NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dzień dobry.
Rose.
Czy matka już się obudziła?
Nie przesadziłam z szampanem.
Po prostu źle spałam w nocy.
Przyniosę surowe jajka z czosnkiem.
To pomoże.
Czujesz się lepiej, kochanie?
Chyba złapałam to, co wczoraj dopadło cię na przyjęciu.
Strasznie boli mnie głowa.
O co chodzi?
Zaręczyłam się.
To wspaniała wiadomość.
Zostaniesz księżniczką.
- Nie. - Nie?
Mamo, zaręczyłam się z Hastingsem.
Poprosił o rękę, a ja się zgodziłam.
Nie jesteś zadowolona. Co się stało?
Wszystko w porządku.
Po prostu to stało się tak szybko. Nie miałam czasu tego przemyśleć.
Ale jestem zachwycona.
Oczywiście. Będziesz księżną!
Moja kochana!
Wiedziałam, że macie się ku sobie!
Podstęp czy nie.
Opowiedz mi wszystko! Jak się czujesz?
Jestem zakochana
i nie wiem, jak mam czekać cały miesiąc na ślub.
Może poprosimy o pozwolenie na ślub w tym tygodniu?
Nie chcę cię okłamywać, ale książę i ja…
Nie musisz mi nic opowiadać.
Cokolwiek zaszło między wami, wszystko jest w porządku.
Wiem, że wyższe sfery potępiają takie postępowanie…
ale w kwestii miłości zdarza się to dość często.
Nawet ojciec i ja mieliśmy problemy z opanowaniem namiętności.
Napój gotowy.
To nie jest już konieczne. Czuję się dużo lepiej.
Trzeba przygotować ślub. W trzy dni.
Moja kochana,
masz to, czego zawsze pragnęłaś. Mariaż z miłości.
Mówi się, że skromność to cnota,
ale pisząca te słowa nie jest kobietą cnotliwą.
Z przyjemnością ogłaszam to,
co inni podawali w wątpliwość, a czego ja byłam zawsze pewna.
To będzie ślub roku.
Cała sala w tulipanach i jedwabiu.
To, co najlepsze, dla Bridgertonówny i mego bratanka.
Nowa Whistledown? Jak opisuje mój triumf?
Najpiękniejsza panna sezonu znalazła wybranka.
Oficjalnie zaręczyła się z księciem Hastings.
Czy coś się stało?
Panna młoda bez wątpienia nie może się doczekać rychłych godów.
Przymiarki do sukni ślubnej
i wyprawa ślubna, i…
- Na pewno o czymś zapomniałam. - Wszystkim się zajmę.
W sobotę zostanie panienka księżną.
Zanosi się na to, że do ślubu dojdzie wcześniej niż później.
Oczywiście są tylko dwie sytuacje, gdy pary proszą o pozwolenie
i gnają do ołtarza:
prawdziwa miłość
lub chęć ukrycia skandalu.
Jak to jest, siostro, być zakochaną?
Jak skok z klifu i uderzenie w ziemię.
Dobrze mówię?
Hiacynto, nie umiem tego opisać słowami.
Eloise, wierzę, że poznasz to uczucie w przyszłym sezonie.
Sądzisz, że pójdę w twoje ślady?
Trudno o gorszy los.
Wiesz, że dzięki mnie macie szansę na lepszych zalotników?
Winnaś mi dziękować.
Dziękuję za to, że nie jestem tobą i nigdy nie będę.
Panno Daphne,
przybył Jego Wysokość książę Fryderyk.
- Przepraszam. - Nie ma za co.
Nic sobie nie obiecywaliśmy.
Chociaż myślałem, że się rozumiemy, gdy dyskutowaliśmy o przyszłości.
To moja wina, że odczytałem panienki uprzejmość jako coś więcej.
Nie mylił się książę.
To dlaczego…?
Te zaręczyny nie są z przymusu?
- Bo jeśli książę panienkę zmusza… - Zmusza mnie?
Mój Boże! Jeśli już, to ja go zmuszam.
Chciałam powiedzieć,
że największą siłą jest miłość.
Gdy zrozumieliśmy, że jesteśmy sobą zauroczeni,
nic już nie mogło nas rozdzielić.
Nawet, mówię to z przykrością,
tak dobry i uprzejmy człowiek jak pan.
W takim razie mogę tylko życzyć szczęścia u boku męża.
Miło było panienkę poznać.
Hiacynto!
Nie mogłam się powstrzymać.
Choć mam nadzieję,
że oświadczyny księcia Hastings były choć w połowie tak romantyczne.
Nie umawialiśmy się na dziesiątą?
Owszem.
Oto i on.
Nie spiesz się.
Winszuję. Cieszę się, że będzie książę częścią naszej rodziny.
Ja również.
Czyżbyś przyszedł wprost z baru?
Może się przespacerujemy?
- Czy…? - Ja…
Czy próbowałeś pić surowe jajka z czosnkiem?
Słyszałam, że to świetnie pomaga w przypadku nadmiernego…
- Co chciałeś powiedzieć? - Co?
Zacząłeś o czymś mówić.
Nie pamiętam.
Simonie, spójrz na mnie.
Czyż to nie nasza najsłynniejsza para?
Wyglądacie razem idealnie.
Jestem pewna, że założycie wspaniałą rodzinę.
Dziękuję. Jesteśmy bardzo szczęśliwi.
Bardzo.
Pamiętam to uczucie, nerwy związane z nową miłością.
Albo coś w tym stylu.
- Pani Delacroix… - Nie ma jej.
Proszę ją tylko o chwilę.
Nie jest mi to winna, wiem. Nie jest mi nic winna.
Ale chcę zapewnić jej utrzymanie, tak jak obiecałem.
Zadbam o nią.
- Powie jej pani? - Za późno. Nie ma jej.
Jak to? Wyjechała z miasta?
W rzeczy samej.
Jak się okazuje, nie potrzebuje od pana pieniędzy
ani niczego innego.
- Gdzie ona jest? - Zostaw ją w spokoju.
Nie dość już zrobiłeś?
Panią Varley spotkały dziś przykrości u krawcowej.
Pani Delacroix nie chce wydać sukienek, póki nie zapłacimy rachunków.
Panienki mają mnóstwo sukienek.
Mogą założyć każdą po raz drugi.
Może ty też obejdziesz się bez tabaki!
Pan Colin Bridgerton do panny Thompson.
Panie Bridgerton, są piękne.
Podziwiam panienkę. Przynoszę kwiaty przy każdej wizycie,
a wciąż reaguje pani z zaskoczeniem.
Przyniosę kiedyś coś nieoczekiwanego.
Może krzak pomidorów.
- Marina nie cierpi pomidorów. - To nieprawda.
Uwielbiam je.
Colin, wiesz, gdzie ponoć mają świetne pomidory? W Grecji.
Przywieź sadzonkę pannie Thompson, jak już wrócisz z tej tegorocznej wyprawy.
Nie jestem pewien, czy pojadę.
Cieszyłeś się na wyjazd.
To prawda.
Ale gdybym wyjechał tam, przegapiłbym coś ważnego tutaj.
- Herbaty, panie Bridgerton? - Poproszę.
Mamo?
- Uważasz, że to mądre? - Co masz na myśli?
Colin jest młody. Jeszcze nie myśli o małżeństwie.
Szkoda, by Marina traciła czas, którego ma tak niewiele.
Tylko o to mi chodzi.
Twoja pani nie zna służby w rezydencji księcia.
Ty musisz zadbać o jej potrzeby i ułatwić jej przeprowadzkę.
Jej szczęście jest najważniejsze.
O nie!
Lukier musi być bielutki jak lilia. To porządna rodzina.
Statek z cukrem zatonął.
W Londynie lepszego cukru nie dostanę.
Czy panna Daphne woli bukiet róż czy bzu?
Ciasto namoczyć w rumie czy brandy?
Podać ozory czy jajka z szynką?
Nie jestem pewna. Zapytam.
Rose, jesteś pokojówką przyszłej księżnej.
Musisz to wszystko wiedzieć.
Suknia ślubna wymaga jeszcze pracy, panno Bridgerton.
Nie będzie panienka rozczarowana.
Będzie potrzebowała nowego płaszcza
i też tych intymnych rzeczy.
Cztery koszule nocne? Albo pięć?
Po co mi aż tyle?
Nie są dla panienki, ma chère, ale dla panienki amoureux.
A po co jest miesiąc miodowy?
To będzie wyjątkowy czas.
Tak, pięć wystarczy.
Daphne!
Miło cię widzieć.
Mam nadzieję, że zdążycie z suknią ślubną.
Pani Delacroix pewnie się z nią uwija.
Mamo, daj nam chwilę.
Zasięgnę zdania Cressidy w kwestii materiału.
Ma nienaganny gust.
Oczywiście.
Potrzebuję płaszcza na miesiąc miodowy.
Może w takim kolorze? Kołnierz obszyty futrem?
Futro, o tej porze roku?
Zależy, ile czasu spędzacie z księciem na łonie natury.
Chyba jesteś miłośniczką nocnych spacerów po ogrodzie.
Nie wiem, o czym mówisz.
Widziałam was w ogrodzie podczas balu u Trowbridge’ów.
Samych, bez przyzwoitki.
Dziwne. Nie pamiętam, żebym wychodziła z sali balowej.
W nocy i do tego z oddali trudno coś dostrzec w ogrodzie,
chyba że sama wyszłaś z balu.
Miałam doskonały widok na ogród z tarasu.
Flirtowałaś z Fryderykiem, by wzbudzić zazdrość Hastingsa,
a potem zwabiłaś go do ogrodu, by zmusić do ożenku.
Nigdy bym nie pomyślała, że Bridgertonówna tak się zhańbi.
Waż swoje słowa.
Za parę dni ja będę księżną,
a ty nadal będziesz bez męża i bez tytułu.
Możesz mieć księżną za przyjaciółkę albo wroga.
Twój wybór.
Wpierw przekonajmy się, czy w ogóle zaciągniesz go do ołtarza.
Wyobrażam sobie, że człowiek taki jak książę
nie nawykł do przymusu.
Tante, chcę się pożegnać.
Po południu wyruszam do Prus.
Mam uwierzyć, że tęsknisz
za kiszonymi ogórkami i kapustą?
Walcz o tę dziewczynę!
Hastings ma tylko tytuł księcia. Tyś książę z krwi.
Nie chcę przechwalać się rodowodem i nie muszę.
Cieszę się ich szczęściem. Wszyscy się cieszą.
Czytała ciotka, co pisze Whistledown.
A ty czego chcesz?
- Chodzi o króla. - Zmarł?
Odzyskał zmysły.
Auf Wiedersehen, skoro musisz jechać.
Może ty jesteś gotów zaakceptować porażkę…
ale ja nigdy.
Wybacz spóźnienie.
Nic się nie stało.
Arcybiskupa jeszcze nie ma.
- Omówmy kwestię posagu. - Nie ma o czym mówić.
- Nie przyjmę go. - Słucham?
Nie żenię się z Daphne dla pieniędzy. To obraźliwy zwyczaj.
Przekaż w zarząd powierniczy.
Zapewniam cię, że będę utrzymywać twoją siostrę.
Teraz ja za nią odpowiadam. Traktuję ten obowiązek z powagą.
Muszę cię przeprosić, że…
- Strzeliłeś do mnie? - Owszem.
Honor inaczej nie pozwalał.
Poza tym strzelec z ciebie marny.
Może byś mnie zranił, gdybyś celował prosto w niebo.
Wasza Miłość.
Pragnę wyrazić wdzięczność za wydanie pozwolenia.
Niepotrzebnie, lordzie.
Odmówił? A niby czemu?
Arcybiskup Canterbury nie czuł potrzeby tłumaczyć tej decyzji.
Jeśli ślub się odwlecze,
Cressida, nie wspominając o Whistledown i innych,
będą mieć sporo czasu, by odkryć prawdę o zdarzeniach w ogrodzie.
Simonie…
Lady Danbury.
Witaj! Czy wszyscy są tak głodni jak ja?
Liczyłam na radosne obchody, a tu ponure oblicza.
- O co chodzi? - Anthony?
Nie ma zgody na przyśpieszenie ślubu.
- Słucham? - Arcybiskup nie widzi potrzeby.
To nie arcybiskup. To królowa.
Obraziła się, bo odrzuciłaś jej bratanka.
Albo po prostu się jej nudzi. Tak czy inaczej,
nie wróży to dobrze przyszłości pani córki
ani pozostałych Bridgertonów.
Czy możemy coś zdziałać?
Dajcie jej to, czego chce. Uwagę.
Poproście o audiencję i zaapelujcie do niej osobiście.
Ale nie przekona jej błaganie. Wykryje też każdy fałsz.
Bądźcie autentyczni.
Powiedzcie, że jesteście zakochani.
W prostych, szczerych słowach.
Chyba dacie radę?
To dobrze. Zatem…
gdzie ta obiecana kolacja?
- Cieszę się, że jesteś. - Nie mogłem przegapić.
Proszę, wejdź.
Rozgość się.
Oprowadziłbym cię, ale obowiązki gospodarza wzywają.
Co ty tu robisz?
- Czy my się poznaliśmy? - Nie musieliśmy.
Jesteś Bridgertonem, czyż nie?
Moja reputacja mnie wyprzedza.
Nie jest to cnota.
Ważne, że przykuwa twoją uwagę.
Powinieneś wrócić do domu do brata.
Nie po tak gorącym powitaniu.
Bridgerton.
Tak to brzmi?
To chyba piosenka miłosna.
Widzę, że wczuwasz się w klimat.
Gdzie mój napitek?
Wyrzucili cię? Mój Boże, wyrzucili cię…
Czy ślub to aż taka tragedia? Wiem, że ci na niej zależy.
Moje uczucia są nieistotne. To przez nie ten bałagan.
Nie umiałem się kontrolować.
Teraz ona musi walczyć o ślub, którego nie chce.
Czy o tym ktoś napisał piosenkę?
Zagrajcie ten kawałek o żonie w potrzasku!
Czas cię stąd zabrać.
Zaprosiłam lorda Rutledge’a na kolację w sobotę.
Do tego czasu wskrześ w sobie entuzjazm do jego oświadczyn.
Mogę czekać do końca świata,
a i tak nie będę się cieszyć z tak żałosnego losu.
Mimo wszelkich przeszkód
znalazłam ci mężczyznę
gotowego przymknąć oko na twój stan
i otoczyć cię opieką.
Powinnaś okazać mi wdzięczność,
a tylko się dąsasz.
Chodzi o pana Bridgertona?
Lubi mnie. Na pewno mi się oświadczy.
Ledwo odjęty od piersi matki.
Ma dwóch starszych braci, obaj nieżonaci.
Natychmiast zerwij z nim kontakt
albo będziesz pod kluczem aż do ślubu z lordem Rutledge'em.
Proszę zaczekać.
Ma pani rację. Dziękuję za dobroć.
Chciałabym się odwdzięczyć.
Jeśli poślubię Bridgertona,
wejdzie pani w koligacje z bardzo potężnym rodem.
To pomoże dziewczętom.
Proszę o czas do soboty.
Jeśli do tego czasu pan Bridgerton mi się nie oświadczy,
przyjmę lorda Rutledge’a z uśmiechem na twarzy.
Zostało sześć miesięcy do połogu. Siedem, jeśli dopisze ci szczęście.
Nawet gdyby stał się cud i Colin oświadczył się jutro,
ślub byłby za wiele tygodni.
Chyba że nie będziemy czekać do nocy poślubnej, by skonsumować związek.
Uwiedziesz go?
Zrobię to, co muszę.
Dobrze. Masz czas do soboty.
Królu mój.
Odpuśćmy sobie ceremonie, Lottie. Usiądź ze mną.
Jak tam nasz mały Jerzy?
Nie jest już taki mały. Z dnia na dzień coraz krąglejszy.
Domyślam się.
Twoi poddani tęsknią za tobą. Ja tęsknię.
Jestem tu, Lottie.
Przypomniałem sobie, jak zakwitły hiacyntowce.
Pamiętasz to?
Mówiłaś, że to jak spacer wśród chmur.
Kazałeś wtedy sprowadzić kangury.
- Tak. - Straszne stworzenia.
- Jak tam ogrody? - Właśnie rozkwitają.
Może się przejdziemy po posiłku, jak dawniej.
Jak się czuje Emily? Przyprowadzisz ją?
Jerzy…
Amelia zachorowała… kilka lat temu.
Była u mnie z dwa tygodnie temu. Nie widziałaś jej?
Jerzy, jej już nie ma.
Co ty…?
Zrobiłaś jej coś?
Co ona zrobiła mojemu dziecku?
Jerzy…
Coś ty zrobiła?
Wracaj mi tu!
Zabiła moje dziecko!
Ty suko!
- Panienko? - Rose.
- Wszystko w porządku? - Nie mogę spać.
- A ty czemu nie śpisz? - Jeszcze wiele trzeba zrobić.
Panienka się nie martwi o ślub.
O wszystko zadbam. Będę gotowa.
Wiem. Nie o ciebie się martwię.
O księcia.
- Chce odwołać ślub? - Nie.
Ale może zechce.
Każdy mężczyzna ma wątpliwości.
To nic nie znaczy.
Będzie dla panienki dobrym mężem i dobrym ojcem.
Panienko?
On nie może mieć dzieci.
Nie wiem, jak głęboko jest upośledzony w tym względzie.
Przypuszczam, że to dla księcia źródło wielkiego bólu.
Mam ciotkę. Mieszka z mężem w Greenwich.
Choć są małżeństwem od dziesięciu lat, nie doczekali się dzieci.
Ale nadal są dla siebie mężem i żoną.
- Są szczęśliwi. - Bo się kochają.
Przynajmniej to ich łączy.
Nie zatrzymuję cię. Masz tyle do zrobienia.
Oczywiście. Dobranoc.
Śmierdzisz.
Nicky! Nie dręcz go.
Czemu wszystko musi być takie jasne?
To się nazywa „dzień”.
Węgiel i olej oczyszczą żołądek.
Zje pan.
Jeśli mam się żenić…
chcę, byście byli obecni.
„Jeśli”? Czyli myśli, że ma inne wyjście.
- Będziemy zaszczyceni. - Dobrze.
Powiedziałeś księciu o tej serii walk?
Will szuka inwestorów na cykl gal bokserskich.
Może Wasza Wysokość
i jego przyszły szwagier zechcą zainwestować?
Wicehrabia jest coś winny. Strzelał do księcia.
- Alice! - Co?
Jego Wysokość rozumie, na czym polega małżeństwo.
A jak nie, to zrozumie.
Wszystko, co wiesz ty, wiem i ja. A co wiem ja, ty też się w końcu dowiesz.
Nie zwracaj na nią uwagi. Ja tak robię.
Dobra, kochani. Zostawmy ich.
Niżej się nie da, lady Danbury?
Nie przy moich kolanach, Wasza Królewska Mość.
Niech będzie. Każ młodym podejść.
Doszły mnie słuchy,
że odmówiono wam pozwolenia na przyśpieszenie ślubu.
Cóż jednak ja mogłabym z tym zrobić?
Przedstawcie swoją prośbę.
Zapewniam Waszą Królewską Mość, że nie doszło do żadnej niestosowności.
My po prostu bardzo się kochamy.
Choć schlebiały mi względy bratanka królowej,
nie potrafiłam zdusić uczucia, które żywiłam do księcia Hastings.
Była to miłość od pierwszego wejrzenia.
To nieprawda.
Młoda dama mi schlebia,
ale nie zakochaliśmy się od pierwszego wejrzenia.
Owszem, było pożądanie, przynajmniej z mojej strony.
Ale panna Bridgerton uważała mnie za zarozumiałego aroganta.
Miała powody.
Ja uważałem ją za afektowane dziewczę,
przy tym siostrę przyjaciela.
Dla nas obojga romans nie wchodził w grę.
Ale dzięki temu znaleźliśmy coś znacznie cenniejszego.
Przyjaźń.
Panna Bridgerton i ja od dawna oszukiwaliśmy całe Mayfair.
Udawaliśmy zaloty,
podczas gdy tak naprawdę po prostu lubiliśmy razem spędzać czas.
Nigdy nie przepadałem za flirtem, pogaduszkami czy w ogóle rozmową.
Ale z Daphne… z panną Bridgerton…
rozmowa przychodzi nam łatwo.
Jej śmiech sprawia mi radość.
Poznać piękną kobietę to jedno,
ale znaleźć najlepszego przyjaciela w pięknej kobiecie to coś zupełnie innego.
Szczerze za to przepraszam, ale dopiero zaloty księcia Fryderyka
uświadomiły mi, że nie chcę mieć w tej pannie tylko przyjaciółki.
Chcę mieć w niej żonę.
Chcę, by została moją żoną.
Błagam Waszą Królewską Mość, byśmy nie musieli na to czekać.
Simonie…
Jesteś mądry… albo masz szczęście, że to rozumiesz.
Przyjaźń to najlepszy fundament małżeństwa.
Choć czasem cała budowla prędko rozpada się w proch.
Proponuję pani wybór, panno Bridgerton.
Chce pani go poślubić?
Umiłowani,
zebraliśmy się tu, by połączyć tych dwoje świętym węzłem małżeńskim.
Mówi się, że małżeństwo ma w sobie
mniej piękna, ale więcej bezpieczeństwa niż życie w samotności.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.
Ogłaszam was mężem i żoną.
Takie piękne nabożeństwo. Dziękujemy za zaproszenie.
Wasza Wysokość.
Winnam złożyć księżnej gratulacje. W końcu jesteśmy przyjaciółkami.
Liczę, że zapamiętasz mi moją dyskrecję i któregoś dnia się odwdzięczysz.
Proszę cieszyć się tym triumfem, Wasza Wysokość.
A ten?
Wydaje się…
sympatyczny.
Albo tamten.
Dobrze mu z oczu patrzy.
Materiał na męża.
Nie znam ich i nie mam czasu poznać. Gdzie jest Colin?
Nie możesz mieć Colina.
To mój przyjaciel. Znam go od zawsze.
Nie chcę, by został oszukany i zmuszony do ślubu.
Nie rób tego dobremu człowiekowi.
To mam usidlić złego człowieka?
To w porządku dla ciebie, że mam żyć z kimś, kto ma mnie za zwierzę?
- Nie… - To co mam zrobić, Penelopo?
Będę dobrą żoną dla Colina, a on dobrym mężem i ojcem…
choćby był młody i lubiany przez ciebie.
Panno Thompson, ucieszy panią wiadomość, że lord Rutledge jest już zajęty.
Zaręczył się z samego ranka.
To… okropne.
Oby twoje plany wobec pana Bridgertona wypaliły.
To ostatnia nadzieja.
- Muszę… - Ja też.
Trochę mi słabo.
Może znasz bardziej ustronne miejsce,
gdzie mogłabym złapać oddech?
Oczywiście, panno Thompson. Proszę.
Tu jest wygodniej. Dziękuję.
Choć wciąż jest dość głośno.
Oczywiście.
- Nie powinniśmy tu być sami. - Nie.
Nie wierzę, że to mówię, ale nie możemy posunąć się dalej.
Jesteś damą,
a ja muszę dbać o mój i twój honor,
choćby nie wiem, jak było to kuszące.
- Uraziłem cię? - Nie.
Masz rację.
Jestem damą. Niezamężną.
A ty jesteś… dżentelmenem.
To wyjdź za mnie.
Wiem, że znamy się od niedawna, ale…
Wyjdzie panienka za mnie?
Z wielką radością!
- To na co czekamy? - Właśnie.
Ślub na koniec sezonu.
- Długie zaręczyny. - Tak jest romantycznie.
Zasługujesz na wielki ślub. Nasze rodziny potrzebują czasu.
Będzie cudownie, obiecuję.
Ale nie mówmy teraz nic. To dzień mojej siostry.
Oczywiście.
Wasza Królewska Mość.
Jestem zaszczycona obecnością królowej.
Mam nadzieję, że dokonałaś słusznego wyboru.
Tak czy siak, przynajmniej noc poślubną będziesz miała pełną wrażeń.
Lubi pani omawiać cudze sekrety, prawda?
Dziecko, rozum ci odebrało? Każdy lubi sekrety.
Jak inaczej wytłumaczyć popularność kroniki lady Whistledown?
Pochlebia mi twoje oskarżenie, ale to zwyczajnie nieprawda.
Jak już zdemaskujesz tę pisarkę, daj mi znać.
Uważasz, że Whistledown to lady Danbury?
Wasza Królewska Mość.
Jakie zebrałaś dowody?
Jakie dowody zebrałam ja w moim śledztwie co do lady Whistledown?
Oczekujesz, że królowa ponowi pytanie?
Mów, co wiesz.
Sądzę, że to wdowa. Musi mieć majątek…
- Cudowne przyjęcie. - Owszem.
Bridgerton… Tamtej nocy…
Czy coś się stało?
Sądzę, że nic.
Bardzo dobrze.
Najdroższa, znasz pana Bridgertona.
Moja żona, pani Lucy Granville.
Miło pana poznać.
- Rozmawiałem z księciem. - Chociaż tobie się udało.
Odmówił posagu.
Tak chcesz mnie podnieść na duchu?
Zrzekł się na twoją korzyść.
Sama zdecydujesz, jak wydać te pieniądze.
Może na dzieci.
Z pewnością zawstydzisz matkę pod względem liczby potomstwa.
Coś się stało?
Jestem…
To wszystko… Potrzebuję chwili. Przepraszam.
Pewnie ciężko ci opuszczać ten dom.
Tyle wspomnień.
Z mężem zyskacie nowe wspomnienia.
Mój mąż.
Dziwne móc to w końcu powiedzieć.
Chyba dłużej już nie mogę odkładać tej rozmowy.
W dniu mojego ślubu
prosiłam służbę, by donosili jedzenie.
Po części dlatego, że chciałam, by przyjęcie trwało dłużej…
Ale muszę ci przyznać, że obawiałam się… nocy poślubnej.
Gdy dotarliśmy do Aubrey Hall, byłam przejedzona.
Tego nie polecam.
A co polecasz, mamo?
Wiem, że książę i ty… Cokolwiek między wami zaszło…
Pewnie już coś wiesz.
Zapewniam cię, nie wiem nic.
Jest kilka rzeczy, które powinnaś wiedzieć.
Dojdzie do pewnych rzeczy między tobą i twoim mężem,
księciem, oczywiście.
Cóż, on… Widzisz…
akt małżeński…
Jako mężatka możesz go wykonywać…
Skoro tak trudno o tym mówić, jak ciężko musi być to zrobić.
Nieprawda. To naturalne.
Tak jak deszcz, który jesienią nawadnia pole,
a na wiosnę wyrastają kwiaty.
Pamiętasz z dzieciństwa, jak na wsi mieliśmy dwa psy gończe?
- Dwa bassety. - Zgadza się.
Nikt im tego nie wyjaśnił, ale pojawiły się szczeniaczki.
Rozumiem. Czyli ten akt wykonuje się, żeby mieć dzieci?
Tak.
A co, jeśli książę i ja nie możemy mieć dzieci?
Czy wobec tego powinniśmy powstrzymać się przed tym aktem?
Zrezygnować z nocy poślubnej?
A więc to cię martwi, kochanie?
Daphne, wam obojgu bardzo na sobie zależy.
Tylko to się liczy.
Nie ma powodu do obaw.
Wciąż mam wiele pytań.
- Przyprowadzają karocę. - Już czas.
Pojadę z tobą. Zawsze chciałem mieszkać w zamku.
Gregory, jeśli Daphne kogoś zabierze, to mnie.
Oboje tu zostajecie, aż siostra nie zaprosi nas do siebie.
Jeśli nas zaprosi. Na pewno docenisz ciszę i spokój.
Będzie mi was bardzo brakowało.
Nawet mnie?
Nawet ciebie.
Mam dla ciebie prezent.
Na górze. Składa się z czterech ścian i wygodnego łóżka.
Światło w twoim pokoju jest bardzo ładne.
Wiem, że bardzo się różnimy, ale jest coś, co nas łączy.
Pewność, że ty też znajdziesz swoją drogę.
Nie mam co do tego wątpliwości.
Napisz, gdy tylko dojedziesz.
Oczywiście, mamo.
Będziesz wspaniałą księżną.
- Dotrzemy do zajazdu przed zmierzchem. - Zajazdu?
Do Clyvedon szmat drogi. Po zmroku trakt nie jest bezpieczny.
Musimy odpocząć przed dalszą podróżą.
Spędzimy noc poślubną w zajeździe?
Ja… Powinienem był ci powiedzieć.
Nie szkodzi.
Mam nadzieję, że wszystko się podoba. W razie czego proszę dać mi znać.
Jesteśmy.
Pokój Waszej Wysokości jest tam.
Poprosiłem o osobny pokój.
Tak.
- Mam…? - Tak.
Tak.
Zejdźmy na kolację.
Daphne?
Nie jesteś głodna? Jedzenie jest wyborne.
- Ostatnim razem… - Nie chcę żadnej kolacji!
Przez ostatnie trzy dni chciałam pobyć z tobą sama,
chciałam porozmawiać, chciałam wiedzieć.
Rozumiem, że nie chcesz mnie widzieć.
Że wolisz być sam w swoim pokoju
i zjeść kolację bez słowa w naszą noc poślubną, ale…
- Wcale tak nie wolę. - Simonie…
Mylisz się.
- Unikałeś mojej obecności. - Żeby dać ci swobodę.
- Wyrzekłeś do mnie ledwo parę słów. - Bałem się, że powiem nie to, co trzeba.
- Nie umiałeś spojrzeć mi w oczy. - Bo zgotowałem ci nieszczęście.
Nie ty…
To ja uwięziłam cię w tym małżeństwie.
Ja uwięziłem ciebie.
Ostatnie trzy dni były dla mnie męczarnią.
Nie umiałem z tobą rozmawiać ani być sam na sam,
bo wiedziałem, że nie chcesz mieć ze mną nic wspólnego.
Nic dziwnego. Zmusiłem cię do poświęcenia. Pragnęłaś rodziny, dzieci.
Pragnęłaś życia z kimś, kogo znasz. Pragnęłaś związku z miłości…
A nasz związek taki nie jest.
To chciałeś powiedzieć?
Zaraz zejdę na kolację.
Powiedziałem królowej prawdę.
Nie mogę przestać o tobie myśleć.
Myślę o tobie po przebudzeniu i przed zaśnięciem.
Widzę cię w moich snach.
Nie umiem o tobie zapomnieć.
Jestem twój, Daphne. Zawsze byłem twój.
- Nie rozumiem. - Nie wiem, co jeszcze mam zrobić.
- Nie złość się. - Nie jestem zły.
Wyglądasz na zdenerwowanego. Cały poczerwieniałeś.
- Tak się dzieje. - Gdy ktoś jest zły.
Gdy ktoś płonie nieodwzajemnionym uczuciem!
Płoniesz uczuciem ku mnie?
A czemu poszedłem za tobą do ogrodu?
A czemu ja tam poszłam?
Gdybyś spojrzał na mnie dłużej niż dwie sekundy, zobaczyłbyś.
To ciebie nie mogę się wyrzec.
Płonę… ku tobie.
Co robisz? Simonie…
Mam przestać?
Pokażę ci więcej.
Więcej.
Dotykałaś się… tak jak rozmawialiśmy?
Pokaż mi.
Nie mogę.
Powiedz, o czym myślałaś, gdy byłaś sama.
Myślałam o…
Zbliż się do mnie.
To może przez chwilę boleć.
Myślałam o tobie.
Kiedy się dotykam, zawsze myślę o tobie.
Jak się czujesz?
Czuję się…
Czuję się… cudownie.
Napisy: Łukasz Stanisław Dutka