Namaste. Witam w Tranquillum.
Jestem Masza.
Chcesz powiedzieć, że nie chcą tej książki?
Nie ma nic normalnego w lżeniu na czym świat stoi na cały głos.
Jedziemy, bo mamy problemy, Benjamin.
Po co przyjechałaś?
Zrzucić wagę. Nabrać pewności siebie. Przemienić ciało i umysł.
Już się czuję lepiej. Prawda, że wspaniałe?
- Co to? - Standardowe pobranie krwi.
Powiedziała, czego się spodziewać?
Cierpienia.
DZIEWIĘCIORO NIEZNAJOMYCH
- Hej tam. - Hej.
- Wszystko w porządku? - Tak. Nic mi nie jest.
To tylko atak paniki.
Zdarzają mi się.
Czasem czuję, że mnie nachodzi. Nie chciałam zakłócać sesji.
I tak sesja została zakłócona.
Twój tata powstrzymuje twoją mamę,
żeby nie wydrapała Maszy oczu. Była mowa o śmierci.
Nie wiem, o co chodzi.
O mojego brata Zacha.
Przestał żyć trzy lata temu.
Dlatego tu jesteśmy.
Dziś byłyby jego 21 urodziny.
Właściwie to nasze. Byliśmy bliźniakami.
Ale przestał żyć dzień przed naszymi 18 urodzinami, więc...
Boże.
To właśnie bagaż emocjonalny Marconich.
Ten bagaż też przeszukali.
- Przykro mi. - Nie szkodzi. Nie byliśmy blisko.
- W porządku? - Tak, musiałam się przewietrzyć.
- Witam. - Witam.
- Mogę porozmawiać z córką? - Mamo, nie trzeba. Frances.
Miałam się przebiec. Jesteśmy biegaczkami.
Do zobaczenia.
Opowiedziała mi o twoim synu.
Aha.
Tak mi przykro.
Dziękuję.
Nie było mowy o przeszukaniu bagażu.
Ktoś inny o tym czytał? Bo ja nie.
- Odetchnij. - Spokojnie.
Co, kurwa? Nie potrzebuję odetchnąć.
To pieprzone przestępstwo.
Wyrzucanie naszych komórek? Zabieranie nam rzeczy?
To naruszenie naszych praw, paniusiu.
Mam lekarstwa w kosmetyczce
i potrzebuję ich już, kurwa, teraz. Łapiesz?
Yao. Przyniesiesz lekarstwa Tony’ego?
Dobra. Dzięki.
Chcesz też wódkę? Czy bierzesz je osobno?
- Pieprz się. - Hej. Spokojnie.
Też się pieprz.
Nie na to liczyłam. Tak tylko mówię.
To dobrze. Częścią leczenia jest znalezienie rany.
- Dlatego nas wybrałaś? - Jak to wybrała?
Przyjmuje niecałe 10 procent chętnych.
Jesteśmy równaniem. Nasze problemy się dopełniają.
Pierdolenie.
Czego szukasz w gościach?
- Krzywd. - Potencjału.
- Jeden pies. - Tak samo myślisz o sobie, Frances?
Tak?
O tym, co się dzieje, o swoim życiu? Jeden pies? Wszystko jedno?
Znam takie jak ty.
Nie znasz.
Dążysz do perfekcji tak bardzo,
że tracisz człowieczeństwo.
Nękasz wszystkich wokół, żeby nie widzieć własnych wad.
Może niektórzy przyszli tu po udrękę.
Ale ja mam jej dość na co dzień.
Nie chcę wypruwać sobie żył.
Chciałam się po prostu zabawić.
Chcę porozmawiać na osobności.
Widzę, że jesteś bystrą osobą.
Udało ci się zbudować to wszystko.
Ale to nie ma sensu.
Żaden wykwalifikowany terapeuta nie odebrałby komuś leków.
Jesteś narkomanem, Tony.
Na odwyk mogłeś pójść w wiele różnych miejsc.
Ale wybrałeś to.
Może by naprawić przyczynę nałogu.
Wiem, co go spowodowało.
Trzy operacje kręgosłupa i kolano.
Tak sobie wmawiasz,
żeby nie musieć angażować się w swoje życie.
Wiesz to po jednym dniu?
- Jesteś rozwiedziony, tak? - Tak.
Masz dwójkę dzieci.
Jak się z nimi dogadujesz?
To jest to? Twoja metoda?
Zmuszasz ludzi do mówienia o sobie, by wykorzystać to przeciw nim.
Chcesz mnie podłączyć do bankomatu?
Jesteś zadowolony z życia?
Czy jestem zadowolony z życia?
Kto jest zadowolony z życia?
Oddaj mi moje leki, proszę.
Weź. Teraz.
I drugą rano. Codziennie.
Nie chcę, żebyś był chory.
Chcę, żebyś był bezpieczny. Zdrowy. Cały.
Ty też tego chcesz.
Nie chciałam twoich tabletek, tylko twojego sekretu.
- O cholera! - Przepraszam.
- Przestraszyłaś mnie na śmierć. - Wybacz.
Nie skradaj się tak po ciemku.
Nie skradałam się, tylko przeczytałam w broszurze,
że mamy uważać na medytujące osoby,
aby im nie przeszkadzać.
To tyle.
Nie medytuję.
Po prostu gapię się ze smutkiem w próżnię.
To całe powitanie... było...
- Pojebane. - Tak.
Nie wiedziałam, czy mi nie odbiło.
Raczej nie spodoba ci się, że to mówię.
Ludzie przyjeżdżają w takie miejsca, żeby uciec.
Ale muszę powiedzieć, że jestem wielką fanką.
Czytałam Pocałunek Nathaniela trzy razy.
To najbardziej romantyczna historia na świecie.
Dziękuję.
- Jaki masz kryzys? - Jakie mam co?
Ten Brytyjczyk mówił, że Masza nas wybrała
z powodu naszych kryzysów.
Odniosłaś taki sukces, że nie wiem...
Zdałam sobie właśnie sprawę, że przesadziłam.
Więc się wycofam.
Nie szkodzi. Przyjechałam odpocząć.
Może moim kryzysem jest brak kryzysu.
- Piszesz coś nowego? - A twój kryzys?
Terapia małżeńska.
Trochę nam się z Benem nie układa ostatnio.
Znam to.
- Masz męża? - Nie obecnie. Miałam. Dwóch.
Optymista, masochista – żadna różnica.
„Dostrzegł ją”.
To mój ulubiony cytat z Pocałunku Nathaniela.
Napisałaś: „Dostrzegł ją.
A nigdy wcześniej nie wiedziała, że nikt jej dotąd nie dostrzegał.
Jakby wróciła do domu”.
- Trochę toporne. - Wcale nie.
To najwspanialsze uczucie.
Zostać dostrzeżonym.
Chcesz radę od starej damy?
- Możesz odmówić. - Chcę.
Nie szukałabym w książkach, muzyce ani filmach
prawdy o miłości.
To kłamstwa.
Jesteśmy zgrają kłamczuchów.
No tak.
Naciągacze serc.
- Właśnie to wymyśliłaś? - Na to wygląda.
Ale jesteś dobra.
Wrócę, żeby...
- Dzięki. Do jutra. Może nie będzie tak... - Dziwnie?
- Właśnie. - Oby.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Cześć, mały.
Niech to będzie świetny dzień.
NIEZNANY NUMER: GRATULACJE!
TO TWÓJ OSTATNI TYDZIEŃ NA ZIEMI
Ale ciśnienie pod prysznicem. Wspaniale.
Doskonale się wyspałem.
To będzie fantastyczny dzień. Czuję to.
Jeśli chcesz się wykąpać przed śniadaniem, to teraz. Mamy być o siódmej.
Jestem wygłodniały, ale to chyba dobrze.
Mój metabolizm działa poprawnie.
Chyba odpuszczę śniadanie i pójdę pobiegać.
Śniadanie jest chyba obowiązkowe.
Mają tu ścisłe zasady. Lepiej im się poddać, słoneczko.
Mam już dosyć poddawania się, Leon.
Idź sam. Nie spóźnij się.
Bo jeszcze złamiesz zasadę.
Co chcesz powiedzieć?
Że zasady są po to, by ich przestrzegać.
Jak inaczej cywilizacja ma przetrwać?
Trzeba szukać tego, co piękne, Heather. Samo nie przyjdzie.
Może życie cię zaskoczy.
Pamiętasz, co mi powiedziałeś zaraz po?
Powiedziałeś: „Nic nie dzieje się bez powodu”.
Jaki mógł być powód?
Choć bardzo cię kocham... a naprawdę kocham...
Dokończ.
...jestem wściekła.
- Na mnie? - Tak. Za to, że jesteś ciągle radosny.
Za to, że szukasz znaczenia w tym, co jest go pozbawione.
I za to, że czuję się samotna.
Przy tobie czuję się tak cholernie samotna.
Pytasz, czemu tu jesteśmy? Bo brakuje mi czasów, gdy cię lubiłam.
Wiem, że na to nie zasłużyłeś.
Ale i tak dostałem.
Tak!
Cześć, przystojniaku.
Hej, kochanie. Niestety muszę przełożyć wyjazd.
Tak mi przykro.
O nie, co się stało?
Ari miał wypadek samochodowy.
O mój Boże, nic mu nie jest?
Jest w śpiączce farmakologicznej. Próbuję go przenieść do lepszego szpitala.
Proszę, panie władzo. Proszę zatrzymać.
Powiedziałam, że go kocham.
Nie jest prawdziwy, a powiedziałam, że go kocham.
To częste u kobiet w pani wieku i sytuacji życiowej.
Dzień dobry.
To powinno trafić na Instagram.
Ale cudowne.
Jakie zdrowe.
Niczym sen. Idealne śniadanie.
Jeśli komuś brakuje treści, musi mu wystarczyć styl.
Jak leci?
Zrzuciłam wagę.
Zauważyłem.
Po co? Nie jesteś gruba.
Dzięki, ale wolałabym być szczuplejsza.
Ale czemu? Nie rozumiem.
Czemu wszyscy mają taką obsesję?
Moim zdaniem nie mamy.
A jeśli szukasz czegoś, co nas łączy, mamy obsesję na punkcie bycia lepszym.
Ciut mniej marni, ciut mniej zdołowani.
Może się mylę, ale nie o to chodzi w życiu?
By znaleźć przeszkody w życiu i rzucić się przez nie.
Mówiłam, że to utalentowana pisarka.
Dzień dobry. Co wydaje kuchnia? To nie moje.
Słuchajcie, wiem, że wczoraj trochę przesadziłem
i przepraszam.
Jeśli kogoś uraziłem...
Pewnie wszystkich. Przepraszam.
Wstaje nowy dzień.
Chyba ktoś odzyskał leki.
Wiesz co, Lars? Odzyskałem.
Dzięki za troskę.
Kim jesteś tak naprawdę?
W głębi?
Wygląda znajomo, nie?
Znam twoją twarz.
Pewnie z programów kryminalnych.
Słuchajcie. Przedstawmy program na dziś.
Zaczniemy od kopania w ziemi.
Jak to?
Bakterie w glebie są zdrowe.
Pomagają zwalczać lęki, depresję, nawet raka.
Nie lubię ani gleby, ani bakterii.
Religia mi zabrania. Nie chcę o tym mówić.
Na wszystko ma wymówkę.
- Masz wymówkę... - Wciąż nie słyszę.
- Jasne. - Ekipo...
Nie jesteśmy ekipą. Wręcz przeciwnie.
Czegoś ci trzeba?
Siedzisz w basenie, gdy się stresujesz. Ostatnio jesteś tu codziennie.
Co się dzieje?
Otrzymałam niepokojące wiadomości.
Groźby.
- Od kogo? - Anonimowe.
Zgłosimy to?
Komu? Policji? Co niby zrobią?
Mogły być od kogokolwiek.
W poprzednim życiu nie byłam miłą osobą.
Też byś mnie zastrzelił, gdybyś mnie znał.
Nie.
Nie zrobiłbym tego.
Nie. Nie zrobiłbyś tego.
Wszystko w porządku u ciebie i Delili?
Wciąż czasem bywa zazdrosna.
Będzie musiała się z tym pogodzić.
To trudne.
Takie już jest życie. Trudne.
Jesteśmy i zawsze będziemy
głęboko i nierozerwalnie związani.
Prawda?
Kochaj ją, a będzie się czuła kochana.
Pieprzyć to! Mam dość.
Kopanie grobów nie służy moim plecom.
Jak to? Połowę wykopali za nas.
A nawet jeszcze nie wstałaś.
Wciąż pomagam i się męczę.
Nie prosiłam o twoją opinię.
Przyjemne uczucie, prawda?
Zmęczyć się ciężką pracą.
Przed rewolucją przemysłową nie było depresji, bo wszyscy byli zajęci pracą.
Połóżcie się proszę w swoich dołach.
Przez całe życie unikamy myślenia o jedynej pewnej rzeczy.
Że nasz czas jest ograniczony.
Śmierć nas przeraża. Nie dlatego, że jest nieznana,
ale dlatego, że zmusza nas do stawienia czoła najgłębszym żalom.
Takim jak...
Wypowiedzianym kłamstwom.
Skrzywdzonym bliskim.
Zawodowym porażkom.
Albo po prostu...
niespełnionemu życiu.
Proszę was, żebyście zamknęli oczy.
Myślcie o dotychczasowym życiu.
Wyobraźcie sobie, że zwróciliście ciało Matce Naturze.
I że wasze dusze zostały uwolnione, a wasi najbliżsi...
Najbliżsi zebrali się wokół was.
Jak się z tym czujemy, Marconi?
W porządku, mamo?
Tak.
Pomyślcie o tym, co dla was najważniejsze. O tym, czego nie możecie zapomnieć.
O swoich obsesjach, zmartwieniach,
o tym, co przeszkadza wam prowadzić pełne, niezwykłe życie.
Myślcie o relacjach, na których wam zależy.
O ludziach, którzy będą was opłakiwać.
Co chcecie, by powiedzieli o waszym życiu?
Kiedy już się skończyło?
To absurdalne ćwiczenie.
Połóż się, Frances. Kontempluj.
Co mam powiedzieć, żeby wyleźć z dziury?
Że jeśli dziś umrę, nikogo to nie obejdzie?
Bo taka jest prawda.
Jestem upokorzona, samotna i będzie tylko gorzej.
To ci się spodoba. Opłaciłam już swój pogrzeb.
Bo nikt inny tego nie zrobi. To wystarczy?
Możemy już skończyć?
Frances, nie chodzi tylko o ciebie.
Macie teraz okazję, by dokonać wyboru
i odkryć siebie na nowo.
Gdy usłyszycie dzwonki,
będziecie mieć szansę narodzić się na nowo,
powstać z gleby i zacząć nowe życie.
To było interesujące.
Miej otwarty umysł.
Dobra.
Dobrze. Dziś po południu czeka nas jeszcze spacer.
Nie wiem, czy dam radę.
Oczywiście. Nie jest obowiązkowy, ale rekomendowany.
Możemy zapisać cię na akupunkturę na ból pleców.
Cudownie.
Jessica, masz sesję z Maszą.
- Obowiązkową? - Tak.
To niesamowite.
Jeździłam po gabinetach akupunktury w Pekinie.
Szukałam informacji do książki.
- Byłaś tam? - Lulu była wszędzie.
- Szkoliłam się w Oregonie. - No proszę.
Punkt Baihui.
Tam zbiera się energia, tak?
Zgadza się.
Nie ruszaj się.
- To poczułam. - Pobieram krew.
- Czemu? - By zbadać poziom cukru.
Następnym razem ostrzeż, zanim mnie dźgniesz w lipidy.
Dobra, zapamiętam.
Jesteś zabawna. Lubię cię.
Choć ty jedna.
- Mogę was o coś zapytać? - Jasne.
Czy Masza jest wariatką, czy wie, co robi?
Masza?
Wie lepiej niż ktokolwiek inny.
Na sto procent.
Co tu robisz?
Myslałam, że mamy sesję, mogę wrócić...
Nie. Co robisz w Tranquillum.
Na co liczysz?
Na transformację, między innymi.
Chciałabym naprawić to, co zepsute.
Czyli co takiego?
- Jesteś bardzo nerwowa. - To prawda.
Bez powodu.
Powiedz.
Co cię najbardziej teraz stresuje?
Ty.
Jesteś megabystra i masz intuicję.
I zajebista z ciebie laska. Przepraszam, ale to prawda. A ja...
Nic mi nie jest.
Nie przeszkadza mi, że ludzie mnie oglądają.
Zachęcam do tego. Ale bycie widzianą od wewnątrz...
co ty raczej potrafisz, sprawia, że czuję się...
Przybyłaś tu przestraszona.
Bałaś się, zanim wiedziałaś, że istnieję.
Leżąc w tej dziurze...
wyobrażając sobie własną śmierć, myślałam o komentarzach.
Nie o rodzinie.
O komentarzach.
Mówiących, jaka to tragedia, że ktoś tak...
młody i...
piękny zmarł w ten sposób.
Przez moment poczułam się lepiej.
Przez moment.
Potem zdałam sobie sprawę, że po tygodniu usunęliby mi konto na Instagramie i...
wszyscy by zapomnieli o mnie.
Chcesz, żeby twoje życie było znaczące.
Tak.
Ale nie po to tu przyjechałaś.
Nie?
Czemu on już cię nie kocha?
Nie wiem.
To niesprawiedliwe.
MAKSYMALNA POJEMNOŚĆ
Atrakcyjne.
Mógłbyś nie przeszkadzać? Dystansuję się społecznie.
- Nie mógłbym. - Niech ci będzie.
Mam skurcze.
Nie możesz mieć i skurczy, i uderzeń gorąca. Chyba.
Dla ciebie mogę. Więc na razie.
- Wiesz co, paniusiu? - Zaczyna się.
Jednym z powodów, dla których tu przyjechałem,
jest to, że od zawsze ludzie kazali mi spieprzać.
- Cóż. - I odkąd się poznaliśmy,
zostałaś w tym mistrzynią.
Nie mam zamiaru spieprzać.
Ten cały ośrodek ma być przyjazny.
Więc będę się cieszył naturą.
Będę się cieszył jedzeniem. Będę się cieszył basenem.
Będę się cieszył tobą dryfującą jak korek.
A czemu? Bo każdy dzień to dar.
To wszystko to dar dla mnie, paniusiu.
Coś słyszałam?
Mogłabym przysiąc...
Ktoś coś mówił?
Nikogo nie widzę.
Nie? Nikt? Nikt.
Sukin...
- Ty cholero! - Słucham? Co mówisz?
Spróbujmy osiągnąć wyższy poziom.
Zacznijcie z rękami przed sobą.
Oczy wbite w ziemię mniej więcej dwa metry przed sobą.
Zacznijcie od prawej nogi, jeden krok przed siebie.
Prawa noga, lewa noga.
Prawa, lewa. Prawa...
- Jak poszło? - Właśnie...
Czy była wspaniała? Na pewno była.
Ale robicie z niej gwiazdę.
O nie, gwiazdy mi nie imponują.
Pracowałam na Broadwayu. Znałam prawdziwe gwiazdy.
Poznałam Alana Cumminga. Nie chodzi o gwiazdorstwo.
Co robiłaś na Broadwayu?
Kostiumy, włosy, make-up.
Robiłam wszystko.
Do urodzenia córek.
Mąż nie chciał, żebym pracowała.
On zarabiał wystarczająco.
Nie chciał, by niania wychowywała nasze dzieci.
Miło. Przynajmniej miałaś czas dla dzieci.
- Co mówisz? - Co?
To wciąż moje dzieci.
Mimo że są z kimś innym...
to wciąż moje dzieci.
- Co ja powiedziałem? - „Miałaś”. Czas przeszły. Ale...
„Czas”, byśmy „przeszły” do innego tematu.
To naprawdę powód do dumy?
Cholerne mamuśki.
Planecie grozi przeludnienie,
a one wyrzucają z siebie jedno po drugim.
Trudno uwierzyć, że jesteś singlem.
- Serio. - Mam to gdzieś.
Serio?
Nie, nie. Chodź tu.
Już dobrze?
- W porządku? - Nie wiem. Chyba.
Oddychaj głęboko.
Wdech...
- Dobrze. - Boże.
- Co się stało? - Nie wiem.
Spałaś, chrapałaś, a nagle zaczęłaś się krztusić.
Dziwne.
Jak można zacząć się nagle krztusić?
Jesteś chora?
Nic mi o tym nie wiadomo.
Przerażające.
- Co to? - Co?
- Winogrono? - Nie.
Czy to...?
- Co robisz? - Nie sądzę.
Zostaw...
To winogrono.
- Jak winogrono...? - Nie wiem.
Włożyłeś mi do ust winogrono?
- Nie, no co ty? - Boże!
Włożyłeś mi winogrono do ust?
Nie! Wrzuciłem je, ale to wypadek.
Chrapałaś i chciałem cię obudzić.
No i...
- Przepraszam. - Mogłeś mnie zabić.
Mógłbym rzucać i rzucać, a szansa, że trafię jest...
- Chcesz winogrono? - Co?
Nie chcę winogrona. Nie będę...
Nie rób tego.
Jak tobie się to podoba?
Kim jest Paul?
- Kto? - Paul.
Mówiłaś jego imię przez sen.
- Wcale nie. - Wcale tak.
Wcale nie.
Rozumiem.
To kto to?
Nie wiem.
Mogę szczerze powiedzieć, że nie znam Paula.
No i to nie twój interes.
Czyli co w końcu?
Paul Drabble.
Poznałam go w sieci. I zakochałam się w nim w sieci.
Ale on się we mnie nie zakochał. Ani w sieci, ani poza nią.
Twierdził, że jest z Kanady.
Udawał, że ma chore dziecko.
Przekonał mnie, żebym wysłała mu dużo pieniędzy.
Przykro mi.
Nie musiałam szukać faceta w sieci.
Ciągle ktoś mnie zaprasza na randki.
Wiele osób potwierdzi, że jestem dobra w łóżku.
- Jestem entuzjastyczna. - Nie musisz mówić, jeśli cię to krępuje.
Mnie nie krępuje. A ciebie?
Trochę.
Czasem wydaje mi się, że warto było.
Sześć miesięcy miłości i towarzystwa.
Sześć miesięcy takiego uczucia.
Warte swojej ceny, nie?
Możesz o tym napisać książkę.
- Dobra historia, nie? - Może.
Zakładam, że nie czytałeś nic mojego?
- Wiesz co? Czytałem urywki. - Urywki.
Wczoraj. Kiedy odlewałem się pod tym wielkim drzewem.
Znalazłem artykuł o Bijącym sercu.
Co?
Nie tak się nazywa? Bijące serce?
- Nie. - Tak było.
- Nie. - Tak napisali.
Nieprawda.
Niemożliwe, bo jeszcze tego nie opublikowałam.
- To dopiero rękopis. - Nie wiem, co powiedzieć.
Może miał piracką kopię.
Ja bym się cieszył. Ktoś musiał naprawdę chcieć to przeczytać.
To komplement.
- Co napisał? - Nie pamiętam.
Wiem, że kłamiesz. Co napisał?
Nie podobało mu się.
Zjechał ją?
Krytycy i tak się nie znają.
Spójrz na Stallone'a. Krytycy go nie cierpią.
A Rocky to najlepszy film na świecie.
Zjechali ją?
To tyle.
Dokąd idziesz?
To wygląda jak zabawa dla dzieci,
ale jeśli chodzi o zaufanie, bycie sobą,
odpuszczenie kontroli...
- wiele można się nauczyć od dzieci. - Racja.
- Teraz wy spróbujcie. - Dobra.
Gotowy?
Dawaj, Carmel.
Zrób to.
O mój Boże!
Złapałaś mnie!
Teraz Ben.
Mamo?
Mamo!
Kochanie!
- Mam cię. - Puść mnie.
- Zabieraj te łapy! - Proszę, kochanie.
Napoleonie, odsuń się.
Już w porządku.
W porządku.
Heather, co się dzieje?
Po prostu odsuń się.
Nie zrobię tego.
Ale wezmę cię za rękę.
Wiesz, co mówią o trzymaniu się za ręce?
To coś intymnego.
Czasem nawet bardziej niż miłość fizyczna. Wiesz czemu?
Pobudza intuicję. Pozwala poczuć drugą osobę.
Może to coś w zakończeniach nerwowych palców.
Może układ nerwowy w rękach, ale ludzie czują się nawzajem.
Znają się, nawet jeśli widzą się po raz pierwszy.
Co czujesz w moich rękach, Heather?
Kogoś, kto przeszedł przez to, co ty?
Kogoś kto stał tam, gdzie ty teraz?
Nigdy nie stałaś tam, gdzie ja.
- Myślisz, że by skoczyła? - Nie wiem.
Może nie dziś. Ale ma takie myśli.
Ta grupa jest wyjątkowo niestabilna.
A Lars jest...
Nie wiem, kim jest, ale na pewno nie gościem.
Ma jakiś plan, czuję to.
- Przeszukałaś jego pokój? - Cały.
Yao, zrób to ponownie.
Dobrze.
Przepraszam. Nie wiedziałam, że macie spotkanie.
Nie szkodzi. Proszę.
Wchodź.
W czym mogę pomóc?
Chyba muszę wyjechać.
Nie chcę się odnaleźć.
Nie jestem na to gotowa.
Też otarłam się o śmierć.
Mamy coś wspólnego, co?
Moje przeżycie nie było tak dramatyczne, ale...
Po pierwsze zakrztusiłam się winogronem.
Po drugie nie...
Nie zobaczyłam radosnej dziewczynki na rowerze.
Zobaczyłam prawdę.
Czyli?
- Ile masz czasu? - Usiądź.
Frances.
- Co? - Prawda jest taka, że jestem...
dwukrotnie rozwiedzioną kobietą w średnim wieku z menopauzą i problemami.
Stałam się żartem.
Miewałam już takie doły.
Radziłam sobie z nimi, pisząc.
Miałam tylko jedną sztuczkę i nawet to straciłam.
Jesteś samochodem.
- Aha... Samochodem? - Twój zbiornik paliwa jest pusty.
Kopcisz, krztusisz się, charczesz, nie możesz ruszyć z miejsca.
Ale za parę dni napełnisz zbiornik.
I przysięgam, że poczujesz się lepiej.
Spodziewałam się metafory.
Liczyłam na coś bardziej lirycznego.
Dobrze.
Spróbujmy tego.
Kintsugi.
- Miska? - Nie.
Japońska sztuka naprawy ceramiki.
Zepsute kawałki są lakierowane i pokrywane złotym proszkiem,
by stworzyć coś mocniejszego.
Piękniejszego.
Lepsze to niż stary samochód.
To będziesz ty.
Po prostu...
chyba tego nie chcę.
Tego potrzebujesz.
Potrzebuję porządnego hotelu i drinków.
Frances, daj mi jeszcze jeden dzień. Proszę. Jeszcze jeden dzień.
Jeśli jutro będziesz chciała wyjechać, to dobrze.
Uszanuję twój wybór. Ale daj mi dzień, dobrze?
Raczej nic się nie zmieni.
Co masz do stracenia? Tak daleko zaszłaś.
Dobrze.
Ale żadnych metafor. Nie zniosę więcej.
O rany!
Cześć, słonko.
Nie skoczyłaby.
Przestań próbować mnie chronić przed wszystkim.
Widziałam!
- Widziałam to! - Skarbie.
Wiesz tak jak ja, że twoja mama by nie...
I to o mnie się martwicie?
Nie rozumiecie, jacy jesteście popieprzeni?
I tylko próbujecie to przede mną ukryć.
I przed sobą nawzajem. I innymi.
Po kolei.
- O, hej. Co u Frances? - Jest zbolała.
Masz rację, Delilah. To wyjątkowo trudna grupa.
Ale genialna. Potrzebujemy ich.
Rozpocznijmy procedurę. Nową procedurę.
Przecież to dopiero drugi dzień.
Ale musimy zapewnić sobie dzień trzeci.
Nie możemy nikogo stracić.
Nie przeszli detoksu. Nie przetestowaliśmy tego.
Błagają na kolanach, by ich uratować.
Oboje to dostrzegacie.
Podjęłam decyzję. Jasne?
Zaczynajmy, kochani. Nie ma czasu do stracenia.
Ekscytujące.
Napisy: Kamil Borek