NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Grosvenor Square, 1813 rok.
Łaskawy czytelniku, czas już typować naszych faworytów
w nadchodzącym sezonie towarzyskim.
Zacznijmy od domu barona Featheringtona.
Trzy panny na wydaniu rzucone na rynek matrymonialny
niczym ryczące maciory
- przez pozbawioną gustu… - Ciaśniej.
…i taktu matkę.
- Ciaśniej! - Jak ma oddychać, mamo?
Ja w jej wieku wcisnęłam swoją kibić w rozmiar półtorej pomarańczy.
Twoja siostra też da radę.
Dużo lepsze perspektywy otwierają się
przed rodem owdowiałej wicehrabiny Bridgerton.
To zadziwiająco płodna rodzina,
która obrodziła w przystojnych synów
i wielce nadobne córki.
- Smażę się w tym. - Cały dzień będziesz zrzędzić?
Chyba nikt nie oczekuje, że będę to nosić cały dzień.
Czuję się jak księżniczka. Czy tak wyglądam?
Chcesz szczerej odpowiedzi?
- Z lewej! - Gregory!
Siostra niegotowa?
Całą noc się stroiła.
Chyba całe życie.
Pójdę ją ponaglić.
- Ja to zrobię. - Mnie lubi bardziej niż ciebie.
- Ona tak mówi? - Wszyscy.
Daphne!
Pośpiesz się!
Myślicie, że usłyszała?
Oto idealna rodzina!
Przestań.
Szybciej, bo się spóźnimy.
Trzymasz, Rose?
Z drogi!
Pojawił się?
Jeśli chce nosić miano lorda Bridgertona, niech się zachowuje jak lord.
Gdzie on jest?
Nie wiem.
- Anthony, jesteś! - Oczywiście, siostro.
Nie mogłem opuścić tak ważnego dnia.
Ale mogłeś się spóźnić.
Wchodzimy?
Dziś bardzo ważny dzień.
Dla niektórych przerażający.
To dzisiaj londyńskie panny na wydaniu zostaną przedstawione
Jej Królewskiej Mości.
Niech Bóg ma te dziewczęta w opiece.
Panna Prudencja Featherington,
panna Philipa Featherington
i panna Penelopa Featherington.
Przedstawi je ich matka, szacowna lady Featherington.
Dziś liczą się tylko oczy królowej.
Wystarczy cień dezaprobaty…
a wartość młodej damy spadnie na samo dno.
Panna Daphne Bridgerton.
Przedstawi ją matka,
szacowna wicehrabina Bridgerton.
Bez skazy, moja droga.
To stało się naprawdę?
Uśmiechaj się, kochanie.
Teraz obserwują cię jeszcze uważniej.
Lecz, jak wiemy, im jaśniejszy blask młodej damy,
tym szybciej może się ona wypalić.
Napisano: „Spośród wszystkich suk, żywych i martwych,
kobieta pisarka to przykład największego skundlenia”.
Jeśli to prawda,
pisząca te słowa chce wam pokazać kły.
Nazywam się lady Whistledown.
Nie znacie mnie i, bądźcie spokojni, nigdy nie poznacie.
Zważ jednak, łaskawy czytelniku,
że ja na pewno znam ciebie.
Błyszczałaś, siostro.
Jak inne ukłoniłam się w ładnej sukience. To wszystko.
Nie tak jak inne.
Muszę złożyć wizytę Penelopie.
Ona nie wypadła… Co to ci powiedziała królowa?
Bez skazy… czy coś w ten deseń.
Byłam w szoku,
że Jej Królewska Mość z 200 panien właśnie mnie zaszczyciła komplementem.
Tak, wielkie wyróżnienie.
Teraz 200 panien ma wspólnego wroga.
- Powodzenia, siostro. - Eloise!
Taka jest prawda.
Mój sukces matrymonialny zwiększy też wasze szanse.
Wszystkie musimy znaleźć miłość.
Oby tak czystą, jak ta łącząca mamę i papę.
Marzę, by podtrzymać tę piękną tradycję.
Suknie przyszły.
Ta jest przeurocza.
Mary Edgecombe założyła podobną rok temu.
Oświadczyło jej się trzech kawalerów, w tym hrabia.
Mary Edgecombe, obecnie hrabina Fulton,
spędziła ostatni rok w chacie,
setki mil od hrabiego.
Jest nieszczęśliwa. Wszystko tu opisano.
To znów jakaś plotkarska gazetka?
Ta jest inna. Wszystkich opisano z nazwiska.
- Daj zobaczyć! - Chwileczkę.
- „Lady Whistledown”. - Lady Whistledown?
- Pisarka. - Znamy taką?
Z pewnością nie nazywa się tak naprawdę.
Co tam jest napisane?
Krytykuje wybór naszych imion w porządku alfabetycznym.
- Ja i ojciec uznaliśmy to za oryginalne. - Ona za banalne.
Gazetkę rozdawano dziś bezpłatnie.
Bezpłatnie? Jaki szanujący się…?
Co do jednego ma rację.
Uważa twoją urodę za niezrównaną.
Nazwała cię „najpiękniejszą”.
Cudownie!
Nie zdziwi mnie,
jeśli tą Whistledown okaże się Violet Bridgerton.
Ten pamflet przedstawia rodzinę wicehrabiny
nader łaskawie.
Jej słowa to sama prawda. Daphne wyróżnia się urodą.
Im szybciej zniknie z rynku,
tym lepiej dla reszty panien.
Nawet tych, co na widok królowej
wpadają w histerię.
Przejrzyjcie portrety, nim przybędą goście.
Natychmiast odłóż tę książkę, Penelopo. Jeszcze będziesz miała pomysły.
Więc…
opowiedz mi o tej kuzynce. Przyjeżdża na cały sezon?
To daleka kuzynka mojego męża.
Bez bliskiej krewnej, która zorganizowałaby jej debiut,
więc lord Featherington polecił mi otoczyć ją troską.
Słyniesz ze swojej troskliwości.
I to o tym powinno pisać to piśmidło,
zamiast błędnie stwierdzać,
że mam pod opieką tylko trzy panny. Ta kobieta nic nie wie.
Chyba że chce mama mieć pod opieką tylko trzy panny.
Chętnie przeczekam sezon.
Penelopa się denerwuje.
To jej pierwszy sezon.
Nie denerwuję się.
Powinna zrzucić kilkadziesiąt funtów.
Trudno ukryć wypieki na jej twarzy.
Może arszenik i ołów pomogą.
Pozwoli mi matka poczekać rok, tak jak lady Bridgerton pozwoliła Eloise.
- Skupię się na nauce. - Mowy nie ma.
Może warto to rozważyć.
Równoczesna opieka nad czterema pannami w tak intensywnym okresie…
Co za rywalizacja!
Ale jaką rywalką może być ta kuzynka?
Dzieciństwo na farmie, ledwie czterocyfrowy posag,
a jej wygląd…
Miejmy nadzieję, że panna Thompson prezentuje się lepiej
niż ta zaniedbana trzoda, której latami doglądała na wsi.
Przybyła kuzynka lorda Featheringtona.
Bądźcie uprzejme, panienki.
I troskliwe. Winnyśmy wspomagać ubogich.
Jest piękna.
Dzień dobry, lady Featherington.
Cóż za widok dla mych obolałych oczu!
Wasza Wysokość przyjmie moje kondolencje.
- To bardzo uprzejme. - Uprzejme?
Nienawidziłeś go.
Cudownie cię widzieć, lady Danbury.
Nie dość często to słyszę.
Chodź.
Wybacz ten nieporządek.
Jak wiesz, urządzam dziś bal.
Tak.
Utrzymałam twój powrót w tajemnicy.
Lecz gdy te nieokrzesane matki
odkryją, że na dzisiejszej fecie będzie książę kawaler,
nie uda mi się utrzymać w ryzach ich języków.
O tym chciałem pomówić.
Wróciłem do Londynu, by załatwić sprawy ojca.
Nie mam czasu… zabawiać towarzystwa.
Choć doceniam twoje zaproszenie,
proszę przyjmij moje przeprosiny.
Przeprosin…
nie przyjmuję.
- Na chwilę mogę… - Wybornie.
Tę flaszkę, którą ze sobą nosisz, zostaw w domu.
Nie godzi się.
Ktoś może nas usłyszeć.
Któregoś dnia wezmę ten zegarek i rozłożę go na części.
Należał do ojca.
Bardzo by mi go brakowało.
A więc rozumiesz, jak ja się czuję…
gdy ty znikasz.
Zostań dziś ze mną.
Niestety nie mogę.
Muszę towarzyszyć siostrze na balu u Danburych.
Daphne, tak?
Jak to jest
na tych wielkich balach, na których bywa siostra?
Nie spodobałyby ci się.
Każda szlachetnie urodzona panna wystrojona w zdobne suknie.
U ich boku żądne krwi matki
i nieufni ojcowie, liczący na możliwie najlepszy mariaż.
Oczywiście po śmierci ojca ten obowiązek spada na mnie.
Nie lada obowiązek.
Muszę ochronić siostrę przed dandysami i gogusiami,
by nikt nie uchybił jej honorowi.
Szczęściara z niej.
Nie każda kobieta może liczyć na taką opiekę.
Nie każda jest damą.
Oczywiście, że nie, panie.
Sieno.
Posłuchaj.
Ty też możesz… liczyć na moją opiekę.
Zawsze będę cię chronić.
Na otwierający sezon bal w rezydencji Danburych
każdy chciałby być zaproszony.
Wszystkie urocze debiutantki od Park Lane po Regent Street
zaprezentują tu swe wdzięki.
Utytułowane, czyste i niewinne.
Do tej roli przygotowywano je od urodzenia.
Dziś dowiemy się,
która z młodych panien znajdzie dla siebie parę,
tym samym unikając parszywego losu starej panny.
Uwielbiam tańczyć.
Podoba się panu mój kwiat? Z naszego ogrodu.
Jeśli pan chce, pokażę panu kiedyś moje akwarele.
Gra też znakomicie na fortepianie.
Czy to nie ta, którą rok temu przyłapano z kawalerem
sam na sam w konserwatorium lady Mottram?
Ma szczęście, że zgodził się na szybki ślub po tym, jak się zbrukała.
Kobiety lekkich obyczajów.
Wszyscy się patrzą.
Niech to oni do ciebie przyjdą.
Spójrzcie, kto smaży cholewki do panny Bridgerton.
Lady Bridgerton. Panno Bridgerton.
Lordzie Bridgerton.
Chyba poznał pan już moją córkę Daphne, lordzie Ambrose.
Tak, na przyjęciu panienki brata.
Wygrał pan wtedy wyścig w Newmarket.
Jak dotąd jedyny.
W takim razie liczę,
że lord znajdzie nowego konia.
Dawno nie widzieliśmy się w klubie.
Czy ma to coś wspólnego z nieuregulowanym rachunkiem?
To oszust.
Człowiek honorowy spłaca swoje długi.
Nie wiedziałam…
Bo nie mogłaś. Po to tu jestem.
Przejdźmy się po sali.
Przystojny.
Poluje na majątek.
Pan Lewis słyszał o twoim znacznym posagu.
- Tego też znasz? - Drugi syn Worthingtonów.
Słaba partia.
Jego pochodzenie jest niepewne.
Bóg broń, żebyś wyszła za poetę.
Albo ekscentryka.
Dopilnuję tego!
Anthony! Daph!
Jeśli jedynymi tu dżentelmenami są twoi bracia,
to mamy poważny problem.
Ciągle mówisz „my”.
Czy matka mówiła wam o mojej podróży? Zaczynam od Grecji.
- Co za śmiały plan, Colin! - Uwaga!
Za późno.
Już was zauważyłam.
- Lady Danbury. - Dobry wieczór.
Pięknie się pani prezentuje, panno Bridgerton.
Czemuż jeszcze nie widziałam pani w tańcu?
W swoim czasie, lady Danbury.
Biedaczka.
Kto to?
W życiu jej nie widziałem.
Marina Thompson, daleka kuzynka mojego męża.
Ciut zaniedbana, czyż nie?
Jeden z Bridgertonów rusza w tany.
Cóż!
To dobry znak.
Jutro rano pani dom będzie roić się od gości,
lady Featherington.
Gdzie jeden adorator, tam zaraz podążą inni.
Wybaczcie.
Książę. Wszędzie bym go poznała.
- Co robisz, mamo? - Poznacie księcia.
Nie mamy jego portretu.
Prędko, nim zobaczy pannę Thompson.
Wasza Wysokość.
Przedstawię moje córki: Prudencja,
Philipa…
Zaschło mi w gardle.
Przyniosę ci lemoniady.
Dość już się dla mnie namęczyłeś.
Za chwilkę wrócę.
Małe szklaneczki.
Lord Berbrooke.
Małe, czyż nie?
Szklaneczki, tak?
A więc się zgadzamy.
Nie do końca rozumiem, o czym rozmawiamy.
Zawsze mnie panienka bawiła,
jeszcze jak byłem uczniakiem.
A ja miałam pięć lat?
Brat na mnie czeka. Adieu.
Panno Bridgerton?
Proszę poczekać!
Panno Bridgerton?
- Proszę wybaczyć. - Przepraszam.
Tak. Sekundkę.
Pańska godność?
- Nazwisko pana? - Mam uwierzyć, że mnie pani nie zna?
- To niekulturalne tak się narzucać. - Narzucać?
Posuną się do wszystkiego.
Ależ, proszę pana…
- Jak się pan nazywa? - Basset!
- Bridgerton! - Stary druhu.
Słyszałem o twoim ojcu.
No tak, już nie jesteś Bassetem.
Od teraz jesteś księciem Hastings.
Książę Hastings, tak?
- Poznaj, to moja siostra. - Twoja siostra?
Znamy się ze studiów na Oksfordzie.
Tych czasów nie da się zapomnieć.
Zapewne. Dobrze wiem, bracie, w jakim obracasz się towarzystwie.
Nie wątpię, że w tamtych czasach zachowywaliście się kulturalnie.
Musimy się spotkać na dłużej.
- Do zobaczenia w klubie. - Do zobaczenia.
Miłego wieczoru. Panno Bridgerton.
Daphne, lord Wetherby chce z tobą zatańczyć.
- Naprawdę? - Czas już na nas.
Daphne nie jest zmęczona. Zostanę z nią.
- Cudownie. - Daphne…
Każdy dżentelmen na sali chciałby z tobą zatańczyć.
Najlepsze, co możesz zrobić, to nie tańczyć,
by zapragnęli cię jeszcze bardziej.
Zaufaj mi, twój starszy brat zna się na rzeczy.
Może ma rację.
Chodźmy.
Już się panienka obudziła.
Niech kucharz upiecze jak najwięcej ciasteczek.
Może wstawimy do salonu dodatkowe krzesła.
Zastanawiam się, który dżentelmen złoży mi wizytę jako pierwszy.
Tyle mam do nich pytań.
Najpierw panienkę ubierzmy.
Anthony!
Nie spodziewałam się, że przyjdziesz.
Bardzo wcześnie jak na ciebie.
Jakoś nie mogłem spać. Chyba z radości.
Jestem pierwszy?
Cudownie!
Goście, pani. Hrabia Stafford i markiz Finley.
To dzięki tym kolorowym sukniom.
Do panny Mariny Thompson.
Łaskawy czytelniku,
pisząca te słowa chce się podzielić nader osobliwymi wiadomościami.
Pan też ma dużą rodzinę, lordzie?
Okazuje się, że wybór najpiękniejszej wymaga głębszego namysłu.
Jakiś problem, lordzie Bridgerton?
Owszem, siedzi pan na moim miejscu.
Otóż pojawił się jeszcze rzadszy klejnot.
A jego połysk i blask nie mają sobie równych.
Choć wcześniej nieznana, dziś jest na ustach wszystkich.
Panna Marina Thompson.
Czy to nie czas na twój codzienny spacer?
Dziś ma padać.
Pisząca te słowa zastanawia się, czy Jej Królewska Mość
nie powinna przemyśleć swej pochwały dla panny Bridgerton…
Wiemy przecież, że królowa niczego tak nie znosi,
jak się mylić.
W salonie w domu Bridgertonów
jest teraz większa pustka
niż w łepetynie króla Jerzego.
Cóż, ruszam do klubu.
Siostry, matko.
Okazuje się,
że lady Featherington ma to, o czym zawsze marzyła:
najpiękniejsza panna tego sezonu mieszka pod jej dachem.
Pewnie jest w siódmym niebie.
Czy panna Thompson jest tak wysoka, że nie jest w stanie sama założyć butów?
Chyba nie.
Ktoś jeszcze czytał nowiny lady Whistledown?
A czy kogoś to powinno obchodzić?
Mnie nie.
Mamo, może na bal w Salisbury powinnyśmy pójść same.
Do Merriweatherów też.
Anthony już odpowiedział w naszym imieniu, kochanie.
Zaplanował nam spotkania do czerwca.
Będzie tu przez cały sezon?
Lady Whistledown jasno się wyraziła o jej przyszłości.
Dość już o tej lady Whistledown!
Gość do panny Bridgerton.
Lord Berbrooke.
Lordzie Berbrooke.
Proszę. Może zaproponuję świeżo upieczone herbatniki.
Eloise, zrób miejsce dla lorda.
Czy nie miałaś odwiedzić dziś Penelopy?
Sądzę, że zostanę.
Sądzę, że pójdziesz.
Proszę wybaczyć zwłokę.
Sądziłem, że jest panienka zajęta.
Teraz wiem, że…
jesteśmy sobie przeznaczeni.
O Niebiosa, niech moja miłość płonie w głębi mej duszy,
aż na ciebie zasłużę.
Cudownie. Panowie, dziękujemy za wizytę.
Wychodząc, pożegnajcie się z Prudencją, Philipą, a nawet z Penelopą.
- Co za straszny sonet. - Byron to nie jest.
Zgadzam się. Miłego dnia, Pen.
Lord Berbrooke jest niegroźny. Pojawią się inni.
Lady Whistledown orzekła,
że się nie nadaję
i zasługuję tylko na względy prostaków.
Kto więc mnie zechce?
Bardziej liczy się zdanie lady Whistledown czy samej królowej?
Nazbyt się przejmujesz jakimś piśmidłem.
To nie jest prawda.
Bracie, ale to jest prawda.
Odstraszyłeś każdego godnego adoratora.
Whistledown tylko to opisała.
- Chronię cię. To mój obowiązek. - A co z moim obowiązkiem?
Nie wiesz, jak to jest być kobietą.
Gdy całe twoje życie sprowadza się do jednej chwili.
Do tego mnie wychowano. Tym jestem. Nie mam innej wartości.
Jeśli nie znajdę męża, będę nikim.
Jesteś Bridgertonem.
Łatwiej byłoby nie być.
Dawaj.
Ambitne matki są wniebowzięte,
gdyż książę Hastings wciąż zaszczyca nasze miasto swą obecnością.
A cóż to za olśniewająca obecność!
Lady Whistledown znów napisała o Waszej Wysokości.
Chciałby pan przeczytać?
Należy odnotować,
że podsłuchano księcia, jak oznajmia,
że nigdy nie ma zamiaru się żenić.
Pisząca te słowa zastanawia się, która swatka stawi czoła temu wyzwaniu.
Panie stanęły już w szranki.
Gdyby nie nadgorliwe matki na każdym kroku,
w mieście nie byłoby nawet tak źle.
Te matki chcą chyba tego samego, co ty.
By wszystkie się udusiły wstążkami córek?
Byś znalazł sobie żonę.
Nie ustatkujesz się teraz, gdy masz księstwo?
Mam tytuł, który skończy się na mnie.
- Ale, Hastings… - Nie nazywaj mnie tak.
To nazwisko ojca, nie moje.
A tak w ogóle co z tobą?
Co ze mną?
Jesteś pierworodnym synem pierworodnego syna, spadkobiercą rodu.
Gdzie jest twoja żona?
Tędy, panie.
Zamierzasz wiecznie pieprzyć się z kochanką?
Masz spłodzić potomka.
Mam coś, czego ty nie masz.
Braci.
Doszło mych uszu,
że pan Colin Bridgerton otrzyma główną nagrodę sezonu,
gdy porwie do ołtarza uroczą pannę Thompson.
Może pani odesłać ślicznotkę z powrotem na wieś.
Lord Featherington nigdy by na to nie pozwolił.
Z innych wieści, panna Daphne Bridgerton zyskała nader osobliwego wielbiciela.
Daphne.
Masz gościa.
Czy znów będziemy tylko we dwoje?
Usiądziemy w loży?
Proszę do nas dołączyć, lady Bridgerton.
Wasza Królewska Mość pewnie pamięta moją córkę Daphne.
Owszem.
Zrobiła nie lada wrażenie…
choć dość ulotne.
Zapraszam dziś panie do mojej loży.
Nalegam.
Mówi się, że jej mąż nie dożyje przyszłego miesiąca.
To pewnie kolejna historia z tej plotkarskiej gazetki.
Czy ta kobieta nie zna wstydu?
Lady Whistledown pisze też o mojej rodzinie.
Książę jednak to znosi. Jest w końcu mężczyzną.
Jego Wysokość miał szczęście, że pani towarzyszyła mu po utracie matki.
Takie nieszczęście!
- Nie jest taki, jak ona pisze. - Daphne też nie.
Więc chociaż tyle ich łączy.
Swatano już gorzej dobranych.
Co księżna sugeruje?
Lady Whistledown opisuje to, co widzi.
Może trzeba jej dopomóc, by zobaczyła to jaśniej.
Książę ma słabość do ciasta agrestowego.
Mój kucharz z niego słynie.
Whistledown może być nawet prostaczką z Bloomsbury.
Cóż strasznego w Bloomsbury?
To, że ludzie sami się utrzymują?
Ma dostęp do wyższych sfer.
- Może to wcale nie kobieta. - Racja.
Bo jest zbyt dobra, by być kobietą?
To dość oczywiste, że to lady Danbury.
Lady Danbury wygłasza obelgi na głos. Nie chciałoby jej się ich zapisywać.
A może to lady Featherington?
- Nie! - Nie!
Nie.
Przeczytaj, co Whistledown napisała o Featheringtonach.
- Wasza Wysokość wybaczy tę paplaninę. - Słucham z zainteresowaniem.
Wszyscy przy jednym stole, nawet dzieci.
Rozumiem, że to może niemodne, ale…
lubimy się.
Zwykle.
Proszę częściej nas odwiedzać.
Zapraszamy i do letniej rezydencji. Będzie pan mile widziany.
- Przestań rzucać we mnie groszkiem! - Nie rozkazuj mi. Jestem starszy.
- A ja wyższa. - Dzieci.
Przykuwa uwagę.
Jak na rozpustnika.
- Mam się zmierzyć z Jacksonem. - Ty?
Słyszę nutę zazdrości?
Muszę to zobaczyć.
Wydajesz się niezadowolona.
Czyżby?
Usadzono nas obok siebie, panno Bridgerton.
Myślę, że to panią cieszy.
Lepiej byłoby, gdyby Wasza Wysokość
przestał o mnie rozmyślać.
Po prostu mnie to dziwi.
Cóż dama może zrobić więcej, jak tylko się uśmiechnąć,
siedząc u boku księcia… nawet z taką reputacją.
- Słyszała pani o mojej reputacji? - Wiem o pana przyjaźni
z mym najstarszym bratem.
Jakby tego było mało, wiem też, co o panu ostatnio pisano.
Bezczelny? Owszem.
Arogancki? Zdecydowanie.
Jest książę rozpustnikiem.
Mylę się?
I kto tu ma o kim nie myśleć?
Ja zdecydowanie nie jestem zainteresowana.
- Dobrze. - Tak.
Ani ja tobą, najstarszą siostrą mojego najstarszego przyjaciela,
również ostatnio opisaną.
Cnotliwa, porządna, zdesperowana.
- Ja… - By wyjść za mąż.
Mylę się?
Hastings, cieszę się, że nas dziś odwiedziłeś.
Tak spontanicznie.
Ależ nie. Lady Danbury przyjęła zaproszenie w moim imieniu.
Zatem… jak mogłem odmówić?
Proszę zostać na deser.
Podamy ciasto agrestowe.
Cudownie!
Była matka rozsądna, dopóki córka nie dojrzała.
- Anthony… - Ta próba swatania,
nieudolnie uknuta z lady Danbury, nie zadziała.
Są gorsi kandydaci niż książę.
- Przyjaźnicie się. - Owszem.
Stąd wiem, że nie ma on planów małżeńskich.
Wszyscy mężczyźni tak twierdzą.
- Twój ojciec… - Nie mieszaj go w to.
Nawet gdyby szukał żony,
należałoby go trzymać z dala od Daphne.
Uważam, że nawrócony rozpustnik to dobry materiał na męża.
Daphne nie będzie z nim szczęśliwa. Zasługuje na kogoś lepszego.
Myślisz, że tak rozwiązujesz problem.
Mylisz się. Więcej o tym nie rozmawiajmy.
Książę dołączy do nas jutro w Vauxhall.
- Niełatwo było go namówić… - Nie możesz.
- To moja córka. - Ja za nią odpowiadam.
- Odpowiadasz? - Nie utrudniaj tego bardziej.
Powiedz mi, Anthony. Gdy wyjdziesz dziś z gabinetu,
który wciąż masz w domu rodziców,
czy wrócisz do swojej kawalerki,
czy może odwiedzisz pewną sopranistkę,
którą zabawiasz w innym mieszkaniu po drugiej stronie miasta?
Liczysz, że młodsi bracia zrobią to, czego ty nie potrafisz.
Prawisz kazania o odpowiedzialności. Najdroższy synu!
Obowiązek? A cóż ty o tym wiesz?
To ja przesiaduję z nią w salonie.
Wiesz, co widzę?
Młodą, przerażoną dziewczynę,
która wie, jakie życie ją czeka, jeśli wciąż będziesz stał na jej drodze.
Gdyby twój ojciec był z nami, Daphne miałaby już narzeczonego.
Dogadałby się z jakimś przyjacielem.
Zrobiłby to, co trzeba.
Zadaj sobie pytanie,
czy jesteś tylko starszym bratem,
czy też jesteś panem tego domu?
Nie możemy się widywać.
Nie rozumiem.
Nie musisz rozumieć.
Tak trzeba.
Mówiłeś, że będziesz mnie chronić.
Że mogę liczyć na opiekę.
A teraz…
Co mam zrobić?
Wyjść.
Wstyd czy potwarz, rozpusta czy oszczerstwo,
nic tak nie poniża nawet najlepiej urodzonych spośród nas
jak skandal.
Drogi czytelniku, cały Grosvenor Square
rozważa obecnie nader skandaliczną kwestię.
Czy sprawa niedawnej piękności, która popadła w niełaskę,
zakończy się najbardziej haniebnym skandalem?
Pen.
- Colin. Nie spodziewałam się ciebie. - Przepraszam, że cię rozczarowałem.
Widziałaś pannę Thompson?
Jest chora.
Matka została z nią w domu.
Przyszłam z papą.
Cieszę, że ze mną jest.
Mama nie pozwoliłaby mi ubrać tej sukni.
Dla niej nie jest dość żółta.
Jest mi pan winien taniec, panie Bridgerton.
Mam w karnecie ostatnie wolne miejsce.
Zbieg okoliczności.
Nie zauważyłam cię, Penelopo.
Obawiam się, że dziś nie zatańczymy, panno Cowper.
Muszę odprowadzić na parkiet pannę Featherington.
Uderzające podobieństwo.
Wygląda pan tak samo.
Jak ojciec.
Panie i panowie,
już za chwilę niezwykłe wydarzenie.
Proszę tędy.
Zapraszam.
- Pani. - Tak… Varley?
To dla mnie zaszczyt przedstawić
nowy spektakl iluminacji w Vauxhall.
Nacieszcie oczy
i pozwólcie światłu
pobudzić wasze zmysły.
Cudowne światło! Dziękuję.
Czyż nie jest to przedziwne?
Spójrz, bracie.
Co się stało?
Ród Berbrooke’a sięga 200 lat wstecz. Urodzony z prawego łoża.
Świetnie wykształcony, nie ma długów.
Nigdy nie skrzywdził zwierzęcia czy kobiety i nawet umie strzelać.
Trudno mu coś zarzucić.
- Co to ma…? - Poślubisz go.
- Nigela? - Musiałem znaleźć ci męża.
Ciesz się, że to już załatwione.
Zakochasz się w nim równie łatwo,
jak w każdym innym.
Mowy nie ma.
Nie ma krwi.
Mieszkasz tu już miesiąc i wciąż nie krwawiłaś.
Powinnam się cieszyć.
Aż do teraz nie miałam dobrego powodu, by się ciebie pozbyć.
Ale gdy usłyszy o tym lord Featherington
i twój własny ojciec…
- Proszę… - Powinnam się cieszyć.
I gdybym nie bała się, że na moje panny wpłynie
twoja skandaliczna lekkomyślność, cieszyłabym się.
Wiesz, kim jest ojciec?
Wiem, że pani nigdy nie zrozumie.
- Słucham? - Pani nigdy nie zrozumie!
Ktoś tak uprzywilejowany…
Myśli pani, że chciałam tu być?
Wśród ludzi tak wyniosłych i oderwanych od rzeczywistości?
Co ty wyprawiasz?
Nie teraz, Nigelu.
„Nigelu”?
Już przechodzimy na ty?
Cóż, jako twój mąż…
Nigdy nie zostaniesz mym mężem. Nie wyjdę za ciebie.
Mój brat… popełnił błąd.
Uważasz się za lepszą ode mnie?
Lepiej, jak pan pójdzie.
Powinnaś być wdzięczna.
Jestem twoją ostatnią szansą. Nikt cię nie chce.
- Co pan robi? - Zobaczysz.
Przestań.
Puść mnie!
- Wasza Wysokość, nie chciałam… - Znokautować tego durnia?
Jestem pod wrażeniem.
A pan co tu robi?
Unikam pewnych ludzi.
- Ludzi? - Matek.
Chyba też są ludźmi.
Wraca pan ze Ścieżki Mroku, która jest o krok.
- A co pani o tym…? - Ścieżka Mroku jest o krok.
- Jestem sama z dwoma. - Chyba z jednym.
- Ten drugi… - Będę zhańbiona.
Wie pan, co by się stało przez samo podejrzenie…?
Muszę iść.
Wyjdź za mnie.
To chyba najmniej romantyczne oświadczyny.
Gdyby mnie tu ktoś nakrył, może uniknęłabym małżeństwa z nim.
Rozważa pani ślub z nim?
Jeśli nie znajdę nikogo innego,
nie będę mieć wyjścia.
W przeciwieństwie do księcia nie mogę oznajmić, że nie chcę ślubu.
Nie mam takiego przywileju.
Tak, zdziwiłem się,
że nie stoi już do pani kolejka adoratorów.
Nie potrzebuję od pana kpiny.
Nie kpię z pani. Mówię szczerze.
Wiem, co napisała ta lady Whistledown.
Pogardzam nią tak samo jak pani.
Właściwie rzuciła wyzwanie londyńskim matkom,
prowokując je i zachęcając…
By zdobyły księcia jako nagrodę?
Wasza Wysokość się nie martwi.
Sądzę, że ta nagroda szybko by im się wymknęła z rąk.
Ja pójdę tędy, książę niech idzie tam.
Może jest rozwiązanie…
naszego wspólnego problemu z lady Whistledown.
Możemy udać, że jest między nami więź.
Świat uwierzy, że znalazłem swoją księżną.
Mnie matki zostawią w spokoju,
a każdy kawaler zamarzy o pani.
Mężczyźni zawsze interesują się kobietą,
jeśli sądzą, że podoba się innemu, szczególnie księciu.
- Myśli pan, że lady Whistledown… - Wreszcie się na nas pozna.
Ja jestem niedostępny, a pani pożądana przez wszystkich.
Spójrz mi w oczy.
Tak.
Bliżej.
Musimy wyglądać na zakochanych do nieprzytomności.
- To absurdalny plan. - Genialny.
Skoro żadne z nas nie chce poślubić drugiego,
co mamy do stracenia?
Ci, którzy nie pojawili się na fecie w Vauxhall,
przegapili największy wyczyn sezonu.
Wydaje się, że panna Daphne Bridgerton wzbudziła zainteresowanie
księcia Hastings, który niedawno wrócił do stolicy.
Tego, jak młoda panna usidliła nowego adoratora,
wciąż nie udało się ustalić.
Jednak jeśli ktoś może dojść do tego, jak dobrało się tych dwoje, to tylko ja.
Szczerze wam oddana…
lady Whistledown.
Napisy: Łukasz Stanisław Dutka