NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Łaskawy, szlachetny czytelniku,
winnam złożyć gratulacje nowożeńcom, księciu i księżnej Hastings.
Oby nie zabrakło im werwy i wigoru
w tym tak ekscytującym momencie w życiu młodej pary.
Mam oczywiście na myśli miesiąc miodowy.
Czyż jest coś bardziej romantycznego?
Móc wycofać się z salonów,
daleko poza zasięg czujnych oczu socjety.
Witamy w Clyvedon, Wasza Wysokość.
Choć szmat czasu minął, odkąd był książę w tych progach,
liczę, że będzie książę zadowolony.
Na pewno, pani Colson. Ufam, że dobrze się pani miewa.
Czy mogę przedstawić księżną Hastings?
Cieszę się, że panią poznam, pani Colson.
Dziękuję, Wasza Wysokość.
Wszystko zaplanowałam dla państwa komfortu.
Najpierw lekki posiłek na tarasie.
Potem oprowadzę państwa i pokażę ulepszenia…
Nie wątpię, że będzie to ciekawe, ale musi zaczekać.
Mam własne plany wobec żony.
Pokażę ci sypialnię.
Twoją czy moją?
Naprawdę sądzisz, że będziemy spać osobno?
Mowy nie ma.
Stój! Co służba pomyśli?
Czy to ważne?
Choć pisząca te słowa, wraz z resztą londyńskiej socjety,
bez wątpienia będzie tęsknić za najsłynniejszą z par,
może znajdziemy ukojenie w nadziei,
że książę i księżna powrócą do nas z niespodzianką.
Ciekawe, co teraz robi Daphne.
Jako księżna ma pewnie wiele obowiązków.
Też winnaś się ich uczyć, czekając na debiut.
Wdzięczyć się do panów i udawać, że nie depczą mi po palcach?
- Eloise! - Tylko się wygłupię.
Gdybyś nauce manier poświęcała tyle czasu, co pisaniu, radziłabyś sobie lepiej.
Skoro o tym mowa, najwyższy czas wydłużyć twoje sukienki.
Nie mam czasu na krawcową. Jestem zajęta.
Królowa poleciła mi odkryć tożsamość Whistledown.
Chyba nie chcesz, bym ją zawiodła?
Proszę wszystkich o uwagę.
Mam krótką, acz ważną wieść.
To dobra wiadomość.
Poprosiłem pannę Marinę Thompson o rękę, a ona się zgodziła.
Gratulacje!
Brawo!
Wiedziałaś o tym?
Ludzie patrzą. Gratulujmy szczęśliwej parze.
Ledwo ją znasz. Co ty sobie myślałeś?
Myślałem, że pewnie tak zareagujesz.
Uważasz, że to żart?
- Matka nie wiedziała, co ma robić. - Matka nam pogratulowała.
Naraziłeś honor tej damy na szwank?
- Nie. Jestem dżentelmenem. - To czemu…?
A czemu ktokolwiek się żeni? Z miłości.
Wiem, że jesteś zielony w temacie. Zresztą to moja wina.
Powinienem był cię zabrać do burdelu.
- Jeśli chciałeś rozkoszy… - Dupek z ciebie.
Tak się kończy brak uciech cielesnych.
- Oświadczasz się pierwszej lepszej. - Dość!
Obrażasz mnie i moją narzeczoną.
To nie moja wina ani Mariny, że nie rozumiesz prawdziwego przywiązania.
- Dzieciak z ciebie. - Daphne jest młodsza, a ślub wyprawiłeś.
To nie to samo.
- To samo. - Jesteś niedojrzały!
Jeśli sprawiłem matce przykrość, przepraszam.
Porozmawiam z nią.
Nie potrzebuję twojej zgody, by poślubić pannę Thompson…
choć wolałabym mieć twoje błogosławieństwo.
Więc muszę cię rozczarować.
Owszem…
rozczarowałeś mnie.
Chyba już wiem,
dlaczego każda matka utrzymuje swe córki w niewiedzy
w kwestii pewnych… rozrywek.
Czyżby?
Gdyby nam powiedziały, jak to jest,
czy potrafiłybyśmy się skupić na czymś innym?
Muszę iść.
Jeśli mam być tu księżną, powinnam uczyć się mojej roli.
Jesteś już księżną mojego ciała.
Nie mogę się doczekać, by jeszcze lepiej poznać te obszary…
ale później.
- Simonie! - Mówiłaś, że księstwo cię przytłacza.
Czemu nie zostać i porządzić tą komnatą?
- To bardziej ekscytujące. - Nie wątpię.
Ale pani Colson się obrazi, jeśli nie dam się jej oprowadzić.
Niech się obraża.
Nie mogę do tego dopuścić.
Matka mówiła mi, że bez gospodyni pani domu jest nikim.
Muszę zrobić dobre wrażenie,
bo inaczej w zamku nic nie będzie szło gładko.
Powodzenia.
- Wasza Wysokość. - Wasza Wysokość.
Przygotowałem gabinet, Wasza Wysokość.
To mój miesiąc miodowy.
Zarządca pozostawił bałagan w dokumentach.
Nie mogę się odnaleźć w księgach.
Czeka kilka listów od dzierżawców
błagających o audiencję.
Dobrze! Skoro muszę.
Zamek wzniesiono w 1706 roku dla admirała Thomasa.
Był to prezent od królowej Anny.
Nagroda za jego sukcesy w walce z Francuzami.
Moja młodsza siostra Hiacynta pasjonuje się historią.
Dobrze, Wasza Wysokość. Jesteśmy. Sala poranna.
Poprzednia księżna pijała tu herbatę z gośćmi.
Mama zasugerowała, żebym najpierw zaprosiła pastora.
- Sądzę, że ma rację. - Oczywiście.
Nie mogę się doczekać pierwszego balu.
Pewnie rozsądek każe zaczekać do końca sezonu w Londynie.
Owszem, Wasza Wysokość.
W pierwszej kolejności zmienię wystrój tego pokoju.
Chce księżna tu coś zmieniać?
Oczywiście, Wasza Wysokość.
W tym tygodniu ma być jarmark.
Objęłam go księżnej patronatem.
Bardzo dobra decyzja, pani Colson.
Dajmy wolne służbie, by mogli się tam wybrać.
Po powrocie księcia jest wiele do zrobienia.
To jeszcze jeden powód, by dać im trochę wytchnienia.
Czy to…?
Poprzednia księżna? Tak.
- Była piękna. - I mądra.
Dobrze wychowana.
Idealna księżna.
A tu jest pokój dziecinny.
- Wasza Wysokość? - Jest piękny.
Chodźmy dalej. Pewnie jeszcze wiele do zobaczenia.
Oczywiście. Pokażę księżnej dziedziniec.
Przepraszam…
Oczekujemy rodziny królewskiej?
Proszę o wybaczenie.
Świętej pamięci książę tak wolał.
- Ale jeśli… - Nie. Nieważne.
Pani Colson pokazała mi zamek i okolice. Ogrody są wspaniałe.
Byłam zachwycona ich urokiem.
Coś się stało?
Siedzisz tak daleko.
Łatwo temu zaradzić.
To żaden kłopot.
Dużo lepiej, prawda?
Chciałabym zmienić wystrój kilku pokoi.
Wpierw pytam. Nie chcę zmieniać tego, do czego jesteś przywiązany.
Możesz zmienić wszystko. Wręcz powinnaś.
Nie żartuj. Pewnie masz miłe wspomnienia
lub czujesz się z czymś tu związany.
W końcu przez lata był to twój dom.
Rób, co chcesz. Wytapetuj salon na różowo. Na pewno mi się spodoba.
Nie musisz się ubierać tak formalnie.
Czy tak będzie lepiej?
Bez wątpienia.
Wasza Wysokość, czy nie powinniśmy…
pójść na górę?
Mam lepszy pomysł.
- Dokąd idziemy? - Na zewnątrz.
Podoba ci się?
Powiedz, czego chcesz.
Chcę…
ciebie.
Co?
Czy to boli? Kiedy…
Nie.
Czuję się tak jak ty.
Cudownie.
Czekaj! Chodź tu.
- Co służba pomyśli? - Czy to ważne?
Przepraszam.
Nasze działania są pełne wigoru.
Nawet nie wiedziałam, że to możliwe.
Sądziłam, że jego niezdolność do spłodzenia dziecka nie pozwoli mu…
Tak bardzo splątać księżnej włosy.
Owszem.
Cieszę się, że się myliłam.
- Zabrałeś jej wstążkę? - Nie wiem, o czym mówisz.
Widziałam to.
Co masz w kieszeni?
Ciągle mi to robi. To nie fair.
- Oddaj. - Gregory, przestań!
Dzień dobry,
Dzień dobry, bracie.
- Whistledown opisała twoje zaręczyny! - Hiacynto!
Co? To prawda!
- Dobrze. Wszyscy wychodzimy. - Tak.
Przykro mi.
Przynajmniej dowiedziałam się o tym przed Whistledown.
Mamo, od dawna zalecam się do panny Thompson.
W związku z Daphne mogłaś nie zauważyć.
Widziałam, że z nią flirtujesz, tak jak z wieloma dziewczętami.
Nigdy nie robiłeś tego na poważnie.
- Aż do teraz. - To się dzieje tak szybko.
Nie wiem, czy widziałam cię kiedyś z tak poważną miną.
Tylko Marina traktuje mnie poważnie.
Nie byłam gotowa na to, że kolejne z was opuści gniazdo.
Nie martw się, mamo. Wciąż będziesz miała pełne ręce roboty.
Zwłaszcza z Eloise.
Powodzenia z nią.
Myślicie, że Colin przedstawi nas kolegom?
- Z niektórych już kawał chłopa. - Pewnie. Los nas wszystkich się odmieni.
Zwłaszcza los Colina.
- Pięknie wyglądasz, Penelopo. - Nie kpij ze mnie.
Przykro mi, że każdy komplement uważasz za kpinę.
Nie chcę twojej litości.
To nie litość, Penelopo. Darzę cię szacunkiem.
Odkąd tu przyjechałam, otoczyłaś mnie opieką.
Zależy mi na twojej przyjaźni.
Chyba na moim milczeniu?
Rani mnie to, że tak złe masz o mnie mniemanie.
Bez twej dobroci nie poradziłabym sobie.
Nie mów, że tego żałujesz.
Nigdy nie okryłabym hańbą ciebie
ani naszej rodziny, jeśli o to pytasz, ale twych czynów nie popieram.
Chcę cię mieć za przyjaciółkę.
Nie możesz cieszyć się moim szczęściem?
Marino, czas na krawcową. Trzeba zadbać o wyprawę ślubną.
Ale ma fart!
Nowa garderoba i przystojny mąż.
Z takich rodziców będzie piękne dziecko.
To nie on jest ojcem, kretynko!
O Boże! Na śmierć zapomniałam.
Nie śmiejcie się. Ona robi z niego głupka.
Z tobą nie ma już zabawy.
A kiedyś była?
Z upiętymi włosami będziesz cudnie się prezentować w kolejnym sezonie.
Będę wyglądać jak każda inna, tyle że ja mam mniej gracji.
Lady Bridgerton. Panno Eloise.
Rozumiem, że nadszedł czas na dłuższe suknie?
Otóż to.
- Lady Bridgerton! Witam. - Lady Featherington.
- Panno Thompson. - Miło panią widzieć.
Mów mi Violet, nalegam.
Czyż to nie wspaniałe, że nasze rody złączą się na zawsze?
Tak, to wielka rzecz.
Proszę do nas dołączyć jutro wieczorem, z Colinem i wicehrabią.
- Mamy tyle do uczczenia. - Spytam wicehrabiego.
Idealnie. Muszę ukraść na chwilkę panią Delacroix.
Przepraszam,
lady Featherington, ale rachunki są nieuregulowane.
- Mówiłam już pani służbie, że… - Proszę mnie posłuchać.
Opłacimy wszystkie rachunki, jak tylko przyszła pani Bridgerton
otrzyma suknię i resztę wyprawy ślubnej.
Obawiam się, że to niemożliwe.
Może znajdziecie inną krawcową, po drugiej stronie miasta? Oui?
Pani Delacroix, ma pani taki wyjątkowy akcent.
Nie zdążyłam spytać, skąd we Francji pani pochodzi.
Moja matka była Francuzką.
I mnie nie zwiedziesz.
Nie chciałabym,
by inne damy dowiedziały się, że je oszukujesz.
Wierzę, że pani Delacroix będzie teraz życzliwsza
wobec naszych próśb. Très bon?
Très bon.
Jaka jest nagroda?
Najlepsza świnia idzie na rzeź.
Książę obdarzył mnie zaszczytem rozstrzygnięcia konkursu.
Po starannym rozważeniu sprawy zdecydowałam…
że wszystkie świnie zremisowały.
Ogłaszam każdą świnię zwycięzcą i żadna nie musi iść na rzeź.
Wyglądają uroczo.
Spójrz.
Przepyszne! Musimy zamówić do Clyvedon.
Czy patronat Waszej Wysokości wykracza poza ciasta?
Żniwa w tym roku kiepskie, a czynsz wzrósł trzykrotnie.
Ledwo starcza nam na jedzenie.
Trzykrotnie? Zarządca nic mi nie mówił.
Nie pokazał się tu po śmierci świętej pamięci ojca księcia.
On dbał o swych dzierżawców, nie to co inni.
To dobrze, że wróciliśmy do Clyvedon.
Na pewno znajdziemy rozwiązanie tych problemów.
- Dziękuję za zwrócenie naszej uwagi. - Wasza Wysokość.
Nie ma po co łkać, dziecino.
Wszystko dobrze.
Płuca masz silne. Usłyszą cię w Londynie.
Albo nawet we Francji.
O rany. Przepraszam, Wasza Wysokość.
Moja Ada właśnie odkryła swój głos
i lubi go używać tak często i głośno, jak się da.
Proszę wstać.
Nie powinna się pani schylać.
Miło było poznać.
Ada.
Wasza Wysokość.
Trzeba coś zrobić z czynszami rolników.
Powinienem był dawno wrócić. Nie sądziłem, że odczują moją nieobecność.
- Daphne… - Mam nadzieję, że…
Mów.
Mam nadzieję, że widok mnie z dzieckiem nie przysporzył ci bólu.
Bólu mnie?
Daphne, ja pomyślałem tylko o tobie.
Co ciekawe, gdy jestem wśród dzieci,
zapominam o troskach.
Dzieci są najlepszym towarzystwem.
Masz rękę do dzieci.
Dzięki młodszemu rodzeństwu. Wszyscy to psotnicy.
Moja liczna rodzina przynajmniej w tym się przyda.
W końcu wszyscy się pobiorą i będą mieć własne potomstwo.
Będziemy się spotykać wśród gromadki wrzeszczących dzieciaków.
Będziesz wspaniałą ciocią.
Cieszę się,
że jesteś zadowolona z naszego życia we dwoje.
Mam tu wszystko, czego chcę.
- Czym zasłużyłem na takie szczęście? - Tego nie wiem.
Obróć się.
Pokaż profil.
Zaszeleść suknią.
Wyśmienicie. Dobrze się panna spisuje.
Wieczorem poruszę temat rychłego ślubu.
Bardzo przepraszam,
ale zdaje się to być marny plan.
Oszukać Colina to jedno,
ale oszukać jego matkę to inna sprawa.
Ona nie w ciemię bita. Urodziła ośmioro dzieci.
Łatwo domyśli się oszustwa.
Co lubiłaś robić na wsi?
Uwielbiam jazdę konną, proszę pani.
Proszę, mów mi Violet. Pamiętasz?
Panna Thompson jest prawdziwą damą, czyż nie?
Czy podróżowałaś poza Anglię?
Colin od dawna pragnie podróżować po świecie.
Jeszcze nie. Choć teraz to też moje marzenie.
To może miesiąc miodowy za granicą?
- Co pan na to, lordzie Bridgerton? - Nie chcę spekulować.
Osobiście uważam, że podroż poślubna to przedni pomysł.
Panie Bridgerton, może warto wykorzystać tę piękną pogodę
i wziąć ślub raczej wcześniej niż później.
Colin jest bardzo młody.
Rozsądek nakazuje długie narzeczeństwo,
pomimo świetnej pogody.
Mówiłem matce, że panna Thompson biegle haftuje?
Zawstydza tym moje siostry.
Zapewniam, że to nieprawda.
Nie widziałaś haftu Daphne.
Szczerze mówiąc, to pobojowisko.
Cóż się stało, kochana?
Johnny z jarmarku nie wraca
Niebieskie wstążki przyrzekł kupić mi
By związać nimi brązowe włosy me
Droga ma, to…
Colin? Mogę zamienić z tobą słówko?
Oczywiście, Pen.
To… dość delikatna sprawa.
Żałuję, że muszę o tym mówić, ale uważam, że na to zasługujesz.
Mam coś na twarzy?
Miałem przez cały wieczór? Tak?
Przepraszam. Mów.
Chciałam z tobą pomówić od momentu zaręczyn, ale nie było okazji.
Chodzi o Marinę?
Jej serce należy do innego.
Co?
Sir George’a Crane’a. Pierworodnego syna, żołnierza.
Dorastali jako sąsiedzi.
Przykro mi, ale widziałam ich listy miłosne.
Powinieneś wiedzieć, zanim będzie za późno.
Dobry z ciebie człowiek.
Sądzisz, że mi to przeszkadza, że ktoś był jej kiedyś bliski?
Skoro sam flirtowałem z połową dziewcząt w Londynie.
Źle zrozumiałeś. To nie był zwykły flirt.
Marina wciąż go kocha.
A jednak wychodzi za mnie. Zaufaj mi i nie martw się.
Znam siebie i Marinę.
Dobrze się rozumiemy.
Przyjęcie przeniosło się na korytarz?
To dziwne, ale im dalej od tego fortepianu,
tym lepsze przyjęcie.
Pen, matka cię prosi.
Coś się stało?
Pewnie mój brat… Był okropny przy kolacji. Przepraszam.
Nie zniosę tego.
Mój ojciec mnie nie chce.
Featheringtonowie też chcą się mnie pozbyć.
Głupia ja myślałam, że w twojej rodzinie w końcu znajdę akceptację.
Wszystko na nic. Nawet twoja matka jest miła tylko przez grzeczność.
To nieprawda.
Ja jestem twoją rodziną.
Założymy własną rodzinę.
Tylko tego chcę. Tylko o tym marzę.
Szkoda, że nie możemy się pobrać już teraz.
Już zawsze bylibyśmy razem.
Nie musiałabym cię opuszczać.
- A co, jeśli jest sposób? - Colin…
W Szkocji, w Gretna Green.
Wiem, że to szaleństwo,
ale możemy się pobrać w ciągu kilku dni.
Zrobimy to za granicą.
Anthony się wścieknie, ale będzie już po fakcie.
Będziemy małżeństwem. Będziemy razem.
Nie podoba ci się to.
Kocham ten pomysł. Kocham ciebie.
Daj mi dzień. Wszystko załatwię.
- Tu jesteś. - Dzień dobry, najdroższa.
- To księgi zarządcy? - Nie mogłem spać.
Nawet po nocnym wysiłku?
- Zasiądziesz ze mną do śniadania? - Przepraszam, kochanie.
Rolnik miał rację.
Trzeba zająć się tym majątkiem.
Plony pszenicy spadły, ale nikt nie myśli, by wykorzystać pola do wypasu zwierząt.
- Czy to nie rola zarządcy? - Moi dzierżawcy, moja odpowiedzialność.
Przepraszam. Cały ranek gapię się na te liczby.
Oczywiście.
Mnie chyba też dziś czeka sporo zajęć.
Chcę odwiedzić niektórych dzierżawców.
Zawiozę im kosze z prezentami i…
Wasza Wysokość tęskni za domem?
To starczy do wszystkich koszy?
Tak sądzę.
Wasza Wysokość!
Cóż to…?
Każę to komuś zebrać.
Może którejś kuchcie albo ogrodnikowi.
Nie ma księżna nikogo do pomocy?
Proszę się nie kłopotać, pani Colson. Wszystko pod kontrolą.
Miód z uli też będzie księżna sama wybierać?
To może mnie przerosnąć.
Proszę mi mówić o swoich potrzebach.
Dopilnuję, by wszystko było w porządku.
Dopilnuję, by wszystko było, jak należy.
Wezmę to pod uwagę.
Dziękuję pani.
Ona mnie nienawidzi.
Nienawidzi wszystkich. Proszę nie zawracać sobie tym głowy.
Dzień dobry.
Może zechcą państwo kosz?
Kosz z Clyvedon?
Co jest nie tak?
Mama mówiła, że nowa księżna składa odwiedziny z podarkami.
Bo tak wypada.
Może powinnam założyć inną sukienkę?
A może uważają mnie za snobkę?
Wasza Wysokość?
Może kosz z Clyvedon? Jest pieczywo i miód dla dzieci.
Jest pani taka życzliwa.
Z chęcią bym wzięła, ale nie mam jak zanieść do domu.
- W takim razie pójdziemy z panią. - Nie, nie o to…
Nalegam.
Czy mogłabym zasięgnąć pani zdania?
Oczywiście.
Choć nie wiem, cóż ja mogłabym księżnej doradzić.
Mam wrażenie, że czymś uraziłam wioskę.
To dla mnie nowa rola,
ale nie rozumiem, co takiego zrobiłam źle.
- Tak? - Chodzi o te świnie.
Ogłosiła pani, że wszystkie trzy wygrały.
Na jarmarku? Sądziłam, że to najlepsze rozstrzygnięcie.
Zgodnie z tradycją zwycięzca przez rok zaopatruje Clyvedon w wieprzowinę.
To ogromna liczba świń.
Skoro księżna nie wyłoniła zwycięzcy,
żaden hodowca nie zdobył kontraktu ani związanego z nim dochodu.
Mówiąc wprost, to był dla nich afront.
Natychmiast poprawię swój błąd. Nie miałam pojęcia.
Skąd Wasza Wysokość miała o tym wiedzieć?
Co to ma być?
- Simonie? Wszystko w porządku? - Będę pracować we wschodnim skrzydle.
Coś nie tak z gabinetem?
Ostrożnie! Przepraszam.
Wasza Wysokość.
Pani Colson?
Mogę prosić na chwilę?
Wiem, że od czasu przyjazdu popełniłam kilka błędów.
Matka wiele mnie uczyła o tym, jak być panią domu,
ale żadna z nas nie wyobrażała sobie domu tych rozmiarów.
Jestem wdzięczna za pani wsparcie.
Cóż… Obawiam się, że książę nie do końca czuje się tu swobodnie.
Oczywiście to nie wina pani ani służby.
- Doskonale rozumiem. - Tak?
Pan Simon… Przepraszam. Jego Wysokość
nie miał łatwego dzieciństwa.
Po śmierci mojej pani książę przeniósł się do Londynu.
Czyli Simon dorastał tu bez ojca?
Dbaliśmy o niego, tak jak by chciała jego matka.
Oczywiście.
Świętej pamięci książę musiał bardzo kochać żonę,
skoro tak cierpiał po jej śmierci.
Czy nie było to szczęśliwe małżeństwo?
Był to trudny związek.
On pragnął dziedzica, a ona chciała dziecka.
Wciąż się o to starała, nawet gdy lekarze jej zabronili.
Gdy co miesiąc przychodził ten dzień, pękało jej serce.
- Miała panią u boku. - Mówiono o tym, jakby to była jej wina.
Ale skąd ta pewność? To nie zawsze kobieta jest bezpłodna.
Czasem to wina mężczyzny.
Chyba powiedziałam coś niestosownego.
Wcale nie, pani Colson.
Proszę mówić dalej.
Powiedziałam wówczas księżnej to, co mówiła mi matka.
By dać owoc, łono potrzebuje silnego, zdrowego nasienia.
A gdy wreszcie doczekała się dziecka, straciliśmy ją.
A ty niegotowa?
Mówiłam, że jemy kolację u lady Gartside.
Nie czuję się najlepiej.
Powinnam cię zabrać, żebyś cały wieczór tam kaszlała.
To byłaby dla niej nauczka.
Długo nie chciała zaprosić mnie na kolację.
A tu proszę, usłyszeli o zaręczynach i już chcą wkraść się w moje łaski.
Miłego wieczoru, mamo.
Penelopo, co ty…?
- Jak śmiesz! - Spójrz.
Porównaj podpis z ostatniego listu sir George’a i ten sprzed wielu miesięcy.
- No i? - To nie to samo.
Kształt liter się nie zgadza.
- Jestem zmęczona… - Zobacz ten.
Znalazłam go w szufladzie biurka mamy.
Ona lub pani Varley ćwiczyły ten podpis, ale nie umiały dobrze go podrobić.
Ten list, który złamał ci serce…
to fałszerstwo.
George tego nie napisał. Nie zaprzeczył, że cię kocha. Nie wyparł się dziecka.
- Być może. - Marino…
- Nawet jeśli masz rację… - Mam…
George nie odpisał na moje listy.
George mnie porzucił,
a Colin mnie przygarnął.
Sądziłam, że kochasz George’a.
Byłam głupia. To niczego nie zmienia.
Czemu spakowałaś torbę?
Jedziecie do Gretna Green?
Marino!
Co zrobisz, gdy Colin zrozumie, że to nie jest jego dziecko?
Przecież on nie jest głupi.
Moją otuchą będzie to, że mam za męża dobrego człowieka.
Nie wyrzuci mnie na ulicę.
Zaopiekuje się mną i dzieckiem.
Ale co z nim? Co z Colinem?
- Kochasz go. - Co?
Teraz rozumiem twój sprzeciw i wtrącanie się. Kochasz go.
Nie wiesz, o czym mówisz.
Wiem o życiu więcej niż ty.
Lepiej znam Colina i ten świat.
Skoro ja muszę zniweczyć twoje zauroczenie, niech tak będzie.
Ta miłość to nieodwzajemniona fantazja. Colin widzi cię, jaką jesteś.
Dla niego niczym nie różnisz się od Eloise czy nawet małej Hiacynty.
We mnie widzi żonę, kobietę.
Jako kobieta muszę podjąć tę trudną decyzję
dla siebie i dla dziecka…
nawet jeśli zranię twoje uczucia.
- Wasza Wysokość pracuje do późna? - Niech to. Która godzina?
Te księgi tobą zawładnęły.
Ode mnie zależy los tych ludzi, jak i to, czy nakarmią rodziny.
- Powinienem był wrócić tu wcześniej. - Czemu nie wróciłeś?
Tak wyszło.
Miałem sprawy w Londynie.
A potem poznałem bezczelną młodą damę,
co to ma prawy sierpowy jak bokser z East Endu.
Mówię poważnie.
Ja też.
- Simon. - Daphne.
- Przygotujmy się do kolacji. - Tak.
Do zobaczenia w jadalni.
- Wasza Wysokość, to kwatery służby! - Gdzie panna Nolan?
Co się stało? Trzeba było mnie przywołać.
Musisz mi coś powiedzieć.
Jak kobieta staje się brzemienna?
- Matka…? - Nic mi nie powiedziała.
Proszę. To żaden wstyd.
Wyjaśnij mi to. Szczegółowo.
Proste rozwiązanie.
Plony wzrosną, jeśli rolnicy posadzą rzepę.
Znam rolników,
którzy tak potroili dochody.
Zamiast płodozmianu sadzili rzepę,
a potem wypasali owce, które zjadały chwasty.
Dziękuję, Wasza Wysokość.
Proszę przekazać podziękowania księciu.
Kupił nam kilka sztuk bydła,
żebyśmy mogli hodować trzodę, aż pola znów będą żyzne.
Los się do nas uśmiechnął.
Wasza Wysokość?
Możesz wrócić do zamku.
Chcę się przejść.
Gotowa na spoczynek?
Chyba tak.
Zaczekaj.
Daphne.
Coś ty zrobiła?
Liczyłam, że to nieprawda.
Miałam nadzieję, że się mylę, ale najwyraźniej nie.
- Jak mogłaś? - Jak ja mogłam?
- Okłamałeś mnie. - Nie kłamałem.
Ufałam ci.
Ufałam ci bardziej niż komukolwiek na świecie,
a ty to wykorzystałeś.
Wykorzystałeś okazję. Ja zrobiłam to samo.
Mówiłem, że nie dam ci dzieci.
Nie móc a nie chcieć to dwie różne rzeczy.
Ty sam wybrałeś taki los. Okłamałeś mnie.
Nie. Myślałem, że wiesz, skąd biorą się dzieci.
Odebrałeś mi moją przyszłość,
to, czego pragnęłam najbardziej.
Wiedziałeś, że o niczym tak nie marzę jak o tym,
by założyć własną rodzinę.
Byłem gotów zginąć w pojedynku, żeby nie zniweczyć twych marzeń.
Dla ciebie byłem gotów umrzeć.
To ty chciałaś małżeństwa.
Mówiłaś, że ja ci wystarczam.
Zanim poznałam prawdę.
Wiesz, że nawet było mi cię żal?
„Biedny Simon. Jak bardzo musi cierpieć przez to, że nigdy nie będzie ojcem”.
- Nie prosiłem o litość. - A ja o zdradę!
- Daphne, ja… - Co?
Kochasz mnie? Na pewno nie.
Nie wiesz nawet, co to znaczy. Nie okłamuje się kogoś, kogo się kocha.
Ukochanej osoby się nie oszukuje ani nie poniża.
Może wielu rzeczy nie rozumiem, jak mi to uświadomiłeś, ale jedno wiem.
Wiem, że to nie jest miłość.
Na wojnie i w miłości wszystkie chwyty są dozwolone,
ale niektóre bitwy nie wyłaniają zwycięzcy.
Pozostaje po nich stos złamanych serc.
Zastanawiamy się wtedy, czy walka jest warta ceny, którą płacimy.
Ci, których kochamy, potrafią zadawać nam największe rany.
Czyż jest bowiem coś bardziej bezbronnego…
niż ludzkie serce?
Więź, która łączy narzeczonych, to rzecz intymna i święta.
Ale muszę donieść mym czytelnikom, że wiem o wielkim oszustwie.
Co się stało?
Jakby Featheringtonom mało jeszcze było problemów,
panna Marina Thompson jest brzemienna…
i była już brzemienna, gdy przybyła do naszego pięknego miasta.
Rozpaczliwe okoliczności mogą wymagać rozpaczliwych kroków.
Mniemam jednak, że wielu uzna jej postępowanie za wysoce gorszące.
Może sądziła, że nie ma innego wyjścia,
a może brak jej wstydu.
Ale czy jakikolwiek cel może uświęcić tak niegodne środki?
Napisy: Łukasz Stanisław Dutka