SERIAL NETFLIX
Ładnie tak zaczepiać mniejszych?
Barbarzyńcy!
Hola, jestem Picchu.
Kop!
Mam cię, maleńka.
Kop!
Gracias, Picchu!
Posmakuj topora!
Nasz syn, największy wojownik!
Barbarzyńcy!
Fuj.
Barbarzyńcy!
Komu mało?
Godny wróg.
Picchu zły!
Oszczędź mnie, a już nigdy mnie nie zobaczysz.
Precz. Nigdy nie wracaj.
Bitwa skończona.
Wygraliśmy.
Litość jest dobra.
Walczymy w słusznej sprawie.
Za mojego dzielnego syna, najpotężniejszego z barbarzyńców!
Za Picchu!
Kocham cię.
Ciebie też, mi puma.
Picchu cię puścił.
Czemu to robisz?
Skorpion przekraczał rzekę.
Poprosił o pomoc żabę, ale żaba odmówiła,
lękając się jego kolca.
Skorpion obiecał , że nie ukłuje żaby.
Żaba się zgodziła
i wzięła skorpiona na plecy.
Przeskoczyła rzekę.
Potem skorpion ją ukłuł.
Umierająca żaba spytała:
„Dlaczego?”.
Skorpion odparł: „Bo jestem skorpionem”.
Tato. Mamo.
Dlaczego pokonałam twój lud? Bo jestem wojowniczką.
Czemu okazałeś litość? Bo jesteś głupcem.
Łaska to słabość.
Nie umrzesz jak wojownik.
Spędzisz resztę dni, wiedząc, że przekląłeś swoją rodzinę.
ROZDZIAŁ PIĄTY PUMA
Rico.
Przepraszam. Nie chciałem.
Chiapa!
Przyjacielu.
Walnięta jesteś, co? Mój typ.
To wyjście.
Chodź, Rico. Użyj magii…
Król?
Mówiłem, że ktoś przyszedł.
Księżniczka Maya?
- Królewna! - Witamy.
Przepraszam za pułapkę jak zadek pumy.
Tato!
Przepraszamy za niezapowiedzianą wizytę.
Te kości są z gliny?
Prawdziwe kości śmierdzą.
A czy chcemy tu odoru gnijącego mięsa?
- Nie! - Tak.
Córko, my barbarzyńcy.
Barbarzyńcy lubią gnijące mięso, krew…
Co jeszcze? Walczyć!
Tato, życie to nie tylko walka.
- Cofnij to! - Tracimy czas.
- Córko! Proszę. - Daj spokój.
- Musimy się pakować. - Królewna rani króla.
Możecie już iść.
Muszę wam powiedzieć coś ważnego.
Proroctwo nie dotyczyło moich braci.
Pewnie dlatego nie żyją.
- To okrutne. - Mówisz jak dzikus.
Tak. Barbarzyńca.
Poznałam prawdę o proroctwie.
Jestem wielkim orłem. Twój najlepszy wojownik…
Pakujecie się?
- Bogowie nas zabiją. - Przecież lubisz walczyć.
Posłucha. My może słabo mówią, ale nie są głupi.
Czyli wasz lud zginie?
Tylko tak przetrwamy. Proste.
To nie jedyny sposób.
Jest pewne logiczne rozwiązanie.
Daj się złożyć w ofierze.
I w porząsiu!
Wtedy stanie się jeszcze potężniejszy.
Tego chcecie? Jest bogiem wojny.
Król lubi walka, ale potężniejszy bóg wojny?
Niedobrze.
Mogę to powstrzymać.
Potrzebuję tylko wojownika,
najgroźniejszego z barbarzyńców.
Słyszałam, że to ty.
- Co? - Spójrz.
Mądra i silna.
Wyglądasz, jakbyś potrafiła rozerwać alpakę jedną ręką!
„Królewna najgroźniejsza”.
Nie lubi walczyć.
Nie mam na to czasu.
Nie mamy dla was wojownika.
- Wszyscy odeszli. - Nie wszyscy.
Wszyscy odeszli.
- Największy wciąż tu jest. - Nie.
- Picchu. - Picchu?
- Picchu dość przeszedł. - Gdzie znajdę tego Picchu?
Nie mów.
Na Klifach Żalu. Tam codziennie walczy z mgłą.
Gracias.
Nie ma za co.
Sorki.
Walczy z mgłą?
Tak. Picchu walczy z mgłą.
Dobra. A coś jest we mgle?
Trochę się pogubiłem.
Może Maya pomoże Picchu.
Niech krew waszych wrogów napoi wasze młode!
Takiej ohydy to nie słyszałem.
No. Barbarzyńcy obrzydliwi.
Przepraszam.
Nie umrzesz jak wojownik.
W porządku?
Myślicie, że to on?
Nie wiem.
Pewnie wielu barbarzyńców walczy tu z mgłą.
Wielki wojowniku pumy,
dołączysz do nas?
Przybywamy w pokoju.
- Magiczne? - Mam?
Nie chcemy z tobą walczyć.
Terebro!
Stary, nie zawstydzaj mnie.
Dobrze. Spróbuję.
Ogień i żar mi gente Niech topory staną się caliente
Hombre, jesteś z kamienia?
Nie ma nastroju do rozmowy. Maya?
Pomożecie?
Blada dziewczyna to duch?
Dzięki.
Musiałam. Wystraszył pająka.
Wszystko w porządku, nóżasty.
Chcemy porozmawiać.
Picchu słucha.
Niech nie żałuje, że nie zabił.
Potrzebny dzielny wojownik pumy z Królestwa Barbarzyńców.
Niszczyć Boskie Wrota.
Król i królewna mówią, że ty najlepszy wojownik.
Duży. Silny.
- Jesteś dwujęzyczna? - Nie umie przekonywać.
Będziemy walczyć z bogami.
Będą bronić Boskich Wrót, ale ocalimy świat,
choć pewnie wszyscy zginiemy!
O wiele lepiej.
Mów o śmierci, świetny argument.
Picchu i jego topory pomogą.
- Naprawdę? - Ot tak?
Długo czekają na szlachetny cel.
Mgła was przysłać.
To mój szlachetny cel.
U twego boku może zginąć honorowo.
Dla nas to umieranie
było raczej wadą.
Picchu nie boi śmierci.
Śmierć jest piękna.
Śmierć jest piękna?
Złoto ma wartość, bo jest rzadkie. Życie, bo krótkie.
Śmierć nadaje życiu wartość.
Kość mądra. Picchu naszykuje.
Maya. Gość jest stuknięty.
Może i ma magiczne topory,
ale co, jak nas pozabija?
Skąd pewność, że jest wojownikiem pumy?
Twoja klatka piersiowa…
Imponująca.
Niektóre kobiety lubią wąskie klatki piersiowe.
Takie jak moja. Ponoć.
To dowodzi, że jesteś wojownikiem pumy!
Rodzice mi nie uwierzą.
Udało się!
Znalazła całą trójkę!
Zjadłabym kozi gulasz i mrówki.
Czas powiększyć piramidę.
Długa kąpiel.
Bardzo długa.
Może być.
Fakt.
Jestem Maya, księżniczka Teków, wielki orzeł z proroctwa.
A ja Chimi.
Przeklęta wojowniczka czaszki, wyrzutek z Kraju Dżungli.
Jestem Rico.
Koguci czarownik z Księżycowej Wyspy.
Miałeś lekko stuknąć!
Ja Picchu.
Dobra. Idziemy.
Za Picchu.
Tylko pokażą drogę.
Po moich rodziców.
Potem razem zniszczymy Boskie Wrota.
Tędy.
Znaczy, tamtędy.
Cała grupa jest gotowa.
Naprzód!
Powoli.
Picchu, nie!
To nasz.
Też tęskniłam.
Zna tego kota?
Chiapa to przyjaciel. Chroni mnie.
Raczej ty jego.
Ciężko przeszedł ostatnią bitwę. Próbuje sobie radzić.
Picchu rozumie Chiapę.
Zawsze był dzielny.
Ale nigdy nie był tak odważny.
Choć się boi, nie poddaje się.
Rico rozumie Chiapę.
Co ja ci zrobiłem? Świrnięte koty.
Chimi jedzie na Picchu?
Co?
Jak Chiapa.
O nie.
Co robi Chimi?
Próbowałam ratować rodzinę.
Król odebrał wszystko?
Nie masz nic?
Mam mrok,
chłód i pustkę rozpaczy.
Towarzyszy mi śmierć.
I ten pająk.
Nie, tylko śmierć.
Dlatego chcesz poznać tę boginię.
Moja matka umarła, rodząc mnie.
Największą tragedią mojego i jej życia były moje narodziny.
Bogini śmierci przedstawi mnie mamie.
Chcę ją przeprosić za to, że się urodziłam.
Nigdy tyle nie mówiłam. To nie dla mnie.
- Jak to robisz? - Nie słucham siebie.
Przynajmniej masz drzewo , prawda?
Rico został z niczym,
bo jako dziecko popełnił mały błąd.
Zasługuję na to.
Wcześniej nie miałem nic.
Gran Brujo mnie znalazł. Żyłem na ulicy.
Moim kumplem był martwy szop.
Zrobiłem ubrania z błota, ale kozy je zjadły.
Durne kozy.
Gran Brujo mnie zabrał, nakarmił, dał mi dach nad głową.
Wierzył we mnie.
Aż…
zabiłem go zakazaną chłopską magią.
Przykro mi.
Został mi po nim tylko Estefan.
Złamany.
Jak ja.
Ale masz fajne włosy.
No fakt.
Dlaczego walczysz z mgłą?
O co chodzi?
Picchu?
Nie umrzesz jak wojownik.
W porządku?
Rodzina Picchu odeszła,
bo Picchu okazał litość.
Została tylko śmierć wojownika.
Znów będzie z rodziną.
Ale nie chcesz celowo dać się zabić?
Nie.
Umrze jak wojownik.
Nie podda się.
Walczy do końca.
Dla misji żyje i umiera.
Gdy walczy, czasem może umrzeć.
Żeby przyjaciele żyli.
Nie szkodzi.
Wartość życia.
Jak mówi kościana.
Nikt nie umrze.
Maya ma rację.
Będziemy walczyć ramię w ramię. Przetrwamy.
Gran Brujo będzie dumny.
I spotkam matkę.
A Picchu trochę umrze?
Swój…
Wszyscy mamy cel.
Zniszczyć Wrota i ocalić świat.
Tak!
Jeden palec jest słaby, ale razem tworzymy potężną pięść.
Tak!
To nasza wspólna misja.
Tak?
Skoro już znamy swoją przeszłość
i zupełnie nikt nie kłamie… Chiapa.
Powiedz coś o sobie.
Najsmutniejsza historia, jaką słyszał.
To o huitlacoche i ptakach było zabawne.
- Ty, szlachetna kościana. - Jak mnie nazwałeś?
Co umiesz? Maya dobrze walczy.
Chudy robi czary, dużo gada.
Chudy? Rico. I wcale dużo nie gadam.
Nikomu…
Kot ma zębiska.
Co czaszka umie?
- Co? - Stań tam.
Szlachetna kościana, prawdziwa artista.
Nazwij mnie tak znowu, a strzelę ci w serce.
Tylko wezmę strzały.
No tak.
Słyszycie mnie, bracia?
To moi przyjaciele, a ja ich okłamałam.
Pewnie prowadzę ich na śmierć.
Ale muszę was pomścić.
Czy robię dobrze?
Bracia?
- Nie, Mayu. To ja. - Ty!
Jak śmiesz się zakradać?
Co? Stałem przed tobą.
Nie wszyscy widzą w ciemności.
Niezła jesteś.
Zabiję cię Orlim Szponem.
Księżycowy Sierp ci nie pozwoli.
Dlaczego walczymy?
Bo cię nienawidzę.
To koniec.
To nieuczciwa przewaga.
Też jestem półbogiem.
- Mama była człowiekiem. - Tak?
Łączymy oba światy.
Proszę. Mogę spytać ponownie?
Pomożesz nam zniszczyć Lorda Mictlana?
Jestem orlą wojowniczką z proroctwa.
- Poradzę sobie. - Potrzebujesz nas.
Mam wszystko. Troje wojowników…
Których okłamujesz. Mogą zginąć.
No i? Przejdziemy przez wrota.
Zabijemy Mictlana. Zemszczę się.
To prawda?
- Chcesz przejść przez Wrota. - Zabić boga wojny?
Witajcie, Rico, Chimi, Picchu.
Witaj, upiorny dziwaku.
Picchu nie lubi jednookiego pięknisia.
Za elegancki.
Cześć.
Musicie porozmawiać.
Czas na mnie. Proszę, rozważ moją ofertę.
Nie wszyscy bogowie są potworami.
Właśnie tak zrobiłby potwór.
Bywaj, księżniczko. Do zobaczenia.
No. Jesteście źli?
Cały czas nas okłamywałaś!
Mieliśmy zniszczyć Boskie Wrota!
Obiecałam Chimi, że przedstawię ją bogini śmierci.
Jak miałaby się z nią spotkać?
Nie pomagasz.
Otworzyłam się, a ty kłamałaś.
Tak się kończy zaufanie.
Picchu już wie, co umie Tekówna.
Kłamać.
Kłamałam, fakt. Ale razem jesteśmy niepokonani.
Jesteśmy wojownikami z proroctwa.
Nie widzicie tego?
Picchu nie rezygnuje.
Walka to szlachetna rzecz.
Ale my nie przyjaciele.
Ja też pójdę.
Nie muszę cię lubić, by odkupić swoje winy. Kłamco.
- Czyli spotkam boginię śmierci? - Niestety raczej tak.
Zatem pójdę. Ale dla siebie, nie dla ciebie.
Niedobrze.
O nie! Tekowie!
Moi rodzice!
KU PAMIĘCI BLAIR KITCHEN
Napisy: Konrad Szabowicz