NETFLIX PRESENTA
2011 AFORAS DE DAMASCO (SIRIA)
- Perdiches! - Trampulleira!
Non!
Por certo, non é unha cea. É a túa festa de aniversario.
- Ódiote. - Non lles estragues a sorpresa.
Sorpresa!
Non estás sorprendida!
Dáme que xa o sabías, condenada.
Claro que non. Como ía sabelo?
Parabéns, meu ben.
Grazas, mamá.
Vaite mudar ao cuarto, anda.
Veña, todos a comer. Servídevos.
A revolución siria está a comezar.
A xente botouse ás rúas,
esixindo en Damasco o derrocamento do presidente Bashar al-Assad.
Xuntos, sunnitas e alauitas…
Sarah, que fas? Ven bailar connosco!
- Agora vou. - Que estás vendo?
Un grupo de mulleres sirias berran…
Vou chea de dicirche que non vexas iso.
É a realidade, mamá.
O mesmo que en Tunisia, Exipto e Libia.
Xa che dixen que iso non vai ocorrer aquí.
O anoxo medra…
Veña, rula.
- É unha festa aburrida. Paso. - Veña, faino pola túa irmá.
Veña, tío!
Dicide "pataca".
Pataca!
Doulle grazas a Deus por beicerme con tres fillas fortes,
máis fortes ca cen fillos.
Pero non esquezamos a sorte que teñen de que eu sexa o seu pai
e adestrador.
Aí vai!
Fai dúas semanas, nos clasificatorios para o Campionato Nacional,
Yusra bateu a súa marca persoal nos 100 metros bolboreta.
Parabéns, Yusra.
Sarah tamén gañou a eliminatoria.
Si, Sarah é testuda e unha líder coma min.
Pero Yusra ten disciplina, forza e perseveranza.
É unha máquina.
- E eu? - Ti, Shahed, meu olliño dereito,
es a miña guerreira.
Amigos, vou ser o primeiro pai da historia
cuxas tres fillas naden nas olimpíadas.
- Oe, ese non é teu curmán? - Nizar.
Nizar!
- Que tal? - Ben.
Dedícanos unha.
- Que? - Unha canción.
- A cambio de que? - Convídote a algo.
Vai para vós.
Veña, Sarah. Esnaquízao!
A ver, logo.
Oe, iso é trampa.
Non, iso non se pode facer!
É tarde. Hai que ir indo.
Por que?
Toca piscina ás seis da mañá.
Que sentido lle ves a seguir adestrando?
- Ir ás olimpíadas. - As olimpíadas?
Representar a quen?
Xa non temos país.
Siria xa non existe. Ou non o ves?
Aínda é cedo.
Que?
- Que? - Morreu Razan Haddad.
Nun bombardeo.
Pono en Facebook.
Mi madriña…
Se a vin hai nada.
Ves? Outra razón para irmos para a casa.
Outra razón para seguir de troula.
Sarah, ten tino. Métete no coche.
Non hai quen te ature! Hala, axúdame, recoiro!
Razan Haddad! Non te esqueceremos!
Abur!
Ola, feitiñas.
Que tal, mozas?
Pasade tomar algo. Ou non vos gusto?
Parecémosvos pouca cousa?
Aborrezo este barrio.
De onde vides?
Non é algo tarde xa?
Sarah, non fagas ruído.
Dáme as chaves.
Espertarás a baba e a mamá.
Lulu.
Que tal, ruliña?
Non teñas medo.
Que durmas ben.
Vós sabedes a hora que é?
Sabedes que faría voso pai se se decatase?
Perdón.
Sabes o de Razan Haddad?
Sei, si.
Que Deus a teña na gloria e lle dea forzas a súa nai.
Yalla, rula. Déitate, que mañá adestras cedo.
Que tempo fixen?
Estás cansa.
Que tempo fixen, baba?
Chámame adestrador. Vémonos na casa.
Michael Phelps nos 100 m bolboreta,
a pola sétima medalla de ouro destes Xogos. Na estaxe cinco.
Ves? Propúlsase cos brazos, non coa patada.
Sabías que foi a Sidney con 15 anos?
Achégase Phelps!
Foi o nadador estadounidense máis novo en ir aos Xogos.
Faino de novo! Unha nova marca olímpica.
Se non soñas con ir ás olimpíadas, non es un atleta de verdade.
Ti non nos vas representar nos Nacionais desta volta.
Yusra e Arwa fixeron mellores tempos ca ti.
A Michael Phelps non lle pode ir mellor en Beijing.
- Hala marchou para Hannover, en Alemaña. - O que?
- Marchou soa, sen a familia. - Como non nolo contou?
Vai solicitar o do reagrupamento familiar.
Se es menor, tes que pedir que leven a túa familia.
Estráñame que non nolo dixera.
Que porca es.
Vouna subir!
Mellor non a subo, que perdo seguidores.
Os carnés.
Omar?
De Duma? E que fai aquí?
Que che fai graza?
Dende cando é ilegal rir?
A ver o carné.
Mire, non se ría de vostedes.
Ti cala.
Non lle faltei ó respecto.
Cala un pouco, queres?
Ergue os brazos.
- Tocas así a túas irmás? - Non es miña irmá.
É túa irmá?
Érguete.
Yalla.
Ergue os brazos.
Francotirador!
Estade atentos!
Arriba!
Que o bus leva xente!
OS VOSOS AVIÓNS NON PODEN BOMBARDEAR OS NOSOS SOÑOS
Como van viaxar as miñas fillas soas por Europa?
E logo non dicías que eramos moi fortes?
Razan Haddad é a terceira amiga que me morre este mes.
Case nos matan unha chea de veces.
Yusra ten que ir para Alemaña xa, antes de facer os 18 anos.
O problema é que é moi perigoso, rula.
Se puiderades ir en avión…
Coma se os países europeos concederan visados aos sirios.
Mamá, é moi doado. Chegamos a Alemaña, solicitamos o reagrupamento familiar
e lévanvos a vós en avión. Está tirado.
Que deixe que arrisquedes a vida
atravesando Europa para que nós vaiamos en avión?
Faino todo o mundo. Hala fíxoo. Disque é moi doado…
Ven aquí, meu ben.
- Non hai luz en toda a rúa. - Teño medo.
Non teñas medo, ruliña.
A ver se dura a batería do coche.
Xa está. Comede.
Oxalá puideramos volver a Daraya.
- Daraya segue sendo perigoso. - Todo Siria é perigoso.
E cruzar Europa a pé con túa irmá non o é?
Si, pero só ata que cheguemos.
Iso se chegades.
E se chegades, que seredes?
Refuxiadas?
Adeus á natación profesional.
É o mellor xeito.
Ela sempre sabe que é o mellor.
Non ides ir!
E acabouse.
Se eu tivese 17 anos, deixaríasme ir soa.
Pero a Yusra non lle pode pasar nada.
Baba, o que dixo Sarah…
Non lle fagas caso.
Concéntrate.
Na auga só estás ti. É a túa loita.
Queres gañar, non ser agradable.
Tes un obxectivo que acadar.
Céntrate nas cousas sobre as que tes control.
O comezo.
A hidrodinámica.
O impulso na parede. A respiración.
Céntrate na túa estaxe e na túa carreira.
Nos vosos postos.
Yusra!
Dous falecidos no campo de fútbol.
Baba.
Nizar marcha para Alemaña.
Nizar?
Virá con nós e protexeranos.
Non vale para axudarvos a cruzar a rúa, moito menos Europa.
Ezzat, Nizar é seu curmán.
- Non as vai abandonar. - Ti de que lado estás?
Eu de ningún.
Isto non vai de nós, son as vidas das nosas fillas.
Aquí xa non teñen futuro.
Non é como ir de campamento. Que clase de nai es?
Baba, ben ves o que pasa. Isto vai de mal en peor.
Como vou ir ás olimpíadas se non podo nadar?
Xúrocho, cando chegue a Europa, seguirei adestrando.
Están marchando todos os nadadores.
Ves? Quero ir. Quero seguir adestrando.
- Teño que ir contigo. - E deixar soas a mamá e a Shahed?
Que vai ser de min se lle pasa algo?
Non lle pasará nada. Nizar e eu estaremos con ela.
Prométocho.
Grazas, baba.
Non me deixes quedar de mentireira.
Que non vou ir con vós.
Vale? Alá vai frío, e a min non che me gusta nada o frío.
E non sei alemán. Eu sei inglés. Romy coñece un patrocinador de Canadá.
Vaime axudar cos papeis para ir a Toronto.
Esas historias nunca saen ben.
En Canadá vai máis frío ca en Alemaña. Ti mesmo!
Iso é certo?
Eu que sei.
Canadá é máis frío que Alemaña?
- Home! - Non penses en Alemaña, pensa en Berlín.
A capital mundial dos DJ, festas todas as fins de semana,
bares alternativos.
Berghain.
- Coñeces Berghain? - Pois claro.
DJ Niz precisa gañar visibilidade en Europa.
Coñecerate máis xente.
Vas deixar que as túas curmás favoritas vaian a Europa sen ti?
Se non sodes as miñas curmás favoritas. Teño curmáns que ata me tratan ben.
Pois nada, imos sen ti.
Viaxades a Istambul con visados de turista.
Se vos preguntan, sodes turistas que ides de vacacións a Turquía.
Buscades un traficante e cruzades a Bulgaria.
É unha ruta máis cara cá do mar, pero moito máis segura.
- Dez mil euros. Gárdaos. - De onde os sacaches?
Emprestáronmos.
Son moitos cartos, baba. Quedade con algo para vós.
Pedirei máis se é preciso.
Se vos paran, fala ti.
Claro. Descoida, tío.
Isto é teu.
Cóntalle á xente que representabas o teu país.
Ten que valer para algo.
Ti tamén, Sarah.
Déixasme as túas Converse?
Non, quédanche grandes e vounas levar comigo.
E o teu verniz de uñas?
Non, que mo estragas.
Podo ir con vós?
E quen coida de Lulu?
Mira o que che fixen.
Fixéchelo ti?
É para axudarvos a chegar a Alemaña.
Pequecha.
Vouno levar comigo.
Imos meter a Lulu na gaiola, que che vai cagar na cama.
Lulu.
- Axúdanos. - Que facedes?
Como voa Lulu!
Cando nacestes,
quixen darvos o que eu non tivera.
A liberdade para escoller o que queredes facer.
Ao pechar os ollos e imaxinar o voso futuro…
Aí está.
…non vos imaxinaba vestidas de noiva como as outras nais.
Perdoade, chego tarde.
Que foi?
Esquecín o pasaporte.
Habibi…
Víavos graduándovos nas mellores universidades…
Tranquilo. Son coma irmás para min. Protexereinas coa miña vida.
Ven aquí.
Tendo éxito e desfrutando a vida.
Iso era todo o que quería.
E así será, mamá.
Iso espero.
Miña nena.
- Coidarei dela. Tranquila. - Cóidate ti tamén.
Chamade en canto cheguedes, si?
Sabes que te quero, non si?
Sei.
De verdade?
Non marchedes. Por favor, non marchedes.
En nada vémonos en Alemaña.
Prometido. Moi pronto.
- Pasaportes. A onde viaxan? - Istambul.
Portátil, móbil…
Boa viaxe.
Portátil, móbil.
Que Deus vos garde.
Pasaxeiros con destino a Istambul chegados no voo 221 procedente de Beirut,
diríxanse á porta de embarque.
Benvidos a bordo deste voo con destino a Istambul.
Lembrámoslles
que os chalecos salvavidas pertencen á liña aérea.
Intentar subtraelos considerarase
furto e será sancionado.
E tamén queremos lembrarlles
que agora son un fato de refuxiados sen fogar.
Non somos refuxiados.
Temos fogar.
Queremos un cuarto.
Vaia, xa vexo.
Con que estas imos ter.
Si. Yusra e mais eu nas camas, e ti no chan, preto da porta,
para que nos protexas.
Vaite afacendo.
Bárbaro.
Vin no Facebook que os sirios se reúnen nunha praza. Deberiamos ir.
Vaste encargar ti de amañar todo?
Foi no que quedaches con baba.
- Iso mesmo. - O que ti digas.
- Gárdalo aí? - Si, onde non remexe ninguén.
- Disque remexen abondo. - Quen che dixo iso?
- Yalla! - Si?
Non manques a miña irmá!
A cama é miña!
- É miña. - Aquí caio.
Agora é miña!
Abonda. Que?
Tócache o chan.
Quérovos, rapaces.
Buscamos alguén que nos cruce.
Coñeces alguén de fiar?
Hai que cruzar a ponte.
Xa fomos por aí.
Hai máis de dous millóns de sirios en Turquía e non atopamos ningún.
- Seguimos no lado europeo. - E a onde imos?
Non era esta ponte.
Cambio de plan. Imos seguir a aqueles.
- Que? - Imos compartir o liderado. Yalla.
Cando fun eu o líder, se se pode saber?
Ves? Tiñamos que ter mandado nós dende o principio.
Venden tarxetas SIM.
- Enténdeme? - Máis ou menos.
Tarxetas SIM para Europa?
Pero por que os visten así?
Non dan vendido os traxes e póñenlles os chalecos por riba.
- Canto é? - Dous mil dólares cada un.
- Dou mil? - Si.
Di que podemos ir nun bote a Lesbos.
Lévannos en bus ata a costa. Dous mil dólares por cabeza.
A metade agora e o resto ó chegar.
Baba dixo que nada de botes.
Disque as lanchas chegan sen problema.
Sabes canto tardaremos indo por Bulgaria?
Non sei. Paréceme a mellor opción.
Unhas horas en bote e estamos en Grecia. En Europa.
É incrible que queira ir nun bote o único Mardini que non sabe nadar.
- Si que sei nadar. - Eu digo que vaiamos con el.
Nada de móbiles, GPS, abrir cortinas, comer nin ir ao baño.
- Non podemos ir ao baño en dez horas? - Acouga.
Yalla.
Amigo, cartiños, dólares, massari…
Dólares, euros. Si?
Un?
- Dous. - Ti?
- Miña irmá e eu. - Veña.
Mil?
Ben.
Son as miñas fillas.
Euros, massari, dólares.
Yalla.
Ide cara abaixo. Vou polo bote.
Baixade.
Baixamos por aquí?
- Estás ben? - Si.
Ola!
Enténdesme?
Si.
É meniño ou meniña?
É nena.
Que feitiña es!
Ola!
Son Emad. Encantado.
Eu son Yusra.
Eu son Sarah, súa irmá. Vimos de Siria.
- Sodes sirias? - Si.
- Ola, son Nizar Mardini. - Ola.
- Como te chamas? - Ninar.
- De onde es? - De Afganistán. De Cabul.
Pero este tipo vén dende a mesma Somalia.
Lévame seguindo dende Irán.
Es ti quen me segue a min. Gústalle como cociño.
Era cociñeiro no meu país.
- Chámome Bilal. - Ola.
Botareino en falta en Berlín.
Nós tamén imos a Alemaña. A Hannover, temos unha amiga alí.
De onde es ti?
Veño do Sudán coa miña muller, Onnab. Queremos chegar a Suecia.
Ola, encantado.
E ti? De onde es?
Son de Eritrea.
E como te chamas?
Shada.
Imos ao Reino Unido.
Encantada.
Onde se meteu o tipo?
Espero que volva.
Non collas. Vanse preocupar se saben a que andamos.
- Pois voulles escribir. - Non. Que lles vas dicir?
Vin unha estrela fugaz.
É un anxo guindando o cigarro
para que Alá non o pille fumando.
Por que tes a manía de estragalo todo?
Grazas.
Arsenal.
- Estás ben? - Si.
Seguro?
Si, foi onte, pero estou ben. Non pasa nada.
A ver.
Dóeche, non? Un momento. Vai haber que amputar.
- Así. - Non!
Non ten graza!
Entón por que ris?
Baixamos.
Yalla.
Vamos.
Yalla.
- Escoitade. É o momento de marchar, vale? - Agora?
Si. Non hai gardacostas.
Tranquilos.
Veña. Un vulto por persoa.
Un vulto por persoa.
Entendido?
- Pódela coller? - Cóllocha?
Toma a mochila.
Non, a ver.
Pero mira como vai. É imposible. É moita xente.
Nós non imos.
Sarah, veña.
Gastamos os nosos aforros.
Que non.
Tranquilos. Non hai problema.
Somos demasiados. Fai falla outra lancha.
Non cabemos.
- Sube! - Non cabe máis xente.
A ver. Non berres, que vén a policía.
- Esperade por todos. - Vamos!
- Fai falla outro bote. - Somos moitos.
Vale, mirade.
Esquerda, dereita.
Isto, adiante e atrás. Entendido? Amodo.
Non rápido. Amodo, de acordo?
Amigo, isto non vai.
Por que non acende?
Que pagamos 2000 dólares, meu.
Isto non arrinca.
- Hai que baixar. - Baixade.
Esperade. El non vén con nós?
Sarah, e se non saben nadar?
Sabedes nadar?
Quen sabe nadar?
Vale, os que erguestes a man, escollede alguén dos que non.
É a vosa obriga axudalos. É a vosa responsabilidade.
Se erguestes a man, axudade os que non a ergueron.
Shada.
Tranquila.
As dúas?
Si.
Nizar.
Estamos xuntos nisto. Temos que nos axudar.
Estamos xuntos nisto. Temos que axudarnos uns aos outros.
Deus é bo.
Tede fe en Deus.
O bote non está ben. Dígovos que lle pasa algo.
Meu Deus, imos afundir.
Está furado.
É polas ondas. Tranquilos.
Está anegado.
Que non vai afundir.
Non vai afundir.
Non pasa nada, vale? Tranquilos.
Baba…
Non teñas medo, fillo.
Por que parou o motor?
- Por que parou o motor? - Calmádevos.
Tranquiliños todos, vale?
Calmádevos.
Acougade. Non pasa nada.
Dálle.
Emad.
Outra vez.
Vai.
Quedariamos sen combustible?
Iso é combustible. Ben.
Non vai pasar nada, acougade.
- Bilal. - Vale.
Terma.
Teño que pasar.
Senta. Hai que equilibrar a lancha.
Coidado cos nenos! Os nenos!
Escoitádeme. A ver.
Estudei Enxeñaría Mecánica, vale?
Fixen Enxeñaría Mecánica. Vou ver se amaño o motor.
Acougade.
- Sabes facelo? - Sabe amañalo?
Non sei, vouno intentar. Estou en primeiro, vale?
Deus é misericordioso.
Este?
Volve poñelo no sitio.
Tira!
Ten demasiado peso.
Todo o que non precisemos, ao mar. Tirade o que non faga falla.
Tirade con todo!
Hai demasiado peso!
- Seguide achicando. - Veña!
Hai que sacar a auga.
Axiña!
Achicade!
Estamos a facer sempre o mesmo.
Ei, teño cobertura. Estou chamando os gardacostas.
Ola?
Axuda. Precisamos axuda urxente.
Estamos nun bote entre Ayvalik, Turquía e Lesbos.
Parounos o motor.
Pero estamos en augas gregas!
- A ver. Poden dar a volta? - Non podemos. Estamos afundindo.
Non o entende. Hai nenos. Hai mulleres. Imos morrer.
Por favor, enténdanos. Imos morrer. Por favor. Ola?
Seica non é cousa deles.
Achicade a auga!
Abdo. Empréstame a navalla.
Senta! Vas desequilibrar a lancha!
Sarah, que fas?
Axúdame coa corda.
Sarah!
Sarah, senta.
Sarah! Que fas?
Hai que alixeirar o bote.
Por favor!
Sarah.
- Ti sigue achicando. - Vale.
Sarah!
Non! Yusra, non! Vas morrer. Por Deus, non o fagas!
Por favor! Non a vou deixar na auga. Sóltame!
Non, Nizar. Non deixes que se tire.
Que lle fago?
Se ti te tiras, eu tírome.
Non!
Sarah ten razón. Hai demasiado peso.
Non sei nadar. Se soubera, tirábame.
Acouga. Non pasa nada.
Non!
Que fas?
Estades tolos?
Funciona! Arrincou o motor!
Arrincou o motor!
Aguanta, Nizar.
Afundimos!
Sarah, arrincou o motor! Sube!
Non, que afunde o bote!
É moi arriscado.
Sarah!
Céntrate na túa estaxe.
E na túa carreira.
Blindada.
Nada que perder…
Rebote…
Disparade…
Yusra!
Mira.
Non falta nada! Vexo terra!
Empurrade. Yalla.
Primeiro as mulleres e os nenos.
Conseguímolo!
Chegamos!
- Desculpe. - Ola.
- Pódenos dar auga? - Non aceptamos refuxiados.
- Non, temos cartos. Pagámoslla. - Non, refuxiados non.
Vamos.
Unha billa!
Hai auga.
Veña. Hai auga aquí.
Traede os nenos.
- Bebe. - Bebe ti.
- Non. - Habibi, bebe.
Cando ela remate.
Veña, a beber.
- Teño unha chamada da vosa nai. - Tes o móbil?
- Compartirémolo todos. - Vale.
Farteime de chamarvos. Estades ben? Onde estades?
En Lesbos. En Europa, mamá.
Grazas a Deus! Rezo por vós todos os días.
Bendita sexas, tía. Dillo a miña nai e coida dela.
Mamá está chorando.
Yalla, Shahed!
Botaron a Joey do American Idol, non é xusto.
E bótovos…
Farémonos cun cargador.
Grazas.
Si, poñédeos por aí. Temos unha morea deles.
- Grazas. - Para o bebé.
Moitísimas grazas. Graciñas.
- Grazas. - Non hai de que.
A ver. Para ti.
- Grazas. - De nada.
Esa que ten letras.
Vin unha gaivota enriba de nós.
Acompañounos un bo cacho.
Deume a impresión de que nos guiaba.
Só pensaba en que mamá e baba non sabían de nós.
Por non responderlles.
E en que só faltaba que dúas nadadoras morreran no mar.
Sabes que fará baba se descobre que te deixei nadar?
Estará orgulloso.
- Un té para Sarah. - Grazas.
Un té para min
e un, dous, tres, catro… 125 terróns de azucre…
- Tres. - …para Sarah.
Oíde, o que fixestes no mar
foi…
Sinto non ter axudado máis.
Non sei como destes…
Ela meteuse a primeira.
É unha superheroína.
Tes razón.
Podiades ter dito que erades nadadoras profesionais.
Se precisades algo, pedídemo.
O único que preciso agora mesmo é lavar a cabeza.
- Teño un carro de sal. - Hai duchas alí detrás.
Non me digas.
- Pero hai moita cola. - Cola?
Veña. As superheroínas non fan cola.
Xa.
Vou buscar unha ducha sen cola.
- Yalla, imos alá. - Que facedes?
- Temos que parecer europeas. - E ricas.
Así nótase que teño cartos.
- Agora tócache a ti. - Non.
- Desabotoamos isto. - Sé guiadiño.
Non me fío un pelo.
Mira para min.
- E este cabelo? - A min gústame.
É espantoso.
Pareces un home de negocios importante e garboso.
- Coma un europeo rico. - Vamos.
Veña.
Ciao.
Nin imaxinan que hai xente morrendo nese mar.
E como imos chegar ata Alemaña?
Hai que seguir os raís do tren de cidade en cidade,
por Grecia, Macedonia, Serbia, Hungría
e Austria, ata Alemaña.
É máis seguro viaxar xuntos.
Ten mala pinta.
Por que Reino Unido?
Está alí o teu marido?
Morreu?
O meu marido
non é boa persoa.
Non levas hijab. Nadas.
Nunca coñecera unha rapaza coma ti.
É que meu pai foi nadador profesional.
Nadou no equipo de Siria, e encantáballe.
Pero tivo que deixalo.
E, como só tivo fillas, non lle quedou outra que adestrarnos a nós.
Adestrábanos a miña irmá e mais a min.
E agora ti es a súa ambición.
Si.
Encántame. Nadar é o meu fogar.
Na auga é onde máis a gusto estou.
E…
gustaríame chegar a nadar nas olimpíadas.
Oxalá nas de Río.
Pero agora mesmo parece imposible.
Non sei se poderei facelo.
Eu creo que si vas poder.
E que vas facer en Hannover?
Traer o resto da miña familia.
E despois?
Non sei. Cantar unha canción, plantar unha árbore.
E quero estudar.
Arte, se cadra.
Eu tamén quero estudar. Literatura.
E teño que atopar traballo. Teño que mandar cartos á casa.
Á túa muller?
Non, non estou casado.
- E ti? - Eh.
Non hai superheroes casados.
- Superman non casou con Lois Lane? - Enténdesme?
Falo de superheroínas.
Entendédesme?
- Enténdesme? - Si.
Se cruzades por Tabanovce, meteranvos nun campo.
Quen?
A policía serbia.
Tomaranvos as impresións dixitais. E quedaredes alí atrapados.
Pódovos levar a Hungría.
Nin policía nin toma de impresións. Sen problemas.
- Por canto? - Cincocentos euros cada un.
- Si? - Si.
Non será unha tolería?
- Fóra. - Saíde.
- Non ides a Hungría. - Fóra.
- Veña.
Fóra, hostia!
- Se pagamos. - Dáme os cartos!
- Oe! - Fóra.
Oe, acouga.
Dixeches que nos levabas a Hungría! Onde estamos?
Non sei.
Imos ir por aquí, parécevos?
Que pasa?
- Unha concertina. - Coidado.
Pasa.
Tranquila.
Ten tino.
- Téñoa. - Coidado.
Vale. Tranquila.
Alí enténdente.
- A onde van? - A Budapest, Hungría.
Oitocentos euros.
Por todos?
- Cada un? - É moito.
Prefires que te colla a policía?
Espera.
Que fas?
Mellor non parecer moi de fóra.
Quitareino?
Si, quítao.
Vale.
Que vaia alguén que fale inglés en cada coche, polos gardas.
- Veña. - Yalla, sube ó coche.
- Non podemos separarnos. - Ten que ir alguén que fale inglés.
Eu falo inglés.
Quero ir no mesmo coche ca ti.
Temos que axudar os outros cos gardas.
- Por favor. - Acouga. Vémonos en Hungría.
Yalla!
- Por favor. - Monta.
Sarah!
Veña. Sube ao coche.
Sube ao coche, raio!
Merda.
Agarrádevos ben.
A fronteira húngara. Coidado.
Rápido! Só temos dous minutos.
Grazas a Deus!
Benvidos a Hungría.
E Sarah?
Aínda non chegou.
Chamades moito a atención.
Entrade. Esperade dentro.
Acouga. Ha chegar pronto.
Se ben non é de proporcións bíblicas, é un éxodo en toda regra.
Os refuxiados e migrantes atrapados bótanse a andar.
Camiñan ata Alemaña.
Emprenden unha viaxe desesperada, e que fagan isto
reflicte o desasosego que viven en Budapest.
Podes vir con nós ao Reino Unido.
Se o precisas.
A chanceler alemá, Angela Merkel,
pide unha resposta coordinada a esta crise por parte de Europa.
Pensa que Merkel é súa nai.
- Alemaña, axudádenos! - No meu país hai guerra.
Non temos axuda. Non axudan ós nenos nin ás familias. Por que?
- Alemaña, axudádenos! - Alemaña, axudádenos!
Yusra.
Máis vale tarde ca nunca.
Paráronnos. Tiñan un can descomunal.
Pero houbo sorte. O condutor convenceunos e marchamos.
E aquí estou. Cheguei.
Por fin.
Tiña medo de que non chegaras.
Perdoa.
Tranquila.
Animal!
Tedes auga e osíxeno. Non son un desalmado.
Podedes dicirlles aos vosos amigos que son de fiar. Entendido?
O 70 % dos meus condutores chegan a Alemaña.
- Viktor. - Que?
- Podemos velo? - Adiante.
Eu non vou subir a ese camión.
Temos que estar xuntas.
Un que chegou alá recomendoullo a Bilal.
Non podo.
- Xa, pero temos que facelo. - Dígoche que non podo.
Vai ti se queres. Vémonos en Alemaña.
- Pensas que te vou abandonar? - Xa o fixeches.
Que foi?
Non quere subir ao camión.
Estás ben? Que pasa?
Decidimos non ir no camión.
E que ides facer?
Supoño que ir cos que van a pé a Alemaña.
Eu non podo camiñar máis.
Volverémonos ver.
Estou segura.
A ver se che fai graza tela meses vivindo na alfombra.
Podes vir cando queiras.
- Cóidate. - Nizar.
Cóidate.
- Xa me dixo. - Rapaces.
Cóidate.
Vou…
Voute estrañar moito.
…ir doutro xeito con Nizar e Yusra.
Marchamos.
- Cóidate moito. - Voute estrañar.
Imos buscar outro plan.
Moi ben.
Adeus.
Abur.
Emad. Yalla, veña.
Agardade.
Non nos van chegar os cartos.
- Cantos nos quedan? - Dáme igual gastar todo o que teño.
Hai que descansar.
Que?
Oles iso?
- Non. - Mamá está facendo barazek.
- Cala a boca. - Que?
Non estou de boas.
Estráñoos moitísimo.
Eu tamén. E a Lulu.
Cágache a cama enteira.
Mi madriña. Sabes quen veu?
- Quen? - Baba.
Vén coas bandas elásticas.
- Non quero estarricar. - Veña.
- Négome! Que non quero. - Non.
- Estraño as bandas elásticas. En serio. - Non.
- Négome. Négate ti. - Non.
Preparádevos porque Nizar vaivos levar a Alemaña.
- Que? - De verdade. Yalla.
Recollede. Hai un bus.
Mándano os austríacos, ou se cadra os alemáns.
Pero viron a marcha e quérennos axudar.
E sabedes o mellor? Que non hai que mercar billete.
Como? É gratis?
- Como o soubeches? - Non todo se me dá mal.
Preparade as mochilas e admitídeo.
Podo ser o teu heroe, rula.
Bicarte e facerte sentir ben…
Fóra. Que nos temos que vestir.
Bicarte e facerte sentir…
- Veña, lisca. - Apurade.
Agardo por vós na recepción. Dádevos vida.
Yalla.
É unha trampa.
Meterannos nun campo de refuxiados e non nos deixarán saír.
Non lles importamos.
Se cadra deberiamos volver á casa.
Non imos volver agora, Yusra.
Non ves ata onde chegamos?
Eu non me vou render agora.
Mírame.
Eu fíxenche caso a ti. Agora faime ti caso a min.
Que che faga caso?
- Puidemos ir cos outros. - Puidemos non vir.
E a culpa é miña?
Logo é miña?
Por que me trouxeches se me odias?
Para salvarte.
E salvar a familia.
O tipo aquel queríame salvar?
Non deixaría que che fixera mal.
Non deixaría que che fixese nada.
Dáme medo que volva pasar algo malo.
Non o podería aturar.
Se me nego,
marcharás sen min?
Pois claro.
Non. Ou imos xuntas ou non imos.
E non te odio.
Eu tampouco te odio.
Case nunca.
- Pasaxeiros do autobús dous, por favor. - Bulide.
Cal é?
O número sete. Díxonos o sete.
- Autobús número cinco… - Desculpe.
Miña nai, que de xente.
Pasaxeiros do bus cinco.
Non, ese é o número tres.
O bus número sete?
Ese, yalla!
Pasaxeiros do bus sete, por favor.
Estamos en Alemaña?
Si, estamos en Berlín.
Chegamos!
Ola, Baba. Chegamos a Berlín!
Tío, chegamos a Alemaña!
Vémonos moi pronto.
Quérovos.
Ola. Benvidos a Alemaña.
- Ola, benvidos a Berlín. - Grazas.
Dannos a benvida.
Veña. Que o conseguimos.
Conseguímolo.
Teñan á man pasaportes e papeis. Grazas.
Nome?
Pasaporte.
O formulario.
Grazas.
Ola, son Diana. Acompañádeme, por favor.
E noso curmán?
El vai vivir cos homes.
- Pero podereinas ver logo, non? - Si.
Vale, grazas.
Abur.
Na entrada principal hai buses que van para Berlín.
A clave do armario tédela na tarxeta de identificación.
- Temos que ir para Hannover. - Xa.
Temos unha amiga alí.
Vós estades rexistradas aquí.
Se marchades a Hannover non ides poder facer nada, síntoo.
- Que? - Eu que sei.
Este é o voso cuarto.
Unidade C3, no hangar cinco.
Non ten portas.
É para previr incendios.
Pero ten cortina.
Grazas.
- Ola. - Boas.
- Ola. - Ola.
Non ides quedar na cama a nosa primeira noite aquí.
Prometíchesme bares. Teño que oír música.
- Nizar… - Arriba.
- Non temos cartos. - Veña.
Imos ir de bares co pixama?
Facédeme caso, vale?
Non é Berghain, pero DJ Niz está nos pratos!
DOUS MESES DESPOIS
Tranquilos. A bomba caeu no descampado que hai detrás da casa.
Baba foi ver o tío Ahmed. Sabedes algo dos papeis de asilo?
Aínda non. Seguimos á espera. Téñennos que dar cita primeiro.
A Cámara Alta do Parlamento ruso dá ao presidente Vladimir Putin
permiso para despregar a forza aérea en Siria.
Non é Damasco.
ÚLTIMA HORA ATAQUE AÉREO RUSO EN HOMS
Tocaralle pronto.
…as zonas controladas polos rebeldes, con 36 mortos.
EUA e os seus aliados insisten…
Non vai saír ben.
Yusra, está adestrando.
Ola. Somos nadadoras e temos que adestrar dúas veces ao día.-
Queremos nadar neste club.
Por favor.
Desculpa. Como?
Eramos nadadoras en Siria,
e ata competín nun mundial.
Fun a Rusia e…
É un club de natación, non?
Adestrades a profesionais?
Porque quero ir ás olimpíadas. Adestrábanos meu pai.
- Encantaríame axudarvos, pero está cheo. - Díxenllelo.
- Xa, que vaia ben. - Boas tardes. Grazas.
Mira. Fago 200 metros estilo libre en 2,12
e 100 metros bolboreta en 1,09.
- Bolboreta en 1,09? - Si.
- Está de broma? - Non, que va.
Vale.
Mira, teño un anaco antes da clase das 11.
Na piscina interior, axiña.
Moitas grazas.
Veña.
Pero non teño traxe de baño.
- Non tes traxe de baño? - Nin lentes.
- Moitas grazas. Graciñas. - De nada.
Vamos.
Oe.
Como te chamas?
Yusra Mardini.
Si, e eu son Sarah.
E ti?
Sven.
Grazas, Sven.
- Encantada. - Veña, rapazas.
A nadar!
Vale.
Preparadas, listas…
Sarah!
A que veu iso?
Vaia. Nadades moi ben.
Hai dúas sesión de adestramento ao día, agás os domingos.
Si, este.
Assalamu alaikum.
Se cre que sofre estrés postraumático
ou quere falar da súa saúde mental cun profesional,
unha enfermeira estará no hangar cinco os sábados.
Moitas grazas por todo.
Non hai de que. É o que puiden conseguir.
Se ides en serio, hai que ir mercar algo que vos sirva.
Cres que non nado en serio?
Tes que escribir ao equipo sirio.
- Abondo fixo. - Dilles os meus tempos.
Non quero que pensen que non adestro.
Dilles que estarei lista para Río.
Vale. Pero hai unhas competicións locais ás que quero que vaiamos primeiro.
Vaia. Como durmides con tanto barullo?
Non durmimos.
Yusra contoume que tivestes que nadar o mar Exeo.
Merecedes unha medalla só por iso.
Si, pero non fomos só nós.
A ver…
Tivemos moita sorte de sobrevivir. Moitos morren.
Ou sexa que…
Non quero unha medalla.
Síntoo.
Yusra, ven. Este é o voso cuarto.
Moitas grazas.
A xerencia do club di que podedes quedar aquí ata que teñades os papeis.
Grazas.
Xa sei que non é moita cousa.
Pero é tranquilo. E a piscina está ao lado.
Está xenial.
E son o voso responsable, así que nada de festas, vale?
Que ma preparades.
Veña, instaládevos. Vémonos no adestramento.
Moitísimas grazas.
- De nada. - Ata agora.
Toma!
Veña, veña.
Tes que descansar.
- Non. - Non é unha pregunta. Descansa.
Sarah.
O ombreiro…
Tomba e dálle coas irmás nadadoras.
Que se fixeron isto. Que se fixeron aquilo.
Que se gañaron tal.
Que se gañaron cal.
Eu sigo compartindo cuarto con cinco descoñecidos.
Cala, Nizar. E come.
A nós tampouco nos chista que esteas alí.
Se nadases…
Xa.
Se nadase…
Aquí non podo facer nada.
E non me deixan traballar ata que teña os papeis.
Oxalá non viñese convosco aquí.
Aínda tendo a sorte de sobrevivir e chegar ata aquí,
non hai nada a que vir. Só hai esperas e papelame.
Agás se es unha irmá Mardini.
Facía mellores tempos alá.
Escapaches dunha guerra. Aféctache por forza.
Ti intentáchelo, non?
Ir ás olimpíadas.
- Vin as túas fotos. - Si, intenteino.
E por que non o conseguiches? Talento ou disciplina?
Pois…
A ver, non todo é branco ou negro.
Non cría en min.
Nadaba para non perder, non para gañar.
Oe, teste que dar un respiro. Non sexas tan esixente contigo mesma.
Descansa un pouco.
- Descansar? - Si.
E Río que?
A ver, como che digo isto?
Yusra,
é marabilloso que teñas soños,
pero hai que ser realistas. Quero seguir adestrándote,
pero non vas representar a Siria.
Non vas chegar para Río.
Síntoo.
Podemos centrarnos noutra competición. Podémonos centrar…
Yusra.
Yusra. Oe, paseniño.
Yusra, que non che toca!
- Faltaches ao adestramento. - Non puiden ir.
Por ir de festa? É unha falta de respecto a Sven.
Dillo no canto de non aparecer.
Es consciente de que non escollemos se queriamos nadar?
- Lembras como empezamos? - Lembro que nos encantaba.
Se non vimos a dalo todo, a que viñemos?
Se cadra non a todos nos resulta tan fácil estar aquí.
FÓRA ESTRANXEIROS
Nizar.
Aquí hai que ser puntuais.
- Perdoa. - Unha hora aquí!
É que non durmo nada.
- Non? - Nizar! Oe, Sarah!
- Nizar! - Emad!
- Non podedes pasar. - Xa imos!
- Imos agora. - Vale.
Como pasamos?
Perdoa.
- Perdón. - Vide!
- Perdón. - Veña!
Nizar. Perdón, son amigos meus.
- Perdón. - Yalla.
- Perdoa. - Que tal? Non podo crer que esteas aquí!
- Pois aquí estou. - Perdón. Emad!
- Que tal? - Estrañeite, meu.
Pareces unha estrela do pop, meu.
- Isto que é? - De estrela do pop.
Ti pareces refuxiado.
- Que ben! - Estrañeite.
- Estás fenomenal! Que tal? - Ben. Como che vai? E os demais?
Como están os outros?
Os outros devolvéronos na fronteira.
- Que? - Non tiñamos quen nos axudase a cruzar.
Así que botámonos a correr
e separámonos. Non os volvín ver.
Que horror.
Si.
Queda rexistrada a túa petición de asilo.
Chegarache un permiso temporal de residencia
ata que se resolva a túa solicitude.
E xa está? Non me van preguntar nada?
Por que marchamos de Siria ou así?
Chamarante para unha entrevista nuns meses.
Pero canto tardaremos en saber se a aceptan ou a denegan?
Estamos a tramitar os datos de moita xente. Leva entre un e dous anos.
Xa, pero temos que solicitar o reagrupamento familiar.
Miña irmá, Yusra, ten 17 anos.
Si.
Túa irmá fai os 18 anos en marzo.
Falta moi pouco tempo.
Para solicitar o reagrupamento, o mínimo son seis meses.
Pero miña irmá máis nova e meus pais seguen en Damasco.
É moi perigoso. Teñen que vir para aquí.
Están bombardeando Siria.
Síntoo.
Por favor.
Non podo facer nada.
Yusra.
Yusra, por favor.
É un tema de xestión.
Entón van ter que vir coma nós?
Non deberiamos ter vido.
Perdín adestramento fundamental. Nado de pena.
Só pensas niso? En nadar?
Non che parece moi egoísta?
Eu son a egoísta? Levo a mamá, a baba e a Shahed no corazón.
Non fago máis ca pensar neles. Pero ti non, ti vas ao teu.
Es unha insensata. Agora corren perigo pola túa culpa.
Mira quen vai falar! Que?
Polo menos teño un propósito. Que fas ti?
Presumir e ir de troula por aí.
Non te recoñezo.
Non nadas. Non fas nada.
Nunca vas chegar a nada.
Vale, a ver.
Mal no segundo xiro.
Unha frecuencia moi baixa nos últimos 25 m. Que tes?
Nada.
- Seguro? - Si.
Mira, íacho contar despois,
pero isto vaiche sacar un sorriso.
O que?
O Comité Olímpico Internacional
deu unha rolda de prensa. Van axudar os atletas refuxiados.
Van formar un equipo de refuxiados para Río.
Vale.
Paseilles os teus tempos e conteilles que cruzaches o mar a nado,
e se nos esforzamos e melloras os tempos,
poderás entrar no equipo.
Que?
Se che deran a elixir, quererías competir
porque vales ou porque a xente se compadece de ti?
Devezo por ir aos Xogos.
Pero, cando vaia, será para nadar polo meu país.
Perdoa.
Polo que che dixen onte.
Era o que pensabas.
Non cho debín dicir así.
Es agarimosa por fóra, mais dura por dentro.
Pero é algo que admiro de ti.
Alédame moito que nades.
Chamoume Sven, por certo.
Polo do equipo.
Deberías facelo.
É o que sempre quixeches.
Pero non deste xeito.
Xa, pero nada saíu do xeito que queriamos.
Por que ía ser isto distinto?
Quero nadar no equipo sirio.
Non.
Iso é o que quería baba.
Contouche por que deixou o equipo sirio?
Para facer a mili.
Disque era moi bo.
Primeiro crin que era unha desculpa, pero non.
Tivo que perder dous anos de adestramento para levar unha arma.
A vida non é xusta.
Son Sarah Mardini.
Xa non teño país.
Se cadra é a única oportunidade que vas ter.
Mírame.
Non sexas parva. Aprovéitaa.
Estábate buscando.
Quería ir aos Xogos co equipo sirio,
pero, se non podo, quero ir co equipo Sven.
Se aínda queres,
malia que son parva e non o merezo.
Para 2020, adestraremos para Siria, pero en 2016 serei do Equipo Refuxiados.
Temos moito traballo.
Lista?
Cóntame do adestramento.
Claro, baba.
Cóntame todos os detalles.
Que sentes baixo a auga.
Cada estilo e movemento que fas.
Quero saber que acadou ese alemán.
Foi un pouco "flop flop". Non, tes que…
Ergues moito a cabeza. Pensa no cóbado.
De acordo?
Que tempo fixen?
Sven?
Que tempo fixen?
- Imos a Río. - Non.
- Imos a Río. - Imos a Río?
Imos a Río!
Pero non deixo de pensar neles.
Vin en Facebook que 100 000 persoas
cruzaron o mar ata Grecia nos últimos dous meses.
O que tivemos que pasar non é especial.
De verdade?
Pois eu vin no Facebook
un sitio en Sonnenallee
que montou un tipo de Damasco.
Fai os mesmos xeados de nata que facía alá.
Temos que ir.
A miña filla, olímpica.
Olímpica, é incrible.
Tanto tempo na piscina non foi en balde.
Foi para ben. Como ten que ser.
E Sarah? Non fixeches bos tempos?
- Nin para o equipo de refuxiados? - Non, baba.
Dis "equipo de refuxiados" coma se non valera.
Que bonito o chándal.
- Que fixeches? - Quedou ben por detrás?
Quédache xenial.
Sempre quixen telo curto.
Quero contarche unha cousa.
Decidín…
que vou volver a Lesbos.
Como?
Atopei unha organización e escribinlles,
axudan os que cruzan a fronteira.
- Quero axudar. - Non, Sarah, por favor.
Temos que seguir adiante.
- Que vas facer? - Teño que estar alí. Axudar a xente.
Darlles auga, zapatos, o que non nos deron a nós.
Mamá, Shahed e baba se cadra chegan por aí.
Entón non vés comigo a Río?
Mira, tiñas razón. Nunca fixen nada coa miña vida.
É a primeira vez que sinto isto.
Ti podes seguir adiante.
Podes ser atleta olímpica.
Eu, non.
Isto é o que teño que facer.
Nizar.
E isto?
Ía esperar ao teu aniversario.
Parabéns por adiantado!
Lembraches o meu aniversario?
Non podes renderte.
- Grazas. - Non, grazas a ti.
Se cadra es a miña curmá favorita.
Vaina rañar. Dixéchesllo a Sarah hai unha semana.
Vou marchar. Ti prepara as túas cousas.
Es unha crack.
Gañes ou non.
Estou orgulloso de ti.
Cóidate.
Abur.
Próxima parada, a Vila Olímpica.
Benvidos ao Río de Xaneiro.
11 238 atletas de 207 nacións
reúnense para participar na edición 31 dos Xogos Olímpicos,
o meirande espectáculo deportivo do mundo.
Grazas.
- Que é? - Eu que sei!
Un novo equipo está dando moito que falar: o Equipo Olímpico de Refuxiados.
- Yusra, benvida a Río. - Grazas.
- Deus santo, ese é David Rudisha? - Quen?
Non coñeces a ninguén?
Nado dende moi nena.
Hashtag 2016.
Benvidos ao mundialmente famoso Estadio do Maracanã
do Río de Xaneiro, en Brasil, e á cerimonia inaugural.
Veñen dende todos os recunchos do mundo
e levan toda a vida preparándose para este momento.
Señoras e señores, chegou o gran momento.
Damos a benvida ao Equipo Olímpico de Refuxiados.
Unha viaxe para traer a lapa dende Grecia ata Río.
RÍO
Refuxiados!
Sarah!
Quero que nos contes a todos que foi o que te motivou…
É a rapaza siria que compite hoxe.
A ver, a compaixón está moi ben, pero…
Xa. Os demais gañamos estar aquí.
Si, é unha honra formar parte disto.
É unha oportunidade para que nos escoiten e para dar esperanza.
- Ola. - Vas nadar nun cachiño, non?
- Si. - E que fas sentada?
E ti como…?
Non podo crer que esteas aquí!
É de tolos!
Irmanciña.
Como viñeches?
Falei cos patrocinadores do teu equipo
e conteilles que era irmá da famosísima Yusra Mardini.
- Viaxei en business e todo. - Que dis?
- Nós viñemos en turista. - Eu paso de turista.
- E Lesbos que? - Irei dende aquí.
Vouche ensinar unha cousa.
Moita sorte, miña rula. Non estou preocupada porque vas ter sorte.
De sorte, nada. Lembra todo o que che ensinei.
Yalla, Shahed.
Oxalá gañes.
Moita sorte, Yusra. Querémoste e botámoste en falta.
Como medrou!
Sorte.
Este non cho quería ensinar.
E logo? Volveu para Eritrea?
Está ben?
Oín a conversa dunhas nadadoras.
Dixeron que eu non debía vir.
Dixeron que non o merezo.
Teñen razón. Non deberías ter vido.
Deberías estar no fondo do mar Exeo.
Ou durmindo nunha cuneta en Hungría.
Ou morta nun buraco en Dariyya.
Eu só quero ser nadadora.
Sabes que os olímpicos son persoas que fan proezas.
Déixao.
Lembras o que dicía baba?
"Céntrate na túa estaxe e na túa carreira".
Son parvadas.
Un forte aplauso para as atletas dos 100 metros bolboreta.
Tes que nadar por todos nós.
Tes que nadar por baba,
xa que el non puido.
Nada por min,
xa que eu non puiden.
Nada por Sven, xa que el non puido.
Nada por Shada.
Nada por Razan Haddad.
Representando a Qatar, na estaxe dúas, Nada Arakji.
E por todos os que morreron procurando unha nova vida.
Nada por eles.
Na estaxe tres, representando a Ruanda, Johanna Umurungi.
Es moito máis ca unha atleta olímpica.
Na estaxe catro, representando o Equipo de Refuxiados,
Yusra Mardini.
Nos vosos postos.
- Yusra, bule! - Bule!
Si!
Yusra!
Si!
- Quéresme gañar? - É unha carreira?
Sarah, que estou cansa.
- Ninguén te obriga a correr. - Aborrézote.
Adórasme!
Que son olímpica!
Ben me importa a min!
Non!
O resto da familia Mardini chegou a Europa por mar ese mesmo ano.
Agora viven en Berlín.
Sarah Mardini volveu a Lesbos
para axudar os refuxiados que chegaban ás súas costas.
Yusra Mardini competiu nos Xogos de Toquio 2020.
Quixo representar o Equipo Olímpico de Refuxiados.
É Embaixadora de Boa Vontade de ACNUR
e dá voz aos refuxiados de todo o mundo.
No 2018, as autoridades gregas detiveron a Sarah e outros activistas
por "tráfico de persoas" por axudar os refuxiados.
O Observatorio de Dereitos Humanos considérao un arresto "político"
e para Amnistía Internacional son cargos "infundados".
Podería ser condenada a 20 anos de cárcere.
Hai 5,7 millóns de refuxiados sirios dende 2011.
Hai máis de 30 millóns de refuxiados no mundo…
e a metade son menores de idade.
D.E.P. NICK CUPAC (1967-2021)
Subtítulos: Marina do Albardeiro