak şimdiye kadarki en korkunç şeydi. Babalar ne yapmalı?
Drama okuluna birkaç ay önce girmiştim.
Elimden gelenin en iyisini yapmam gerektiğini hissettim.
Ve en büyük dileğim
benim çocukken yaşadıklarımı senin de yaşamak zorunda kalmaman için.
Bir ailenin çalışması için iki kişi olmanız gerekir.
İşte orada dağıldı. Çok fazla alkol ve...
Ama bence ben daha sağlıklı bir yetişkinim
Birlikte yaşamanızdansa ayrı yaşamanızdan dolayı.
- Elvin buraya geldi. - Evet.
İşte o zaman "İyi aile" olduk.
- "İyi aile" mi olduk? - Evet.
Ben çocukken, gençliğimde bile sık sık şöyle derdin:
"Öğrenmek istediğin bir şey olursa bana sorman yeterli."
Sen de sarhoşken... Çok gizemliydi -
Hangi soruları kastettiğini hiç anlamadım.
Neler olduğunu bilmemi mi istiyordun?
Yalnız kalmanı istemedim.
Ayrıca, bilmek istediğin ne varsa...
Gerçeği olmasa da en azından hikayenin benim tarafımı anlatırdım.
Çok güzelsin!
Afedersiniz. Büyük çocuklar ağlamaz.
Neredeyse seni her gördüğümde ağlıyorsun. Bir şey seni her zaman harekete geçirir.
- Evet, hassas bir herifim. - Evet, o zaman bir ol!
- Ben ne dedim? - "Ben ne dedim?"
Bir şey biliyor musun anne?
Elvin öldü. Çiçeklerin içinde. Gökyüzünde.
Resimde.
Lego'da.
Ve hepsi bir anda oldu.
- Zor mu buluyorsun? - Mm-hmm.
- Bıçağını aldım. - Evet yaptın.
"Ve her şey bir anda oldu."
11 Ağustos 1987, Robine'in üçüncü doğum gününün ertesi günüydü.
Elvin öldükten neredeyse üç ay sonra.
çıkmıştım.
17 Mayıs'tı.
Geç bir gece geçirdim ve eve geldim ve uykuya daldım.
Robine'i anaokuluna götürüyor.
Ve onu yatakta yanıma yatırıyor.
Çok ama çok az uyudum.
Ve cehennem kadar sarhoşum.
Yanımda yatıyor ve ben uyuyorum.
Bayıldı.
Bir çığlıkla uyandım ve bu o.
Onu orada yatarken görebiliyorum. Dudakları mavi.
Sonra umutsuzca ve boşuna çabalıyoruz...
onu canlandır.
Tanıları ani bebek ölümü sendromudur.
Ama benim teşhisim sevgi eksikliği.
Ben buna hazır değildim. Ve çok fazla sorumluluk almak zorunda kaldı.
Minicik omuzlarında, ailemizin tüm mutluluğunu taşıyordu.
Ama onunla birlikte işler yoluna girdi.
Robine sadece küçük kardeşini kaybetmedi. Babasını da kaybetmiş.
Depresyona ve alkole düştüm.
Kendini yok etmek...
akla gelebilecek her şekilde.
Bu bir ego yolculuğuydu. "Zavallı ben, ben, ben" - Ben, ben, benim.
Ve sonra çocuk olmaya geri döndün.
Bir çocuk, bir çocuğa bakamaz.
Birlikte sekiz ay geçirdik.
O olurdu... Kaç yaşında?
Bugün 32 yaşında olacaktı.
Sesi nasıl çıkacaktı merak ediyorum...
nasıl bir sesi olurdu.
Peki ya ifadesi?
Ve bu, bir baba olarak nasıl davrandığıma bağlıydı.
Çünkü o benim oğlumdu.
Ama gerçek şu ki, orada değildim.
Dışarı çıkmasaydım, onun yerine bir yetişkin gibi davransaydım, o yaşıyor olacaktı.
Eğer sorumluluğumu ciddiye alsaydım, bugün hala yaşıyor olacaktı.
Ama her şey baştan yanlıştı.
Benim hayatım. Onun hayatı.
Asıl çılgın olan şey, buna alışmanız.
Beklemiyorsun...
hayattan bu kadar.
Bunu nasıl ifade edeceğimi gerçekten bilmiyorum. Çok şey kaybettiğinde,
bir şekilde, kendine özgü bir şekilde, hayatı yaşamayı kolaylaştırır.
Tamam - Bunu kaçırdım, bunu kaybettim. Peki.
Çok daha fazlasını kaybettim.
Elvin: 3 ay. Robine: 2 yıl, 4 ay.
Sanna: 24 yıl, 9 ay. Bj�rn: 31 yıl, 11 ay.
hiç çimlere uzandın mı
ve uzaya bakmadığınızı hayal ettim,
ama aşağıda ne olduğunu gözlemliyorsunuz?
Oldukça hayranlık uyandıran bir duygu.
Yani, yıldızlara baktığımızda hangi yöne bakıyoruz?
Dışarıya mı, içeriye mi, yukarıya mı yoksa aşağıya mı bakıyoruz?
Yani, hala buralardayım, burada oturuyorum,
ve dünyevi her şey son derece belirsiz
kişinin inancı yoksa.
Ekran testine baktığımda,
Venedik'te Ölüm seçmelerinde vuruldu,
Acı verici buluyorum.
Tüm bunların neyle sonuçlandığı ve bugün olduğu kişiyle başa çıkabilirim.
Ama orada filmde buna tanık olmak - o çok önemli dönüm noktası...
Ne kadar rahat hissettiğini gördüğümde,
ve bunu izleyen diğer insanların bilmediği şeyleri bilmek,
olduğu kişi hakkında...
İnanılmaz derecede hassas bir çocuktan bahsediyoruz, gerçekten utangaç,
kim orada olmak istemez ki.
Sonra aniden gömleği olmadan poz vermesi gerekiyor.
Onun için çıplaklık...
Çıplak olmak istemiyor, kıyafetlerini çıkarmak istemiyor.
Bunu izlemek acı vericiydi.
Zamanda geriye gitmek ve büyükannesine ne yaptığını sormak istediğim yer orası:
"Kes şunu! Çocuğu rahat bırak."
Yanlış. Bunu çocuklara yapmazsın.
Tadzio...? Tadzio!
"Sakin ol, artık sert sözler söyleme.
"Benden pek bir şey kalmadı.
"Benim yüzümden ağlama.
"Söndürecek ateş kalmadı.
"Artık ne olduğum ve ne olmadığım hakkında bir fikrim yok.
"Etrafa bakıyorum. Bu ben miyim?
"Yada bu?"
Tadzio!
"Gittikçe daha görünmez oluyorum.
"Sahip olduğum her şeyi verdim.
"Ama ölmeyeceğim.
"Geri kalan: bir kapı.
"Ölmüyorum, sadece kayboluyorum.
"Belki yeniden uyanırım.
"O zaman seni aramak için geri döneceğim."