NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Właśnie tak.
Oddychaj.
Po prostu oddychaj.
Dalej.
Oddychaj. Już prawie.
Dobrze!
Dużo szybciej niż wczoraj.
Tak, ale pytanie brzmi,
czy wyglądało dobrze? Ma być zgrabnie.
Nie graj na czas. Terapia za dwie minuty.
- Pomóc ci? - Nie trzeba.
Jak nastrój przed jutrem? Fajnie, że zobaczysz przyjaciół?
Właściwie to nie wracam jutro do szkoły.
- O czym ty mówisz? - To nic takiego.
No już, usiądź.
Lex…
Rozmawiałam z nauczycielami.
Mówią, że mogę się uczyć stąd.
Nie było cię trzy tygodnie.
Wrócę w przyszłym.
Serio, wszystko w porządku.
Cześć, Jerry.
Niech porządnie poćwiczy tułów.
- Oszukiwał przy brzuszku. - Niedopuszczalne.
Czy ktoś może zmienić pościel?
Leży już kilka dni.
Jasne.
No dobra.
Lekki poranek. Tylko jedna wiadomość od kontroli.
Nasza łączniczka, Mei, była potrzebna ojczyźnie.
Do czego?
Słucham?
Do czego jej potrzebują?
Niestety nie powiedzieli.
A mówili, kto ją zastąpi?
Jack Willmore.
Fantastycznie.
Jego rola nie skończyła się po powrocie na Ziemię?
Widać chciał wciąż brać udział.
To wszystko, co mam.
Dowódco, podczas treningu
co tydzień graliśmy z Jackiem w pokera,
ale jeśli wolisz, żebyśmy przestali…
Nie trzeba.
- Dziękuję. - Dobrze.
DWA LATA WCZEŚNIEJ
Wygląda na to…
że dobrze ci idzie.
Przepraszam.
Dziękuję.
To niedorzeczne. Tym razem językiem misji będzie angielski.
Czemu nie chiński?
Nie byłoby misji, gdyby nie my. Mam rację?
Nie lubisz, gdy coś ci nie wychodzi.
A teraz, gdy masz problem,
nie możesz się z tym pogodzić.
A co, jeśli nie opanuję tego absurdalnego języka?
Ktoś cię zastąpi.
Kiedy poleciałam do Stanów,
też miałam problemy.
Ty?
Jakim cudem? Znasz biegle angielski.
Dziękuję.
Jak się go nauczyłaś?
Pokażę ci.
Doktor Wang Lu, dzień dobry.
Dzień dobry.
Potrzebujesz czegoś?
Podobno Chen Mei została przeniesiona.
Zgadza się.
Chciałam…
podziękować jej
za jej wspaniałą służbę.
To miło z twojej strony.
Dopilnuję, by jej to przekazano.
Liczyłam, że będę mogła…
porozmawiać z nią bezpośrednio.
Mogłabym?
Znalazłam coś w biurku Chen Mei.
Kawałek papieru. To twoje pismo, prawda?
Co?
Po stylu pisma widzę…
że to ty napisałaś tę notkę.
Biorąc to pod uwagę, podjęłam decyzję,
że powinnyście przestać się komunikować,
a Chen Mei powinna zostać przeniesiona.
Mogę zapytać, gdzie została przeniesiona?
Doktor Wang Lu,
twoja misja potrwa trzy lata.
Minęły dopiero trzy tygodnie.
Skup się na swojej pracy.
Spraw, żebyśmy byli z ciebie dumni.
Tak?
Przepraszam. Chciałam sprawdzić,
jak się czujesz po tej wiadomości o Mei.
Byłaś trochę zdenerwowana.
Po raz kolejny
instynkt cię zawodzi.
Cieszę się na równi z pozostałymi, że Jack Willmore…
ponownie do nas dołączy.
Przyjąłem.
Oby to nie było dla ciebie dziwne. Zżyłem się z załogą.
Nie martwi mnie to.
Chcę się upewnić, że to nie jest niezręczne dla ciebie.
Ani trochę. Sam się zgłosiłem.
Nie rozpaliliście kolejnego pożaru?
Żartuję.
Witaj w zespole.
Jak damy jej więcej czasu, poprosi o jeszcze.
Miała wrócić w zeszłym tygodniu.
Chciałabym wiedzieć, co ją powstrzymuje.
Myślisz, że się boi?
Na pewno.
A poza tym zrobiło jej się tu zbyt wygodnie.
Jak to?
Gdybyś mogła ją widzieć. Praktycznie tu dowodzi.
Zna każdego terapeutę, lekarza i pielęgniarkę.
- Mówi im, czego potrzebuję i kiedy. Jak… - Ja.
Zachowuje się jak ja.
To za dużo.
Każemy jej znieść zbyt wiele.
Wiem.
Potrzebuje normalności.
Jutro wróci do szkoły i do swojego życia.
Dobrze. Ma to usłyszeć ode mnie?
Lepiej zrobić to osobiście.
- Przepraszam. Nie chciałem… - Masz rację.
Powinieneś to zrobić.
Po prostu czasem…
ciężko jest być tak daleko.
O czym ty mówisz?
To twój głos w mojej głowie każe mi się starać na terapii.
Jesteś tu na wiele sposobów.
Dasz mi znać, jak ci pójdzie z Lex?
Oczywiście.
A ty nie mówisz wszystkiego.
Jack jest łącznikiem?
Tak.
Będzie dobrze.
Nie podglądajcie.
Dobra, może być 20.
Mam postawić 20?
- Jasne! - Z dwójką i piątką?
Sprawdzam.
Obyś dziewczyny wybierał lepiej niż partnerów do pokera.
Nie zrozum mnie źle, Jack.
Cieszę się, że z nami jesteś, ale milej się patrzyło na Mei.
I świetnie grała w pokera.
Serio?
Nie, żartuje. Choć zastanawiam się, czemu przenieśli Mei.
Nie mówili, że jest potrzebna ojczyźnie?
Bardziej niż misji na Marsa?
Chiny pewnie budują bombę.
Ty coś wiesz.
- Rozdasz karty? - Chwila. Jack, czego nam nie mówisz?
No cóż…
Krąży tu taka jedna plotka.
Ale dżentelmen nie plotkuje.
Na szczęście nim nie jesteś.
Każdy z was musi dbać o swój publiczny wizerunek, nie?
Jesteście bohaterami.
Ty też, Jack.
Co najwyżej będę w przypisach, ale Lu…
Lu ma sto razy gorzej od was, nie?
Będzie pierwszą osobą, która stanie na Marsie,
a Chiny dbają o wizerunek…
Rozmawiamy o Mei. Co ma Lu do…
Nie ma mowy.
Mówisz, Mei i Lu…
O rety!
Co nie? Trenowałem z nią dwa lata.
Nie miałem pojęcia.
Nawet nie widziałem, żeby się uśmiechała. Nie wyobrażam sobie tego.
- Ja sobie wyobrażam. - Dość.
Nie będę słuchał plotek i kłamstw.
Znam Lu lepiej niż wy. Znam jej męża.
Poznałem jej syna. Ona nie ma takich ciągot.
Rozdawaj.
Lei Lei, słuchasz się taty?
Oczywiście, mamo.
A nauczycieli?
Tak, mamo.
Co się z tobą dzieje?
Powiedz, jak ci poszła matematyka.
Dostałem 98 punktów.
Następnym razem będzie 100?
Rysowałeś swoje komiksy?
Nie, mamo.
Czemu nie?
Dasz radę.
Zgodziliśmy się, że przed egzaminami
nie ma czasu na komiksy.
Czemu nie?
Uszczęśliwiają go.
Czy żeby tu być, potrzebujemy zgody CNSA?
Chcesz się nauczyć angielskiego?
Chodź.
Żeby nauczyć się języka,
trzeba mieć odwagę.
Nie boję się.
I trzeba się narazić.
Musisz zapomnieć o kontroli
i wystawić się na pośmiewisko.
Spakowała mi torby przed lotem
Godzina zero
Dziewiąta rano
Polecę wysoko
Niczym latawiec
Myślę, że upłynie dużo czasu
Nim wyląduję z powrotem i przekonam się
Że nie jestem tym, za kogo mają mnie
O nie Jestem rakietowcem
Rakietowcem
Mars to kiepskie miejsce By wychowywać dzieci
Pamiętaj, że w południe ma wizytę u doktora Madigana.
I przypominaj mu, żeby brał leki.
Czasem zapomina.
Zajmę się tym, kochanie. Obiecuję.
A ty dziś skup się na sobie, dobrze?
Wszystko w porządku? Jak się czujesz?
Dobrze.
Miło, że zobaczę przyjaciół.
Trzymam kciuki, że będzie dobrze.
Jeśli poczujesz się dziwnie,
cały dzień będę pod telefonem.
Możesz w każdej chwili zadzwonić lub napisać.
Dobrze. Muszę kończyć. Podjeżdżamy.
Dobra. Kocham cię i jestem z ciebie dumna. Jakby co, jestem tutaj.
Dobrze. Ja ciebie też. Pa.
Pa.
No dobrze.
Daj buziaka.
Przyjadę po ciebie o 15.
A po Alexis po treningu.
- Dobrze. - Tak?
- Brzmi dobrze. Dziękuję. - Nie ma za co. Miłego dnia.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Boże! Tęskniłyśmy!
- Serio? - Żartujesz?
- W sobotę przegrałyśmy sześcioma golami. - Rany.
Annie, to moja przyjaciółka, Cassie. Cassie, to moja przyjaciółka, Annie.
Jak się masz?
- Dobrze. A ty? - Też.
- Dotrzymasz tajemnicy? - Pewnie.
Dobra. Bo mam bombę
- o Chrisie i Janine. - Jaką?
Cześć.
A tak naprawdę, co z nią?
Chyba się trzyma, Emmo.
Jeśli dostanę od niej wiadomość,
że szkoła to za dużo…
Wtedy po nią przyjadę. Jasne.
Ale szczerze, myślę, że nic jej nie jest.
Mel, nie…
Nie wiem, jak ci dziękować za to, jak nam pomagasz.
To nic takiego.
To coś ogromnego.
Nie, chodzi mi o to…
Można kogoś ocenić po tym, jak się zachowuje przy Cassie.
Wychowaliście świetnego dzieciaka.
A ty jak się trzymasz?
Z każdym dniem jest trudniej.
Coraz bardziej za nimi tęsknię.
Co nam mówili na szkoleniu?
Najważniejsze nie jest ego ani postawa.
Chodzi o wytrzymałość.
Nie mamy podbić kosmosu,
mamy go przeżyć.
To jest obrzydliwe.
Czy to źle, że oddałbym połowę swoich oszczędności
za ciepłą masalę dosę?
Jedzenia brakuje ci bardziej niż kobiet?
Mam wiele apetytów.
Nie mówiłem, że tego najbardziej mi brak.
Między tobą i Emmą wszystko gra?
- To ciekawa zmiana tematu. - Po prostu…
Od spaceru kosmicznego jesteś trochę…
Jaki?
Nie wiem.
Kiedy grasz w karty, jesteś Ramem, żartujesz.
A z Emmą jesteś teraz…
formalny.
Staram się szanować przełożonych.
Od kiedy nazywasz ją „dowódcą”?
Powinniśmy omawiać porządne plotki.
Czyli Lu i Mei.
Nie. Misza miał rację. To niestosowna rozmowa.
- Dzień dobry. - Cześć.
Jak się macie?
Ram narzeka na śniadanie.
Tak. Wiecie, kto ma najlepsze jedzenie?
- Lu. - Z pewnością Lu.
Niewiarygodne, że opanowali liofilizację dim sumów.
Może się z tobą wymieni.
Nie przepada za mną.
Lu potrafi zaskakiwać.
O wilku mowa.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Wszystko gra?
Dobra, co się dzieje?
Nic.
Hej.
Misza, musisz mi z czymś pomóc.
Jasne.
Co wiesz o kanale łączności?
Co?
Moje połączenia są monitorowane.
Zastanawiałam się, czy mój kanał można przestawić tak, żeby był prywatny.
Po co ci to?
Jest ktoś…
z kim muszę porozmawiać.
Wiesz, czemu zawsze cię podziwiałem?
Przed tobą nie znałem nikogo, kto mi dorównywał w kosmosie.
Ale tam, gdzie ja zawiodłem jako mąż i ojciec,
ty byłaś lepsza.
Przynajmniej tak myślałem.
Nie.
Nie pomogę ci zdradzić męża.
Dobrze wiem, z kim chcesz porozmawiać.
Skąd?
„Skąd”? O to pytasz?
Wszyscy wiedzą.
To ty, prawda?
- Co? - Udawałaś troskę.
Ale powiedziałaś wszystkim?
- Nie. - Nic nie wiesz o mnie i Mei.
- Nie mam pojęcia, o czym mówisz. - Nic!
Lu, to nie…
Powiedzcie mi, co jest grane.
Tak mi przykro, Emmo. Wczoraj wieczorem graliśmy w karty.
Jack powiedział, że Lu i Mei coś łączy.
Powiem, że nic nie wiedziałaś.
Zabraniam.
Dość już zrobiłeś.
Janine wrzuciła urocze zdjęcie psa.
Chris je zalajkował. Oczywiście.
Ale gdy napisała „pycha” pod zdjęciem jego kolacji,
- nawet nie zalajkował komentarza. - Boże!
- Wiem. - Biedna Janine.
A gdy Aditi o to spytała, on na to:
„Nawet nie wiem, kim jest Janine”.
- Rany. - Przeciętny.
Trzyma się?
O rany. Jest w rozsypce.
- Nie wiem. Wariactwo. - Kto to?
- Nie wiem. - Jest uroczy.
Jest w przedostatniej klasie, siedzi sam
i ogląda pierwszoklasistki.
- Dobrze to nie wróży. - Ale jest uroczy.
WIZYTA TATY U DOKTORA MADIGANA DZIŚ O 12
Lex?
Przepraszam, co…
- Wszystko gra? - Tak.
Tak.
O czym mówiłyśmy?
Fajni chłopcy, Chris i Janine.
No tak.
Teraz prawy biceps.
Zegnij rękę tak mocno, jak tylko możesz.
Dobrze? Zaczynamy.
Trzy, dwa, jeden.
No, dawaj.
Dobrze, teraz luźno. Cztery i pół na pięć.
Możemy zaokrąglić do pięciu, prawda?
Lewy biceps, proszę.
Dajemy. Trzy, dwa, jeden.
Dawaj, Matt.
Dobrze. Luźno. Cztery na pięć.
Gdzie Alexis?
Bez niej zrobiło się cicho i nudno.
Wróciła dziś do szkoły. Więc chcę szybko wrócić do formy.
Mięsień trójgłowy.
- Dobrze. Musisz… - Chwila.
Doktorze, wiem…
że nie możesz ocenić, kiedy stąd wyjdę.
Rozumiem, to proces. Mogą minąć całe miesiące,
zanim wrócę do formy…
Mówiłem, że spędzisz miesiące w szpitalu.
Ale powrót do zdrowia pewnie zajmie lata.
I nie mówiłem, że wrócisz do formy.
Ale mówiłeś…
że mózg może stworzyć nowe połączenia,
że odzyskam mobilność.
Już to widzimy.
Górne partie ciała dają dobre wyniki.
Prawa ręka powinna być w pełni sprawna.
Lewa być może też.
A moje nogi?
Za wcześnie na ocenę.
Ale wyniki tych partii, zwłaszcza lewej nogi,
poprawiły się nieznacznie.
Będziemy musieli pracować ciężej, co?
Terapia pomoże, ale lewa noga to dwa na pięć.
Mówisz, że za wcześnie na ocenę.
Matt, prawdopodobieństwo…
Sam wyjdę ze szpitala, rozumiesz mnie?
Rozumiem, że przyjaźnisz się z załogą.
Jeśli chcesz grać z nimi w karty, proszę.
Ale nie możesz robić czegoś, co podważa moją pozycję.
Dzięki za zgodę na karty.
Jack…
Przykro mi, że masz problemy w relacjach z załogą.
W relacjach z załogą?
Ale podważanie pozycji?
Przeginasz.
- Ja przeginam? - To nic takiego.
To tylko nieszkodliwe plotki.
Wyautowałeś ją.
Rozumiesz to?
Wiem, że chciałeś kierować tą misją.
Ale dowódca ma jedno zadanie.
Opiekować się załogą.
A Lu właśnie się załamała.
Teraz jest uwięziona w puszce
z czwórką osób, które znają jej sekret.
Nie dlatego, że tego chciała. Ani że o to prosiła.
Bo chciałeś się poczuć ważny
i zapunktować u chłopaków.
Nie mogę dłużej rozmawiać.
Muszę się zająć relacjami z załogą.
Lu?
Lu.
Nie ma usprawiedliwienia dla tego, co ci się stało.
A doszło do tego pod moim dowództwem.
Ale obiecuję ci,
że nikt tu nie spojrzy na ciebie krzywo ani nie powie złego słowa.
Nie wiem, co powiedzieć.
Bardzo mi przykro z powodu Mei.
Nic nie wiem o waszym związku.
To nie moja sprawa.
Ale wiem, jakie to uczucie
być z dala od najbliższych ci ludzi.
I że każda rozmowa to radość i udręka.
A gdyby uniemożliwiono mi te rozmowy…
Lu, nie potrafię sobie tego wyobrazić.
Nie znałam Mei dobrze,
ale była najlepszą łączniczką, z jaką pracowałam.
I może to zabrzmi głupio, ale…
zawsze byłam pod wrażeniem jej angielskiego.
Mówi lepiej niż większość Amerykanów.
Ty też dobrze mówisz.
Możesz mi mówić Że na farmę mam wrócić
Możesz mi mówić Że na parkiet pora wbić
Albo powiedz ustom mym By przekazały rękom
Że nie będą już po ciebie sięgać
Nie mów memu sercu Skołatanemu sercu
Chyba tego nie zrozumie
A jeśli powiesz memu sercu Skołatanemu sercu
Może wybuchnąć i mnie zabić
Wejdź, proszę.
Ale masz schludne mieszkanie.
Wcale nie.
Moim zdaniem świetnie śpiewasz.
Ani trochę.
Naprawdę dobrze. Znakomicie.
Nie rozumiem. Śpiewam do mojego serca?
Nie tak naprawdę.
- Niewiarygodne. - Usiądź.
Nie wiedziałam, że młodzi ludzie wciąż kaligrafują pędzlem.
Jeśli chcesz ze mnie kpić…
Nie kpię.
Moja babcia pisała moje imię pędzlem.
To miłe wspomnienie.
Możesz to zrobić?
Tak. To całkiem proste.
Mei.
Jak znak na kwiat śliwy.
Jedenaście pociągnięć.
Spójrz.
Pokażesz mi, jak to zrobić?
Ja daję ci lekcje. To uczciwa wymiana.
O nie.
Nie tak. Rozluźnij nadgarstek. Nie ściskaj tak mocno.
W ten sposób. Pionowo.
Trzymaj go tak.
Nadgarstek musi być luźny.
Rozluźnij się.
O tak?
Trzymaj pędzel prosto.
Przepraszam.
Myślałam, że chcesz…
Chcę.
Będziemy ostrożne. Nikt się nie dowie.
Ale ja będę wiedzieć.
Ja będę.
Mój mąż i ja…
Nie łączy nas…
miłość…
ani pożądanie, ale…
szanujemy się.
Nie mogę…
go zhańbić.
Nie mogę zawieść syna…
ani kraju.
Będziemy się uczyć.
Nic więcej.
Dziękuję.
A oto i ona.
Jak trening? Powrót do szkoły?
Trening był w porządku. Jak wizyta doktora?
Niezła próba. Siadaj, opowiedz mi wszystko.
Zacznij od początku. Nakreśl scenę. Jest ósma rano.
Podjeżdżasz pod szkołę i…
O co chodzi?
Co się stało? Możesz mi powiedzieć.
Ciężko było wrócić?
Było dziwnie.
W jakim sensie? Coś się stało? Ktoś coś powiedział?
Nie. Wszyscy byli bardzo mili.
To o co chodzi?
Nie wiem. Czuję…
Czuję, że muszę tu być.
W szpitalu?
- Tak. - Czemu?
- Nie wiem. - Lex.
Boję się, że coś ci się stanie, kiedy mnie nie będzie.
Chodź tu.
Kocham cię, wiesz?
Bardzo cię kocham.
Patrz. Spójrz na mnie.
Cokolwiek się stanie, stanie się.
To, czy tu będziesz, czy nie, tego nie zmieni.
Kiedy jestem zdołowany,
przypominam sobie, jaka jesteś dzielna.
A to, że wracasz do szkoły,
do swojego życia…
Nie masz pojęcia, jak mi to dziś pomogło.
Dobrze? Nie masz pojęcia.
Możemy powiedzieć mamie, że miałam udany dzień?
Przez telefon brzmiała na zdenerwowaną.
Oczywiście.
Dzięki.
Atlas, tu Houston. Słyszysz mnie, Emmo?
Tu Atlas, słyszę cię.
Możesz przejść na kanał prywatny? Musimy coś omówić.
Mów.
Mam sugestię w kwestii Lu,
ale nie chciałem uprawiać samowoli ani…
podważać twojej pozycji.
Mów.
Rozmawiałem z paroma inżynierami i może uda się
umożliwić Lu prywatną rozmowę z Mei.
Zakładam, że ta propozycja nie jest, ściśle rzecz biorąc, zatwierdzona.
NASA nie przepada za tajnymi działaniami,
które mogą wywołać międzynarodowy incydent.
Ale wolę prosić o przebaczenie niż o pozwolenie.
Jeśli to odkryją, wywołamy międzynarodowy incydent.
Możesz to zrobić po cichu?
Chyba tak.
Wiem, że możesz mi teraz nie wierzyć, ale…
Tak.
Więc zrób to.
Mogę coś powiedzieć?
Bez względu na to, co mnie sprowokowało,
moje zachowanie było niedopuszczalne.
Nie powinnam tracić nad sobą panowania. Przepraszam za to.
To nie ty powinnaś przepraszać. To ja przepraszam.
Ja też chcę przeprosić.
Nie będziemy do tego wracać.
Możemy porozmawiać, specjalistko Wang?
Chciałam cię poinformować,
że linia telefoniczna w module dowodzenia będzie przechodziła naprawy.
Nasłuchujące osoby usłyszą tylko brak sygnału,
a nie, dajmy na to, niewykrywalne połączenie.
Możemy to zrobić tylko raz. Będziesz miała godzinę,
zanim kanał wznowi pracę.
Zrozumiano?
To wszystko.
Dowódco, dziękuję…
za informację.
MIESIĄC WCZEŚNIEJ
„Atlas Jeden,
potwierdzam…
że sprawdziliśmy listę kontrolną i wszystkie systemy są sprawne”.
Świetnie! Mówisz już płynnie.
Mój angielski bardzo się poprawił przez te dwa lata,
dzięki tobie.
A twoja kaligrafia stała się…
bardzo umiejętna.
Dzięki tobie.
„Kobiety podtrzymują połowę nieba”.
Bardzo dobrze.
Kolejne…
„Kobiety podtrzymują
połowę nieba”.
Lu Lu, jutro wyruszasz.
Pozwól mi zostać na noc.
Nie proszę, żebyś zdradziła męża.
Nie musimy nic robić.
Nawet się nie dotkniemy.
Tylko poleżymy w łóżku.
Proszę.
Tylko jedną noc. Spędźmy razem jedną noc.
Dobrze.
Halo.
To ja.
Lu.
Nikt nie słucha.
Możemy porozmawiać.
Jak się masz? Co?
Nic mi nie jest.
Zrobili ci coś?
Czy mi coś zrobili?
Nie wiem…
Oni…
dali mi pracę za biurkiem.
Lu Lu.
Tak to tu załatwiają. Bez słowa.
Zamiotą to pod dywan.
Nic…
Nic mi nie zrobią.
Gdyby coś mi się stało, ludzie pytaliby czemu.
Odebrali ci tę misję
i przenieśli gdzie indziej. Coś się stało.
To moja wina.
Przepraszam.
To dlatego, że cię kocham…
odebrali mi tę misję.
Nigdy nie będę tego żałować.
Nie płacz.
Wyniki testów są takie,
i nie próbuję się chwalić, obiecuję,
ale chyba pobiłem rekordy, jeśli chodzi o górne partie ciała.
- Serio? - Tak.
Ta część wróci do normy.
Może niedługo zacznę grać na pianinie.
Boże, to…
Nagraj mi pierwsze, co zagrasz.
Jasne.
To wspaniałe wieści.
Tak.
No to…
Rzecz w tym…
Co?
O co chodzi?
Matt?
Myślą, że…
Że już nigdy nie będę chodzić.
Co?
Jeszcze za wcześnie, nie sądzisz?
To tylko wstępny test.
- Em… - Czekaj.
Rano porozmawiam z Madiganem.
Na pewno są inne badania.
- Inni specjaliści. - Em, proszę…
- Nie poddawaj się. - Nie poddaję się.
Ale nie potrzebuję, żebyś próbowała to naprawić.
Dobrze?
Tylko bądź moją żoną.
Dobrze.
Właśnie na ciebie patrzę.
Ale nasz…
statek jest za mały, żeby był widoczny przez teleskop.
Nawet gdyby niebo było czyste
i gdybyś miała moje współrzędne.
Bardzo dosłowne podejście.
Ale…
to, że cię nie widzę, nie zmienia tego,
że na ciebie patrzę.
Co tam?
Co robisz?
Zapamiętuję twój głos.
Twój głos.
Czas się pożegnać.
To wyświechtane, ale nie obchodzi mnie to.
Wolę, jak ty to grasz.
To było jak magiczna sztuczka.
Ona była w kołysce,
płakała na potęgę,
a ty siadałeś przy pianinie
i po paru sekundach zasypiała.
Mei, posłuchaj.
Za siedem miesięcy
wylądujemy na Marsie.
Dwa lata później wrócimy na Ziemię.
A kiedy skończą się parady,
a mój syn dorośnie,
odnajdę cię.
KOCHAM CIĘ
A ja…
mam po prostu czekać?
Tak.
Dobrze.
W takim razie…
do tego czasu…
do widzenia.
Do tego czasu…
Napisy: Krzysiek Ceran