NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
To ona?
Niezrównana piękność, która zdobyła uwagę księcia.
Zwykła trzpiotka z gminu.
Każdy ma tu wyrobione zdanie.
Jak długo mamy czekać na królową?
Chyba zemdleję z głodu.
Mamo! Jesteśmy na dworze!
Nikt na mnie nie patrzy.
Mamo!
Przepyszne.
Kochanie, jesteś spięta.
Od kilku dni taka chodzisz.
- Mam sporo na głowie. - Owszem.
Jej Królewska Mość
i jej szacowny bratanek, książę Fryderyk Pruski.
Panno Bridgerton, jestem zachwycony,
że przyjęła pani zaproszenie do pałacu.
Wasza Wysokość mi schlebia.
Nic na to nie poradzę. Panienka jest ideałem.
Daj jej podarek.
Przyniosłem prezent.
Źle się pani czuje?
Czuję się doskonale.
Ten naszyjnik też jest doskonały.
Będzie uroczą księżniczką, prawda?
Oczywiście, Wasza Królewska Mość.
W mieście pełnym ambitnych matek i polujących na posagi dżentelmenów
mariaż z kimś wyższego stanu to nie lada sztuka.
Awans panny Daphne Bridgerton
z przyszłej księżnej na potencjalną księżniczkę
to osiągnięcie, dla którego pisząca te słowa musi wyrazić uznanie.
Czy to prawda? Będę siostrą księżniczki?
Jeszcze nie jestem z nim zaręczona.
Będziesz nosić koronę?
Może na specjalne okazje, ale tylko jeśli go poślubię.
- Nauczysz się pruskiego? - Niemieckiego. Może.
Ale tylko jeśli go poślubię.
Przeniesiesz się do zamku za siedmioma górami?
Nie powinnaś być z guwernantką?
Powinnam. Moja guwernantka zadaje te same pytania!
Pisząca te słowa nie może tak szybko skreślić księcia Hastings.
Może raz pozwolił, by diament prześlizgnął mu się przez palce,
ale założę się, że nie jest człowiekiem, który łatwo się poddaje.
Ten worek mówi z niemieckim akcentem czy to moja wyobraźnia?
Przypomnij mi, bierzesz udział w gali boksu
czy w gali komedii?
- Bałem się, że zapomniałeś. - Nie.
Choć obawiam się, że będziesz musiał walczyć bez największego wielbiciela.
Alice będzie obecna.
Wyjeżdżam z Anglii.
Nic tu po mnie.
Ale nie po Willu.
To kluczowa dla mnie walka, a nie jestem faworytem.
Czy twoi szlachetnie urodzeni przyjaciele bez ciebie postawią na mnie?
Nie mam przyjaciół.
Will, może po tym Irlandczyku wstrząśniesz też Jego Wysokością?
Pierwszy raz proszę o przysługę. Przyjdź na walkę.
Nie uśmiecha mu się
widok Bridgertonówny na ramieniu innego księcia.
Pewnie masz rację.
Wiecie, że tu stoję?
Nie jestem jej tak oddany, jak wam i lady Whistledown się wydaje.
My oddajemy się temu, by zarobić na chleb dla dzieci.
Może Wasza Wysokość zechce pomóc
napełnić sakiewki organizatora i przy okazji nasze?
Co? Nie kochasz mnie za subtelność.
Dobra w robótkach ręcznych.
Cudnie śpiewa i gra na fortepianie.
Pokaż mi uśmiech.
- Słucham? - Chcę zobaczyć twoje zęby.
Słaba na umyśle?
Boże, nie! Ależ pan zabawny!
Panno Thompson, proszę pokazać lordowi piękny uśmiech.
Panno Thompson?
Z ust można wiele wyczytać.
Zęby żołnierza, prosto z pola bitwy.
Kosztowały niemałą fortunę.
Muszę ją wypróbować w towarzystwie
i sprawdzić, jak się prezentuje.
Oczywiście.
Będziemy dziś na balu u Trowbridge’ów.
Wybornie. Miłego dnia, Featherington.
Rutledge.
Nie mówi pani poważnie.
Jak śmiesz się tak zachowywać?
Widzisz, mężu, co ja muszę znosić?
W tym tygodniu co rano miałam tu zalotników.
Mam wyjść za starego…?
Te twoje zaloty mogą trwać miesiącami.
Nawet jeśli zdarzy się cud i któryś cię poślubi,
jak zareagują za pół roku,
gdy wyskoczy z ciebie rumiany dzieciak?
Lord Rutledge potrzebuje dziedzica. Nie będzie zadawać pytań.
- Popchnęła mnie! - Nie, bo mnie.
Cicho! Moje nerwy!
Marino?
Mam z tobą zostać?
Przypomnij mi, mężu,
czemu nie możemy odesłać panny Thompson do jej ojca na wieś?
To nie podlega dyskusji.
Przybył dżentelmen, pan Albion Finch.
Dzień dobry.
Stokrotki zawsze drażnią mój nos.
Panna Thompson nie przyjmuje gości.
Nie szkodzi. Przyszedłem z wizytą do panny Featherington.
Panny Philipy Featherington?
Dziękuję.
Nigdy nie rozumiałam tej mody na pióra we włosach.
Po co kobieta ma podkreślać, że jest jak ptak
skrzeczący o uwagę mężczyzny w dziwnym rytuale?
To czemuż je oglądamy?
Wszystko jest lepsze niż siedzieć w domu,
gdy wszyscy skaczą wokół Daphne.
Książę wciąż się zaleca? Pewnie czekasz na zaręczyny.
Gdy oni się zaręczą, ja będę następna. Oby Daphne szukała męża jak najdłużej.
Musi kiedyś wyjść za mąż.
Czemu jedyna opcja to założyć gniazdo lub wysiadywać w gnieździe rodziców?
A co, jeśli ja chcę latać?
A wiesz, kto lata? Lady Whistledown. Wzbija się wysoko.
Genialna kobieta biznesu, która kpi z socjety i na tym zarabia.
Wyobraź sobie jej życie.
Jest niezależna.
Nie wysiaduje w salach balowych w oczekiwaniu na mężczyznę,
który zaciągnie ją przed ołtarz.
To by było życie.
Poznajmy ją.
Żeby zdradziła nam, jak uniknąć tak nieciekawego losu.
Ona strzeże swojej tożsamości.
A nie jesteśmy najbystrzejsze ze szlachcianek? Znajdziemy ją.
Gdybym mogła się wywinąć z którejś z fet, pomogłabym ci.
Udaj chorą.
Powiedz matce, że złapałaś to, co Marina.
- A co u niej? - Zdrowieje.
Ale byłabym okrutna, zostawiając ją samą, gdy wraca na salony.
Będę ci kibicować.
Potrzebuję nowego pióra, by spisać listę podejrzanych.
Dziękuję.
DZIŚ WALKĘ STOCZĄ:
Gdyby mama wiedziała, że tu jestem…
Więcej by nagadała mnie niż tobie.
Jest i twój książę. Ja się ulotnię,
a ty zadaj mu ostateczny cios.
Cieszę się z pani niespodziewanej obecności.
Prosiłem panienki brata, by zaaranżował spotkanie,
ale nie robiłem sobie nadziei.
Znane mi panny są zbyt wrażliwe, by oglądać tak brutalne walki.
Nie ma więc pan sióstr, skoro sądzi, że kobiety są delikatne i łagodne.
Proszę odwiedzić krawcową, gdy brakuje jedwabiu,
a pozbędzie się książę złudzeń.
Chyba muszę się wiele nauczyć.
Proszę do mnie dołączyć, a będę panienki uczniem.
Panno Bridgerton?
Oczywiście. Z radością.
Czy to prawda, że trenował pan z księciem?
Bez przesady.
- Służę za worek treningowy. - Jego Wysokość jest skromny.
To jeden z najmniej żałosnych uczniów.
Panowie, weźcie przykład i też postawcie na mnie.
Dobrze mówię, Hastings?
- Hastings? - Oczywiście.
Może i nie jest faworytem, ale dziś zwycięży.
Ja stawiam 40 szylingów na Gillespiego.
W końcu to człowiek księcia Fryderyka.
Panie i panowie, proszę zająć miejsca.
Rozpoczynamy walkę.
Mój jest z twardej gliny.
- Jeszcze raz! - Uważaj na stopy!
Wasza Wysokość tęskni za ojczyzną?
Nigdy nie byłam w Prusach, ale czytałam, że są piękne.
Mają swój urok, owszem.
Ale wykształcenie zdobyłem tu, w Anglii.
Uważam, że to najlepsze miejsce do życia i tu chciałbym założyć rodzinę.
Proszę wybaczyć szczerość.
Panienka darzy rodzinę wielką miłością?
Owszem, nie ma dla mnie nic cenniejszego.
A książę?
Dorastałem wśród gromadki kuzynów.
Chciałbym takiego dzieciństwa dla mych dzieci.
Oczywiście gdyby moja żona pragnęła tego samego.
Dawaj, Billy!
Dalej!
Skup się, Mondrich! Zbierz się w sobie!
Dalej, Gillespie! Prawy sierpowy!
Jeszcze raz!
Dalej, Mondrich!
- Dał pan słowo. - Panowie!
Zapewniam, że każdy z was otrzyma zapłatę.
Potrzebuję dwóch dni, by zebrać tę sumę.
Typowe wymówki.
Co pan sądzi?
Ten bardziej się panu podoba?
Panie Granville…
Może powinni przenieść go do Somerset House i ukryć tam wraz z moim.
Jestem panu winien przeprosiny.
To niepotrzebne.
Podobała mi się pana elokwentna krytyka.
Więc?
Ciut zbyt ponure jak na mój gust.
Tragedia. Pies zasługuje na więcej.
A pańskie?
- Moje…? - Pańskie prace.
Nie jest pan artystą?
Cóż, czasami lubię sobie… Wie pan, prawie…
Chyba szuka pan słów „tak, dziękuję”.
Tak czy siak, zapraszam do mojego studia.
Trzymam tam prace, które robię dla siebie. Sądzę, że uzna je pan za mniej…
że zacytuję: „zimne i pozbawione życia”.
Nie zapomni mi pan tego.
Podobno dziś wyjeżdżasz.
To prawda.
Źle cię oceniłem.
Nie byłem pewien,
ale teraz wiem, że miałeś uczciwe zamiary wobec Daphne.
Znalazła sobie innego księcia, a ty idziesz swoją drogą.
Może kiedyś będziemy się z tego śmiać?
Być może.
- Chcesz powiedzieć, że będziesz tęsknił? - Nie zapędzajmy się.
- Lordzie Bridgerton. - Wasza Wysokość.
- Znalazłem pana. Możemy zamienić słowo? - Oczywiście.
- Że gdzie zabrał cię brat? - Cały czas miał mnie na oku.
To bez znaczenia. Gala boksu nie jest miejscem dla młodej damy.
A czy był tam książę Fryderyk?
Owszem.
To barbarzyńska forma rozrywki.
A Hastings?
- Co z nim? - Co z nim?
Czy on też był obecny?
Nie wiem.
Jeśli tam był, to go nie widziałam.
- Co tam piszesz? - Nic.
Cały dzień siedzisz i piszesz o niczym.
Powiem Francesce o tym, że wtykasz nos w cudze sprawy.
Mamo. Daph.
- Zabrałeś ją na galę boksu? - Upomnienie musi zaczekać. Mam wieści.
Książę Fryderyk poprosił o zgodę, by się oświadczyć.
Tak szybko?
Co mu powiedziałeś?
Że nie mogę zdecydować za siostrę.
Jest bez zarzutu. Ludzie dobrze o nim mówią.
Cokolwiek zdecydujesz, Daph, będę cię wspierał.
Ja…
Nie musisz decydować teraz.
Znacie się krótko.
Daj znać, gdy podejmiesz decyzję.
Dobrze.
Wspaniały naszyjnik.
Podoba ci się?
Jest bardzo piękny.
Ale czy podoba się tobie?
Jeśli masz coś do powiedzenia, powiedz to.
Zastanawiam się…
Jeśli włożysz ten naszyjnik na bal, co pomyśli książę?
Póki nie przyjmiesz oświadczyn Fryderyka, zachowaj otwarty umysł.
Mamo, nie obchodzi mnie, co myśli Hastings.
Poza tym nie będzie go na balu.
- Co zaszło między wami? - Nic. On wyjeżdża.
Znam moją córkę. Wiem, że coś zaszło.
Nic nie wiesz.
Wiem, co widziałam!
Widziałaś… kłamstwo.
Co?
To było kłamstwo.
Podstęp.
My… Książę i ja udawaliśmy,
żebym zdobyła wysoko urodzonego zalotnika,
żebym była bardziej pożądana.
Tak się umówiliśmy. To było oszustwo. I zadziałało.
Mamy to, czego chcieliśmy. Ty też. Będę księżniczką. Powinnaś być dumna.
Chciałam, byś miała to, co najlepsze.
Chodziło o miłość, nie status.
A to, co widziałam między tobą a nim…
To nie było prawdziwe, mamo!
Nic z tego, co widziałaś… nie było prawdziwe.
Ale… już po wszystkim.
Nie muszę już udawać.
Przepraszam, mamo.
Tak mi przykro.
To piękny naszyjnik.
Powinnam się z niego cieszyć.
Powiedziałabym, że cudownie było spędzić czas z Waszą Wysokością,
ale takie fałszywe pochlebstwa pozostawiam reszcie socjety.
Też będę tęsknić, lady Danbury.
Powiesz mi, gdzie tym razem się wybierasz?
Wciąż się zastanawiam…
Choć to bez znaczenia.
Pewnie zaszyjesz się w odległym zakątku świata
i będziesz robił to, co zawsze robiłeś.
- A cóż to takiego? - Uważasz, że wszystko ci się należy.
Po młodzieńcu, którego z dumą wychowywałam…
spodziewałabym się więcej.
Więcej rozeznania, świadomości i szacunku.
Pozwoliłeś, by ta dziewczyna wymknęła ci się z palców,
jakby to było nic.
Wiem, że dla ciebie takie tematy jak miłość,
oddanie czy przywiązanie,
wszystko to jest banałem bez znaczenia.
Ale czy rozumiesz, że właśnie dzięki tym rzeczom
mogliśmy otworzyć nowy rozdział w tym kraju?
Spójrz na naszą królową, na króla, na ich małżeństwo.
Spójrz, jak to wpływa na nas, jak zwiększa nasze możliwości.
Żyliśmy jak osobne społeczności, podzielone przez kolor skóry,
aż król zakochał się w jednej z nas.
Miłość zwycięża wszystko, Wasza Wysokość.
To się jeszcze okaże.
Król wybrał sobie królową.
Może i nas wywyższył z ciekawostki do rangi książąt.
To był jego kaprys.
Równie łatwo może zmienić zdanie.
Dobrze wiemy, że król bliski jest utraty zmysłów.
Przykro mi, lady Danbury. Nie ma między nami zgody.
Miłość niczego nie zmienia.
Statek odpływa kwadrans po dziewiątej.
Będę pisał… gdziekolwiek będę.
Jak wiadomo, pisząca te słowa niczego tak nie łaknie jak skandalu.
Pod tym względem dzisiejsza feta zapowiada się obiecująco.
A to dzięki niedawno owdowiałej lady Trowbridge.
Niektórzy uważają jej przyjęcia za zbyt prowokujące.
Przestrzegam młode damy,
by nie dały się ponieść zmysłowej naturze tych celebracji.
Jeden skandaliczny ruch niezamężnej panny,
muśnięcie dłoni ukradkiem lub broń Boże pocałunek,
może zniszczyć reputację dziewczęcia i uczynić ją wyrzutkiem.
Lord Rutledge.
Panna Thompson opowiadała nam całe popołudnie,
jak bardzo cieszy się na rozmowę z lordem.
Na nic mi jej gadanina. Chcę zobaczyć, jak się kręci w tańcu.
- Pan Finch. - Najmocniej przepraszam.
Co za rozkoszna sukienka!
Odcień przypominający ser, który panny matka nam dziś podała.
Uwielbiam ser.
Ja też, panie Finch.
Choć muszę przyznać, że wolę stiltona od cheddaru.
Może w tym sezonie doczekamy się dwóch wesel.
Wątpię.
Daphne! Wyglądasz pięknie. Jak zawsze.
Dziękuję.
Mogłaś wybrać każdego.
Panowie ustawiają się do ciebie w kolejce.
Ale nie zawahałaś się odebrać mi szansy na szczęście.
Wiedziałam, że rynek małżeński uczyni nas rywalkami,
ale nie sądziłam, że wrogami.
To mężczyzna dokonał wyboru.
Co miałam zrobić?
Jak zawsze wygląda panna przepięknie.
Dziękuję, Wasza Wysokość.
Czy w karnecie znajdzie się miejsce?
Z pewnością.
Jeffries?
Wasza Wysokość.
Czemu ten obraz przywieziono z Somerset House?
Zapomniał pan, że prosił, by go tu zwrócić?
Dodam, że nie było to łatwym zadaniem.
Pan Bridgerton.
- Zapraszam. - Dziękuję.
Nie wiem, czego się spodziewałem, ale na pewno nie tego.
To po prostu spotkanie podobnie myślących dusz.
Pokażę panu, nad czym pracuję.
Mówią o wojnie, by odwrócić uwagę od niesprawiedliwości.
Nie potrzebują do tego wojny.
Whistledown im wystarczy,
by odwrócić wzrok od potrzeb ludzi.
Co pan sądzi?
- Jakże inne niż w Somerset House. - Uznam to za komplement.
Muszę przyznać, że zazdroszczę. Tak wygląda pana życie?
Bycie drugim synem ma swoje zalety.
Pierworodny wypełnia obowiązki. Drugi syn się bawi.
Proszę się więc zabawić.
Anthony.
Panna Addington, siostrzenica hrabiego Lindsay.
Miło mi.
Proszę. Widzisz.
Cóż za bal, lady Trowbridge.
Ma pani… niepowtarzalny gust.
To nie lada komplement, szczególnie z pani ust.
Philipo, czemu nie jesteś na parkiecie z panem Finchem?
Otrzyj łzy.
Mamo, ona zawsze wywoła jakieś zamieszanie.
Pan Finch nawet na mnie nie spojrzy.
Tata coś mu powiedział…
a ja go kochałam.
Co powiedziałeś panu Finchowi?
Może to nie lord, ale się nada, a innych zalotników Philipa nie ma.
To poczekamy do następnego sezonu.
- Z dwoma pozostałymi też? - Wszystkie mogą poczekać.
Czy chcesz mnie dziś jeszcze bardziej zawstydzić?
Odradzam.
Co robisz w moim pokoju?
Mama poprosiła o kronikę lady Whistledown.
Chciała… policzyć, ile razy wspomina tam Daphne i księcia Fryderyka.
Wicehrabina jest u Trowbridge’ów.
Nie wydawała się zachwycona księciem Fryderykiem.
Po co ci te wszystkie pamflety?
Czy muszę ci się tłumaczyć?
Tak. Koniecznie.
Jako Bridgerton jestem twoją panią.
Wycierałam ci pupę, jak uczyłaś się chodzić.
Nie podoba mi się twój ton.
Zapytam cię raz jeszcze: co robisz w moim pokoju?
Sądzę, że lady Whistledown to ty.
A jeśli nie ty, to może ktoś inny ze służby.
A mówią, że ty jesteś tą bystrą!
Słucham?
Sądzisz, że służąca miałaby czas, by być lady Whistledown,
przy ogromie naszej pracy?
Myślisz, że pracowałabym dla was, mając tyle pieniędzy, co Whistledown?
Aż mnie brzuch boli.
Wyjdź stąd.
Gospodarz niezadowolony.
Jak zaśnie, musimy wszyscy wyjść?
Ma szczęście, że urodziła dziedzica, nim hrabia się przekręcił.
To prawda.
Nie sądzisz,
że dzieciak przypomina
lokaja lady Trowbridge?
Penelopo! A niech mnie.
Chciałbym zatańczyć z panną Thompson.
Chyba lord Rutledge jej nie interesuje?
Myślę, że jedyne, co ją interesuje,
to prędki ratunek.
Możliwe, że masz rację.
Colin, nie o to…
Jeszcze raz?
Trzeci taniec byłby czymś niewłaściwym, panie.
Nie musisz mi udowadniać swojej cnoty.
Są i inne rzeczy, których mężczyzna szuka w żonie.
Panno Thompson, zatańczymy?
Wróciła panienka do zdrowia?
Owszem. Byłam bardzo chora.
Cóż to za podejrzana choroba?
Jej objawem jest chyba ślinienie się i wielkie zębiska.
- Czy tylko ja to widzę? - Niestety ja też.
Weź mnie w obroty, a może choroba minie.
Ktoś tu dobrze się bawi.
Mój brat Colin umie dostarczyć niezapomnianych wrażeń.
Podążę za jego przykładem.
Wiem, że znamy się od niedawna,
ale odkąd panienkę zobaczyłem…
- Jest panienka. - Tak, Wasza Wysokość.
Jak już mówiłem…
niektórzy w Prusach sądzą, że uciekłem, ale wyjechałem,
by znaleźć kogoś, z kim mógłbym założyć rodzinę.
Zostało mi więc tylko jedno pytanie.
- Panno Bridgerton… - Potrzebuję chwili… by się odświeżyć.
Już panienka zaręczona?
Umów mnie z jednym z braci księcia.
Uważaj, gdzie lecisz, aniołku.
Panno Bridgerton.
Co ty tu robisz?
- Myślałam, że wyjeżdżasz z miasta. - Owszem, wyjeżdżam.
- Chciałem się pożegnać. - Z kim?
- Z tobą. - To zupełnie zbędne.
Nigdy nie byliśmy przyjaciółmi. Wyraźnie to podkreśliłeś.
- Za to przepraszam. - Proszę, nie przepraszaj.
Nie będę znów zabawką w twoich rękach.
Jesteś przyjacielem. Nie jesteś. Jesteś rozpustnikiem. Nie jesteś.
- Przykro ci… - Przykro mi.
I dobrze.
Wiedz, że twoje przeprosiny nie mają wpływu na moje życie,
podobnie jak twój wyjazd.
Zostanę księżniczką. Będę bardzo szczęśliwa.
Czy na pewno?
A czemu by nie?
Książę Fryderyk jest miły, uprzejmy…
i wie, czego chce.
To dobry mężczyzna. Będzie wspaniałym ojcem.
Ale czy to dobry mężczyzna dla ciebie?
Jak śmiesz kwestionować mój wybór?
To moja decyzja, nie twoja.
Ja nie podważam twojej decyzji, żeby włóczyć się po całym kontynencie.
Nie muszę ci się tłumaczyć. Nie jestem ci nic winna.
On jest dla mnie idealny. Będę księżniczką!
Powiesz coś?
To odejdź.
Dobrze.
Panno Bridgerton.
Panno Bridgerton!
Wracaj na przyjęcie. Stój!
- Nie łaź za mną. - Tu nie jest bezpiecznie.
- Zabraniam ci iść dalej. - Nie możesz mi rozkazywać.
Daphne.
Posłuchaj mnie!
Szczerze przepraszam.
Ja…
Ty draniu!
Anthony!
- Poślubisz ją. - Co?
Bezzwłocznie. Miejmy nadzieję, że nikt nic nie widział
i siostrze nie grozi większy wstyd.
- Ożenisz się z nią! - Bracie!
Nie mogę.
Zbrukałeś jej niewinność, a teraz odmawiasz ożenku?
Nie jesteś rozpustnikiem, ale zbirem.
Nie mogę się z nią ożenić.
Więc nie dajesz mi wyboru.
Żądam satysfakcji.
- Pojedynek? Anthony, nie możesz. - Zhańbił cię.
Zhańbił ciebie i mnie, i nazwisko Bridgertonów.
Źle cię oceniłem.
Oszukałeś nas oboje. Ale siostra nie zapłaci za moje błędy.
- Załatwimy to jak dżentelmeni. - Rozumiem.
Spotkamy się o świcie.
Nie rozumiem.
Wolisz umrzeć niż poślubić mnie?
Naprawdę mi przykro.
Chodźmy stąd, zanim ktoś nas zobaczy.
Szampan, czyli napój dla panów.
Zabawne, prawda?
Siostrę boli głowa. Zabieram ją do domu.
Zajmij się matką.
Daphne, źle wyglądasz. Czyżbyś się przeziębiła w ogrodzie?
- Ma pan potencjał. - To nic.
Choć po tak ostrym krytyku innych spodziewałem się więcej.
Nie wyszły mi kontury.
Niech pan przyjmie komplement.
Tu nie mamy oczekiwań ani nie osądzamy. Zostawił to pan za sobą w Mayfair.
Tu może być pan sobą i robić to, na co ma ochotę.
Przynajmniej ja tak robię.
I już od dawna jestem zadowolony z moich prac.
- Cóż, wychodziło mi gorzej. - Właśnie.
Bawiłem się dziś aż za dobrze.
Pora iść.
Rozumiem. Ale jest pan tu mile widziany.
Proszę wpadać poćwiczyć albo chociaż pogadać.
Odprowadzę pana.
Sprawa tej Thompson była podejrzana. Ale czy się sprzeciwiłam? Nie.
Robiłam to, co mi kazał.
Ale spławić zalotnika mej drogiej Philipy to już za wiele.
Co za nieznośny człowiek!
Pilnuj drzwi.
Co dokładnie chce pani znaleźć?
Nie wiem, póki tego nie znajdę.
Jest miły, zabawny i zdolny z niego tancerz.
Na pewno widziałaś,
jaką ma rękę do małych Bridgertonów. Będzie wspaniałym ojcem.
Colin jest chyba ciut za młody na ożenek.
Potrzebujesz szybkich oświadczyn.
To dlatego on jest idealnym kandydatem.
Widziałaś, jak dziś ruszył mi na ratunek?
Nie jest jak inni, nie bawi się w gierki i nie ukrywa swych uczuć.
Jest chętny.
Pen, sądzę, że wkrótce się oświadczy. Nie muszę iść za Rutledge’a.
Wybacz. Ja cię tu zagaduję, a ty chcesz iść spać.
Owszem, zrobiłam się senna.
Pen… najlepsze jest to, że po ślubie będę mogła zostać w mieście.
A skoro ty i Eloise tak się lubicie, będziemy jak trzy siostry.
Wyobraź to sobie.
Mam teorię.
- Jest już późno. - Dotyczy lady Whistledown.
Myślałam, że to służąca, ale bardzo się myliłam.
Która miałaby na to czas i środki?
Jaka kobieta zapraszana na bale nie zwracałaby na siebie uwagi?
Jutro to omówimy.
Lady Whistledown jest wolna, bez obowiązków.
To samotna, majętna kobieta. Pewnie wdowa.
Taką każdy zaprasza, ale nie zwraca na nią uwagi.
- Gdy ty byłaś na balu… - Nie obchodzi mnie to!
Ludzie mają prawdziwe problemy, problemy dorosłych,
a nie to, kim jest jakaś plotkarska baba.
A ty teraz taka dorosła?
Jestem pełnoletnia.
Bywam w towarzystwie. Dlatego mam ważniejsze zmartwienia.
- Jakie? - Małżeństwo.
- Nie obchodzi cię to. - A jeśli tak?
Nie oczekuję, że zrozumiesz. Nie każda może być ładną Bridgertonówną.
Eloise, ja nie… Zaczekaj!
Dziękuję, Humboldt. Nikogo nie przysyłaj.
Wiedz, że nie jestem na ciebie zły.
Nie winię cię za to, co się stało.
Nie traktuj mnie jak dziecko. To moja wina.
- Wykorzystał cię. - Nie mniej niż ja jego.
Nie rozumiesz.
Powinienem cię był ochronić. Znałem go.
Myślisz, że jako kobieta nie potrafię podejmować własnych decyzji?
To o to chodzi?
W ogóle dbasz o to, że Simon rzekomo mnie zhańbił?
A może chcesz tylko zaspokoić swoją męską dumę?
Idź się połóż.
Nie możecie się pojedynkować. Choćby dlatego, że to nielegalne.
Możecie trafić do aresztu, a nawet zginąć.
- Musi być inny sposób. - To co mam zrobić?
To nie jest łatwa decyzja, ale tak postępują dżentelmeni.
- Gdyby ktoś się dowiedział… - Z tym mogę żyć.
Ale nie mogę mieć na sumieniu śmierci księcia.
Ani twojej, choć to kuszące w tej chwili.
Nie chodzi tylko o twój honor, ale też twoich sióstr i całej rodziny.
Postanowione.
To szaleństwo!
- O co chodzi? - Musimy porozmawiać.
Daphne, do łóżka.
Musisz być moim sekundantem.
A jeśli zginiesz?
Wtedy tytuł i majątek przejdą na ciebie.
- A jeśli zabijesz Hastingsa? - Opuszczę kraj.
Będziesz de facto głową rodziny.
Oczywiście, że nie. Jesteś trzeźwa.
Na tyle trzeźwa, by wiedzieć, że jesteś bezczelny.
- Dobranoc, kochanie. - Dobranoc, mamo.
Chodź.
Dobry Boże. Ktoś umarł?
Co robisz?
Muszę pilnie się napić.
Innego miejsca nie masz?
- Nie miałeś teraz być na statku? - Zmiana planów.
To nie byle brandy, więc mów, co się dzieje.
O świcie czeka na mnie Anthony Bridgerton.
Jakkolwiek go znieważyłeś, przeproś, a on na pewno ci wybaczy.
Zniewagi wobec siostry nie wybaczy.
Jak bardzo ją znieważyłeś?
- By być sekundantem, piję dalej. - Nie pozwolę ci.
Nie powstrzymasz mnie.
Chyba zaszedłeś zbyt daleko od domu.
Sieno, proszę.
Nie możemy być razem, wiem. Ten świat nam nie pozwoli.
A co, gdybyśmy byli w innej sytuacji?
Gdzieś, gdzie by nas zaakceptowano?
Bez wstydu i oskarżeń, które tu nas czekają.
- Wyszłabyś za mnie? - Majaczysz jak w malignie.
I pozbawiasz mnie luksusu snu.
Pojedynkuję się o świcie.
Sprawa honoru?
Jeśli dożyję wschodu słońca, będę wolny…
od socjety, od zasad, które nie pozwalają nam być razem.
Możemy od tego wszystkiego uciec, Sieno.
Przepraszam cię. Ostatni raz nadużyłem twej cierpliwości.
- Co ty tu robisz? - Milcz.
Znalazłam twoje księgi, ukryte pod starymi gazetami.
Wiem o każdej transakcji.
O każdym koncie.
- Nie wiesz… - Wiem wszystko.
Wiem o hazardzie, o długach.
Wiem, że wydałeś nasz cały majątek.
- Nie pozwolę… - W tym posagi naszych córek!
Czy to nie dlatego odrzuciłeś pana Fincha, który zalecał się do Philipy?
Czy to nie dlatego wciąż trzymamy tu pannę Thompson?
U jej ojca też masz dług.
Nie chodzi o to, co ja wiem!
Chodzi o to…
co ty masz zamiar z tym zrobić.
Mężu?
Archibaldzie…
Zawiodłem cię!
Zawiodłem nasze córki!
Nie wiem…
Nie wiem, co robić.
Portio…
nie wiem, co robić.
- Dokąd poszli? - Daph…
- Mów, gdzie ten pojedynek. - Po co?
- Żebym do niego nie dopuściła. - Hastings sprawił ci ujmę.
- Musi za to zapłacić. - Nie życiem.
Do tego nie dojdzie. Książę otrzeźwieje, gdy znajdzie się na muszce.
A jeśli nie?
Obaj zachowają się jak dżentelmeni i strzelą na boki.
Pozwól im samym zakończyć
tę nieelegancką sprawę.
Wiesz, ile razy już mi to mówiono?
Żeby pozwolić działać mężczyznom i nie troszczyć się tak ważkimi sprawami.
A tu chodzi o moją przyszłość, moją rodzinę.
Anthony jest zbyt wściekły, a Simon zbyt uparty. Nie ustąpią.
Nie widziałeś ich tam.
Nie, na szczęście nikt nie widział.
Powinnaś dziękować za to losowi.
Daphne, źle wyglądasz. Czyżbyś się przeziębiła w ogrodzie?
A jednak ktoś widział.
Cressida Cowper.
Colin, musisz mi powiedzieć. Dokąd poszli?
Doktorze, doceniam dyskrecję.
Macie moją zapłatę?
No dobrze. Postarajcie się nie zabić na moich oczach.
Jeśli celem jest zranić, to gdzie brat ma celować?
Sądzisz, że potrafisz pokierować wystrzeloną kulą?
Albo jesteś głupcem, albo najlepszym strzelcem w kraju.
Która opcja?
Mam ostatnią sprawę do omówienia.
Dostarczyłeś już dość wskazówek.
Zabezpieczę posag naszych sióstr.
W szufladzie mojego biurka znajdziesz imię kobiety.
Jeśli zginę, zapewnij jej opiekę. Przysięgasz?
Przysięgam.
- Bracie… - To wszystko.
- Potrzebujesz czegoś? - Wszystko załatwiłem.
Jeśli to coś dla ciebie znaczy, przepraszam.
Twoje przeprosiny nic nie znaczą.
- Gotowy! - Gotowy!
Stać!
Daphne!
Siostro!
Odsuń się!
Dobry Boże.
Jesteś ranna? Mów!
Nic mi nie jest. Choć nie dzięki wam, idioci.
- Co ty wyprawiasz? - Strzeliłeś we mnie!
Wjechałaś w środek pojedynku!
Potrzebuję chwili z księciem.
Tylko krótko.
Nie zmienię zdania.
Musisz. Jeśli nie dla siebie, to przez wzgląd na mnie.
Simonie, widziano nas.
Cressida Cowper widziała nas w ogrodzie.
Nie chodzi tu tylko o twoje życie.
Jeśli mnie nie poślubisz, jestem skończona.
Nie mogę.
Nie słyszałeś mnie?
Ktoś wie, co zrobiliśmy. Ona wszystkim o tym opowie.
Jaki możesz mieć powód, by skazać mnie na hańbę i pośmiewisko?
Czy naprawdę aż tak mną gardzisz?
Szanuję cię i dlatego nie mogę poślubić.
Wiem, że mnie nie kochasz, ale nigdy nie sądziłam, że mną gardzisz.
Daphne…
Gdybyśmy się pobrali…
nie mógłbym dać ci dzieci.
Marzysz o byciu matką, czyż nie?
O domu pełnym miłości i śmiechu, jak ten, który znałaś całe życie?
Zasługujesz na to.
Zasługujesz na wszystko, czego pragniesz.
Ja nie mogę ci tego dać.
Ani prosić o takie poświęcenie.
Błagam cię, dla twojego dobra…
odsuń się i pozwól bratu to dokończyć.
Dokończmy to, nim ktoś nas nakryje.
Nie ma takiej potrzeby.
Weźmiemy ślub.
Napisy: Łukasz Stanisław Dutka