NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Szanse na wygraną w loterii Powerball to 1 do 88 biliardów.
Wiesz o tym, prawda? To 15 zer.
Wiem, ile to biliard, kolego,
ale 88 to lepiej niż 89, nie?
A to kto?
Chyba Arya. Ciekawe, czemu nie śpi.
Dobry wieczór, Atlasie. Tu Houston. Wszystko gra, pułkowniku Arya?
To nocna przechadzka?
Poproszę o odpowiedź.
Pułkowniku Arya, słyszy mnie pan?
Pułkowniku Arya, proszę się zgłosić.
Atlas, tu Houston. Sytuacja awaryjna.
Houston, tu Atlas, odbiór.
Emmo, idź do śluzy.
Ram próbuje otworzyć drzwi.
Nie!
Ram, odsuń się od śluzy.
Ram?
- Dowódco? - Już idę.
- Daj lorazepam. - Już.
Ram!
Czemu mi to robisz? Zostaw mnie.
Muszę iść do drzwi.
Proszę, zostaw mnie. Muszę tam iść.
Muszę się dostać do drzwi!
- Dowódco! - Proszę, zostaw mnie.
Muszę się dostać do drzwi! Proszę!
Czemu chciał wyjść?
Komuś zawsze odbije w kosmosie.
Choć obstawiałem, że będziesz pierwszy.
Nie odbija mu. Jest rozpalony.
Stroje ochronne, już.
Trzy miesiące, sześć dni.
Tyle spędziłem na oddziale rehabilitacji.
Szczerze mówiąc…
liczyłem na nieco szybsze…
Lewa dłoń nie jest w pełni sprawna i w ogóle nie mogę obciążać lewej nogi.
Wygląda na to, że spędzę na wózku trochę więcej…
Przepraszam. Powinienem być wdzięczny za to, co mam.
Każdy z nas odbywa swoją podróż. Nie musisz przepraszać.
Coś jeszcze?
No…
O co chodzi?
Dziś rano obudziłem się ze wzwodem.
Więc cieszę się, że to… działa.
Śnisz o tej terapeutce, Veronice?
Zawsze na mnie działa.
Traktuję to jak znak,
że pomału wszystko będzie wracać.
W środę mam ostatnie testy terapeutyczne i…
liczę, że jeśli zdam, wrócę do domu.
Więc wracam do domu.
Jak tam u Melissy?
Dobrze.
Są bardzo miłe.
A twoi przyjaciele w szkole?
Dobrze.
Jest tam ktoś, z kim możesz porozmawiać o tym, co się dzieje?
Przecież rozmawiamy tutaj.
Twój tata wychodzi ze szpitala.
Chcesz o coś zapytać?
Wiem, że traktujesz mnie jak psychiatrę swojej mamy i…
spotkaliśmy się, bo o to poprosiła.
Ale wiedz, że jestem tu dla ciebie.
Cokolwiek powiesz, zostanie między nami.
Czy ciężko jest być na wózku?
Czasem jest ciężko
żyć w świecie, który nie powstał z myślą o wózkach.
Martwisz się o tatę?
Nie chcę, żeby było mu ciężko.
- Powiedziałaś mu to? - Nie mówimy o tym.
Chyba dlatego…
że boi się, że mogę to mieć.
Naczyniaki.
To genetyczne.
A ty martwisz się, że je masz?
Myślałaś o przebadaniu się?
Niespecjalnie.
Ale wtedy byś wiedziała.
Chyba nie chcę wiedzieć.
I tak masz dużo na głowie.
A nawet nie omówiliśmy tego, że mama leci na Marsa.
Bo to wcale nie stresuje!
Kiedy byłam mała,
dzieci mówiły, że kiedy ktoś umiera, idzie do nieba.
A ja mówiłam: „Nie.
Moja mama tam lata. Ona nie jest martwa. Jest astronautką”.
Martwisz się, że zginie?
Czasami.
Myślisz, że to ma na ciebie wpływ?
To znaczy?
Twoja mama mówiła, że ostatnio dostałaś trójkę z fizyki.
Zaraz, to…
Dlatego nalegała na tę wizytę?
Bo dostałam trójkę?
Nie. Umówiła tę wizytę, bo chce, żebyś miała wsparcie.
Gdyby tego chciała, nie poleciałaby na Marsa.
- Alexis… - Muszę iść. Spóźnię się do szkoły.
Kontrola się odezwała.
Sprawdzili akta medyczne Rama.
Ma wirus Epsteina-Barr.
Cholera.
To nie mononukleoza?
I to zakaźna.
U większości z nas jest w latencji.
Ale podróże kosmiczne mogą ją aktywować.
Jak bardzo jest zaraźliwa?
Pomyślmy. Jesteśmy w puszce bez otwartych okien.
Chyba może być zaraźliwa.
Pożartowałeś sobie?
Wszyscy musimy brać leki przeciwwirusowe
i unikać kontaktu z Ramem, póki nie upewnimy się, że wyzdrowieje.
A jeśli nie wyzdrowieje?
Będzie chory wiele miesięcy, a my narażeni.
Ram też musi brać leki.
- Ja to zrobię. - Na pewno?
Weźcie leki. Potem zdezynfekujemy statek.
Przyjąłem.
Hej, kolego.
Ram?
Widzę cię, braciszku.
Zabierz mnie do gwiazd.
Proszę, nie zbliżaj się.
Co?
Odejdź…
Nigdzie nie pójdziemy, Ram.
Gdzie jestem?
Cześć.
Co się stało?
Jesteś chory.
Masz mononukleozę.
Nie.
Już dobrze.
Wzięliśmy leki przeciwwirusowe. Podałam ci je.
Nie możesz tu być.
Ram…
- A załoga… - Wszystko w porządku.
Nic nam nie będzie.
Tobie też nie.
Czterdzieści osiem godzin.
Jeśli nie minie,
musisz mnie wyrzucić przez śluzę.
Nie zrobię tego.
Obiecaj mi, Emmo.
- Nie dojdzie do tego. - Obiecaj mi, proszę.
Nie pozwól mi ich zarazić.
Lex, cześć!
Umówiłaś mnie z psychiatrą, bo dostałam tróję?
Co?
Nie, po prostu zwykle dostajesz piątki, więc zaczęłam się martwić i…
To czemu sama ze mną nie porozmawiałaś?
Masz rację. Powinnam to z tobą omówić.
Więc spytam osobiście. Co się dzieje?
Nic się nie dzieje. Dostałam trójkę. To nic takiego.
Tak, rozumiem.
Chciałam się upewnić, że to nie ma jakiejś głębszej przyczyny.
Może czegoś potrzebujesz,
żeby twoje oceny się nie pogorszyły.
O Boże.
Nic nie rozumiesz.
Czego nie rozumiem?
Zależy ci tylko na moich ocenach.
Nie.
Lex…
Mamo?
Kochanie? Jesteś tam?
Mamo?
Halo?
Mamo?
Kochanie. Jesteś tam?
Tak, jestem.
Zależy mi na tobie. Wiesz o tym. Tylko na tobie.
Czy możemy…
Możemy o tym zapomnieć? Połączenie jest słabe.
- Zadzwonię później. - Lex…
Wiesz, gdybym ja dostał tróję, rodzina urządziłaby mi imprezę.
Przepraszam. Isaac Rodriguez.
Alexis Logan.
Wiem, kim jesteś.
Tak?
Na stołówce jest wielki plakat z twoją mamą.
Zrywające połączenia są irytujące.
Oczywiście mój tata był za granicą, a nie w kosmosie, ale…
wciąż…
Dowódca Green melduje, że Ram dostał leki przeciwwirusowe.
Cały czas ma temperaturę 39,7 stopni.
Co robią, żeby go nawodnić?
Nic. To zbyt duże ryzyko dla pozostałych.
Ma omamy. Prosi, żeby, jeśli nie wyzdrowieje,
wyrzucić go ze śluzy.
Chce wylecieć w próżnię?
Oczywiście nie zrobimy tego.
Ile możemy go trzymać w izolacji?
Tyle, ile trzeba.
Zawiadomcie rodzinę.
Pułkownik Arya wyraźnie prosił,
żeby kontaktować się z rodziną, tylko jeśli zginie.
- Poważnie? - Serio?
Nie utrzymują kontaktów.
A do tego nie dojdzie, prawda?
Potrójcie leki i trzymajcie go z dala od załogi.
- Jasne. - Oby gorączka ustąpiła.
Miejmy nadzieję.
Dziękuję.
Masz 37 stopni.
Co?
„Błogosławione imię twoje”. Dziękuję Bogu.
- Misza, teraz ty. - Nie, dziękuję.
To rozkazy od kontroli.
Masz 36,7.
Zawsze jestem zimny.
To ma sens.
Twoja kolej.
Masz 37 stopni.
Czy Ram wciąż…
Wciąż ma 39,7.
Nie martw się.
Pamiętacie, jak podczas szkolenia mieliśmy…
deprywatyzację sensu…
- Deprywację sensoryczną. - Tak.
Nie zapomnę, jak nas zamknęli w ciemni,
żeby przekonać się, ile wytrzymamy.
Ile wytrzymałeś?
Wytrzymałem 28 minut.
A ja 34.
Ja 41. A Ram?
Dwie godziny.
Zdrzemnął się.
Tak.
Zachowuje się jak wrażliwy casanova,
ale jest silniejszy, niż się wydaje.
Za Rama też się pomódl.
Dezynfekujemy statek.
Wszyscy mają temperaturę w normie.
Prześpij się, dowódco.
Prześpię się, gdy spadnie mu gorączka.
W takim razie zostanę tutaj, jeśli mogę.
Wcześniej źle oceniłem Rama.
Myślałem, że jest arogancki.
Trochę jest.
Tak, ale jest też życzliwy.
Kiedy Lu i Misza kwestionowali twoje dowództwo,
bronił cię.
Zależy mu na wszystkich.
Zwłaszcza na tobie.
Nie mów mamie, że tu jestem.
Powinieneś już iść.
Ale mam dla ciebie prezent, Ram.
To ognista wimana!
To z bajki, którą mi opowiadałeś.
To nie byle bajka.
To wspaniały mit.
Epicki poemat!
Myślałem, że poezja jest dla dziewczyn.
O to chodzi, braciszku.
Panie kochają poezję.
Kiedy będziesz starszy, zdrowy i silny,
będziemy wyskakiwać razem.
Kobiety nie oprą się braciom Arya.
Nie jestem przystojny ani czarujący jak ty.
Będziesz.
Będą pisać o nas pieśni.
- Epickie poematy. - Właśnie.
Opowiedz mi to jeszcze raz.
Zły król Rawana
porwał Sitę do swojej ognistej wimany.
Wimana to jego statek kosmiczny.
Więc Rama…
- To ja. Jestem Ramą. - Zgadza się.
Rama zaprzyjaźnił się z Hanumanem, małpim bogiem,
i razem pokonali króla Rawanę i uratowali Sitę,
a Rama został królem.
I dostał ognisty statek kosmiczny.
Błyszczy jasno niczym słońce.
Wspaniały rydwan unosi się w atmosferze,
coraz wyżej i wyżej,
aż do gwiazd,
na Księżyc
i na Marsa.
Cześć, Matt.
Jeszcze raz gratuluję wzwodu.
Teraz żałuję, że o tym wspomniałem.
Jesteś leworęczny?
Co?
Mówiłeś, że chcesz mieć sprawną lewą.
Gram na pianinie.
Muzykę klasyczną?
Niech zgadnę. Lubisz country.
Olbrzymia klamra mnie zdradziła?
Travis Parker. Może o mnie słyszałeś?
Najlepszy zawodnik rodeo Zachodniego Teksasu.
Póki koń nie zrzucił mnie na ścianę zagrody.
Czyli jednak nie najlepszy?
Jeśli chcesz móc używać lewej ręki,
jeśli chcesz chodzić,
nie zdaj tych testów w środę.
O czym ty mówisz?
Nie powinno ci zależeć na wypisaniu.
To jedna z najlepszych rehabilitacji w kraju.
Dlatego pozostanę pacjentem ambulatoryjnym.
Nie mam zamiaru olewać terapii, gdy stąd wyjdę, więc…
To nie kwestia olewania.
Terapia ambulatoryjna to ile, godzina dziennie?
Tu masz całodobowy dostęp
do najlepszych terapeutów i sprzętu pod słońcem.
Rozumiem, ale muszę wrócić do córki, a lekarze mówią, że jestem gotowy.
Jasne. Trzymanie nas tutaj kosztuje 20 tysi dziennie.
Daj spokój. Nie o to chodzi.
Popatrz. Widzisz to?
Trzy tygodnie temu ledwo ruszałem palcami.
Dzięki, terapio.
To system.
Musisz się go nauczyć.
Ukryj swoje postępy.
Zdaj jeden test, oblej inny.
Zobaczą, że robisz postępy, ale wciąż może być lepiej.
Bo kiedy stąd wyjdziesz, nic już się nie zmieni.
I to córka będzie się zajmować tobą.
To on?
Nie, szukam tego gościa ze stołówki.
Lex, to on?
Cassie. Powiem ci, gdy go znajdę.
- Tak. - Tak!
Nie logował się od ponad roku.
Wszystko jest prywatne, więc albo jest antyspołeczny, albo…
Czemu nie ma tu ludzi?
Dobre pytanie.
O, tu są dwie osoby.
Uśmiechasz się. Nigdy tego nie robisz.
- To nieprawda. - To prawda. Nie kłamię.
GUILLERMO RODRIGUEZ ZGINĄŁ W WALCE
BYŁ MEDYKIEM ODZNACZONYM PURPUROWYM SERCEM
Zobaczyłaś coś złego?
Tak.
Może potrzebujesz kontroli rodzicielskiej.
To ostatnie czego potrzebuję.
Co się stało? Jesteś blady.
Nic mi nie jest.
Co tam u was? Jak Ram? Jaką masz temperaturę?
Stabilne 37 stopni.
Za to ty wyglądasz,
jakbyś spocił się jak mysz.
- Nic mi nie jest. - Matt…
rozmawiaj ze mną.
Spotkałem tu gościa, który mówi,
że jeśli ukryję postępy na teście…
spędzę tu więcej czasu.
Wiem, że nie chcieliśmy,
żebym spędził w szpitalu więcej czasu…
Ale dłuższy pobyt ci pomoże?
Jest szansa, że mi pomoże, tak.
Więc musisz zostać.
Ale Lex mnie potrzebuje. Bardzo.
To prawda.
Ale nie musisz być w domu, by być jej tatą.
Nie mów mamie, że tu jestem.
Powinieneś iść.
Ale muszę dokończyć opowieść.
Właśnie lądowaliśmy na Marsie naszą ognistą wimaną!
Nie, Rohit…
Nie zbliżaj się do niego!
Jest chory!
Kazałem mu iść.
Polecimy do gwiazd, na Księżyc i na Marsa
tym wspaniałym rydwanem!
Rohit, odejdź!
Odejdź!
Atlas, tu Houston.
Odczyty Rama słabną.
Ram!
Nie wchodźcie.
Dlaczego? Co się dzieje?
Chyba się przewróciłem i rozciąłem plecy.
Jak głęboka jest twoja rana?
Jest… dość głęboka.
Na tyle, że potrzebujesz szwów?
Raczej tak.
Musi być dużo krwi.
Zakażonej krwi.
Czy zdołasz to zrobić samemu?
Zajmę się tym.
Coś wymyślę.
Możecie nam powiedzieć, co się tam dzieje?
- Nie mam na niego czasu. - Odpowiem mu.
Houston, tu Kwesi.
Ram zranił się w swojej kabinie i wymaga szwów.
Zabroń jej tam wchodzić.
Nie możecie wejść…
Chyba urwało połączenie.
Wchodzę. Wy nie. To rozkaz.
Emmo…
Emmo, nie!
Nie zbliżaj się.
Ostrzegam cię. Wyjdź.
Wyjdź stąd. Nie zbliżaj się do mnie.
Nie dotykaj mnie. Nie zbliżaj się.
Nie pozwolę, żebyś się wykrwawił.
- Przepraszam, dowódco. - Nie zbliżaj się.
- Spokojnie. - Nie zbliżaj się!
- Proszę! - Wybacz, Ram.
Trzeba zdezynfekować ranę i zatrzymać krwawienie,
zanim będzie można zszywać.
- Proszę, zostawcie mnie. - Spokojnie. Pomożemy ci.
Zostawcie mnie…
Wszystko gra.
- Wciąż krwawi. - Odsuń się!
Odsuń się! Przytrzymajcie go.
Przepraszam.
Skończyły mi się plastry.
Fajnie tu.
Ale to wciąż szpital.
Myślę, że wszyscy dzielą się złymi wiadomościami.
Nie wiadomo. Może niektórzy świętują. Jak my.
Wracasz do domu.
Tak…
Słuchaj, kochanie…
Poczyniłem duże postępy,
ale nie osiągnąłem celu, jeśli chodzi o terapię.
Będę musiał tu jeszcze trochę zostać.
Jak długo?
Nie wiem.
Przykro mi. Wiem, że chcesz wrócić do domu,
a ja chcę tam z tobą być.
Wiem. To nic.
U Melissy jest miło.
Cassie jest słodka i zabawna.
Zdumiewasz mnie. Wiesz o tym?
I choć jeszcze tu zostanę,
to nie przestanę być twoim tatą.
Wiem.
Dobrze, bo rozmawiałem z panią Washington.
Pozwoli ci jutro powtórzyć sprawdzian.
Co takiego?
O Boże. Mama cię do tego zmusiła.
Nie. Zgadzamy się z mamą.
Musisz wrócić na właściwe tory.
Pozwoliłaś mu użyć zszywacza?
To powstrzymało krwawienie.
Dobrze.
Robiłam to tylko na manekinach,
więc musisz mi pomóc.
Naprawdę nie powinnaś tego robić.
Zostawienie cię z otwartą raną nikomu nie pomoże.
A jeśli mam coś złapać, to już to złapałam.
Jeśli kogoś zakażę, nie zniosę tego.
Więc zróbmy to szybko.
Dobrze, zacznę od…
wbicia igły pod kątem 90 stopni,
blisko krawędzi rany.
Ale na tyle daleko, żeby skóra nie pękła.
Nie bój się wbić jej mocno.
Po tych zszywkach nic mnie nie ruszy.
Cholera.
Boże, tak mi przykro.
Zawsze miałam ciężką rękę.
To…
kim jest Rohit?
Powtarzałeś jego imię.
To mój brat.
Nie wiedziałam, że masz brata.
Umarł.
Przykro mi.
Co się stało?
Miałem tyfus, gdy byłem mały.
A on ciągle mi towarzyszył.
Panno Logan?
Mogę skorzystać z toalety?
Pewnie.
- One nie są niebezpieczne? - Dlatego są takie fajne.
Mogę…
Mogę zabrać się z tobą?
Czemu?
Nie wiem. Chcę zrobić coś fajnego.
Ładne bolo.
Są tu pasy?
Za ciasno?
Halo?
Tak.
Jak to wyszła?
Mówiła, dokąd idzie?
Co z tego, że było po lekcjach?
Moja córka nie wychodzi ze sprawdzianów.
Nie, rozumiem. Tak.
Dzięki za informację.
- Jerry, daj mi chwilę. - Dobrze.
Lex, tu twój tata.
Zadzwoń, gdy to odsłuchasz.
Gotowy do testu?
Tak?
Powiedz, że to dobre wieści.
Najgorsze już chyba minęło.
Dziękuję.
Na razie dobrze, Matt.
Teraz musisz mi pokazać,
że możesz wrócić na wózek i to będzie koniec.
Gratulacje.
Wracasz do domu.
Cześć.
Jak się czujesz?
Strasznie mi słabo.
Ale cudownie jest żyć.
Cieszę się, że nie wyrzuciłaś mnie przez śluzę.
Nawet mnie nie kusiło.
Brat nigdy mnie nie zostawił, gdy chorowałem.
Ty też nie.
To twój brat?
Tak, to on.
Po śmierci Rohita…
wszystko się zmieniło.
Moi rodzice…
tak jakby odcięli się ode mnie
i od życia.
Tak jakbym po jego śmierci…
stracił również ich.
Straciłem rodzinę.
To musi być bardzo bolesne.
Jeśli kiedyś ktoś będzie mi towarzyszył tak jak on,
tak jak ty…
Nie będę się bał.
I nie odrzucę jej.
Napisy: Krzysiek Ceran