NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jak to możliwe?
Widziałaś kiedyś mniszka rosnący w pęknięciu na betonie?
Szwedzi opublikowali badania o dzieciach, które rozwijają się mimo przeciwności.
Nazywają je „dziećmi-mniszkami”.
Mama była psychologiem dziecięcym.
Mówisz, że nie ma wyjaśnienia?
Może to cud.
Może racjonowanie wody rzuciło ci się na mózg.
Jeśli ta jedna roślina przetrwa drogę na Marsa…
czy pomoże ci wyhodować tam ogród?
Bez wątpienia. Oparłbym na niej cały ogród.
Więc powinniśmy wyjaśnić, jak przetrwała.
Proponuje pani eksperyment, pani doktor?
Jeśli pan chce, panie doktorze.
A tymczasem…
miejmy nadzieję, że jesteśmy równie odporni.
Droga Lex, jak się miewasz?
Od kilku dni się nie odzywałaś.
Chcę usłyszeć coś więcej o tym Isaacu.
Wszystko, co o nim powiedziałaś…
DROGA LEX, OD KILKU DNI SIĘ NIE ODZYWAŁAŚ…
Wiedziałam, że przegapię pewne rzeczy.
Ale to trudniejsze, niż myślałam.
Ziemia jest teraz tak daleko, Lex.
Jest tylko kropką światła na niebie.
Jesteś jeszcze dalej.
A chcę być blisko ciebie.
Wszystko gra? To przez tacos o drugiej nad ranem?
Auć.
Czyli nie zainteresuję cię omletem?
Podać ci coś? Napój imbirowy?
Chcę z tobą zerwać.
Dobra. Nie wiedziałem, że jesteśmy parą.
Cokolwiek robiliśmy przez ostatnie…
trzy miesiące, powinniśmy przestać.
Mogę spytać dlaczego?
To mi przeszkadza w treningu.
To zabawne, bo większość naszych „nie-randek”
to były biegi, pływanie…
Tequila, seks…
Nie myślę jasno.
Jestem zdekoncentrowana. To wykluczone.
Żeby polecieć na Marsa, muszę być najlepsza.
Hej, Em.
Jesteś najlepsza. O co chodzi?
Nie rozumiesz.
Jesteś mężczyzną.
Możesz robić wszystko.
Od kiedy bycie kobietą cię spowalnia?
Słuchaj, nie…
Jesteś w ciąży.
Nie wiem.
Okres mi się spóźnia. Wymiotuję.
Więc tak. Zaczynam się martwić.
Rozumiem. Słuchaj…
Jesteśmy w tym razem.
Łatwo mówić. Facet z dzieckiem jest lepszym astronautą.
Trafia na górę listy. A kobiety na dół.
Melissa wymiatała, a teraz nie pozwalają jej latać.
Melissa sama tak zadecydowała.
Właśnie. To żaden wybór.
Nie zrezygnuję z latania.
Nieźle! Patrz w górę.
Patrz, gdzie będziesz, nie gdzie jesteś.
To było niesamowite!
Ty jesteś niesamowita.
Chcę znowu.
Wrzuć trzeci bieg w locie. Sprzęgło cię nie spowolni.
Trzeci w locie. Dobra.
Zapasowy system uzdatniania wody działa od miesiąca.
Zostały dwa miesiące, a wiemy, że to kapryśny system.
Tysiąc rzeczy może pójść źle.
Uwzględniliśmy jakąś połowę.
Co przegapiliśmy?
Mój tata miał wstawione bajpasy.
No tak. Przepraszam.
Czasem mówię coś ważnego, ale nie wyjaśniam, czemu to ważne.
Kiedy tata miał zakrzep…
Jeśli destylator padnie i do rur dostaną się zanieczyszczenia…
Możemy wyłączyć część i przekierować wodę.
Jane, to twój system. Co myślisz?
Brzmi dobrze. Opracuję procedurę.
Proszę.
Cześć, Matt.
Masz zalecenia w sprawie pochłaniaczy CO2?
Tak, tutaj.
To powinna być prosta procedura.
Cotygodniowe odkurzanie powinno wystarczyć. Proszę.
Jasne. Dzięki.
Nie…
Nie wiedziałem o spotkaniu.
To nie spotkanie.
Rozmawialiśmy o wczorajszym… meczu.
Tak. Dacie wiarę, ile dodatkowego czasu rozegrali?
Jasne.
Przepraszam.
- Dzięki za raport, Matt. - Jasne.
To miłe, ale słuchajcie,
nikt nie musi mnie kryć, jasne?
To ja odpowiem za przekraczanie uprawnień.
Gdyby Ryan wiedział, że połowa rekomendacji jest od ciebie…
Nie próbuję nikogo sabotować.
- Chcę pomóc. - Robisz dużo więcej.
Czasem mam wrażenie, że masz lepsze informacje niż kontrola.
Jak to możliwe?
Matt, mój drogi,
otrzymałem proponowaną procedurę przekierowania przepływu.
To świetny plan.
Ściskam, Misza.
Skasuj „Ściskam, Misza”.
My, inżynierzy, nie jesteśmy jednak tacy bezużyteczni, co?
Trzy uśmieszki.
Ściskam, Misza. Wyślij.
Gotowy na ocenę psychologiczną?
Nie.
Właściwie to nie było pytanie.
Nie wystarczyło obrazić mnie tym,
że muszę tu siedzieć jak w więzieniu?
Teraz mam ci mówić o moich uczuciach?
Każdy musi to zrobić w trzech czwartych drogi.
Lu i Kwesi właśnie skończyli.
A musisz siedzieć w kabinie,
bo grawitacja może spowolnić pogarszanie się wzroku.
A wiemy, że to poważny problem.
Dobrze, doktorze Mahatma Freud. Porozmawiajmy o moich uczuciach.
Tak.
Jak się czuję?
Jak się… Cóż, jestem sfrustrowany.
Bo ślepnę.
Jest mi trochę niewygodnie i jestem bardzo spragniony,
bo moja genialna dowódczyni uważa,
że wie lepiej, jak naprawić uzdatnianie wody.
Nie obwiniaj jej o niesprawny system.
Jaka żarliwa obrona dowódczyni. Imponujące.
Co to znaczy?
Pewnie niełatwo jest pozostać obiektywnym, kiedy…
Co to ma znaczyć?
Wyczuwam złość. Chcesz się położyć na kozetce?
Co to ma znaczyć?
- Chętnie cię wysłucham. - Zamkniecie się?
Głowa mi pęka od tych krzyków.
I czy któryś z was naprawi łączność?
To jest najważniejsze.
- Słucham? - Łączność?
Łączność. Znowu padła.
Parę minut temu dostałem maila od kontroli.
Łączność działa.
Nie, napisałam do córki dwie godziny temu i nie mam odpowiedzi.
Może nie chce odpowiadać?
Od tego się zaczęło z moją córką.
Odsuwają się, żeby się chronić.
Naciskając,
odpychamy je od siebie.
Najlepiej przestać naciskać. Zaakceptować to.
- Sam chciałbym się tego nauczyć. - Napraw łączność.
Mówię serio. Masz wrodzony talent.
Nie mówisz tego ot tak?
Naprawdę nie.
Chociaż powinnaś załatwić sobie ciuchy, inaczej twój tata się zorientuje.
Tak.
Nie mogę mu powiedzieć, jak mi się to podoba. Nie zrozumiałby.
Mama robiła szalone rzeczy, kiedy była młoda.
Skakała na bungee, nurkowała w kamieniołomach…
Latała samolotem rolniczym, mając 14 lat.
Więc nie ma prawa mi nic mówić.
Ale czy to kiedyś powstrzymało rodziców?
Po prostu miej gotowe alibi.
Rzucaliśmy błotem na matmie?
Może miej lepsze alibi.
Może atak krasnala ogrodowego?
Beznadziejnie kłamiesz.
Mój tata niedługo wraca.
No dobrze.
- No dobrze. - Zadzwonię później.
Tak?
- Pa. - Pa.
Emmo, w tej ocenie chodzi o to, żebyś ze mną rozmawiała.
Jesteś sanitariuszem, nie psychiatrą.
A twoje zdrowie psychiczne jest równie ważne, co fizyczne.
A ja odpowiadam za jedno i drugie.
Pijesz swój cały przydział wody?
Sprawdź rejestr.
Nie muszę.
Jeśli powiesz, że pijesz, uwierzę.
A jak twój sen?
Sen?
Ja nie śpię.
Gdy tylko zamykam oczy…
Co wtedy?
Nic.
Nie pomogę ci, jeśli ze mną nie porozmawiasz.
To głupie.
Alexis ma chłopaka.
Wiem tylko to, co powiedział mi Matt.
Że jest dwa lata starszy od niej, jeździ na motocyklu i…
jego ojciec zginął na polu walki.
Trudna sprawa.
Jesteśmy wojskowymi. Znamy te dzieci.
Gdy rodzic ginie, zmieniasz się.
Martwisz się, że dogadują się, bo…
Nie jestem martwa.
Wiem, Emmo.
Nie chcę, żeby myślała o tym, że mogę…
Albo spotykała się z kimś, przez kogo o tym myśli.
Co na to Matt?
Chyba nie przygotował się do tego, żeby rozmawiać z córką o chłopcach.
A i tak nie jest w pełni sił. To osobna kwestia.
Zawsze gdy potrzebowałam Matta, był przy mnie.
A teraz on potrzebuje mnie bardziej niż kiedykolwiek,
a mnie tam nie ma.
Emmo, nie…
Nie ma mnie tam dla niego. Dla nich.
SKRZYNKA ODBIORCZA
A z rachunków różniczkowych mam czwórkę z plusem,
za co, szczerze mówiąc, należy mi się medal,
bo były takie dwa podchwytliwe zadania, których nikt poza mną nie rozwiązał.
To świetnie.
Przepraszam, że nie zdążyłem cię odebrać.
To nic. Annie mnie podwiozła.
Widziałem, jak Isaac odjeżdża spod domu.
Przepraszam. Nie wiem, dlaczego skłamałam.
Jeździłaś z nim na motorach?
Nie, przysięgam.
Nawet nie wiem, czy ci wierzę.
Wiesz, jak trudno mi to powiedzieć?
Połowa gości na terapii była po wypadku motocyklowym.
Zabraniam ci wsiadać na motor, rozumiesz?
Tak.
Obiecuję.
I odpisz mamie. Wysłała trzy maile, że nie piszesz.
Odpisałam jej trzy dni temu.
Jej ostatnia odpowiedź była dziwna.
Widzisz? To nawet nie brzmi jak ona.
Podpisała go „dowódca Green”.
Racjonują wodę. Jest wycieńczona.
- Tato… - To najtrudniejszy etap wyprawy.
Potrzebuje nas.
Odpisz jej, dobrze?
No dobrze.
Droga mamo,
przepraszam, że nie odpisałam wcześniej.
Pytałaś mnie o Isaaca. No i…
Kiedy byłam mała, opowiadałaś mi, jak wstawałaś o czwartej,
żeby pryskać plony.
Ale gdy tylko wsiadałaś do kokpitu tego starego samolotu,
a on unosił się w powietrze,
czułaś przypływ adrenaliny.
I czułaś, że wszystko jest możliwe.
Co było niesamowite, bo dorastałaś w biedzie
i czasem myślałaś, że nic nie jest możliwe.
Ale latanie to zmieniło.
Tak się czuję z Isaakiem.
Czułam, że tkwię w miejscu i odcinam się od ludzi,
bo ciągle myślę o tym, że cię tu nie ma
albo że mogę mieć naczyniaki, jak tata.
Ale teraz mogę się ruszać.
Może nie muszę wstrzymywać oddechu przez trzy lata.
Cześć.
- Wejdź. - Dzięki.
Mam tylko obrzydliwą ciążową herbatę,
ale mogę zaparzyć kawę.
Podzielisz się plotkami z NASA. Wypadłam z obiegu.
Co to?
Scott to zrobił.
Super, nie?
Mała się dowie, że jest z rodziny astronautów,
a jej mama kiedyś poleci na Marsa.
Wiesz, mam sok pomarańczowy.
Dobranoc, Marsie.
Dorastałam w Montanie.
Montana jest piękna.
Tak. „Kraina wielkiego nieba” to nie tylko slogan.
„Gwiazdy jak posypka”.
Mówili tak, gdy byłam mała. „Gwiazdy to posypka”.
Na dwunaste urodziny chciałam teleskop,
żeby zobaczyć je z bliska. A przynajmniej nieco bliżej.
Ale byliśmy…
Mieliśmy farmę, a mama ledwo wiązała koniec z końcem…
Wiedziała, że bardzo go chcę, więc oszczędzała miesiącami.
Nawet nie wiem jak.
Kupiła mi teleskop, który mieli na przecenie w Walmarcie.
Tak się cieszyłam.
Ustawiłam go na werandzie od południa,
wszystko zgodnie z instrukcją i…
nic nie widziałam.
Był beznadziejny.
Co się stało?
Jestem w ciąży.
Nie urodzę.
Dobrze.
Tyle walczyłam, żeby tu dotrzeć.
Czemu tu jesteś, Emmo?
Jesteś moją przyjaciółką.
Jestem też koleżanką z pracy
i jestem w ósmym miesiącu ciąży.
Łykam leki na zgagę jak tic taki,
nie mogę się wcisnąć w buty,
ale nie poszłaś porozmawiać z kimś innym.
Przyszłaś do mnie, powiedzieć mi, że nie urodzisz dziecka.
Czego ode mnie chcesz?
- Przepraszam. - Pozwolenia?
Nie.
Przyszłaś obejrzeć cenę z bliska? Jestem przestrogą?
Nie.
Boże…
Nie wiem, czego chcę.
Skarbie.
Zawsze wiedziałaś, czego chcesz, prawda?
To musi być dla ciebie trudne.
O, Emma Green! Co tam?
Hej.
- A jak moje dziewczyny? - Hej.
Jakiś facet przyszedł dziś z darnią.
Tak. Dzieci muszą się bawić na trawie.
Tak.
Czy Matt wie?
EM? SPRAWDZAM, CZY WSZYSTKO GRA. JAK LECI?
DO: MISZA POPOW
Tu Matt. Przepraszam za kłopot.
Chciałem dać ci znać,
że rano wyślemy wam nowe procedury.
Chciałem też spytać o Emmę.
Jej ostatnie wiadomości były trochę dziwne.
Będę jeszcze oglądał schematy.
Jeśli nie śpisz i możesz mnie uspokoić,
będę wdzięczny.
Matt, mój drogi,
jak zwykle wybacz literówki.
Rozpoznawanie głosu nie docenia mojego idealnego amerykańskiego akcentu.
Szczerze mówiąc, wszyscy jesteśmy przygaszeni.
Jak wiesz, kosmos odciska piętno.
Ale twoja Emma jest…
twardą sztuką.
Może nawet twardszą ode mnie.
Jeśli ktoś mnie spyta, dobitnie temu zaprzeczę.
Trzy uśmiechy.
Myślę, że nic jej nie będzie.
Ale zawsze możesz do mnie napisać. Dobrze?
Dobranoc, Matt.
Ale latanie to zmieniło. Tak się czuję z Isaakiem.
Czułam, że tkwię w miejscu.
Ale teraz mogę się ruszać.
Może nie muszę wstrzymywać oddechu przez trzy lata.
To niedorzeczna sugestia.
Przeprowadziłam pełną analizę chemiczną gleby.
Nic nie odbiega od normy, a to pozostawia jedną hipotezę.
To, że ta roślina spontanicznie wykształciła
większą tolerancję na suszę…
To jedyne wyjaśnienie, jakie pozostało.
Tak, chyba że wyjaśnieniem jest…
Bardzo doceniam,
że masz doktorat
z uniwersytetu „wierzę w cuda”.
- No tak… - Znajdźcie sobie pokój.
To nauka. Nie ściągaj nas do rynsztoka.
Powinna być ciekawsza.
To znaczy?
Ty masz jedną teorię, on drugą…
Załóżcie się.
- Wciąż masz połowę marsa? - Masz…
połowę batonika Mars?
Zachowałem ją na lądowanie.
To bardzo dosłowne.
Skoro nie wierzysz w swoją teorię na tyle, by się o nią założyć…
Dobra, ale jeśli mam rację,
musisz uwierzyć, że cuda istnieją.
Witam, dowódco.
Jak spałaś?
Wciąż mnie badasz?
Ocena zakończyła się wczoraj.
Widzisz? Pełny przydział.
Dzień dobry, kosmiczni kumple.
Misza przyszedł!
Misza, ile razy ci mówiłem? Musisz pozostać w kabinie.
Nie, muszę odkurzyć filtry CO2,
żeby ta fantastyczna załoga otrzymała tyle tlenu, ile potrzebuje mózg,
i w pełni funkcjonowała.
Czy to też przekracza moje kompetencje?
Teraz tak.
Nie przydasz się nam niesprawny.
Możemy odkurzyć filtry.
Niech oślepnie, jeśli chce.
Wiesz, ile rzeczy ja przegapiam,
żeby słuchać, jak każesz Miszy iść do kabiny?
Widać, że gówno go obchodzimy.
Dalej, żartuj sobie.
Narażaj nasze życie. Dobra, wyczyść filtr.
Idź na spacer kosmiczny. Wisi mi to.
Miałeś ocenić jej stan psychiczny.
Jest równie zestresowana, co my wszyscy.
Poradzi sobie.
Na pewno?
Nie potrzeba takiej oceny, żeby wiedzieć, o co chodzi.
Kocham moje dziecko, tak jak Emma swoje.
Ale rozumiem,
że jeśli kiedyś dowiem się…
że Lei Lei zachorował albo…
potrąciło go auto…
Nie będę mogła wrócić.
Nie będę mogła go uściskać.
Muszę się skupić na tym zadaniu.
Akceptuję to, że przez kolejne trzy lata
mój mąż będzie rodzicem mojego syna.
A ja nie.
Emma nie chce tego zaakceptować…
i to jest cena, jaką płaci.
Cześć, Matt.
Myślałem, że zaczniemy od pomp ciepła.
Doskonale.
Nie dołuje cię to, że wymyślamy sposoby, na które system uzdatniania może paść,
a twoja żona umrze z pragnienia?
Bo mnie by to dołowało.
Przyniesiesz więcej kawy?
Jasne.
Albo mogę sobie pójść na jakiś czas.
- Chcesz zostać sam, tak? - Dzięki.
Matt, mój drogi,
wczoraj mogłem być zbyt optymistyczny.
Też zaczynam się martwić o Emmę.
Przykro mi.
Masz chwilę?
Matt!
W końcu przyjąłeś moją ofertę?
- Co? - Żebyśmy mieli sesję.
Nie…
Musimy pomówić o Emmie.
Wiem, że Ram prowadzi oceny psychologiczne,
ale co tydzień wymieniasz maile z Emmą.
Nawet jeśli, byłyby poufne.
Pytam tylko, czy rozmawialiście ostatnio.
Nawet tego nie mogę powiedzieć.
Dobrze. A nasza rozmowa? Też jest poufna?
- To zależy. - Od czego?
Mamy sesję?
Dobrze. Pewnie.
- Czyli to poufne? - Tak.
Komunikuję się bezpośrednio z Miszą,
żeby system uzdatniania dalej działał.
Ostatnio wyraził zaniepokojenie stanem Emmy.
Pytam, czy podzielasz tę obawę.
- Jak tam Alexis? - Co?
Jak się miewa?
Mówię o Emmie.
Ja też.
Trzy czwarte drogi to najtrudniejsza część wyprawy.
- Wiem o tym. - Właśnie.
Obaj o tym wiemy. Nie mamy pojęcia, jakie to uczucie.
Emma jest 30 milionów kilometrów od najbliższych.
Mogę mówić o izolacji,
ale to wymaga innego słowa.
Musi wiedzieć, że ktoś dba o jej rodzinę.
Robię to.
- Na pewno? - Słucham?
Po urazie trudno zadbać o siebie.
- Może tobie. - Wiem, co mówię.
A ty jeszcze pracujesz za 30 inżynierów.
Do czego zmierzasz?
To bardzo trudny moment, by poprosić o pomoc.
Dobra. Koniec sesji.
Drzwi są zawsze otwarte.
Nie idź schodami.
Nie jeździsz?
Nie, tata mnie podejrzewa, więc…
Mam nie jeździć? Możemy porobić coś innego.
Nie, podoba mi się tutaj.
Dziękuję za to, że byłaś taka szczera.
Cieszę się, że dzięki Isaacowi czujesz…
że żyjesz.
Ale chłopcy w tym wieku
tylko rozpraszają.
Musisz patrzeć przed siebie, tam, dokąd zmierzasz.
Liczy się tylko twoja droga.
Musisz być ostrożna.
Tylko o to mi chodzi.
Bo czekają cię w życiu rzeczy
o wiele ważniejsze niż latanie,
o wiele ważniejsze niż Isaac.
Jednak pojadę.
Co się stało?
Nic.
Po prostu przygotuję lepsze alibi.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Nie chcę być odpowiedzialny, jeśli twój tata…
Nie odpowiadasz za mnie.
Cześć.
Czuję, że tracę Lex.
Ukrywa przede mną rzeczy. Okłamuje mnie.
Myślałem, że zdołam przyjąć na siebie tę rolę, ale…
jak widać, przerasta mnie to.
Może mogłabyś z nią porozmawiać?
Jasne. Czego tylko ty i Emma potrzebujecie.
Powiem Lex jasno, że…
nie próbuję zastąpić jej mamy.
Jestem pewien, że Emma ucieszy się, wiedząc,
że Lex ma z kim porozmawiać o chłopcach.
Przestań to robić.
Co?
To cię nie przerasta.
Wyszłam za takiego. Ty taki nie jesteś.
Wprost przeciwnie.
Wiesz, jakby co…
zawsze myślałem…
że Scott to dupek.
No tak. Dzięki za ostrzeżenie. Doceniam to.
Już nigdy nie popełnię takiego błędu.
Czyli nie będziesz randkować?
Nie zdarzyło mi się od 15 lat. Po co znowu zaczynać?
Cassie ma znamiona na plecach
w kształcie Kasjopei.
Pięć kropek tworzących W.
Scott też je ma.
Dlatego nazwaliśmy ją Cassie.
Cassiopeia.
Jest jego.
Są połączeni, a on po prostu…
Więc…
Nie zamierzam dać kolejnemu facetowi możliwości,
żeby porzucił moje dziecko.
Rozumiem.
Ale pamiętaj…
jest wielu gości lepszych od Scotta.
Zasługujesz na takiego.
Wypijmy za to.
Lex, zwolnij.
Lex!
Co ona robiła na cholernym motorze?
Wiemy tylko, że miała wypadek.
Może nic jej nie jest. Na pewno.
Dojedziemy tam i…
- Kurde. - Co?
Jestem wsparciem Emmy. Muszę ją o tym powiadomić.
Melissa…
Zostawiła jasne instrukcje co do Lex.
Gdy tylko coś…
Nie wyślemy wiadomości tekstowej.
Nie mamy innej opcji.
Wcale nie.
Cześć, tu Matt.
Dobry wieczór.
Przyszedłem po kolację.
Nie chciałbym stać się jeszcze bardziej bezużyteczny.
O Boże.
O co chodzi?
- Córka Emmy miała wypadek. - O nie.
Jaki wypadek?
Cześć, tu Matt.
Jadę do szpitala.
Lex miała wypadek na motorze.
Nie znam szczegółów, ale Emma będzie chciała wiedzieć.
To ważne, żeby usłyszała to od ciebie.
Ufa ci. Ja też.
Odezwę się, gdy będę coś wiedział.
Dzięki. Matt.
- Nie mów jej. - Lu…
Mam rację.
Słyszałaś, co powiedział.
Ma prawo wiedzieć.
Co wiedzieć?
Że jej córka miała wypadek i nic więcej nie wiemy?
Myślisz, że jak zareaguje?
Fatalnie.
Dokładnie.
Zaczekajmy.
Aż będziemy wiedzieć więcej.
Ona nie czuje się teraz dobrze. Matt o tym nie wie.
Wie.
Jak?
Powiedziałem mu. Lu…
to, co mówiłaś, że w kosmosie Emma nie jest rodzicem…
Uwierz mi, to się wiąże z ceną, której nie chcesz płacić.
- Emma powinna wiedzieć. - Co wiedzieć?
Co się dzieje?
Jako dowódczyni muszę wiedzieć, jeśli coś wpływa na misję.
Alexis miała wypadek na motorze.
Matt jedzie do szpitala.
Skontaktuje się z nami, gdy się czegoś dowie.
W razie czego możesz na nas liczyć.
Nie powinnam lecieć.
Jeszcze nic nie wiemy.
Nie powinnam była lecieć.
Rozumiem, co czujesz, ale…
Wiedziałam…
że nie powinnam lecieć.
Powinnam być w domu.
Ram.
Musimy omówić przynajmniej tymczasowe przejęcie dowództwa.
W tym momencie Emma nie może dowodzić.
Jesteś jej zastępcą. Musisz działać.
Lu ma rację.
Nie mogę.
Muszę…
Muszę pomyśleć.
To okropne.
Nie wyobrażam sobie, przez co przechodzi.
Chyba żadne z nas nie jest mniszkiem.
Co?
Chyba wiem, dlaczego nasza roślina przetrwała.
Tak mi przykro, proszę pana.
- Co z nią? - Nie wiem.
Nie wpuścili mnie.
Przepraszam, powie mi pani, czy nic jej nie jest?
Jeśli będziesz tu, gdy wyjdziemy,
albo on cię zabije, albo ja.
- Wszystko w porządku? - Tato?
Ma lekki wstrząs mózgu,
ale nic jej nie będzie.
Lexi?
Przepraszam.
Jak mogłam uwierzyć, że się spontanicznie przystosował?
Nie zadręczaj się. Ja myślałem, że to cud.
Dwoje najwybitniejszych naukowców świata nawet przez moment nie pomyślało…
Nawet gdy Emma wykazywała objawy odwodnienia…
Że ta roślina żyje, bo ją podlewała.
MATT: NIC JEJ NIE JEST
LEX NIC NIE JEST. DZIĘKUJĘ, RAM.
O Boże, Matt, tak mi ulżyło.
Wszystkim nam ulży.
Wiem, że Misza mówił ci o stanie Emmy. Cóż…
rozwiązaliśmy zagadkę.
Zużywała część swojego przydziału wody, żeby podlewać roślinę.
Nie martw się o nią.
Wkrótce się jej poprawi. Ram.
Wyślij.
Nic jej nie jest.
Słyszałem.
Muszę ci podać sól fizjologiczną, bo jesteś mocno odwodniona.
Nie chcę jej marnować, nie mamy jej wiele.
Lu i Kwesi odkryli,
że podlewasz roślinę wodą ze swojego przydziału.
Masz wahania nastrojów.
Jesteś porywcza i rozkojarzona, a twoje oddychanie…
Emmo, musisz być sobą. Nie możesz płakać i się denerwować.
Masz problem z tym, że płaczę?
Moja córka żyje, moja załoga ledwo zipie,
a z każdą decyzją modlę się, żeby nas nie zabić.
Płacz to najmniej szkodliwe działanie.
Bez żadnych łez?
Nie ciekną ci łzy, Emmo.
Przepraszam, że to przegapiłem.
Podam ci teraz sól fizjologiczną.
Proszę.
Weź to. Nie możesz marznąć.
To była tylko odrobina.
Brak choćby odrobiny przydziału może wywołać problemy.
Czułam, że niczego nie kontroluję, kiedy nie naprawiłam systemu uzdatniania.
Jednym z naszych zadań jest udowodnienie, że coś może rosnąć na Marsie.
Nie możemy zawieść.
Ta roślina to przyszłość.
To również przeszłość.
To Ziemia.
Nie mogłaś o niej zapomnieć.
Ani pogodzić się z faktem, że przez kolejne trzy lata tej misji
Matt będzie przy Alexis, a ty nie.
Tak.
Kiedyś byłam taka jak ty.
Kiedy byłam w wieku Lex.
Skupiona na jednym.
Trzymałam wszystkich na dystans, inaczej…
Mogliby cię spowolnić, tak?
Nie mam tego.
Tego, co potrzeba, żeby to zrobić.
Żeby ich zostawić.
Chcę wrócić.
Przyczepię kroplówkę.
Nie ruszaj się za bardzo.
Matt mówił, żeby puścić ci Debussy’ego.
Pomaga ci się odprężyć.
Pisałeś z Mattem.
No…
niezupełnie. Głównie Misza.
Zaprzyjaźnili się listownie.
Może być?
Czemu wybrałeś ten utwór?
Tytuł mi się spodobał.
„Zaduma”.
Ten kawałek…
zawsze sprawia, że myślę o…
jakimś miejscu, w którym nie byłam.
Dziękuję.
Posłuchaj. Spróbuj się przespać.
Najdroższa Lex,
czytam ostatnie listy do ciebie
z wielkim wstydem i żalem.
„To żadna wymówka, ale byłam chora.
Teraz już mi lepiej
i liczę, że mi wybaczysz.
Latanie, możliwości”…
…nadzieja.
Nie chcę, żebyś żyła bez tych rzeczy.
„To, co chciałam powiedzieć, co tak źle ujęłam,
to to, że kiedyś myślałam, że latanie jest wszystkim”.
Myślałam, że Mars jest wszystkim.
Gdy nie miałam pojęcia, jak wiele jest poza tym.
Jak wiele może jeszcze być.
Green!
Polecisz T-38.
Potwierdź, że nie jesteś w ciąży, nie masz nudności, zawrotów głowy
i innych przypadłości zwiększających ryzyko w wypadku katapultowania.
Komandorze podporuczniku, proszę potwierdzić.
Nie chcę o tym mówić.
Ja tu tylko siedzę.
Chcę urodzić to dziecko.
Kto wie?
Może z dzieckiem będziesz jeszcze lepszą astronautką.
Nie będę.
No dobrze.
Nie powiem, że jest mi przykro.
Prawdziwy gnojek z ciebie, wiesz?
Tak.
Wiem.
Napisy: Krzysiek Ceran