DZIEWIĘCIORO NIEZNAJOMYCH
Nie mogę się doczekać.
To miejsce ma dwie nagrody w kategorii odnowy biologicznej.
Zdrowie psychiczne i odpowiedzialność społeczna.
To drugie to tylko wyróżnienie.
Ale i tak dostajemy od niej ogromną zniżkę.
Co za społecznie postępowa postawa. Stawia leczenie innych ponad zysk.
Inni ludzie płacą tam jakieś tysiące dolarów.
Mamy Złoty Bilet
Aż czuję się lżejszy, im bliżej jesteśmy.
To będzie dla nas dobre, prawda?
- Tak. - No.
Jak leci, Zoe?
Słucham?
Jak się trzymasz?
Bardzo dobrze, tato. Nie mogę się doczekać.
Będzie świetnie, kotku.
Hej, tu Jess.
Jedziemy do ośrodka przemiany zwanego Tranquillum.
Oznaczyłabym, ale nie ma ich w socialach. Są megatajemniczy.
Przez dziesięć dni
będziemy medytować, uprawiać jogę, zdrowo się odżywiać
i spędzać czas z moim facetem…
Specjalnie to robisz?
Ta droga jest w paskudnym stanie.
Muszę nagrać od nowa.
- Nie musisz. - Muszę.
Jeśli chcesz znać moje zdanie, przesadzamy z samodoskonaleniem.
Nie chcę, ale o co ci chodzi?
O to, że… Chryste!
Doskonaląc się, w końcu będziemy idealni.
- Co dalej? - Będziesz idealnym dupkiem.
Nie jestem dupkiem. Nie wiem, po co tam jedziemy.
Bo mamy problemy, Benjamin.
Ze sobą.
To nie ważniejsze niż auto?
- Potrzebna nam dramatyczna zmiana. - To rzeczywiście dramat.
Rozpieprzę sobie podwozie.
Odnowo, nadchodzę. Frances 2.0.
Szykujcie się.
Właśnie. Szykujcie.
Sukinsyn.
Nawet nie zadzwoni.
Bo po co? To byłoby za grzeczne?
- Halo.- Hej. Osiągnęłaś już nirwanę?
Trochę mi brakuje do nieskończonego spokoju ducha.
Daj temu szansę.
Daję. Dosłownie jadę tam w tej chwili. Tak właśnie daję szansę.
I nawet o nim nie myśl. To dupek.
Nie myślę. Gdyby tylko moi przyjaciele mi o nim nie przypominali.
Wiesz, jak temu zaradzić?
Twój agent się odzywał?
Nie. Ale teraz wspomniałaś i o nim, i o pracy.
Coś jeszcze chcesz dorzucić?
Tylko, że cię kocham. Nowa książka jest fantastyczna. Ty też.
Spędzisz wspaniałe dziesięć dni w Tranquillum.
Tak, wiem. Też tak myślę.
Wrócę jako nowa ja.
Może ją bardziej będą lubić.
Ja lubię tę obecną.
Dzięki. Erin, to mój agent. Oddzwonię później.
- Kocham cię.- Oddzwoń. Kocham cię.
- Cześć!- Frances?
Jak tam interes książkowy?
Brzmisz radośnie.
Jadę do tego ośrodka.
Staram się myśleć pozytywnie.
Pamiętasz tych, co umarli w saunie?
Myśleli, że doznają oświecenia, a po prostu się gotowali.
To nic z tych rzeczy. Wygląda wspaniale.
Jadę tam dla zdrowia.
Masaże, może lekka głodówka.
To świetnie. Nie mam dobrych wieści, Frannie.
Co to ma znaczyć?
Uważam, że to pięknie napisana książka. Naprawdę.
Chwila. Chcesz powiedzieć,
że nie chcą tej książki?
Nie chcę owijać w bawełnę, Frannie.
Chcą zerwać z tobą kontrakt.
Tak mi przykro, Frannie.
Zwłaszcza po tej aferze z tym okropnym oszustem.
Nie chcę o tym z tobą rozmawiać.
Dobra! Koniec z tym! To jest już koniec!
Jestem martwa dla świata!
Martwa!
Boże! Martwa dla pieprzonego świata!
Mój Boże!
Dzień dobry!
Wszystko w porządku?
- Potrzebuje pani pomocy? - Nie, nic mi nie jest.
A nie wygląda.
Miałam cichy moment załamania.
To dla pani cichy moment? Zdawało mi się…
Krzyczała pani jak szalona, więc się zatrzymałem.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Myślałam, że jestem sama na pustkowiu.
- Najwidoczniej się myliłam. - Jest pani chora?
Słucham?
To wygląda na załamanie nerwowe czy coś takiego.
Nie oceniam. Mam chorych psychicznie krewnych.
Naprawdę? Nic mi nie jest.
Nie ma nic normalnego w krzyczeniu: „Martwa dla świata” na cały głos.
Wie pan co? To było uderzenie gorąca.
- Nic się nie stało. Dziękuję. - Bierze coś pani?
Słucham?
Progesteron? Podobno pomaga.
Serio o tym rozmawiamy?
- Po co ten ton? - Jaki ton?
Nie spodziewałam się obcego faceta,
który będzie mi przepisywał terapię hormonalną na poboczu!
Przepraszam.
Widzę, że jest pani tragiczna. Miłego dnia.
- Dzień dobry. - Hej.
W drodze do Tranquillum?
Skąd pan wie?
Robi pan zapas zakazanego jedzenia.
Też tam jadę.
Świetnie.
Nie wpuszczą z tym pana.
- TĘSKNIĘ - PIEPRZONY NARCYZ
To też zabiorą.
- Nie pozwalają na komórki. - Przepraszam.
- Co pan wie o tym miejscu? - Niewiele.
Goście wychodzą odmienieni.
Coś im musi robić.
Zna ją pan? Właścicielkę?
Nie. Ale z tego, co o niej słyszałem, chętnie bym poznał.
Podobno zupełnie zmienia ludzi.
Po to jadę. Żeby się zmienić.
No to powodzenia.
- Witam. - Hej.
To przez zastój na rynku. Romanse tracą. To tylko chwilowe.
- Napięcie nie służy mi na plecy.- Frannie, daj spokój.
Nie marnuj energii na te bzdury. Zapomnij o tym. Baw się dobrze.
Jestem zakałą feminizmu, bo opisałam kolor oczu bohaterki?
Namaste. Witamy w Tranquillum.
Chętnie dowiem się więcej. Daj mi tylko chwilę.
Chwilę. Kazali mi zabić Jane. Kto zabija główną bohaterkę?
Frances? Zapraszam. Jedna podróż się kończy, inna zaczyna.
Jak mogą mówić, że nienawidzę kobiet?
Jestem kobietą!
I się uwielbiam!
Jeszcze możemy zawrócić.
Już jesteśmy.
Możemy nad tym pracować sami.
Staraliśmy się.
Ewidentnie nie idzie nam najlepiej. Albo spróbujemy, albo…
nie.
O co ci chodzi?
O nic. Możesz się przesunąć, żebym mógł przejechać?
To po co tak trąbisz?
Jak? To klakson, nie instrument.
Tylko naciskam.
Widzisz? Jedna nuta.
Namaste! Witamy w Tranquillum.
Boże. Jaką masz cerę.
Ben, popatrz.
Jestem Lulu. Konsultantka.
Fajna cera.
- Chcecie zobaczyć? - Tak.
- Chyba. - Świetnie.
Zabierzemy ci to brzemię.
- Cholera. - Co?
To boli, ale warto.
Ale jak to…?
Na cały pobyt?
Ale to moja komórka.
Halo!
Możemy się go jakoś pozbyć?
Wiesz, o co chodzi?
Teraz jest modne zabijanie głównych postaci.
To moje dzieci.
Nie jestem zabójczynią dzieci. Nawet nie ranię swoich postaci.
Gdy już się zadomowisz, zalecam kąpiel leśną, by obniżyć poziom kortyzolu.
- To brzmi… miło. - Nasze arboretum zdobyło wiele nagród.
Nikt mnie wcześniej nie nazwał niebezpieczną.
Jak to niebezpieczna?
Przepraszam.
To ja przepraszam. Nie szkodzi.
Jestem Carmel.
Rozumiem.
Też właśnie rozmawiałam z dziećmi. Bardzo tęsknię.
- Widzi pani? - To nie…
To nie tak. Rozmawiam z pracą.
Mam pracę, więc nie chcę dzie…
Nie chcę umniejszać… Muszę wrócić do rozmowy.
Jasne.
Doceniam, co pani robi.
- Rozumiem. - Carmel.
Będzie dobrze, obiecuję. One nie są tam.
Są tu.
I tu.
Jesteś śliczna.
Wszyscy są tu tacy piękni?
- Właściwie to tak. - O rany.
Wliczając w to ciebie.
Dziękuję.
- Dobrze? - Muszę tylko coś sprawdzić.
- Muszę sprawdzić, a potem… - Frances.
Wyobraź sobie, że nie musisz.
Bo nie musisz. Naprawdę nie musisz.
Słuchaj. Coś się wydarzyło.
- Muszę wyjechać. - Ciągle coś się dzieje.
Ale jesteś tutaj.
Bądź tutaj, Frances.
Dobry jesteś.
Podpisz tutaj.
Cześć. Przepraszam za swoje zachowanie.
Frances Welty. Nie chciałam pani urazić.
Przepraszam… Frances Welty? Pisarka?
Zależy, kogo spytać.
- Proszę spytać mnie. Czytałam wszystko. - Muszę iść. Do zobaczenia. Albo i nie.
Bardzo rozmowna.
- To nasz basen. - Ładnie.
Oraz…
Boże… Ty?
Cholera.
- Jesteś Tony? - Tak.
Muszę się odlać.
Twój osobisty konsultant zaraz wróci, by ci pomóc.
Ekstra.
Tak żebyś wiedział, nie jestem tragiczna.
Nie chcę…
Nie macie selekcji?
Wygląda na kryminalistę. Nie pasuje tu.
Totalnie rozumiem, czemu chcą mi zabrać telefon.
- Więc nie ma problemu. - Ale pomyśl:
a jeśli coś się stanie? Morderca albo niedźwiedź?
To co wtedy zrobisz?
Śniadanie o 7.00. Lunch w południe. Kolacja o 19.30.
Wszyscy goście jedzą razem.
Ilu ich jest?
W sumie dziewiątka. Bardzo kameralnie.
Wygląda wspaniale.
Już się czuję lepiej.
- Prawda, że wspaniale? - Tak.
A to nasze spa.
Taka architektura w ośrodku to rzadkość.
Co za kunszt i dbałość o szczegóły.
Hej! Napoleon.
Czyngis-chan? Patton?
A no tak. Napoleon Marconi – tak się nazywam.
Frances. Myślałam, że wymieniamy dowódców.
- Zgubiłam konsultanta. - Miło cię poznać.
Przyjechałaś na dziesięciodniowy pobyt? „My 2.0”?
Dokładnie.
Tu jesteś. Myślałem, że uciekłaś.
Co to takiego?
Dopasowane do twojego metabolizmu.
Nie wymieniajcie się.
Wykonane z dbałością. Wypij, proszę, wszystko.
Przepyszne.
To moje piękne dziewczyny. Żona Heather i córka Zoe.
- Miło nam. - Nawzajem.
Co was tu sprowadza?
Wyglądacie idealnie.
Czemu tak mówisz?
To miał być komplement. Przepraszam, jeśli…
Pójdźmy do gorących źródeł, popływajmy w basenie,
może odwiedzimy święte spa.
- Pokazać wam źródła? - Chętnie.
- Ciao, Frances. - Ciao.
Czas na odnowę.
Miło poznać.
Heather to suka.
Pokażę ci twój pokój.
- Macie rezonans magnetyczny? - Jesteśmy w pełni wyposażeni.
Ile kosztuje ten aparat?
- Niestety nie wiem. - Podobno Bill Gates wszystko ufundował?
A przynajmniej zainwestował. To prawda?
Nie wiem.
Widzę dużo niewiedzy.
- Co to? - Klauzula poufności.
Ktoś kiedyś przyjechał aż tutaj i nie podpisał?
Byłbyś pierwszy.
„Klientom nie wolno pisać o Tranquillum w mediach społecznościowych”.
To skąd bierzecie nowych klientów?
Z polecenia.
- Imponujący uśmiech. - Staram się.
Co to?
Standardowe pobranie krwi.
Standardowe? Już przesłałem swoją dokumentację medyczną.
Co było dość dziwaczne.
Robimy badania co parę dni.
Mówi o tym dokument, który podpisałeś.
Tak dopasujemy do ciebie podróż ku zdrowiu.
Dobra.
Która ręka?
Nie będzie bolało.
Jesteś dzielna. Jesteś potężna.
Zostaniesz odnowiona.
Zostaniesz tym, kim masz zostać.
Tak.
Weź się w garść, Carmel.
O Boże.
- Przepraszam! - Nie, to ja przepraszam!
Brałam kąpiel leśną i myślałam, że to strumyk.
Moja wina. Nie powinienem.
Ale potrzebowałem.
Nie mogłem znaleźć konsultanta.
Nie wydaj mnie nadzorcy.
- Nie. Chwila… Nadzorcy? - Tej Rosjance.
Poznałeś ją?
- Jeszcze nie. A ty? - Też nie. Ale tyle o niej słyszałam.
Przepraszam…
- Wyglądasz znajomo. - Wcale nie.
Dobra.
Jestem Carmel.
Tony. Po co tu przyjechałaś?
Zrzucić wagę. Nabrać pewności siebie. Przemienić ciało i umysł.
A ty?
To samo.
- Jesteś żonaty? - Czy jestem żonaty?
- Kurwa, to chyba nie takie miejsce, co? - Co? Co masz na myśli?
Zdeklarowany kawaler. Przez resztę życia.
Muszę dokończyć. Nie strząsnąłem. Miło cię poznać, Chanelle.
Dobra.
Tędy.
Rany.
Tu jest jak w niebie.
Witamy w Tranquillum. Twoja podróż do odnowy się zaczęła.
Nie czułam się jak nowa już od jakiegoś czasu.
Wiem.
Będzie wspaniale. Czuję to.
Musi być.
Pomożemy ci, Frances.
Będziesz się czuła lepiej niż kiedykolwiek.
Dobrze.
Boże.
Jak się tu dostałaś?
Weszłam przez drzwi.
Jestem Masza.
To ty.
Czemu płaczesz, Frances?
No wiesz…
Trochę z powodu końca mojej kariery,
trochę menopauzy,
trochę nieudanego związku, szczypta obezwładniającego wstydu.
Pomożemy ci w odnowie.
Wiesz co? Prawie zrezygnowałam.
A kiedy dojechałam, chciałam uciec.
Niemal każdy tutaj prawie zrezygnował. Czują, że to wymaga odwagi.
To będzie…
momentami nieprzyjemne.
Powiem ci coś jeszcze.
Większość gości wiedzie dobre życie.
Nawet dostatnie.
Przyjeżdżają dla cierpienia.
Nie chcę cierpieć.
Już cierpisz.
Nie. Coś się nie zgadza.
Co?
Nic.
Czemu Zoe ma osobny pokój?
Bo pokoje są dwuosobowe, kochanie.
Uwielbia mieć własny pokój.
Mówiła ci?
Która 20-latka nie chce uciec od rodziców?
Może nasza 20-latka?
Może w ten jeden weekend.
Daj sobie chwilę, kochanie.
Hej.
Pójdę do gorących źródeł przed orientacją. Chcesz dołączyć?
Idź sam.
Ja się przebiegnę.
Jeszcze jej nie spotkałem. Orientacja jest wieczorem.
Ale to popieprzone.
To już widzę.
Zadzwonię ponownie jutro.
- Halo? - Hej.
Lars?
- Zapomniałeś już mój głos?- Gdzie jesteś?
W jakimś popieprzonym spa.
Znowu?
Spoko.
- W ramach pracy. - Jasne.
Nie będzie ze mną kontaktu przez 10 dni. Chciałem dać znać, gdyby…
Sam nie wiem.
Lars. To, dokąd jedziesz, to już nie moja sprawa, prawda?
No tak.
- To… - Miłego pobytu.
Ray…
Tyle tu zasad.
Podsłuchiwanie powinno być na liście.
Skąd masz telefon?
- Nie mam. - Racja.
Masz tylko zegarek i słuchawkę…
- Lars Lee. - Zoe Marconi.
Co sprowadza Zoe Marconi do Tranquillum?
Moi rodzice.
A Larsa Lee? I czemu to miejsce jest popieprzone?
Wszystkie są.
„Ośrodki odnowy”. Kolejny sposób na wyciąganie kasy od bogaczy.
Przy okazji poczują się trochę lepiej.
Co za bzdura.
Ale sam wydałeś kasę, by poczuć się lepiej.
Moglibyśmy się nawet zaprzyjaźnić.
Jak by się z tym poczuł Ray?
Hej, kochanie, to ja. Zostawiam kolejną wiadomość.
Nie będzie ze mną kontaktu przez parę dni.
Jestem w ośrodku odnowy.
Nie dodzwonisz się do mnie. Nie, że cię to obchodzi.
Przepraszam.
Kocham cię. To…
Właśnie. Kocham cię.
Muszę zabrać ci telefon.
Zostawiałem wiadomość córce.
Rozumiem. Ale mamy tu zasady. Poproszę o telefon.
Słuchaj. Nie wiem, czy powinienem tu być.
To był przypadek.
Miałem beznadziejny dzień i wpisałem w Google’a „spa”.
A potem, by oszczędzić czas, dopisałem „najdroższe”.
Pojawiło się to miejsce, ale teraz zaczynam…
Nie wierzymy w przypadki.
Proszę o telefon.
Dzięki, Tony.
To będzie dla nas bardzo dobre.
Czuję to.
Co myślisz?
Teraz czuję się dobrze.
Podobno kąpiele mineralne są… „afrodyzjakalne”.
Tak się mówi?
Wymyśliłaś słowo.
- Powinno istnieć. - Zdecydowanie.
Pamiętasz tuż po?
Świętowaliśmy w spa Two Bunch i musieli nas wyprosić,
bo ciągle pieprzyliśmy się w gorących źródłach?
Pamiętam. To było szaleństwo.
Obłęd.
O rety.
- Co tam? - Hej.
Przeszkadzam?
Nie chciałbym psuć romantycznej chwili.
- Wchodź. - Im więcej, tym weselej.
Cały dzień w aucie.
Dobra.
Wspaniale.
Przepraszam. Napoleon Marconi.
- Cześć. - Ben Chandler. To moja żona Jessica.
Miło was poznać.
Momencik. To ty przyjechałeś tym lamborghini?
- Tak. - Kurka siwa!
O rany, ale bym się takim przejechał.
Choć raz w życiu.
- Spoko. - No.
Jestem nauczycielem w liceum. Mieliśmy zniżkę na ten pobyt.
Chętnie cię zabiorę. Może nawet dam się przejechać.
O Boże! Nie żartujesz?
- Nie. - Dziękuję.
Nie ma sprawy. Nauczyciel to godny szacunku zawód.
- Oferta dotyczy tylko auta. - Przestań.
Słucham?
- Patrzysz, jakbyś ją chciał wypróbować. - Dobry Boże!
To nie tak… Jesteś oczywiście bardzo…
Nie, przysięgam. „Nie pożądaj żony bliźniego swego”.
Jestem szczęśliwie żonatym mężczyzną. I dotrzymuję słowa.
Dobrze.
Będę uważał na ciebie.
- Nie. - Moja żona też jest niczego sobie.
- Tak? - Tak, jest bardzo atrakcyjna.
Na tyle, że moim przydomkiem stało się: „Ten koleś? Serio?”.
Patrzą na nią i mnie i pytają: „Ten koleś? Serio?”.
Rozumiem. Zabawne.
Nie załapałeś, bo jesteście równie atrakcyjni, masz lamborghini.
- Dzięki. - Zamknę się.
Z radością.
Jestem niepoprawnie gadatliwy i gdy za długo mówię,
zawsze uda mi się wdepnąć niczym w krowi placek.
W takim razie…
odpocznę…
tutaj.
Miło było was poznać.
Ciebie też.
Co za wspaniałe miejsce!
- Żartujesz? - Tylko jeden.
Tradycja przed każdą sesją.
Serio, jesteśmy placówką zdrowotną.
Jeden papieros mnie nie zabije.
Poza tym pomaga mi radzić sobie z gośćmi.
Coś czuję, że z tą grupą…
Co z nią?
Atmosfera jest bardzo napięta.
Za dużo grzybów w barszczu.
Masza wie, co robi.
Jak to „dobiera”?
Tak mówią. Odpowiednio dobiera gości.
Niczym koktajl.
Czemu ja?
Musisz być pojebany.
Jestem tylko zwykłym dupkiem.
- Witam ponownie. - Cześć.
- Lepiej się czujesz? - Tak, dzięki.
To fajnie.
Miło, że mogłam się tym z tobą podzielić.
- Udanego życia. - Nawzajem.
Budzę coś takiego u ludzi. To dar.
Namaste.
Gdzie oni są? Ktoś wie?
Mamy się sami wprowadzić?
Specjalnie zostawili nas samych.
- Czemu? - Jak w Prawie i porządku.
Podejrzany zostaje sam, żeby zmiękł.
- Poznałaś ją? - Tak.
Powiedziała, czego się spodziewać?
Cierpienia.
- Mam niską tolerancję na ból. - Co jeszcze?
Głównie to.
Że przyjechaliśmy tu cierpieć.
Chyba ma zamiar nam to zapewnić. Musicie ją zobaczyć.
Jak mistyczny jednorożec z bloku wschodniego.
- Widzicie?- Namaste.
Witam w Tranquillum.
Jesteście u podnóża góry.
Szczyt wydaje się poza zasięgiem.
Ale pomogę wam na niego dotrzeć.
Za dziesięć dni wyjedziecie stąd
jako zupełnie nowi ludzie.
Opuścicie Tranquillum i będziecie szczęśliwsi,
zdrowsi…
lżejsi…
wolniejsi.
Ostatniego dnia przyjdziecie do mnie
i powiecie: „Masza, miałaś rację.
Nie jestem tą samą osobą.
Nie jestem już sobą, uleczyłaś mnie.
Jestem wolny.
Wolny od złych nawyków, chemikaliów i toksyn.
A także myśli, które mnie ograniczały.
Moje ciało i umysł są czyste.
Zmieniłem się w sposób, którego nie mógłbym sobie wyobrazić”.
Przeglądałaś nasze bagaże?
Brakuje mi paru rzeczy.
Tak, czekolady i wina.
Tak jak Frances.
Cóż. To przeciwutleniacze.
Mnie też czegoś brakuje. Nie możesz nam kraść rzeczy.
Jesteś teraz mój, Tony. I chcesz być mój.
Chcesz, żebym cię dostrzegła. Zajrzała pod powierzchnię i naprawiła.
Powiedz. Czy czujesz, że to przypadek?
Odpowiedz. Czy to przypadek?
Nie.
- Co się dzieje? - Jestem szczęśliwa.
Taką sobie ciebie wyobrażałam.
Wybacz.
Chcesz, żebyśmy ci się całkowicie oddali,
ale nic o tobie nie wiemy. Co nam o sobie powiesz?
Powiem, że umarłam.
Przybyłam tu z Rosji i pracowałam.
I pracowałam, i pracowałam.
Konsumowałam, wspinałam się, pracowałam.
Założyłam firmę.
Wykorzystywałam ludzi…
A wtedy…
Zostałam zastrzelona.
Na parkingu podziemnym. Byłam w stanie śmierci klinicznej.
A ten człowiek…
mnie uratował.
Rozciął mi klatkę, sięgnął do środka.
Tak jak ja sięgnę do waszych wnętrz.
Metaforycznie.
Wszyscy przybyliście tu, by umrzeć.
Ja was przywrócę do życia.
Śmierć może być też narodzinami.
Tragedia…
może być błogosławieństwem.
Byłam dyrektorką w korporacji, a nagle bum.
Byłam małą dziewczynką i jechałam na rowerze.
Poznawałam na nowo radość i niewinność.
Przepraszam. To niewłaściwe.
Ja zdecyduję, co jest właściwe.
Znasz naszą historię.
Śmierć nie będzie waszą historią.
- Zoe… - Przepraszam.
- Wszystko w porządku. - Wcale nie.
Co z tobą?
Wejdź na środek, Heather.
Wejdź na środek.
Wolałabym, żebyś nie niepokoiła grupy.
Wolałabyś, żebym nie niepokoiła grupy?
Wolałabym, żebyś nie niepokoiła grupy.
Przyjechaliśmy tu na wczasy. Żeby uciec.
Nigdzie nie uciekniecie.
Wiesz, czemu tu jesteśmy.
Chcesz nam namieszać w głowach?
To jest Tranquillum.
Chcę wam wszystkim namieszać w głowach.
Napisy: Kamil Borek
Częścią leczenia jest znalezienie rany.
Dlatego nas wybrałaś?
Nasze problemy się dopełniają.
Ta grupa jest wyjątkowo niestabilna.
Nikogo nie oszukasz.
Stałam się żartem.
Powiedz. Czemu już cię nie kocha?
Nie wiem.
Potrafię stracić panowanie, ale nie jestem brutalna.
Planecie grozi przeludnienie, a one wyrzucają z siebie jedno po drugim.
Trudno uwierzyć, że jesteś singlem.
Nie powinienem był tu przyjeżdżać.
- Martwię się o ciebie. - Nie musisz.
Wiem, że nie muszę…
Chcę.
Pomyślcie o wypowiedzianych kłamstwach, skrzywdzonych bliskich.
Czego chcesz?
Odzyskać syna.
To jest twoja metoda?
Zmusić ludzi do mówienia o sobie, by wykorzystać to przeciw nim.
Błagają na kolanach...
by ich uratować.
Rozpocznijmy procedurę.
Rozkwitają.
Nie czuję się sobą.
Nie wiem, kim jest Lars, ale nie zwykłym gościem.
Tobie chyba się pogarsza.
Nie ma się czego bać.
Wszyscy tu zginiecie.
Czy Masza jest wariatką, czy wie, co robi?