Anteriormente en Daisy Jones e The Six...
Daisy? Daisy?
Que carallo fas?
Non podo estar aquí.
Lisca de aquí!
Dáme rabia que foses o meu salvador.
Eu tamén pasei por iso, lembras?
Vamos, atrás.
Cres no destino?
Quero que esteamos ben.
Síntoo tanto.
Seguiremos adiante.
Non vou deixar a banda para criar un bebé.
Daisy.
Podo tocar esta?
Quero estar contigo.
Eu tamén quero.
Pero é a miña muller.
Non vou deixala.
Non é suficiente?
Próxima parada: Chicago, Illinois!
DAISY JONES E THE SIX
O 4 de outubro de 1977 Daisy Jones e The Six tocaron
no abarrotado Soldier Field en Chicago, Illinois.
Señoras e señores, Daisy Jones e The Six!
Sería a súa última actuación.
Arrepentiraste de min e arrepentireime de ti
Non me importa o que sintas e xa tiven dabondo
Se esa mañá me dixeses que ía ser o último...
GRAHAM DUNNE GUITARRISTA
non o crería.
Cun don natural, como me movo
Así que adiante, arrepíntete de min, pero eu vou gañarche, rapaz
EDDIE ROUNDTREE BAIXISTA
Arrepentiraste de min e arrepentireime de ti
Creo que é natural Estou aquí, no meu coche
Pasábao ben, meu. Eu...
WARREN ROJAS BATERÍA
Non quería velo.
Arrepíntete de min, pero eu vou gañarche, rapaz
Así que arrepíntete de min, pero eu tamén o vou facer
KAREN SIRKO TECLISTA
Así que arrepíntete de min, pero eu tamén o vou facer
DAISY JONES VOCALISTA E COMPOSITORA
Hai moito que non sabedes.
BILLY DUNNE VOCALISTA E COMPOSITOR
Boas noites, Chicago!
Estamos encantados de estar hoxe aquí.
10/10 "SUICIDIO ESTILO ROCK AND ROLL"
11:54
Mira, mami!
10 HORAS ANTES
- Mira! - Podes levala? Grazas.
Vai todo ben?
Non sei. Dimo ti.
Xa estamos.
Grazas.
Proba ás 16:00.
Vin a túa avoa, meu. Estaba pasándoo de medo, si?
Veña, anímate.
Proba de son ás 16:00. Ás 16:00.
E unha ginger ale? Din que é boa.
- Non, grazas. - A proba é ás 16:00.
Non ás 16:05 nin ás 16:15. Ás 16:00.
- Entendido? - Si, señor.
Que me dis? É hoxe o día no que non perdes a chave?
Quero que penses no aburrida que sería a túa vida sen min, Rod.
A proba de son é ás 15:00.
Xa sei o da "hora de Daisy"!
Eu mesma usei ese truco!
- Viñeches! - Non, viñeches ti.
Levo aquí de xira unha semana.
Grazas por aceptar.
Grazas por preguntar.
- Tes fame? - Si.
- Lisquemos de aquí. - Veña, vamos.
Será coma nos vellos tempos,
dúas mociñas cantando rock.
Haberá 50 000 persoas, Daisy!
Non será coma nos vellos tempos!
E que me contas de Attic Records?
Pois si...
Xa non vai pasar.
- Teddy dixo que era un bo contrato. - Rexeiteinos.
Tras todo o que me dixeches en Grecia?
Era xusto o que querías.
Si.
Pois si, pero...
Nunca entendín o fracaso do meu primeiro álbum.
Cría que podía ser o repertorio
ou se cadra facía demasiadas cousas...
buscando a miña voz.
Pero xa a coñecía.
Sempre a coñecín.
Só tiña medo de usala.
Deixei de ter medo en Nova York.
E a xente toleou.
Pero Attic non quería iso.
Dicían que si a case todo, pero...
dicían que non ó importante.
Á miña familia, ó meu corazón.
Simone Jackson rexeitando a Attic Records.
E fixéchelo por amor.
Parviña sentimental.
Así foi.
Estás ben?
Creo que non podo...
seguir así.
Con el.
Se che doe tanto...
pode que non.
Fun un anxo durante o verán
Xuro que non fixen nada malo
Só quero borrar as túas bágoas
Ven á casa
Cape Cod, Santa Fe
Unha casa nun barquiño de Marina del Rey
Estamos preto de estar lonxe
Ven á casa
12:55
- A que vén todo isto? - Vinvos esta mañá na cociña.
O xeito no que vos mirabades.
Cammy, isto xa está falado.
É o que quere ver a xente, sábelo.
- É só unha actuación. - Dime a verdade.
Somos dous adultos.
- Ambos fixemos cousas... - Non hai nada...
Que queres dicir con iso?
- Sabes o que significa. - Pois non. De que falas?
Hai canto que está a pasar?
Non pasa nada, hostia!
Moi ben, mira.
Biqueina.
Só unha vez. Hai séculos. E só durante un segundo.
Pero só foi iso. Xúroo.
- Non foi nada. - Dime que non a queres.
Dime que non a queres.
Nin podes dicilo, non?
Perdoade.
- Síntoo, eu... - Non, queda.
Eu xa marcho.
Ela... pensa que temos unha aventura.
Cre que estou namorado de ti.
Que respondiches?
Conteille a verdade, Daisy.
Que non pasou nada.
Nin pasará.
Merda.
Merda!
Como estades, Chicago?
Contaríavos como me sinto,
pero sempre acabo metendo o zoco.
Isto é "Sen palabras".
Ei.
Estás ben?
Pode que teñas que ir ó médico, non?
Para asegurarnos.
Graham.
Encargueime do tema.
Que dis?
Non hai palabras para a canción que vou cantar
Non, non hai palabras para a canción que vou cantar
Quedeime sen palabras, meu amor
Para decirche o que quero
Estou preto do colapso
Intentando facer o correcto
13:31
As aflicións devólvente ó teu sitio
O cuadro baléirache a mirada
Son o mesmo tipo de rapaza
Está contándoche a verdade.
Non hai nada entre nós.
Non dese xeito.
De que xeito, entón?
Non sei.
Ti es o seu primeiro amor. A nai da súa filla.
Entón, está comigo por obriga?
Non é o que digo.
É exactamente o que dis.
Que non está comigo porque me queira.
Só porque é Billy Dunne e é o correcto.
Sabes que te quere, Camila.
É teu!
Sempre será teu.
Elíxete sempre a ti, carallo.
Eu só...
Ti que?
Teño que vivir con iso.
Parecédesvos moito, sabíalo?
Credes ser almas perdidas
vagando pola escuridade, pero...
sodes tal para cal.
Hostia!
Merda.
Que carallo pasou aquí, meu?
Que queres, Eddie?
Quería contarcho cara a cara, coma un home.
Deixo a banda.
En serio, tío. Paso desta merda.
Que merda?
Nin o sabes, non?
O duro que é para min.
Desde o principio, cando eramos os Dunne Brothers.
Warren e mais eu non existiamos.
Pero sei xogar en equipo, tío.
Ata che deixei tocar a guitarra, cona!
Non quería tocar o baixo, pero precisabamos un.
Así que toquei o baixo. Para que?
Para descubrir que regravaches as miñas partes?
Cres que non me dei conta?
Pero esa cabronada en Pittsburgh foi o remate.
Teño un intre de protagonismo,
e vas ti e róubasmo.
Nun concerto na casa.
A miña avoa estaba alí,
fillo de puta.
Cando remate a xira,
xa está, marcho.
Sabes que penso?
Que che gusta estar na sombra.
Creo que o necesitas.
Porque se non, Eddie, tes que estar á altura.
E non o estás.
Non es o bastante bo.
Ai, se soubeses!
Que é o que non sei?
Usa a túa imaxinación.
Vou matarte, hostia!
É culpa túa, tío!
Fixéchelo ti!
Dá a volta e mirame ós ollos
Dá a volta e dimo á cara
14:44
MARGARET "DAISY" JONES
Diga?
Ola?
Ola, mamá.
Margaret?
Es ti de verdade?
Son eu, de verdade.
Que ben que chames.
Recibiches a miña carta coas fotos?
Os luns en Malibú.
Aínda non sei como facías para ir a xogo comigo todas as semanas.
Sempre de vermello, a xogo co pelo.
Por que mas enviaches?
Quería escoitar a túa voz.
Boteite de menos.
E aí estás,
na tele e nas revistas,
inventando historias, dicindo que es orfa?
Non es orfa, egoísta de merda.
Son a túa nai.
E se me recoñeces?
Sabes?
Mamá, ás veces penso que...
hai un millón de estaños por aí
que me queren máis ca ti.
Pode ser, pero non te coñecen moito.
Adeus, miña nai.
A próxima vez que queiras escoitarme, pon a puta radio.
Se vas decepcionarme, faino con xentileza
Se vas decepcionarme
Se vas decepcionarme, faino con xentileza
Se vas decepcionarme
Non marches e digas que me queres mentres me abandonas
Se vas marchar
Se vas decepcionarme, faino con xentileza
Se vas decepcionarme
15:30
- Ía contarcho. - Non estabas segura.
Dixen que non o quería.
Nin agora...
nin nunca.
Pero non querías escoitar.
Probando. Un, dous, tres. Probando, probando.
Dádeme outros 15.
Puiden acompañarte.
Collerte da man.
En serio, Graham?
Cres que iso axudaría, con ese ollar teu?
Que faría as cousas máis fáciles?
As relacións non son fáciles, Karen.
Pero deben ser sinceras.
Vas quedar soa para sempre.
Sábelo, non?
O meu último golpe de sorte
Foi cando escoitei repenicar as campás da igrexa
Poderías ser tan divertido como un arma rota
Outro disparo no momento e lugar equivocados
É máis divertido perdelo
Que estar con el
É máis divertido bicalo
Que estar con el
É máis divertido perdelo
Que estar con el
Será máis divertido perderte
Que estar contigo
Será máis divertido bicarte
Que estar contigo
Será máis divertido perderte
Que estar contigo
Será máis divertido perderte
16:13
Pódolle deixar unha mensaxe para cando volva?
Si, cuarto 909. Grazas.
Acabo de entrar, hostia puta!
Merda.
Ei, Cammy... Escoita, son eu.
Non sei onde estás, e sei que estás enfadada. Eu...
Se aínda queres que isto funcione,
por favor...
ven ó concerto hoxe.
Por favor.
Quérote.
Preciso as miñas mozas.
Estudio A.
Teddy Price, por favor.
Ocupado. Quere deixar unha mensaxe?
Non, é igual.
Es ti, Billy?
- Si. Ola, Deb. - Ai, Deus! Vou buscalo.
Non, é...
O meu mociño, Billy Dunne!
Ei, Teddy. Ola.
Que pasa, fillo? Non tes agora un concerto?
Si, pero...
- Billy? - Estou ben, tío.
Só quería escoitar a túa voz.
Asegurarme de que tomabas as pastillas.
Non te preocupes por min.
Ben.
Iso está moi ben.
É o motivo real da chamada?
Billy?
Quérote, Teddy.
- Veña, apura, cabrón. Vamos. - Billy?
Vamos...
Billy Dunne?
Teño entradas para o concerto.
Invítote a algo!
É o mínimo.
Ei, camareiro, uns whiskys para min e Billy Dunne.
Caramba, tío!
Dáste conta de quen é, non?
Veña, Billy.
Ei, Daisy, onde carallo...?
Alguén ten unha idea de onde están?
Ninguén?
Meu Deus!
Non é propio de Billy perder a proba.
Vaia olliño traes.
Eddie.
Que lle dixeches, tío?
Nada. Só...
algunhas cousas que debía dicir.
Eddie, vou dicirche algo, si?
Promete que non me odiarás.
Que carallo che pasa?
E que se Billy é un cabrón?
E que se non es o protagonista?
Estás na banda máis grande do mundo.
Viaxas en avións privados, dormes nunha cama de billetes,
tocamos cancións que escoitan millóns de persoas,
e encántanlles!
Encántanlles, Eddie!
Non é suficiente?
- Warren... - Falo en serio, tío.
Esta merda non adoita pasar.
A ninguén!
Somos os cabróns con máis sorte do mundo.
Co debido respecto, Warren,
eu busco algo máis na vida ca ti.
Pois moi ben, tío.
Sigue buscando, Eddie.
Onde vas?
Eu? Non sei.
Fumar un porro.
Ou tomar champaña da cara.
Sabes que?
Pode que chame a miña moza, a estrela de cine.
Ata a noite, meu.
Non sei onde estás, e sei que estás enfadada. Eu...
Se aínda queres que isto funcione...
por favor...
ven ó concerto hoxe.
Por favor.
Quérote.
Preciso as miñas mozas.
Tedes moita sorte, Chicago.
Señoras e señores, dádelle a benvida ó escenario
a miña irmá e mellor amiga,
Simone Jackson.
Pregunta seria, tío.
Estás ben?
Nunca estiven ben, Rod.
Podería ter xurado que este era o camiño
Dime outra vez Por qué quedamos aquí?
Nesta estrada tan, tan solitaria
Nunca o adiviñarás Nunca o saberei
Pero estamos no mesmo bando e vai ser
Unha estrada tan, tan solitaria
Se te sigo ata o río
Afogo a miña tristeza no mar
Quedarás comigo para sempre?
Peseguirasme nos meus soños?
Se escondo todo no río
E deixo que o ritmo se apodere de min
Lembraraste disto e nunca
Te rendirás comigo
20:33
Ei.
Intentas matarme, non?
E Camila? Está aquí?
Non, aquí tampouco está.
- Tes que velo. - Si, totalmente.
- Planeaba volver despois. - Será unha experiencia.
- Daisy... - Por fin. A xente xa chegou.
Pareces asustado, Rod.
E fas ben.
Moi ben.
Agora en serio.
Que?
Gústache a maquillaxe?
Volviches a beber.
Temos que marchar axiña.
Pero debemos facer os recoñecementos.
Preciso a vosa axuda.
Estades comigo?
Na batería, un home que conta os tempos coma un Rolex,
que corta os grooves coma un coitelo,
o señor Warren Rojas!
Señoras e señores...
a teclista máis elegante e con máis clase,
a señorita Karen Sirko!
Agora, o mellor home que poidades coñecer.
Ás veces esquezo a sorte que teño de telo coma irmán.
Graham Dunne, xentiña!
No baixo,
Eddie Roundtree!
Ei, esperade. Intentémolo de novo, si?
O dono dos vibrantes hammers,
o home que lle pon ritmo ó baixo,
o dono do flow, o asasino de cordas,
Eddie Demetrius Roundtree!
Quérote, irmán.
Vai tomar polo cu.
Estás fóra.
E, finalmente...
Preciso dicilo?
Eu quero que o digas.
Daisy Jones!
Billy Dunne!
Atopáchesme nas lapas
Na luz do cambio
Amor, todo iso xa pasou
Ti es o meu sol da mañá
Aurora, ti es a única
Ti es o meu sol da mañá
Cando estaba lonxe
Apareciches nun soño delirante
As miñas tolerías desaparecen
Ti es o meu sol da mañá
Aurora
Ti es o meu sol da mañá
Creo que quero que dure para sempre
Creo que quero que dure
Aurora, estou aquí
Non vou volver a desaparecer
Podes chegar pronto?
Es o meu sol da mañá
Aurora, ti es a única
Es o meu sol da mañá
Aurora, ti es única
Billy.
Que fas?
Deixoume.
Que?
Deixoume.
- Billy. - Que?
Quérote, si?
E se queres ir coa maleta ás costas
durante os próximos 20 anos, perfecto.
- Eu tamén. - Ti non.
Si.
Con nenos ou sen nenos. Dáme igual.
Quérote.
Só tes que dicir que sentes o mesmo.
Síntoo, Graham.
Que fas, Billy?
Ei.
- Este non es ti. - Si que son.
Daisy, non temos que pelexar máis.
Ti e mais eu estamos rotos.
Esteamos rotos xuntos.
- Esteamos rotos xuntos. - Eu...
- Esteamos rotos. - Para.
- Esteamos xuntos. - Para!
Non quero estar rota.
"Míranos agora! Míranos agora!"
Estades namorados?
Eu si o estiven.
Como doe, non?
Pero non ten por que.
O amor non ten que ser coma un estalo, con bágoas e...
sangue.
O amor tamén pode ser paz.
E pode ser fermoso.
Se tedes a sorte de atopar a alguén que vos comprenda,
aínda cando non o merezades,
saberedes onde está a luz.
O meu desexo para vós
é que alguén vos axude a ver a luz.
Unha canción de amor.
Meu ben, meu ben
Sabes quen es?
Está fóra do noso alcance?
Dime, dime
Como chegamos tan lonxe
Desfixémonos hai moito tempo?
Hai demasiado que non queremos saber?
Gustaríame que fose fácil, pero non o é
Marcha.
Podemos transformar en malo algo bo
Ó hotel Beaumont.
Como chegamos aquí?
Como saímos?
Adoitabamos ser algo máis
Pero, amor, mira como estamos agora
Amor, mira como estamos agora
Como chegamos aquí?
Como saímos?
O que facemos non funciona
Como chegamos aquí?
Camila! Espera.
Adoitabamos ser algo máis
Amor, míranos agora
O que facemos non funciona
Por que non o admites?
Amor, míranos agora
Podemos transformar en malo algo bo
Que carallo pasou?
Por que marchou?
Que carallo vos pasa a todos hoxe?
Que pode darte ela que eu non poida?
Como vai quererte mellor do que te quero eu?
Non me quere mellor.
Entón, que?
Que pasa?
Ela enténdeme.
Por completo.
E eu non?
A ti non te deixo.
Non podo.
Se imaxinas cantas veces no día imaxino a miña vida en lapas,
as nosas vidas...
Quérote desde que tiña 18 anos.
Non cres que te vexo por completo?
Ningún de nós é perfecto.
Nunca quixen a vida perfecta.
Quería a miña vida.
O meu marido.
Mami!
Lémbrome desa noite.
Levaba un vestido azul cuns pendentes que lle deches.
Estabades chorando.
Os dous. Era a primeira vez que te vía chorar.
Eras tan pequena.
Espera... Como é que te lembras?
Lémbrome de máis do que pensas, papá.
Miña rula.
Esforzareime.
Prométoo.
Está en Minnesota. Ninguén o ten que saber.
Teddy vai chamar e arranxalo.
Grazas.
Xa deixaches unha familia.
Podes con isto.
Seino.
Pero quería tanto esta...
Xa.
Á mañá seguinte, agardando o bus...
Lembro pensar que todo sairía ben.
Pasamos por un inferno,
pero xa estabamos no outro lado.
Non sabía como contarlles que Daisy o deixaba.
Entón, vin a Eddie.
O irónico é que...
os elixidos nunca saben que o son.
Quería ser unha estrela,
viaxar polo mundo e tocar.
E iso fixen.
É o que sigo facendo.
Volvín á casa.
A Hazelwood.
Namorei, formei unha familia.
Agora teño muller e fillos.
Son o meu mundo.
E agradézollo a Karen.
Seguramente seguiría perseguíndoa de non ser
tan terriblemente sincera.
Díxenlle o que precisaba escoitar.
Pero non fun sincera.
Formei a miña banda.
Non eramos malos, pero...
Sigo dando concertos.
Vaime ben. Vaime...
moi ben.
Son un batería sen contrato.
Gravei algúns álbums de clásicos.
Casei con Lisa no 82.
Aínda non creo que aceptase.
- Un, dous... tres! - Listas?
Ninguén me pide que lle firme as tetas, pero... non pasa nada.
Agarda, minto.
Lisa pídeo, só para ser amable.
Bernie e mais eu abrimos un club.
É noso.
Tocamos de todo o que se poida bailar.
Ás veces eu tamén saio cantar.
Aínda tolean comigo.
Deixei o negocio dunha vez por todas.
Rompéronme o corazón.
Máis ca calquera outra banda. Eu...
non podía soportar outra así.
Se che rompen o corazón moitas veces, xa non namoras.
Aínda que ás veces si.
Pero esa é outra historia.
Teddy morreu no 83.
Atopárono deitado sobre unha mesa de mesturas tras un evento.
Morreu facendo o que amaba, como dixo que faría.
Teddy, como queres que te lembre o mundo?
O mundo? Veña, Merv.
O mundo non me lembrará.
Pero lembrará a música.
E...
con iso teño dabondo.
Todo o que teño e todo o que fixen,
a miña música,
a miña sobriedade,
DAISY JONES TODO VENDIDO!
a miña filla...
ocorreu porque marchei esa noite.
Namoraches desde entón?
Moitas veces.
Estou segura de que liches algo.
Con Billy foi diferente.
Todo o que movía a Daisy, movíame a min tamén.
Todo o que me gustaba do mundo, a el tamén.
Loitaba contra todo o que loitaba eu.
Eramos dúas metades,
dun xeito que case nunca ocorre.
Pero, á vez, eramos un desastre.
Dous desastres naturais que precisaban sandar.
Non creo que désemos feito.
Sei que non.
Polo menos, non entón.
Xa o sabes, Jules.
Sabes...
Por favor, papá.
Moi ben.
Saín da rehabilitación,
comecei a ir a terapia,
asistín a un programa,
reflexionei por primeira vez na vida.
Non foi doado.
Levoume moitos anos, pero axudoume.
E recuperei a túa nai.
Ademais, eu...
conseguín arranxar erros.
Non volvín perder actuacións da escola ou partidos.
Vin como te convertías nunha muller espectacular.
Entón, a túa nai enfermou.
Eu...
Síntoo.
Ela foi a razón pola que me unín
e pola que quedei.
Sabes que quería ir.
Ó funeral.
Non sabía se...
Viu un futuro para min que eu mesma non podía ver.
E tiña razón.
Non podo.
Era o amor da miña vida.
Agora podo dicilo de verdade.
Dáme os platinos que queiras,
o éxito, a fama... Todo.
E devolveríao todo por un minuto máis con ela.
O máis tolo é que todo o mundo lembra os The Six.
Cando Aurora se lanzou en CD,
vendemos como... dous millóns? Tres millóns?
Soou no coche o outro día.
Nunha emisora de rock clásico.
Pensei que era moi tolo.
É curioso pensar que fixeches algo, non?
Deixei a miña pegada.
Volverías a facelo?
O que, ruliña?
Xa sabes.
Non sei que lle parecería á túa nai.
Eu si.
Aquí, Jules?
Estou ridícula.
Estás preciosa.
Sempre estás preciosa, mamá.
Un segundo.
Con quen máis falaches?
Con quen queira facelo.
Os rapaces, o tío Graham, Rod...
Vas falar con Daisy?
Pode que si.
Gustaríame.
Dille que...
que me alegro por ela.
Conseguiu unha vida preciosa e...
sempre fun moi fan dela.
Direillo, mamá.
E sabes que máis?
Dille ó teu pai que a chame.
Que?
Non, só estou...
sorprendida.
Non deberías.
Tivemos un matrimonio fermoso,
o teu pai e mais eu.
Escollémonos.
Pero na vida nada é tan fácil como nos gustaría.
Así que un día, cando estea listo...
dille ó teu pai que chame a Daisy.
E dille a Daisy que conteste.
Como mínimo,
eses dous débenme unha canción.
Subtítulos: Natalia L. Prieto
Supervisora creativa: Estefanía Prol Lusquiños