NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Houston, tu Atlas. Schodzimy.
Siedem minut do lądowania.
Załoga, przygotować się do wejścia w atmosferę.
Dowódco!
Pora się obudzić.
Obudź się!
Miałeś mi przypomnieć, żebym ustawiła budzik.
- Która godzina? - Po ósmej. Ubierz się.
Słyszę tatę na dole. Zabije nas oboje, jeśli cię tu znajdzie.
Nie wie, że znowu jesteśmy razem?
Nie, a do tego jest zestresowany,
bo wciąż nie ma moich wyników,
więc zdecydowanie powiedzmy mu, kiedy mama będzie lądować.
Lex, śniadanie!
Śniadanie brzmi dobrze.
Zabawne. Ubieraj się.
Chodź, wyprowadzę cię tędy.
Co się stało?
Nic. Jest inna droga. Chodź.
- Chwileczkę. - Isaac...
Moment. Chcę ci coś pokazać.
Lex!
Zaraz zejdę!
- Co? - Pamiętasz tamtą noc na pace?
Kiedy spałaś, zrobiłem zdjęcie.
- To obrzydliwe. - Nie tobie.
Popatrz.
Widzisz kropkę, która jest bardziej czerwona?
To Mars?
Wiem, że musisz oglądać lądowanie z tatą.
Ale chciałbym być wtedy z tobą.
Ja też.
- Prześlij mi to. - Już to zrobiłem.
Będę cicho jak myszka.
No dobra...
wiem, że lubisz zajadać stres, tato,
ale to jest niedorzeczne.
Pomyślałem sobie, że zaprosimy ludzi.
Mel, Cass, całą twoją drużynę,
żeby się czymś zająć, zanim pojedziemy do NASA na lądowanie.
Żeby nie myśleć o tym, co będzie.
Nie wyglądałeś przez okno?
Nie, czemu?
To chyba nie najlepsze miejsce,
żeby nie myśleć o tym, co się stanie.
Jest tam jakiś dziennikarz?
NASA zabroniła im tu przyjeżdżać.
Tak, cóż...
- Matt! - Alexis!
Myślałam, że lądowanie Pegaza było nerwowe.
Nie.
Co?
Nie spędzisz dziesięciu godzin przed kamerami,
słuchając pytań o koszmary, do których nie dojdzie.
Co masz na myśli?
Chcesz stąd uciec?
Omówmy to jeszcze raz.
Misza, Kwesi i Lu, zabezpieczycie wszystko tutaj.
Ram i ja sprawdzimy listę kontrolną na górze.
Wszyscy mają być w skafandrach do 19.30.
Wtedy pójdziemy do modułu dowodzenia,
a Ram rozpocznie sekwencję lądowania.
Jasne. Jeśli nigdy wcześniej nie przechodziliście lądowania...
Mówisz, oczywiście, o mnie. Możesz powiedzieć „Kwesi”.
Nikt z nas nie lądował dotąd na Marsie, przyjacielu.
Racja.
Wejdziemy do atmosfery
z prędkością około 20 000 kilometrów na godzinę
i będziemy mieć niecałe siedem minut, żeby zwolnić.
Najlepiej do zera na godzinę, Kwesi.
Tak. Doświadczymy ośmiu g,
a statek będzie spowity ogniem.
Zasadniczo będziemy wewnątrz komety,
a odpalenie silników hamujących
przypomina eksplozję wewnątrz rakiety.
Dowódco!
Wylądujemy tutaj,
na równinie Utopii.
Pegaz będzie czekał trzysta metrów na wschód od nas.
Zakładając, że nie rozpadł się na milion kawałków.
Pegaz będzie tam, gdzie ma być.
Zgodnie z ustaleniami zostaniemy na pokładzie,
a Lu wyjdzie
i prześle zdjęcie na Ziemię.
Tak.
Ktoś tu będzie sławniejszy od Neila Armstronga.
Mogę coś powiedzieć?
Za dziesięć godzin
będziemy stać na Marsie.
DZIESIĘĆ GODZIN DO LĄDOWANIA. JESTEM Z CIEBIE TAKI DUMNY, EM.
Są tutaj.
Gotowy na wielką ucieczkę?
Do dzieła.
Twoja mama to twardzielka.
Wiem.
Dokąd jedziemy?
Odwiedzić przyjaciela.
- Dzięki za zaproszenie. - Żaden problem.
To dla ciebie.
Chyba nie myślisz, że go założę?
Załóż go!
W pełni zgadzam się z Cass.
Tak.
Gotowi na przejażdżkę?
Nie podziękowałam za to, że mi odpuściłaś
i że nie powiedziałaś tacie, że spędziłam noc z Isaakiem.
Wciąż nie mamy moich wyników badania na naczyniaki i...
Nie rób tego, dobrze?
- Co? - Nie wykorzystuj swojego zdrowia...
Do czego?
Ukrywasz to przed ojcem od dwóch tygodni
i uczyniłaś mnie współwinną.
Współwinną? Serio, Mel?
Wszystko gra?
Tak.
Rozpocznij zatrzymanie rotacji ramienia.
Przyjąłem.
Przygotujmy statek do lądowania.
Potwierdzam wstrzymanie rotacji. Wszystkie systemy w normie.
Rozpocznij składanie Zwiezdy, Unity i Zarji na mój sygnał.
Trzy, dwa, jeden.
- No weź. - Co?
O co chodzi?
- Mamy problem z panelami słonecznymi. - Chyba żartujesz.
Oczywiście.
Gdybyś mogła zobaczyć swoją minę.
Myślisz, że to zabawne?
Daj spokój, chciałem cię rozbawić.
Co się dzieje?
Możemy wrócić do listy kontrolnej?
Chodzi o nasz spacer kosmiczny?
- Bo powiedziałem, co czuję? - Ram.
Jeśli przekroczyłem granicę, to bardzo mi przykro.
Ale myślałem, że zaraz umrzemy.
Wciąż możemy.
Co?
Powiedz, o co chodzi.
I tu nie ma żadnego „jeśli”.
Przekroczyłeś granicę.
Jestem twoją dowódczynią.
- Odpowiadam za was. - Wiem o tym.
- Nie możesz tego utrudniać... - Nie utrudniam.
Cokolwiek czujesz, nie odwzajemniam tego.
Zrozumiałem, dowódco.
Ram...
Mówiłaś, że mamy się zająć listą kontrolną.
Przepraszam naiwne pytanie,
ale dlaczego ratujemy te rośliny?
Są martwe. Po co nam one?
Materiał organiczny może pomóc stworzyć lepszy ogród na Marsie.
Gdyby tylko wszystko, co przepadło po drodze, mogło wrócić, co?
Znasz to?
Ślepy wchodzi do baru,
podnosi swojego psa przewodnika i kręci nim nad głową.
Barman pyta: „Co robisz?”.
„Nic, rozglądam się”.
- Misza. - Tak?
Nigdy nie ci nie powiedziałem, jak mi przykro.
Ale czemu?
Utrata wzroku musi być przerażająca.
Kwesi...
Gdy odpadł mi kawałek pięty, bałem się, a to była tylko stopa.
Ale Ram zapewnił mnie, że to naturalne.
A nawet więcej - konieczne.
Żeby przeżyć w kosmosie, nasze ciała muszą się przystosować.
Może utrata wzroku nie jest taka zła.
Uwierz mi, Kwesi, jest zła.
A może...
wyprzedzasz resztę.
Wyprzedzam...
Co mówisz? Że wszyscy oślepniemy w kosmosie?
Mówię, że nauczymy się postrzegać w inny sposób.
Kwesi?
Zastanawiałam się, czy zanim zaczniemy podejście,
powiesz kilka słów?
Prosisz go, żeby się pomodlił? Co?
Od kiedy jesteś religijna?
Nie jestem. Po prostu...
Dobra.
Ja ślepnę,
Lu odkryła Boga...
Będę zaszczycony.
Dostaliśmy wiadomość z CNSA.
Przysłali instrukcje co do twojego zdjęcia.
Niech zgadnę.
Mam stanąć dumnie i...
salutować pod flagą.
Jest coś jeszcze.
Masz nie podnosić osłony przeciwsłonecznej.
Co? To nie ma sensu.
Miałoby, gdybyś dorastał tam, gdzie my.
Ja nie istnieję.
Istnieję tylko...
jeśli ojczyzna istnieje.
Dziękuję za informację, dowódco.
Pójdę...
przejrzeć instrukcje.
Lu, może nie mam prawa tego mówić, ale...
masz mocną pozycję do negocjacji.
Negocjacji?
To będzie...
najsłynniejsze zdjęcie w historii.
Na twoim miejscu powiedziałabym: „Chcecie zdjęcie?
Chcę coś w zamian”.
Co takiego?
Ty mi powiedz.
Możesz podyktować warunki.
Czego chcesz?
Chcę, żeby Mei została przywrócona...
do centrum kontroli.
Zanim zapomnimy,
zarezerwujcie sobie 1 września.
- Poważnie? - Bierzecie ślub?
Wszyscy jesteście zaproszeni.
- Gratulacje. - Przyjdziemy.
Muszę zakwestionować twój gust, Veronico.
Ale wszyscy głupiejemy z miłości.
Toast.
Za bycie zakochanym.
Wszystko gra?
Tak, jasne.
Jak się trzymasz?
To była miła odmiana.
Piękne są, prawda?
Coś się dzieje z tobą i Lex?
Nic.
Osiem miesięcy temu nie wiedziałbym, kiedy kłamiesz.
Tak. Ale...
nie musisz się tym przejmować.
- Zwłaszcza dzisiaj. - Czyli coś się dzieje.
To coś, o co powinieneś spytać Lex.
Pytam ciebie.
O co chodzi?
Parę tygodni temu, kiedy spędziłeś...
całą noc w NASA, zajmowałam się Lex, a ona...
nie wróciła na noc do domu.
- Co? - Spędziła ją z Isaakiem.
- Jak to? - Wróciła rano.
- I nic nie powiedziałaś? - Powinnam.
Co ty sobie myślałaś? Pozwoliłaś jej zostać z nim na noc?
- Nie... - Ona ma 15 lat.
To był dla niej trudny dzień.
Ufam ci, żebyś jej pilnowała, gdy mnie nie ma.
- Mamy być drużyną. - Nie, bo nie jestem twoją...
Posłuchaj...
Przepraszam.
Po prostu
ta sytuacja stała się...
Zbyt skomplikowana.
W jaki sposób?
Naprawdę tego nie dostrzegasz, prawda?
- O co chodzi? - To szpital.
Pójdę po Lex.
Halo.
Nie przeszkadzam?
Oczywiście, że nie.
Wszystko gra między tobą i Emmą?
Wszystko w porządku.
Po prostu przyszliście tu razem,
a potem ona wróciła sama.
Kwesi, muszę...
Jeśli coś się stało, to nie moja sprawa...
- Nic się nie stało... - Tylko że to moja sprawa,
bo zaraz mamy lądować na Marsie,
a moi piloci ze sobą nie rozmawiają.
Uwierz mi, Emma wolałaby, żebyśmy...
Ram,
ile razy niemal zginęliśmy podczas tej misji?
A nie robiliśmy niczego równie niebezpiecznego
jak to, co zaraz zrobimy.
A rodzina Emmy
będzie to oglądać na żywo.
W taki dzień, cokolwiek Emma może do ciebie czuć...
Emma nic do mnie nie czuje.
Powiedziała, że moje uczucia utrudniają jej dowództwo.
Możemy przestać o tym rozmawiać?
- Mam robotę. - Ram.
Co?
Gdyby Emma nic do ciebie nie czuła,
nic nie utrudniałoby jej pracy.
Posłuchaj...
Nie udaję, że wiem, w jaki sposób Emma cię kocha.
Ale wiem, że cię kocha.
Kocha nas wszystkich, ale...
wyobraź sobie, jakie to dziś dla niej brzemię.
WYNIKI BADAŃ
To wiadomość od twojej córki?
Tak.
Misza, sprawdźmy, jak sobie radzą Kwesi i Ram.
Momencik.
- Misza! - Dobra.
Cześć, mamo.
Wiem, że masz dziś milion spraw na głowie,
ale właśnie dzwonili ze szpitala,
a wiem, że chciałabyś wiedzieć.
Nie mam go, mamo.
Wynik był negatywny.
Nie mam tego genu.
Gdybyś mogła zobaczyć teraz tatę. Jakby wielki ciężar spadł mu z barków.
Jedziemy do NASA.
W kontroli jest miejsce, z którego możemy popatrzeć.
Więc...
to chyba moja ostatnia wiadomość przed lądowaniem.
Wiem, że pójdzie świetnie.
Tylko...
chcę ci powiedzieć,
że cię kocham.
I cokolwiek się stanie, jestem...
dumna, że jesteś moją mamą.
Dobra. Pa.
Uściskaj ją.
Powiedz jej, że bardzo ją kocham.
Sama jej powiesz po lądowaniu.
Jeśli wylądujemy.
Emmo...
Kiedy Ram i ja byliśmy na zewnątrz,
lód...
latał wszędzie.
A jeśli uderzył w osłonę?
Przeprowadziliśmy testy. Wszystko gra.
Wszystko grało na Columbii, zanim...
Nie myśl tak.
Wywierciliśmy cholerną dziurę w statku.
Lądujemy na Marsie z dziurą w statku.
I to była moja decyzja.
Załoga chciała wylądować.
To była moja decyzja.
A jeśli coś im się stanie?
A jeśli coś nam się stanie?
A ty i Lex będziecie musieli tam być...
Jeśli Lex będzie musiała to zobaczyć.
To będę wtedy z nią.
Kocham cię, Matt.
Co się stało z „gnojkiem”?
Nie tym razem.
Kocham cię, Emmo.
Jack, co myślisz o dzisiejszym lądowaniu?
Jako dziecko marzysz o takim dniu.
Może następnym razem.
Przepraszam, że przeszkadzam. Dostaliśmy wiadomość od specjalistki Wang.
Ma prośbę.
Przekaż jej, żeby zrobiła zdjęcie zgodnie z instrukcją,
a rozważymy jej prośbę.
Naprawdę to rozważymy?
Matt.
Spory ruch.
Coś się dzisiaj dzieje?
Twoje miejsce czeka.
Szczerze mówiąc,
powinno być twoje, gdy tylko wróciłeś do pracy.
Czy to przeprosiny?
Absolutnie nie.
Tak brzmiało.
To nie przeprosiny.
Wiesz, w tym momencie i tak możemy tylko patrzeć...
więc chcę oglądać to z Lex.
Ale jutro rano będę gotowy. Może być?
Tak.
Świetnie się spisałaś, kierowniczko.
Dziękuję, Matt.
Fred.
Matt.
Przepraszam.
Pani jest matką Kwesiego, tak?
- Natalja. Jestem... - Córką Miszy.
Widzę podobieństwo.
Mój syn opowiadał mi wspaniałe rzeczy o twoim ojcu.
Musisz być z niego dumna.
A pani z Kwesiego.
Chciałabym, żeby mój mąż żył, żeby zobaczył, na kogo wyrósł nasz syn.
To dobry człowiek.
I wspaniały lalkarz.
Lei Lei.
Co czytasz?
Taką historię.
O czym?
O poprzednich misjach, w tym o satelitach i łazikach.
Było ponad 40 prób lądowania na Marsie.
Dwadzieścia osiem się nie powiodło.
Twój tata przekazał mi dobrą wiadomość. Tak się cieszę.
Tak.
- Wszystko gra? - Tak.
- O co chodzi? - Nie, to...
Po prostu...
Myślałam, że to mam.
Nena, chodź tu.
Przepraszam, Mel.
Za co?
Za zrobienie cię współwinną.
Po wszystkim, co dla mnie zrobiłaś.
Wiesz, czuję tylko...
wdzięczność...
bo mogę być częścią twojego życia.
I zawsze ci pomogę. Wiesz o tym, prawda?
Poza tym widzę, że naprawdę lubisz Isaaca.
Kocham go.
Tato.
Przepraszam, że to przed tobą ukrywałam.
Jesteś zakochana?
On też mnie kocha.
W takim razie...
powinien tu być, nie uważasz?
Dziękuję.
- Zadzwonię do niego. - Dobrze.
Chyba nabiłem sobie punkty rodzicielskie.
I to dużo.
Słuchaj...
- Kiedy powiedziałam ci, co czuję... - Hej.
Mel, daj spokój.
Nie musisz nic mówić. Czujesz, co czujesz.
Jak się trzymasz?
Dobrze.
Przy mnie nie musisz udawać.
Sekwencja lądowania składa się z 42 kroków.
Wszystkie muszą się udać.
Udadzą się.
Kiedy zegar pokaże zero albo usłyszę jej głos, albo...
Usłyszysz.
Trochę ciaśniej, proszę.
Tak dobrze.
Jakieś wieści o przywróceniu Mei?
Powiedzieli, że się zastanowią.
Cóż. Nie brzmi obiecująco.
Nie brzmi.
To znaczy nie.
Nie widzę twojej twarzy, ale niech zgadnę.
Nie płaczesz.
Luliszka...
ci, którzy cię nie znają, myślą, że jesteś oziębła.
Ale ja wiem...
że nie znam nikogo, kto miałby większe serce.
A teraz powiem ci coś, do czego dochodziłem niemal 60 lat.
Ojczyzna to tylko pomysł.
Granice nie istnieją.
Liczą się tylko ludzie, których kochasz.
Cokolwiek jesteś im winna, już zapłaciłaś.
A jeśli nie są dumni z tego, kim naprawdę jesteś,
to są zwykłymi głupcami.
Kwesi miał rację. Przystosowałeś się lepiej niż my.
Kwesi co?
Powiedziałam, że Kwesi ma rację.
Przystosowałeś się lepiej niż my.
Wyprzedzam pozostałych. Jestem...
superślepy!
Nie mogę przestać płakać.
Wiesz, wciąż widzę.
Nie tak jak ty,
tylko plamy koloru i światła.
To jak nieostry obraz.
To bardzo straszne...
ale i bardzo piękne.
Myślisz, że wyprzedzam innych?
Myślę, że możesz być pierwszym prawdziwym Marsjaninem.
Nie byłabym dobrą chirurżką, co?
Posłuchaj...
- to, co powiedziałam... - Nie musisz.
- Nie chciałam... - Nie masz za co przepraszać.
Zaraz zaczniemy lądować.
Nie chcę, żeby to nas dzieliło.
To nie udawaj, że wszystko gra.
Wiem, że się boisz. I wiem czemu.
Ale nie odpowiadasz za nasze życie.
Odpowiadam.
Mam za zadanie zabrać was na Marsa.
To był wspólny wysiłek.
Liczę, że to przeżyjemy.
Liczę, że Pegaz będzie na nas czekał.
Ale cokolwiek się stanie,
za godzinę świat się zatrzyma.
Miliardy ludzi
oderwą się od swoich zajęć i spojrzą w niebo.
I to jest coś, za co jestem gotów umrzeć.
Wszyscy jesteśmy.
Nasza śmierć nie jest twoim brzemieniem. Rozumiesz?
Dobrze.
Bo zaraz czeka cię jedna z najwspanialszych chwil w życiu
i powinnaś się nią cieszyć.
Witam.
Zastanawiałem...
Zastanawiałem się, jak moi piloci się czują
przed naszym lądowaniem.
Dobrze.
A ty?
Jestem przerażony.
Poza tym
Lu pytała, czy się pomodlimy, zanim przejdziemy wyżej.
Lu o to poprosiła?
Modlitwa? Kto to powiedział?
Żadnych modłów
bez świętego Miszy, dobrze?
Panie Boże...
dziękujemy ci, że zgromadziłeś naszą piątkę
i pokornie prosimy, byś zapewnił nam bezpieczny powrót.
Daj nam przejść przez tę próbę ognia,
żebyśmy mogli pokazać światu,
że istnieje lepszy świat,
świat poza podziałami...
i zamieszaniem...
i strachem.
Pozwól nam odkryć świat poza strachem.
Amen.
Kontrola była na tyle miła, żeby ustawić jakieś 19 satelitów,
żebyśmy mogli wysłać rodzinom jakieś ostatnie słowa przed lądowaniem.
Możesz ich nie nazywać ostatnimi słowami?
Houston, tu Atlas.
Kiedy to usłyszycie, będziemy zaczynać lądowanie.
Proszę pana.
Chciałem podziękować za zaproszenie.
To bardzo wiele dla mnie znaczy.
Jesteśmy gotowi.
Zaraz się zacznie?
Są 20 minut przed nami,
a sekwencja lądowania trwa siedem minut.
Kiedy na zegarze pokaże się 27...
Mama zacznie lądować.
Houston, tu Atlas.
Kiedy to usłyszycie, będziemy zaczynać lądowanie.
Wiemy, że to trochę stresujące,
więc pomyśleliśmy, że wyślemy parę słów dla naszych rodzin.
Matt i Lex,
kocham was.
Jestem z was dumna.
I nie chcę, żebyście się martwili,
bo jak powiedziała mi kiedyś para bardzo mądrych ludzi,
poradzimy sobie.
Dziękuję ci, mamo, że nauczyłaś mnie
wierzyć w rzeczy niemożliwe.
I za to, że dałaś mi wiarę,
której wymaga ta podróż.
Moi ukochani Andreju,
Saszo i Dojdko,
liczę, że jesteście dumni z dziadka,
ale jeszcze bardziej dumni ze swojej mamy.
Jest bohaterką.
Jest moją bohaterką.
Pa.
Lei Lei...
chcę, żebyś wiedział,
że kocham swoją pracę.
I życzę ci,
żebyś znalazł sobie coś, co da ci taką radość.
Mama cię kocha i codziennie za tobą tęskni.
Dotarliśmy na Marsa, Rohit.
Wszyscy cali?
Tak, dowódco.
Houston,
tu Atlas.
Potwierdzam lądowanie.
Ktoś chce jeszcze raz?
Tak!
Powiedz mi, proszę, że to jest to, co myślę.
Tak.
Co powiedział Aldrin, kiedy zobaczył Księżyc?
„Wspaniałe pustkowie”.
Naprawdę założysz tu ogród?
Nawet więcej.
Udowodnimy,
że życie już kiedyś tu kwitło.
Dziękuję.
W porządku.
- Tato... - Będzie dobrze.
Houston,
tu Atlas.
Potwierdzam lądowanie.
Wysłali zdjęcie.
Napisy: Krzysiek Ceran