NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
BAZA KSIĘŻYCOWA ALFA 35 GODZIN DO STARTU
Jak się czujesz, Emmo?
Naprawy są w toku.
Myślę, że statek będzie gotowy zgodnie z harmonogramem.
Świetnie, ale pytałem o ciebie, nie o statek.
Rozmawiałam już z Darlene.
Emma, pytam, jak się czujesz
po tym, co się stało po drodze.
To już przeszłość.
Możesz kwestionować własną reakcję na kryzys.
Kto mówi o kryzysie?
Jak to nazwać?
Był problem. Daliśmy radę.
Bez obrazy, Putney,
ale mam długą listę kontrolną przed startem i...
Czujesz się gotowa?
W pełni.
DWA TYGODNIE WCZEŚNIEJ
- Ile? - Pół minuty.
- Tak! - Proszę.
- Dobra. - Tak. Dawaj! Podaj!
- No już! - Dalej!
Dawaj!
- Brawo! Podaj! - Podaj!
- Dalej, Lex! - Dalej!
- Dawaj, Lex! - Dasz radę!
- Dawaj! - Strzelaj!
- Strzelaj, Lex! - No już!
- Strzelaj! - Biegiem!
Tutaj!
Dobra gra!
- Rozstawiałaś ją po kątach, Lex. - Wiem.
- Byłaś przy piłce. - Nikt jej nie krył!
Ale to ty musisz chcieć strzelić!
Potem będziemy omawiać mecz.
Proszę tędy.
Cześć.
Cześć, Matt.
To twoja piłka, Em. Strzelaj.
Panie i panowie, po raz ostatni przed lotem na Księżyc,
oto załoga Atlasu, pierwszej wyprawy na Marsa.
Ta misja jest określana jako międzynarodowa,
ale oficjalnym językiem jest angielski, dowodzi Amerykanka...
Nie jest tajemnicą, że Stany Zjednoczone
ponoszą największe koszty spośród naszych pięciu państw...
ale Emma dowodzi,
bo jest wspaniałą astronautką i przywódczynią.
Kosmonauto Popow,
ma pan najdłuższy staż w kosmosie na świecie.
Co pan myśli o przyjmowaniu rozkazów od kogoś młodszego, mniej doświadczonego?
Cóż...
Skoro tak to ująłeś...
Nie, zostaję.
- Albo odwrotnie. Kwesi Weisberg-Abban. - Tak?
Jako jedyny z załogi nigdy nie byłeś w kosmosie.
Tak, ale...
może to, co wnoszę:
nadzieja na hodowanie życia na Marsie, zrekompensuje moje niedostatki.
Kwesi jest skromny. To jeden z czołowych botaników świata.
A doktor Wang to czołowa chińska chemiczka.
Ćwiczyliśmy razem przez dwa lata.
Każdy członek tej załogi ma moje pełne zaufanie.
Poza Ramem, który jest ekspertem w rozbijaniu eksperymentalnych samolotów.
Ale z Atlasem ma uważać.
Słowa godne pilota marynarki.
Nawet nie wiedziałem, że mają samoloty.
Doktor Wang, ustalono,
że jako pierwsza stanie pani na Marsie.
Jako pani rodak jestem wniebowzięty.
Powie pani Chińczykom, jak się czuje?
Tak, jestem wniebowzięta.
A pani rodzina?
To zaszczyt reprezentować rodzinę, kraj
i świat.
Nie martwcie się. Jak już zacznie, nie przestaje mówić.
Emmo, a twoja rodzina?
Zostawisz ich na trzy lata. Co o tym myślą?
Mój mąż towarzyszył mi na każdym kroku.
Oboje się szkoliliśmy.
Gdyby nie kwestie zdrowotne, być może to on by leciał.
Zamiast tego, jako główny inżynier naszej rakiety,
będzie z nami w centrum kontroli.
Ostatnie badania oceniają, że macie 50% szans na przeżycie misji.
- Co powiecie... - Co?
Już za późno, żeby zmienić zdanie?
Jak odpowiecie krytykom,
według których budżet waszej misji lepiej by się przysłużył na Ziemi?
Edukacja, ochrona zdrowia...
Czemu Mars ma nas obchodzić bardziej niż nasza własna planeta?
Nie powinien.
Kwestie społeczne są ważne.
Ale tylko w Stanach
wydajemy co roku bilion dolarów na wojsko,
głównie na wypadek, gdyby państwa z tej misji
postanowiły unicestwić się nawzajem.
Ta misja kosztuje ułamek tej kwoty,
a pracujemy razem,
wykorzystując narzędzia zniszczenia do eksploracji.
W tym momencie zespół astronautów na Księżycu
wydobywa paliwo i wodę z czap lodowych.
Woda trafi do kadłuba Atlasu. Ochroni nas przed promieniowaniem.
Umożliwi bezpieczny lot z Księżyca na Marsa.
Dotarcie na Marsa...
może okazać się największym osiągnięciem.
Nie tylko dla nauki,
ale dla przyszłości Ziemi.
No i będzie to niezła przejażdżka.
Co za ekstrawagancja! Kto to zrobił?
Nie musisz tego chować.
Bez lekcji przy kolacji.
Ani telefonów. Niezła próba.
Mam pytanie z matematyki.
Tak?
Naprawdę masz 50% szans, że zginiesz?
Lex, dziennikarze...
Muszą prowokować. Próbują...
Kochanie, będę pracować z ludźmi takimi jak twój tata.
Wiesz, najmądrzejszymi...
inżynierami i naukowcami na świecie.
Tak, jest pewne ryzyko. Kosmos jest...
Nie pozwolę, by coś się stało mamie.
Znam ten statek jak własną kieszeń. Będę tam.
Centrum kontroli to nie „tam”.
Masz rację. To nie tam.
I...
zawsze jest szansa, no wiesz,
że nie wrócę.
Cześć.
- Chcesz jeszcze porozmawiać o... - Nie.
Możemy nie?
Jasne, że możemy.
Przyniosłam prezent.
To Ziemia,
Księżyc
i Mars.
A łańcuszek...
to ja, wracająca do ciebie.
Pamiętaj,
że im dalej odlecę,
tym bliżej będę powrotu do ciebie.
Nie mogłam jej okłamać.
Zrobiłaś, co uważałaś za słuszne.
Nie.
Będzie słyszała różne rzeczy od różnych ludzi,
a ja wolę, żeby usłyszała je od nas.
A ty znasz ryzyko lepiej niż inni.
Od razu bym poleciał, gdyby lekarze mi pozwolili.
A ty wrócisz do domu.
Wiem, bo jesteś fenomenalną astronautką.
Wiedziałem to, gdy tylko zobaczyłem cię w tym T-38.
Byłaś taka bojowa.
Szybkie dziewczyny zawsze wpadały ci w oko.
Każdy twój start to najgorszy dzień w moim życiu.
Stoję tam...
patrzę, jak wszyscy wiwatują, machają chorągiewkami,
a ja wiem, że za pięć minut...
osoba, którą kocham...
która jest moim życiem...
może zginąć w eksplozji.
Więc nie.
Nie chcę, żeby Lex o tym myślała.
Chcę, żeby stała i wiwatowała,
opowiadając o mamie bohaterce.
Która niedługo wróci.
Nie leć.
Zaraz wrócę.
To tylko trzy lata.
No to nie będę za tobą tęsknić.
Dobrze.
Ja za tobą też nie.
Kocham cię, gnojku.
Ja ciebie bardziej.
Witaj w Bazie Księżycowej Alfa, Emmo. Jak tam widok?
Dowódco Green?
Przepraszam.
Po prostu...
chciałabym móc opisać to, co widzę.
To zaszczyt być tu na górze.
Lepszej osoby nie mogliśmy wybrać.
Matt.
Jaki jest status tej wpadki?
To jednorazowe czy mamy poważny problem?
Wałkujemy to całą noc. Za godzinę dam odpowiedź.
Jak brzmiała?
Nic jej nie jest.
A ty? Spałeś?
Sprawny na 100%.
Liczę, że statek też?
Na każdej misji coś się wali, Darlene. Oni mają to już za sobą.
Jak nam idzie?
Darlene prosi o raport.
Wszystko gra. Za 24 godziny będziemy gotowi do startu.
Nie ma piękniejszego słowa niż „gotowi”.
Darlene się cieszy.
Żyję, by ją uszczęśliwiać.
Niech wejdzie do środka.
Atlas, możesz się zgłosić do bazy.
Przyjęłam.
Więc to nie był tylko dym, ale autentyczny ogień na pokładzie?
Jack, jeszcze 30 sekund i by nas usmażyło.
Misza, czemu tak dramatyzujesz?
Dramatyzuję?
Lu?
- Bylibyśmy martwi. - Dziękuję.
Oto co się stało...
Witamy w jednej szóstej grawitacji.
- Gdzie Kwesi? - Wciąż się adaptuje.
Kwesi ma delikatny żołądek.
Przepraszam.
Chyba jestem lepszym naukowcem niż astronautą.
Przywykniesz. Zmiana grawitacji wpływa na wszystkich.
Nie na mnie.
Za pierwszym razem czułem się świetnie.
Ewidentnie jesteś królem kosmosu
i masz wielkiego fiuta.
Przyznaję się do obu zarzutów.
Dowódco Green, pomóc?
Nie trzeba.
- Baza robi wrażenie, Jack. - Staramy się.
Księżycowa stacja benzynowa to nie lot na Marsa,
ale mamy być wsparciem, więc wspieramy.
Tak.
Kwesi.
Gdy będziesz w stanie, zacznij ładować racje na statek.
Tak jest.
Kontrola chce z nami rozmawiać pojedynczo.
Ram, jesteś pierwszy.
Misza, Lu,
sprawdźcie uszkodzenia statku po wczorajszym zajściu.
Tak?
Nic...
dowódco.
Nie było cię tam, gdy to się stało?
Byłem w module dowodzenia.
Potwierdzałem współrzędne lądowania.
Gdy dotarłem na miejsce, było już po wszystkim.
A co zobaczyłeś na miejscu?
Tylko ostrożnie.
Teraz!
Jak mówiłem, wyciek został opanowany, a zagrożenie zneutralizowane.
To wszystko?
To wszystko.
Dziękuję.
Mogę...
Mogę coś powiedzieć?
Podczas ćwiczeń widziałem, jak Emma robi niemal nadludzkie rzeczy.
Wstrzymywała oddech pod wodą minutę dłużej od nas wszystkich.
Spytałem, jak to robi.
Wyobrażała sobie scenariusz, na jaki przygotowuje ćwiczenie.
Chodziło o lądowanie w wodzie, przy którym ktoś zaczyna tonąć.
Tak długo wstrzymywała oddech, bo właśnie tyle czasu
zajęłoby jej uratowanie załogi.
Więc nie.
Nie naraziłaby nas na niebezpieczeństwo.
Nie spanikowałaby.
Cześć, mamo.
Cześć, kochanie. Jak mecz?
Wymiatałyśmy! Cztery do zera. Nie wyszły poza swoją połowę.
To wspaniale.
Szkoda, że tego nie widziałam.
Wszystko w porządku?
Jasne. Pewnie.
Jest tam twój tata?
Musiał pojechać do pracy. Jakaś drama w NASA, jak zwykle.
Melissa tu jest.
Wiesz, że grała w pierwszej dywizji?
Oczywiście. Niby czemu wybrałam ją do ekipy wsparcia?
Skoro daje sobie radę ze mną, to z tobą też.
Jak wam tam idzie?
Dziewczyny...
popatrzcie sobie.
Niesamowite.
Niezła misja, skoro Księżyc to tylko przystanek.
Annie i ja...
Co takiego?
Słyszysz mnie?
Co mówisz?
Możesz...
UTRATA POŁĄCZENIA
Raport jest poufny. Nie musisz mi nic mówić.
Powiedziałem prawdę. Uratowałaś mi życie.
- Doceniam, że to mówisz. - Przepraszam.
Nie wiem, czy inni będą mnie tak chwalić.
Zamarła.
Nic dodać, nic ująć.
Muszę zrozumieć, co się dokładnie stało,
żeby zidentyfikować problemy ze statkiem lub załogą.
Przepraszam. Statek będzie sprawny.
Zacznij od początku.
Lu i ja byliśmy w kambuzie, gdy zauważyłem alarm.
Wyciek chemikaliów! Torba, już!
Szybko.
Zająłem się zagrożeniem.
To chemikalia do wstępnego uzdatniania...
Znam proces uzdatniania wody.
Więc wiesz, że w bogatej w tlen atmosferze zmieniają się w bombę.
Kwesi.
Kwesi! Tutaj!
Mam go, Lu. Daj torbę!
Kwesi! Spójrz na mnie.
Trzymaj się.
Te chemikalia to był kwas. I owszem, ogień gasi się wodą.
Ale potrzeba jej dużo. Trzeba zdławić płomienie.
O Boże. Proszę, nie.
Nawet się nie ruszyła.
Tylko ostrożnie. Już!
Doświadczony astronauta nie zdejmuje paneli.
Przez brak doświadczenia dowódcy o mało nie spłonęliśmy.
Kwesi jest nowy. Od niego niczego nie wymagam.
Emma Green...
nie jest dobrym dowódcą.
Misza i ja byliśmy w kambuzie.
Powiedziałam mu, jak zdławić ogień.
Torba i ręczniki to twój pomysł?
Oczywiście. Jestem chemiczką.
Torba!
Ale zanim zareagowaliśmy...
Czekaj!
Mówisz, że to Emma wywołała pożar?
To był kwas.
To, co było na tej tkaninie, przyspieszyło reakcję.
Gdyby dała mi wykonać moją pracę...
Więc nie chodzi o to, że nie zareagowała.
Wręcz przeciwnie.
Chodzi o to, że zareagowała histerycznie i nierozważnie.
Mamy problem.
Myślisz, że nie wiem?
Misza i Lu rozmawiali ze swoimi przełożonymi.
Chińczycy chcą ją zastąpić.
Rosjanie woleliby ją zastrzelić.
Rozmawiałam z obojgiem. Ich historie się nie zgadzają.
Kwesi mówi, że uratowała ich wszystkich, a Ram, że się sprawdziła.
- Choć to przegapił. - Darlene...
Chcą się jej pozbyć.
- Żartujesz. - Mam to rozważyć.
Mamy tam wyszkolonego zastępcę.
Jack Willmore nie jest...
Nie bez powodu wybraliśmy Emmę, a nie jego.
Nie wywołam międzynarodowego kryzysu.
A ja nie wymienię dowódcy na 24 godziny przed startem.
Chciałaś raport o wycieku?
Opracowaliśmy łatę i wysłaliśmy Miszy instrukcje.
Znakomicie.
Jak możecie w ogóle rozważać...
- Matt. - To...
misja Emmy.
I tak zostanie. A teraz idź do domu.
Dobę nie spałeś. Wyglądasz fatalnie.
Masz wypocząć przed startem.
A ty masz to zdusić w zarodku.
Zrobię to.
Bez obrazy, Putney,
ale mam długą listę kontrolną
- przed startem i... - Czujesz się gotowa?
W pełni.
Jak załoga?
Jest trochę spięć. Wiesz, Misza...
bywa fiutem, ale kontroluję go. Chyba.
Powiedz o tych spięciach.
Ram jest w porządku.
Kwesi ma problemy z adaptacją, ale...
- Misza i Lu... - Obwiniają cię.
Tak. Wyobrażam sobie, co o mnie mówili.
- Myślisz, że co mówili? - Że jestem...
piskliwą, tchórzliwą suką.
Słuchaj, wiem, co jest grane.
Masz ustalić, czy mogę dowodzić.
A możesz?
Cześć, skarbie.
Jutro wieczorem będzie przyjęcie z okazji startu.
Musisz pracować,
ale dasz mi kartę kredytową? Zamówię pizzę.
Złożyłem już zamówienie. Niezła próba.
Które zdjęcie wrzucić na Instagrama jako zaproszenie?
Jest to, na którym ja i mama jesteśmy konno.
Według Annie wyglądam ładnie na tym z plaży. Nie wiem.
Chyba wyszłam grubo.
Boże, telefon mi się przegrzeje.
Mam jakiś milion obserwujących, odkąd mama została gwiazdą.
Czy to byłoby dla was dziwne, gdybym była...
Kochanie...
Tato!
Poprosiłem go o pomoc.
Byłem tylko w symulatorze. Chcę obejrzeć prawdziwy.
Umiesz załatać przeciek?
Lepiej niż ty.
Ja odbiorę.
Nie wychodź, jeśli nie czujesz się na siłach.
Obiecuję, że nie zwymiotuję na ster.
Emma, centrum kontroli.
Melissa jest na linii.
Melissa z mojej ekipy?
Melissa, co się stało?
Przed godziną Matt miał atak. To chyba udar.
Zrobili intubację. Jest w stanie krytycznym.
O Boże.
Naczyniak zaczął krwawić?
Tak myślą lekarze. Robią mu rezonans magnetyczny.
Gdzie Lex? Wie o tym?
Była tam, kiedy to się stało. To Lex wezwała ratowników.
- Muszę z nią porozmawiać. - Jest na OIOM-ie.
Połączenia wideo są zakazane, ale możecie porozmawiać.
Był przytomny, gdy go znaleźli?
Tak.
To dobrze.
Wiedzą, czy doszło do uszkodzeń?
Jeszcze na to za wcześnie.
Chcę porozmawiać z Lex, chcę porozmawiać z lekarzami Matta
i chcę prywatny numer do kierownika neurologii w Baylor.
Zajmę się tym.
Halo?
- Doktor Lawrence Madigan? - Przy telefonie.
Tu komandor porucznik Green z Bazy Księżycowej Alfa.
Wkrótce przyjedzie po pana samochód.
Przepraszam.
Kto mówi? Skąd ma pani ten numer?
Przepraszam. Dzwonię z Księżyca. Biorę udział w misji Atlasu na Marsa.
Jestem na Księżycu.
Mój mąż, Matt Logan, inżynier z centrum kontroli lotów,
ma naczyniaki ośrodkowego układu nerwowego.
- Miał udar. - Atlas, tu Houston.
- Przepraszam, może pani... - Moment.
Houston, tu Atlas, odbiór.
Lex może z tobą porozmawiać.
Nie mamy obrazu, ale dźwięk działa.
Świetnie. Zaraz.
Lekarz Matta opisze panu jego przypadek w szpitalu.
- Rozumie pan? - Tak.
Świetnie. Niedługo się odezwę.
Przełącz ich na telefon.
- Emma, tak mi przykro. - Dziękuję.
- Mamo? - Cześć, skarbie.
Jestem tutaj.
- Mówili, że miał udar. - Wiem, kochanie.
Nie rozumiesz. W jednej chwili nic mu nie było,
potem leżał na ziemi bez ruchu.
Nie polecisz, prawda?
Ale...
To się dotąd nie zdarzyło.
Nie obchodzi mnie to. Włożyli mu jakieś rurki.
Wiem, że się boisz.
Ja też się boję. Potrzebuję...
chwili, żeby coś wymyślić.
- Będą go operować! - Teraz?
Nie...
Nie wiem kiedy. Czekają na jakiegoś lekarza.
Znaleźli jakąś lezję.
Już nie krwawi, ale chcą operować.
Dobrze...
Posłuchaj mnie.
Mamo, potrzebuję cię tutaj.
Wiem, kochanie, i...
Bardzo chciałabym tam teraz być, ale nie mogę.
Więc musisz...
być silniejsza niż kiedykolwiek dotąd.
Dobrze?
Kocham cię.
Jesteście dla mnie wszystkim. Będę was wspierać, dobrze?
Dobrze.
Czy możesz...
położyć telefon obok taty?
Proszę. Tata.
Matt?
Nie wiem, czy mnie słyszysz, kochany.
Lekarze sądzą, że nie, ale...
według mnie to ten twój numer...
kiedy udajesz, że mnie nie słyszysz i...
czekasz, aż się wkurzę, a potem powtarzasz wszystko co do słowa.
Pewnie chcesz, żebym była cicho, żebyś mógł się skupić i dojść do zdrowia.
Poczekaj chwilę.
Przepraszam. Musimy go zabrać.
Mamo, zabierają tatę.
Dasz radę, Matt.
Słyszysz mnie? Dasz radę.
Fatalna sprawa. Serio.
Spójrz na uszczelkę.
Widzieliśmy, jak reaguje na kryzys.
Jak ma dowodzić, będąc pod taką presją?
- Potrzebujemy prawdziwego dowódcy. - Jak ty?
Czemu nie? Bo jestem Rosjaninem?
Nie, bo nie masz uprawnień.
On ma.
Amerykanie mylili się, wybierając Emmę zamiast ciebie.
- No... - Nie jest za późno.
Słucham?
Możemy powiedzieć kontroli, że ufamy Jackowi.
Szkoliłem się do tego, ale...
Omawiacie bunt.
I kto tu dramatyzuje?
Możemy podejść do tego z empatią? Jej mąż właśnie miał udar.
Dokładnie. Powinna wrócić do domu...
Start za 20 godzin, a my mamy opóźnienie.
Macie godzinę na tę naprawę.
Dobrze. Zawiadomię Houston o postępach.
Nie.
Ja zdam raport
i poinformuję o postępach.
To wszystko.
Hamuj się.
Za kilka godzin skończą operować.
Matt jest twardy. Nic mu nie będzie.
Jeśli tak nie będzie, przygotuj się na przekazanie dowodzenia.
- Emma... - Willmore jest przeszkolony.
- Ma kwalifikacje. - Owszem.
I chętnie skorzysta z twojej sytuacji, żeby zająć twoje miejsce.
Nie chcę, by ktoś taki dowodził tą misją.
Powiedz to załodze.
- Jeśli chodzi o Miszę... - Nie.
- I o to, co się stało... - Nie.
Chodzi o Matta.
Wiedziałaś, ile trzeba poświęcić dla tego zadania.
Musisz pamiętać, że jest tego warte.
Żaden astronauta nigdy nie zrezygnował z misji.
To będzie zniewaga dla każdej kobiety, która...
Wciskasz mi feministyczne bzdury?
Mój mąż miał udar.
Moja córka jest przerażona. Moja rodzina mnie potrzebuje!
Odezwę się, gdy czegoś się dowiemy.
Podoba ci się?
Podoba ci się gra na pianinie?
- Cześć. - Kochanie.
Jak poszło?
W porządku.
- Wiesz, że byłaś świetna. - Cześć.
Cały dzień byłam na karuzeli,
tak mi się kręciło, że ledwo mogłam włożyć skafander,
a co dopiero pływać dziesięć minut.
Słodyczko moja, cukiereczku.
Może zostaniemy w domu,
upieczemy ciastka, poczytamy bajki, a tata poleci na Marsa.
Nie w tym życiu.
O co chodzi?
Odpadam.
Co?
Mam naczyniaki.
Jednak odziedziczyłem zły gen po tacie.
Wie o nim od zeszłego miesiąca,
a objawy miał dopiero po siedemdziesiątce.
Wiem. Ale NASA nie ryzykuje.
To nieuczciwe. Tak mi przykro. Jesteś najlepszy.
Teraz ty jesteś najlepsza.
Teraz musisz to zrobić dla nas obojga.
Zostały mniej niż 24... Uspokójcie się.
Zostały 24 godziny do startu. Nie ma odwrotu.
Musimy dojść do porozumienia.
Zmiana planu na tym etapie byłaby katastrofą.
Nie sądzisz, że to nierozsądne?
- Mówi... - Zrozumiałem sedno.
- Musimy porozmawiać. - Zaraz.
Martwicie się.
Obiecuję, że nie ma nikogo tak zdolnego
i oddanego waszym ludziom jak Emma Green.
Musimy natychmiast porozmawiać.
Przepraszam na moment.
Nie mówisz poważnie.
Jeśli ci ludzie za ścianą...
Zaraz mam zadzwonić do prezydenta i zapewnić go, że wszystko gra.
Chciałabym to naprawić, ale nie wiem, czy ona jest w formie.
Niech pomyślę.
Niech Putney ją oceni.
Chcę poznać prognozę po operacji.
I nikt nie może się dowiedzieć.
Tak jest.
Rozmawiałeś z Darlene.
- I z George’em. - Masz mnie przekonać.
Chcą mojej opinii,
ale ja jestem tu dla ciebie.
Możesz nie wierzyć, ale chcę dla ciebie jak najlepiej.
Skąd wiesz, co to znaczy?
Sama nie wiem, co to znaczy.
W końcu...
W życiu byłam pewna tylko tego, że chcę pierwsza polecieć na Marsa.
I polecisz.
Z mężem w stanie krytycznym, porzuconą córką
- i załogą sądzącą, że chciałam ją zabić. - Emma...
Co się stało?
Powiedz mi.
Wszystko szło świetnie.
Załoga się przyzwyczajała.
Zaczynali się dobrze bawić.
Cristiano!
Co za obrona!
Statek sterował się sam.
Nigdy nie widziałam tak wesołego Miszy.
Lu świetnie się czuła w kosmosie.
Nawet Kwesi zaczynał się czuć pewnie.
A potem?
Do lądowania zostało niecałe dziesięć godzin.
Tu Green. Wyciek chemiczny w przejściu przy kojach.
Kwesi, czekaj!
- Jestem. Złapię cię. - Emma?
- Nie widzę. - Biorę cię na górę.
- Kwesi. - Nie widzę.
Kwesi! Mam go, Lu.
- W górę! - Dajcie gaśnicę!
Nie! Wodą! Szybko!
Ogień to największa groza w kosmosie.
Myślałam, że nie ma czasu.
Nie wiedziałam o tej chemicznej anomalii.
Pot z koszulki wywołał zapłon chemikaliów.
Misza i Lu wiedzieli, że ogień zgasi tylko dużo wody.
Ostrożnie.
Mieli rację.
Tylko ostrożnie.
Teraz!
Po paru sekundach było po wszystkim.
Jakby to były czary.
Byłam lekkomyślna i impulsywna.
To nie była moja dziedzina.
- Nie powinnam próbować... - Ratować ich?
Spotęgowałam zagrożenie. Mogłam wszystkich zabić.
A to byłam ja u szczytu formy.
Jak mam funkcjonować teraz, z tym wszystkim na głowie?
Oto jak ja to widzę. Zareagowałaś szybko.
Pomogłaś poszkodowanemu załogantowi.
Zadziałałaś jak na dowódcę przystało.
Zmierzyłaś się z niebezpieczeństwem, nie myśląc o sobie.
Rzuciłaś się na problem.
Nie rozwiązałam go.
Tak jak nie wyleczyłaś raka mamy.
I nie wyleczysz naczyniaków Matta.
O co ci chodzi?
Jesteś człowiekiem.
Chciałbym, żebyś dowodziła moją ekipą, gdyby coś się schrzaniło.
Ale ostatecznie
decyzja należy do ciebie.
Nikt inny jej nie podejmie.
Jakie wyzwania czekają na astronautów
podczas ośmiomiesięcznej wyprawy na Marsa?
To długa wyprawa. Największym wyzwaniem,
mówię poważnie, będzie rozłąka.
Będą z dala od naszej planety, z dala od rodzin...
Szkoliłaś się do tej misji, ale postanowiłaś nie lecieć, prawda?
Tak.
Czemu?
To skomplikowane.
Wiem, że masz być taką moją tymczasową mamą,
ale czy musisz mówić wszystko dokładnie tak jak ona?
Bo mama mówi „to skomplikowane”,
kiedy nie chce o czymś rozmawiać.
Cóż...
Opuszcza salę pooperacyjną. Operacja się udała.
Zadzwońmy do twojej mamy.
- Mogę z nim porozmawiać? - Może być zamroczony, ale proszę.
Tato?
Emma, tu Lexi i Matt.
Jest po operacji?
Tak. Nic mu nie jest.
Jest tutaj.
Komandorze poruczniku, tu dr Madigan. Udało nam się usunąć lezję.
- O Boże. - Matt wybudził się i reaguje.
Czy wiadomo...
czy udar coś uszkodził? Nic mu nie będzie?
Wkrótce zrobimy badania.
Jeszcze za wcześnie, by wyrokować.
Dziękuję bardzo, doktorze.
Wracasz do domu?
Tak.
Zostawię was samych.
Matt, musisz odpocząć. Wrócę rano.
Jest tam Melissa?
Jestem tu.
Zabierzesz Lex do siebie do domu?
Tak, przygotowałam pokój.
No to do zobaczenia za cztery dni.
- Poczekam na zewnątrz. - Dobrze.
Mamo?
Będą mogli polecieć bez ciebie?
Nie martw się o to, kotku.
Wszystko załatwione.
O co chodzi?
Coś się stało?
- Tato, o co chodzi? - Może wezwij pielęgniarkę.
Próbuje zdjąć maskę.
Chyba chce ci coś powiedzieć.
Matt?
Kochanie?
Nie słyszę cię.
Może tylko szeptać. Przekażę ci.
Tęsknię za tobą.
Chcę cię zobaczyć.
Tato?
Co?
Co powiedział?
Powiedział, że potrzebuje...
żebyś robiła swoje.
Matt, podjęłam decyzję.
Co się dzieje? Powiedz mi. Nic nie słyszę.
Poradzimy sobie.
Alexis?
Mówi, że...
jesteś, kim jesteś.
I że pewnego dnia ja będę, kim będę.
I że poradzi sobie.
Będzie tu ze mną i my też sobie poradzimy.
Musisz...
lecieć.
Matt...
Nie możesz...
To nie twoja decyzja.
- Twoja też nie. - Matt...
To nie tata.
To ja.
Zgadzam się z tatą. Powinnaś lecieć.
No dobrze.
Marionetki?
Rozrywka dla wnuków.
A ten pierścionek?
Kobiety podtrzymują połowę nieba.
Prezent od męża?
Od przyjaciółki.
Bierzesz Torę?
Tak. Będzie mi przypominać o tym, czego będzie mi brakować.
Będzie mnie łączyć z Ziemią.
Nie mogę wziąć tego, czego mnie będzie brakować.
Na przykład?
Słońca,
ostryg, wina...
Co jeszcze? Kobiet.
- Witam. - Panowie.
Długich spacerów...
muzyki na żywo.
- Wymieniłem już kobiety? - Spokojnie, mamy trzy lata.
Daj spokój. Wiesz, czego będzie mi brakować najbardziej?
Kobiet?
Raport?
Kontrola systemów zakończona. Nadrobiliśmy opóźnienie.
Ale jak się ma twój mąż?
Dobrze, dziękuję.
Kwesi, jak się czujesz?
Gotowy, dowódco.
Lu, zabezpiecz wszystko w świetlicy.
Misza, sprawdź zatrzaski i szuflady. Tankujemy za 15 minut.
Chcecie coś powiedzieć?
Nie... dowódco.
Wiem, że mi nie ufacie.
Ale jeśli mamy przetrwać start, a tym bardziej misję,
musimy się z tym uporać.
Masz rację.
Nie ufamy ci.
Lepiej zacznijcie.
Zapomniałem przekazać,
chcą, żebyś powiedziała parę słów przed startem.
Komu?
Światu.
Uśmiech, astronauci.
Wchodzimy za pięć, cztery...
- Co mam powiedzieć? - Trzy...
Bądź sobą. Jeden.
Tu komandor porucznik Emma Green. Mówię z Księżyca.
Co jest oczywiste.
Ale tyle innych osób nie mogło tu być.
Są w domu...
i na całym świecie.
To dzięki ich pracy i poświęceniu możemy tu dziś być.
Dotarcie na Marsa
może być największym wyzwaniem, jakie podjęła ludzkość.
Wymaga...
największego wysiłku...
od nas wszystkich.
Może to wbrew naszej naturze,
żeby współpracować.
Ale przyszłość
wymaga, żeby to zmienić.
Będziemy działać razem, w pogoni za marzeniem,
które kiedyś uważano za niemożliwe.
Jeśli możemy to zrobić,
to możemy zrobić wszystko.
Przypomina nam się...
o niezwykłych trudnościach, które nas czekają.
Ale zdołamy dotrzeć na powierzchnię Marsa.
I zdołamy...
wrócić do domu.
- Nawigacja? - Gotowy.
- Łączność? - Gotowa.
- Przyrządy? - Gotowy.
- Napęd? - Gotowa.
- Ciepło? - Gotowa.
- Chirurg? - Gotowa.
- Elektryka. - Gotowy.
Wszystkie systemy sprawne. Start za dziesięć...
dziewięć, osiem...
siedem, sześć, pięć...
cztery...
Zdołamy wrócić do domu.
Leć, zasrańcu, leć.
Napisy: Krzysiek Ceran