[szczęk klucza w zamku]
[otwarcie żelaznych drzwi]
Doszło do nieporozumienia.
Ta kobieta przez siedem lat mi nie płaciła.
- Nie można jej wierzyć. - Nie jestem sędzią, złotko.
Może pan dać komuś znać?
Alfiemu Burrowowi, słudze nowej lady Penwood.
Twój znajomy, jak każdy, kto zechciałby się za tobą wstawić,
raczej nie zyskałby posłuchu.
A dama, która mnie po ciebie przysłała,
dopilnuje, żeby każdy, kto ci dopomoże,
stanął w obliczu ruiny.
Mogę więc posłać po kogokolwiek zechcesz.
Pytanie, czy chcesz napytać im biedy.
Ma pan rację.
Weź koc.
Wyrok skazujący oznacza
życie za kratami.
Co najmniej.
[smutna muzyka]
BRIDGERTONOWIE
[dmą w trąbki]
[Charlotta] Drodzy członkowie socjety!
Jej Królewska Mość raczyła zaszczycić was zaproszeniem
na wydarzenie sezonu.
[pogodna muzyka]
Będzie to, jak wszystkie bale waszej królowej,
najwspanialszy wieczór roku.
To będzie widowisko pełne przepychu, zachwytów i innych takich.
Wasza obecność jest pożądana, wasz styl jest obowiązkowy.
Nieuzasadniona nieobecność zostanie odnotowana.
[Michaela] Sezon daje jeszcze jakieś nadzieje.
Dzięki naszej żałobie
nikt nie będzie nas oczekiwać na balu królowej.
- Przepraszam, chciałam… - Oczywiście, że czuję ulgę.
Uwielbialiśmy z Johnem unikać spotkań towarzyskich.
[śmieją się delikatnie]
[Charlotta] A, tak.
Zwracam uwagę, że bal ten wydaje się na cześć lady Agathy Danbury.
Postanowiła opuścić Londyn i udać się…
gdzie indziej.
[prycha śmiechem]
[lady Featherington] Hm.
Czy to nie afront wobec lady Danbury?
Litery są w tej części tak małe,
że ledwie mogę je przeczytać.
Być może królowa bez Kroniki towarzyskiej
przeniosła wrogość na kogoś innego.
Ty coś wiesz, Rae?
O lady Danbury i królowej?
Bynajmniej.
Nie.
Oczywiście, że nie.
[wzdycha z rozczarowaniem]
Rae to dobra ochmistrzyni. Tęsknisz za Varley, ale…
Za Varley?
Skąd ten jakże osobliwy pomysł?
W ogóle o niej nie myślę.
[figlarna muzyka]
Rozważałem odejście każdego ranka,
aż do dziś.
Wdowa przebudziła się dziś w dobrym nastroju.
Zeszłej nocy doprowadziła do aresztowania byłej służącej,
a w tym momencie… [wzdycha]
…lord Stotter szykuje się za tymi drzwiami,
by oświadczyć się panience Li.
- [radosny pisk Rosamund] - Och!
Tak!
Przyszła żono.
Do zobaczenia wkrótce. A potem, mam nadzieję, codziennie.
Złowiłaś najlepszą partię sezonu!
- Spójrz! - Gratu…
Wybierzmy ci toaletę na bal królowej.
Idealna okazja na ogłoszenie zaręczyn.
Dokąd to, mamo?
Do aresztu, rzecz jasna.
Nie wiesz?
- Ponoć bardzo pomogłaś wytropić Sophie. - Rosamund!
Kazałaś aresztować Sophie?
Złodziejstwo trzeba tępić.
Sophie nie jest złodziejką. Zawsze była dla nas dobra.
Nie chcę więcej o tym słyszeć.
Wkrótce powrócę.
Dobrze się spisałaś, Rosamund.
[ponura muzyka]
Nie pogratulujesz mi?
[cicho] Gratuluję, siostro.
- [Alfie] Gdzie jest? - [Varley] To moja wina.
Miałam ją za złodziejkę, pomogłam wdowie Penwood ją znaleźć.
Panienka Posy ukazała mi jednak, że byłam w błędzie.
Ta Sophie pracowała tu, gdy domem zawiadywała wdowa.
Czy ma jakąś rodzinę?
Mniej słów proszę.
Wiem, z kim trzeba mówić.
[intrygująca muzyka]
Automatyczny rożen?
[lokaj John] Ta dwójka ma z tobą do jak najpilniejszego pomówienia.
Może Hiacynta pokaże ci swoją kolekcję wstążek.
- Ostatnio ją wzbogaciła. - Nie jest imponująca.
Może opóźnię powrót do Eton, by spędzić czas z tobą.
Nie róbcie tego, proszę.
Jestem wam wdzięczna za wasze wsparcie i uwagę, ale…
Wasza siostra pragnie od nas normalnego zachowania.
Choćby przez jakiś czas.
Tak. Dziękuję.
Może… pomówimy o kimś innym.
- Jak się miewasz, matko? - Och! [śmiech]
Jak twój lord Anderson?
Lord Anderson? On… cóż.
Matko, musimy pomówić o Sophie.
[Violet] Och…
Przepraszam, że przerywam.
Francesco.
[jąka się] Chętnie obejrzę tę kolekcję wstążek. Chodźmy.
Ty też, Gregory.
Spytałeś ją?
- O co? - Kogo?
- Wyszła, nim ją znalazłem. - Dokąd?
- Przepraszam. - O kim mowa?
Sophie. Popłynęła do Ameryki.
Szukałem jej, ale odpływały dwa statki naraz.
Pognałeś za nią do portu?
- Co się dzieje? - Kocha waszą pokojową.
Odeszła w nocy bez pożegnania.
Proszę pani.
- Że co? - Nie pisz o tym.
- Nie piszę Kroniki. - [Benedict] Nie mogę jej stracić.
Jak wyczarterować statek?
Może jeszcze ją dogonię.
[mówią wszyscy naraz]
[krzyczy] Uciszcie się wszyscy!
[ciszej] Proszę.
Hazel ma coś do przekazania.
Przepraszam, że przerywam,
ale mam dobre i złe nowiny.
Pan Bridgerton nie potrzebuje czarteru.
[woźnica wstrzymuje konie]
[strażnik puka] Ktoś do ciebie.
[Araminta] Dzień dobry.
To niemiłe.
Powinnaś się cieszyć, że dama przychodzi w tak plugawe miejsce.
Zwłaszcza że przyszłam ci dopomóc.
- [Sophie prycha] Mnie? - Owszem. Chcę być hojna.
Możesz uniknąć procesu,
publicznego upokorzenia
i możliwych szkód wobec ukrywających cię Bridgertonów.
Jak?
Wyznaniem winy,
rzecz jasna.
Wszystko stanie się prostsze,
jeśli przyznasz się do podszywania się pod damę i kradzieży.
- Nie kradłam. - Zapewniam.
To ty ukradłaś wszystko mnie.
Nie przyznam się, by ułatwić ci życie.
Zawsze dokonywałaś złych wyborów.
Teraz wreszcie
dostaniesz za swoje.
Strażnik! Skończyłam.
Twój koniec będzie gorzki.
[ponura muzyka]
Nikt nie świadczy na twą korzyść,
a wdowa Penwood zeznaje pod przysięgą…
Proszę, sir…
Przypominam, że masz milczeć, panno Baek.
Nie mam wyboru i muszę cię skazać…
Proszę natychmiast zwolnić tę kobietę!
- Co to ma znaczyć? - Kim pan jest?
Benedict Bridgerton, syn świętej pamięci Edmunda
i brat wicehrabiego Anthony’ego.
Oraz brat księcia Hastings.
Pan Bridgerton jest drugim synem.
Ta dziewka okradła żonę earla.
Oczernia mnie pani przez klamry do butów?
Musiały mieć wielką wartość.
Panna Baek spędziła miesiące w mej służbie i zaświadczamy,
że te zarzuty z pewnością są fałszywe.
- Nie są. - Ma pani dowody?
Proszę o zachowanie stosownych form
z uwzględnieniem państwa rangi i godności.
Lady Penwood.
Jeśli ta rodzina byłaby skłonna zapłacić pani za klamry,
to wycofa pani oskarżenie wobec panny Baek?
Chętnie zapłacimy.
To mi nie wystarczy. Oskarżam ją również
o podszywanie się pod damę,
która przyszła w srebrnej sukni na maskaradę
wyprawioną przez wdowę Bridgerton.
Żądam wyroku!
Potrzebujemy czasu na obronę.
[Araminta] Jak można jej bronić?
Otumaniła pana Bridgertona, uwodząc go.
Bynajmniej.
- Jak pani śmie imputować memu synowi… - Spokój!
Zatrudnimy adwokata dla panny Baek.
Tymczasem liczę, że sąd mi dopomoże.
To moja pokojowa, nie poradzę sobie bez jej służby.
Upraszam sąd o wsparcie.
Czy można ją zwolnić pod mą kuratelę do wyjaśnienia sprawy?
Bylibyśmy zobowiązani za spełnienie prośby mej matki.
Zwolnię ją za kaucją
pod warunkiem, że pozostanie w domu Bridgertonów,
którzy zagwarantują, że nie będzie go opuszczać.
Pozwolę sobie zasugerować,
by państwo się dogadali.
Jeśli nie osiągniecie porozumienia,
spotkamy się za tydzień, by zadecydować o losie panny Baek.
[muzyka pełna napięcia]
Nie będzie żadnej ugody.
- Trafi za kraty. - Jeszcze zobaczymy.
Co powie królowa na ukrywanie łamiącej prawo służki,
której pozwoliła pani nawet uwieść własnego syna?
Czy pozostanie pani po tym w towarzystwie?
Przekonajmy się.
[muzyka narasta]
[muzyka cichnie]
Ogromnie dziękuję.
Nie powinni się państwo kłopotać.
Ani słowa. Czemuś nas nie informowała?
Konstabl ci nie pozwolił?
Nie. Pomyślałam, że wszystkich od siebie odepchnęłam.
Uciekłam nocą. Nie chciałam was sobą obciążać.
Dobrze, że nas powiadomiono.
Wielu osobom na tobie zależy. Mam nadzieję, że to widzisz.
To nie koniec kłopotów.
Jeśli wdowa przegra w sądzie, może zwrócić się do opinii publicznej.
Gdyby królowa dowiedziała się o waszym… związku,
mógłby wybuchnąć skandal,
po którym nawet ucieczka na wieś nie uratowałaby reputacji twych sióstr.
Nie ma łatwego rozwiązania.
Cieszę się, że jesteś z nami, bezpieczna.
Witaj w domu.
Pokój przygotowany, ale powiedz, jeśli o czymś zapomnieliśmy.
Nie rozumiem. Pokój mam na górze, z resztą służby.
Już nie.
Lady Bridgerton mówi, że jesteś naszym gościem
do czasu zakończenia procesu.
Lub sformalizowania związku z panem Bridgertonem.
- Nic nie mówiłaś! - Nie ma żadnego związku, Hazel.
Lady Bridgerton zabroniła swemu synowi podchodzić do tych drzwi,
by cię odwiedzić, a ty nie możesz odwiedzać jego.
- Oczywiście. - Wszędzie mam oczy.
[tłumi śmiech]
Pójdźmy, Hazel.
[delikatna muzyka]
[otwarcie drzwi]
Od kiedy wiedziałeś?
Znalazłem wczoraj w sypialni twój wisior.
Srebrna Dama nosiła identyczny.
Nie chciałam cię okłamywać, ale…
jak bardzo byłbyś rozczarowany
na wieść, że dama, której tak szukałeś,
okazała się nie urzekającą panną, lecz…
mną.
Rozczarowanie to ostatnie, co czuję, pozyskawszy tę wiedzę.
Przez większość życia czułem dojmującą samotność.
Pokochałem cię na balu, bo dostrzegłaś…
mą naturę.
Prawdziwą naturę.
Kimże bym był, gdybym widział w tobie jeno Srebrną Damę?
A jednak
przez cały czas
nie wierzyłaś, że zaakceptuję prawdę.
Może dlatego, że nie kochasz mnie tak, jak sądziłem.
Benedikcie.
- [lokaj John chrząka] - [muzyka cichnie]
Pani Wilson przysłała mnie,
bym pilnował waszej obecności w swoich pokojach.
[wzdycha] Położę się na chwilę.
[zamknięcie drzwi]
Liczymy przynajmniej, że Sophie zachowa wolność.
Niechętnie cię o coś proszę tak blisko twego wyjazdu,
ale w świecie idealnym
pobłogosławienie ich przez królową uratowałoby nas od skandalu.
Fantastyczna historia.
Zakochana para, służka i dżentelmen.
Może zbyt fantastyczna dla Jej Wysokości.
Królowa grubo obstawiła, że Benedict pojmie w tym sezonie żonę.
[wzdycha] Szanse nie są wielkie, ale chętnie spróbuję.
Sądzę też, że jej ojciec był szlachcicem.
Czy to nam w czymś pomaga?
Nie, jeśli matka była służącą.
Nawet gdyby Sophie sama nie była pokojówką,
socjeta nie zaakceptowałaby dżentelmena poślubiającego pannę z nieprawego łoża.
Obawiam się, że mogą liczyć najwyżej na ciche, wspólne życie na wsi.
Mogę opóźnić wyjazd.
Dopilnuję, by w wypadku skandalu…
Agatho. Nie.
To twój czas.
Doceniam pomoc z królową, ale nie.
Musisz wyjechać.
Violet Bridgerton…
[łagodna wzruszająca muzyka]
- Będę za tobą tęsknić. - [smutny śmiech]
Ja za tobą także.
Bardzo.
- [wzdycha] - [muzyka cichnie]
[otwarcie drzwi]
Pomóc, panno Baek?
Mów mi Sophie, John.
[lokaj John się śmieje]
Czy ktoś mnie szukał?
Hm, nie. Nic mi o tym nie wiadomo.
[zamknięcie drzwi]
[lokaj John znowu wzdycha]
[Hazel] Ale z ciebie przystojniak.
[lokaj John się śmieje]
Mówisz poważnie?
Oczywiście.
[figlarna muzyka]
Nie byłem pewien, czyś zainteresowana.
[Hazel] Cóż, masz określoną reputację.
[lokaj John] Z czasów, nim cię poznałem.
[muzyka cichnie]
Pomyślałam, że…
Też szukałem sposobu, by się do ciebie zakraść.
Byłam wściekła, gdyś mnie nie poznał.
Wiem.
Przepraszam.
Początkowo byłam wściekła.
Potem pojęłam, że to nic nie znaczy.
Okazałeś mi uczucie silniejsze
niż cokolwiek, co czułam od dawna.
Moja niezdolność, by w nie uwierzyć…
Byłam pewna miłości jednej tylko osoby w życiu, mego ojca.
To szósty earl Penwood.
Richard Gun.
Obiecał, że zawsze będzie o mnie dbał, a ja mu uwierzyłam.
Ufałam w jego miłość.
Lecz po jego śmierci szybko pojęłam, że się myliłam.
To przez niego poszłaś na służbę?
Nie zapisał mi nic w testamencie.
Araminta wyraziła to jasno.
Widziałaś ten testament?
Nie chciałam przyjąć kolejnego ciosu.
[przejmująca muzyka]
Sophie.
To jasne, że ta kobieta tobą gardzi.
Od dnia, gdy mnie poznała.
Dlaczego miałabyś jej ufać co do swego ojca?
Ja…
sama nie wiem.
Po prostu jej uwierzyłam.
Uwierzyłam, że ojciec o mnie zapomniał.
Że jego miłość, którą czułam, była tylko mym wymysłem.
Że nie powinnam liczyć, że mnie rozpoznasz, że mnie pokochasz.
Sophie.
[cmoknięcie] Oczywiście, że cię kocham.
Teraz w to wierzysz?
Nie pomogłem, prosząc cię o bycie mą kochanicą.
Wciąż tego żałuję.
Wróciłem tu wczoraj,
by zadać ci pytanie, które powinienem zadać dawno.
Nie.
Nie teraz.
Mam błogosławieństwo mych bliskich.
Nie przed procesem zagrażającym reputacji twej rodziny.
Zaczekajmy.
Kocham cię.
Kocham, Benedikcie.
[muzyka cichnie]
Dołączysz?
[Sophie śmieje się cicho]
[zmysłowa muzyka smyczkowa]
Nie mogę ryzykować.
Zatem bez ryzyka.
Odwróć się.
[Sophie oddycha ciężko]
[Benedict wzdycha głośno]
[wzdychają oboje]
[pojękują cicho]
[Sophie jęczy, Benedict wzdycha]
[dyszy]
[powstrzymuje jęk]
[dyszą oboje]
[muzyka cichnie]
[śmieje się]
Nie musisz już tego robić.
Chyba panienka się na mnie nie gniewa?
[ze śmiechem] Jestem oburzona.
Działa się najciekawsza rzecz w historii tego domu,
lecz ja niczego nie dostrzegłam.
[śmieje się]
To dobrze, bo chciałam prosić o przysługę.
Pomoże mi panienka
wejść do Penwood House?
Raduje mnie twoja wizyta.
Jestem zaskoczona,
lecz uradowana.
Przeszłość zostawmy za nami.
Popieram. [śmiech]
Mamy wiele spraw do omówienia, powinno to nas zajmować
przez wiele, wiele minut.
Słucham.
Ja… słyszałam, że pomalowałaś tu
różową farbą.
Chciałam powiedzieć, jak cudownie to wygląda.
To twój styl.
[figlarna muzyka]
[szeptem] Alfie!
- Co ty tu robisz? - Testament mego ojca. Powinien…
Powinien być w gabinecie. Araminta chce mnie uwięzić.
Muszę poznać jego zapisy.
[Alfie mruczy cicho]
[muzyka cichnie]
Usiądź, nim wydepczesz bruzdę w dywanie.
[Benedict] Wybacz.
Lady Danbury nie była optymistką,
ale na pewno wszystko się ułoży.
Znajdziemy sposób, jak zawsze.
[wzdycha]
To Sophie była Srebrną Damą.
Córka earla Penwood zasługiwała, by pójść kiedyś na bal. Hm?
[śmieją się oboje]
A jeśli po tym wszystkim nie będę w stanie?
Przenieść się na stałe na wieś.
- Być mężem. - Wątpisz w swe uczucia wobec Sophie?
Wątpię w siebie.
Dlaczegóż to?
Czyż nie byłem dla ciebie źródłem rozczarowań?
Moje dzieci nigdy mnie nie rozczarowują.
Cóż, może i… bywałam wobec ciebie dość surowa,
ale miałam ku temu powody.
Pod wieloma względami jako dziecko przypominałam właśnie ciebie.
- Co masz na myśli? - [śmiech]
Dzieci łacniej wyobrażą sobie ducha w ciemnym korytarzu
niż własną matkę w czasach młodości.
Przyznam, że sama prawie już zapomniałam tamtą dziewczynę.
Jaka była?
Impulsywna.
Pełna pasji.
Dzika i beztroska.
Pełna żądzy doświadczenia wszystkiego, co oferuje życie.
Ciągle chciała robić przeciwieństwo tego, czego pragnęli jej rodzice.
Anthony jest jak wasz ojciec.
Ty jednak jesteś moim synem.
W każdym calu.
- Co się z nią stało? - [śmiech]
Zakochałam się.
Ta miłość ukoiła moje buntownicze zapędy.
Nie były mi już potrzebne. Byłam szczęśliwa.
[wzruszająca muzyka]
[wzdycha] To właśnie czuję do Sophie.
Zatem miłość sprawi, że będziesz zdolny do wszystkiego.
Mam nadzieję, że nie odrzuciłaś zupełnie tej dzikiej, beztroskiej dziewczyny.
Wydaje się uroczą osóbką.
Była nią.
[wzdycha]
[pełna napięcia muzyka]
Musi być tutaj.
[szarpanie za klamkę]
Lily myślała, że cię widziała, musiałam się przekonać.
- Irma! - Wiesz, gdzie jest klucz?
Szukamy testamentu jej ojca.
Widziałam, jak pan otwiera to
kluczem z tej szuflady.
Tylko którym?
Zgaduj-zgadula.
[brzęk kluczy]
Użyjesz tego ocienia w wiejskiej posiadłości?
Eloise. Nader trudno mi uwierzyć, że przybyłaś tu dziś
li tylko chwalić mój gust kolorystyczny.
[śmiech] Dlaczego? Czyż młoda dama nie może już zwyczajnie dyskutować o różu?
Wiem, co cię tu sprowadza.
[narastająca muzyka pełna napięcia]
W końcu uległaś manii.
[figlarna muzyka]
Małżeńskiej manii.
To oczywiste, że w końcu zastanawiasz się, jak to będzie mieć męża.
Chcesz wiedzieć, jak to jest.
Och…
[niepewnie] Tak.
Kompletnie owładnęło mną
to szaleństwo.
Ostatni sezon był trudny, nie łączyły nas wspólne marzenia o przyszłości.
Rozumiem twoje podejście,
zamążpójście pozbawia nas wolności.
Jak u Mary Wollstonecraft.
Czytałaś Mary Wollstonecraft?
Ciągle o niej mówiłaś.
No i cóż miałam robić w Walii?
[śmieją się]
Ma dobre pomysły.
Tak po prawdzie jednak nie docenia miłości.
Uczucie może odmienić czyjeś życie.
Tak.
Zaczynam to dostrzegać.
[dramatyczna muzyka]
[kliknięcie zamka]
Dobra robota.
[Sophie] To jest to.
[wzdycha]
„Richard Gun, szósty earl Penwood”.
Araminta dostała 4000 funtów za każdy rok dawania mi dachu nad głową.
Jejku!
Dlatego cię tu zatrzymała. Dla zarobku.
Sophie…
Co się stało?
[muzyka narasta i cichnie]
Widzę, że zamążpójście wielce ci się przysłużyło.
Przynajmniej dało mi salon moich marzeń.
[śmieją się cicho]
Spora poprawa w porównaniu z Cowper House, prawda?
Nie pasował ci tamten dom
ani rodzice.
[przejmująca muzyka]
Pragnę cię przeprosić.
Sytuacja, gdy miałaś poślubić blisko trzykrotnie starszego męża…
Byłam zanadto…
zaabsorbowana sobą, by dostrzec, jak ciężko ci było
i jak istotny był dla ciebie sukces na rynku matrymonialnym.
Dziękuję.
Wszystko w porządku.
Ułożyło się dokładnie tak, jak powinno.
Zaiste.
Po wszystkim
okazało się, że klamry były podróbkami.
[mruczy pogardliwie]
To mają być plotki?
Nie dbam o klamry do butów.
Ani służące.
Czego bym nie myślała o wdowie Penwood,
jeśli sędzia uzna za stosowne oskarżenie tej dziewki, niech tak będzie.
Wdowa
pragnie też przekonać Waszą Królewską Mość,
że ta służka uwiodła dżentelmena.
Benedicta Bridgertona.
Najlepsza partia sezonu
uwiedziona przez służącą?
[lady Danbury mruczy]
Czy to prawda?
[prycha] Bynajmniej.
Nie musiała go uwodzić. On ją kocha.
Wbrew rozsądkowi i oczekiwaniom innych
zrodziła się między nimi więź.
Uratowała mu życie na wsi,
a on pokochał ją, gdy się nim opiekowała.
Mężczyzna nie do usidlenia
poruszony wdziękiem i pięknem dziewczyny niskiego rodu.
Wasza Królewska Mość od początku miała rację.
Benedict Bridgerton jednak jest gotowy na ożenek.
[cmoka]
Niefortunnie.
Miałam rację, zakładając się.
[lady Danbury mruczy]
Lecz i tak przegram.
Wasza Wysokość.
Bridgerton nie może przecież poślubić służącej.
Liczyłam, że skojarzymy razem jeszcze jedną cudną parę, lady Danbury.
Szkoda, że kończymy fiaskiem.
Brimsley, jak tam przygotowania do balu?
[Brimsley] Wyśmienicie.
[smutna muzyka]
[dzieci] Czekaj! Wolniej!
[radosny śmiech] Mam cię!
Co wiesz o sytuacji Benedicta Bridgertona?
Spędzacie razem dużo czasu w tym sezonie.
A co ty wiesz?
Coś wiesz. Coś przede mną ukrywasz.
Skoro wiesz, że coś ukrywam,
to sama też coś ukrywasz przede mną.
Wie, że nie powinien być z panną z niższej klasy.
To służąca Bridgertonów. Podsłuchałam ich.
Kochają się,
a wdowa Penwood chce ją wysłać za kraty.
Dziś przez cztery godziny pomagałam królowej wybrać kwiaty na bal.
Wczoraj odbyła się debata, czy jej szpice należy ogolić na podobieństwo lwów.
- Dzień wcześniej… - Alice.
Nie odpowiada ci pozycja? Wyjedźmy na wieś.
Nie. Nie możemy.
Nie można tak po prostu porzucić królowej.
Zresztą tego nie chcę. Ale chcę robić coś istotnego.
Lady Danbury pomogła zmienić nasz kraj.
Ja tymczasem… zajmuję się dekoracjami.
A nawet i nie to: mówię „tak” lub „nie”, gdy służba je prezentuje.
Trafiliśmy do tego życia zupełnie znikąd.
Jest wspaniałe.
Mogliśmy się nim nacieszyć,
ale chcę też dawać radość innym.
Jeśli zaangażuję się w pomoc tej służącej,
zyskam nareszcie względy królowej albo sprowadzę na nas ruinę.
Tak czy siak, chcę spróbować.
Masz więc me pełne poparcie.
[pełna napięcia muzyka]
Wyruszyła niedawno, Benedikcie.
Pani Mondrich.
- Dzień dobry. - Niestety to kiepski moment.
Wiem. Lady Danbury niewiele wskórała u królowej.
Mam jednak pomysł na inne podejście.
[muzyka cichnie]
[pukanie]
Martwiliśmy się z matką o ciebie.
[Sophie] Wybacz.
Lady Penwood nalegała, by panienka została na herbatę.
Udało się?
Znam testament ojca.
Co stanowi?
Ojciec mój…
dotrzymał słowa.
Posy, Rosamund i ja.
[wzruszająca muzyka]
Każdej z nas zostawił równy posag.
Kochał mnie.
Oczywiście.
Jak można cię nie kochać?
Nie trafisz do więzienia.
Wdowa Penwood ukradła twój posag. To oszustka i złodziejka.
Mam posag, o ile go jeszcze nie wydała.
Ale wciąż nie jestem prawowitą córą godną dżentelmena.
Nie dbam o pieniądze ani o twoją prawowitość.
Odwiedziła nas pani Mondrich,
jedna z dwórek naszej monarchini.
Ma plan, jak nam pomóc.
Jaki?
Trzeba ci znaleźć suknię.
Jutro jedziesz na bal królowej.
[muzyka narasta i cichnie]
To gra dla dwojga.
Wybacz mi.
Moja rodzina…
Szykuje się skandal.
Doprawdy?
Opowiadaj.
[Francesca śmieje się cicho]
[cmoka] Brat mój Benedict
pokochał pokojówkę.
Jako rodzina go wspieramy.
[wzdycha] Reszta socjety będzie tym jednak z pewnością oburzona.
Co, przyznaję, wydaje się dość trywialne w porównaniu z…
Teraz powstrzymujesz język?
[zakłopotany śmiech]
Jestem zaskoczona.
Postawą twojej rodziny.
Nie obwiniałabym cię, gdybyś się od nas zdystansowała. Ode mnie.
To pozytywne zaskoczenie.
Miłość nie zawsze wygląda tak, jak się tego spodziewamy.
Nie zamierzam osądzać szczęścia innych.
[śmieje się delikatnie]
- Czuję ulgę po tych słowach. - [delikatny śmiech]
O ile nie przeszkadzają ci nasze ciągłe kontakty,
liczyłam, że rozważysz pozostanie w Londynie
do znalezienia dziedzica.
- Jestem tu. - Wiem.
Czuję chyba jednak…
niepewność momentu, w którym znów odjedziesz.
Rzadko pozostajesz gdzieś długo.
A tylko ty naprawdę mnie rozumiesz.
[łagodna muzyka]
Jeśli chcesz, pozostanę.
Wiele by to dla mnie znaczyło.
Czuję, że jesteśmy sobie bliskie.
Ja także.
Patrz, co ze służącą znalazłyśmy w śmietniku.
Ten lekki nieład przydaje mu charakteru.
Szkoda zachodu.
Och. Wciąż nie zamierzasz debiutować.
[Eloise mruczy]
Przyznam, że uważam to za błąd.
Nie mówisz poważnie.
Wytrwale wykpiwałaś me lekcje.
Na moją obronę…
same się o to prosiły.
Nie raduje cię to?
Nie zestarzejesz się sama.
Razem zostaniemy starymi pannami.
Brzmi nader kusząco, lecz wiem, że nie tego naprawdę pragniesz.
Strach jest uzasadniony.
Los Johna był przeokropny.
Mnie też to przeraża, wyjątkowo. Na pewne rzeczy nie mamy wpływu.
Możemy tylko wzajemnie się wspierać
i pilnować, żeby strach
nie pozbawiał nas tego, co wyjątkowe.
- Jesteś orędowniczką małżeństwa? - To zbyt mocne słowo.
Ale spędziwszy sezon u twego boku,
dostrzegam, że czasami
może ono mieć pewne zalety.
Partnerstwo,
rodzina,
najlepsze miejsca przy stole.
No i gdyby nie małżeństwo naszych rodziców,
nie miałybyśmy siebie.
Samo to jest wielkim plusem.
No, zwykle bywa. [śmiech]
Twoje uwagi mają coś w sobie.
Choć jeśli miałabym kiedyś znaleźć właściwego męża,
chciałabym chyba wcześniej sama się lepiej poznać.
Znamienity plan.
- [gwar rozmów] - [muzyka smyczkowa w tle]
[wszystkie się śmieją]
Kolejny sezon nie będzie taki sam bez ciebie.
Nie wątpię, że znajdziecie sposób, by dobrze się mimo tego bawić.
[chichoczą]
Najbardziej będzie tęsknić
nasza królowa.
No cóż.
Nasze zdrowie.
[muzycy kończą utwór]
To nasz wieczór, Rosamund.
Powitajmy lorda,
pomówmy z królową i zakończmy sprawę Sophie.
[cicho] Dam radę.
Dam radę.
Na pewno damy radę? Nie lepiej poczekać do wyroku sądu?
Nie, jeśli wdowa pomówi dziś z królową.
Pani Mondrich czuwa.
Nie rzucaj się w oczy na wejściu.
Oby to był ostatni taki raz.
Pani…?
Violet Bridgerton.
Wdowa Bridgerton.
Plus trzy.
Mniej więcej. Tyle tych dziatek… [teatralny śmiech]
Bridgertonowie, za mną.
A co my mamy teraz robić?
Dziwnie tak nie być w centrum skandalu.
- [śmiech Eloise] - Cieszmy się chwilą.
- Mogę prosić do tańca? - [śmiech]
Panno Posy.
Panno Bridgerton.
To nie tak, ja…
- Nie wiem, czy wiesz, ale ja nie… - Tak zakładałam.
Po prostu się witam.
Choć twojej matce może się to nie spodobać.
Nie pozwól jej sobą kierować.
Przyjaciółka miała podobną matkę
i ułożyła sobie życie.
Doprawdy?
Interesuje się tobą lord Barnaby.
Czasami prosi mnie o taniec,
lecz matka skupia się w tym sezonie na perspektywach mej siostry.
Och.
Nie powinna mi dyktować, jak postępować w sprawach sercowych.
Lord Barnaby to dobra partia.
A twoja matka i siostra są zajęte.
Idź.
Dobrze.
Panno Posy.
Czy w końcu zgodzi się panienka na taniec?
[Alice] Lady Penwood,
wzywają panią.
Królowa mnie wzywa?
Poszło łatwiej, niż myślałam.
Chodźmy, Posy.
Natychmiast.
Przepraszam.
O co tu chodzi?
Myślałam, że będzie tu królowa.
Raczej ucieszy się pani, że jej tu chwilowo nie ma.
Sophie? Mamo, co ona tu robi?
Siedem lat.
Siedem długich lat służyłam ci w mym własnym domu.
Spytałam cię, czemuś mnie tyle trzymała.
Teraz wiem, że nie z dobroci.
Ojciec mój dał ci dodatkowe uposażenie
za każdy rok mego pobytu.
Ale nie miałam być twoją służką.
- Skąd wiesz? - Z testamentu.
Wiem też, że ojciec zostawił mi posag.
- Matko. - Zamilcz.
[Sophie] Trzy równe posagi.
Jeden dla Rosamund, drugi dla Posy i trzeci dla mnie.
Zgaduję, że lordowi Stotterowi obiecałaś
dwa razy więcej niż to, co dostanie Posy.
Przez przywłaszczenie mego posagu.
To niedorzeczne.
Jak śmiesz oskarżać matkę o takie rzeczy?
Osiemnaście tysięcy funtów.
Ile ty dostałaś?
Nie wierzyłaś, że mój urok wystarczy, bym kogoś znalazła?
Sądziłaś, że potrzebuję 36 tysięcy?
- To nieistotne. Okradła mnie. - To ja ukradłam te klamry, mamo.
Nie idzie o klamry.
[smutna muzyka]
Pieniądze na twój posag przynależały nam.
Powinny być nasze. Tyś je nam ukradła.
Tak jak ukradłaś nam jego.
Moje córki potrzebowały ojca.
Jego miłości.
[płaczliwie] Ja jej potrzebowałam.
A zastałyśmy tam ciebie!
Kochał i ciebie, Araminto.
Widziałam to. Kochają cię też córki.
Obie. Nie lekceważ tego.
Uwierz, nikomu to nie służy.
[łka] Richard był dobry,
lecz żył w świecie ułudy.
Bez słowa obarczył mnie swą największą pomyłką.
Zostawił z konsekwencjami wychowywania nieślubnego dziecka.
Robiłam wszystko, by chronić obie córki.
Sophie nie stanowiła dla nas zagrożenia.
Nużą mnie ciągłe rozmowy o niej.
Podszywałaś się pod damę.
To załatwimy sami, twoja zbrodnia była znacznie poważniejsza.
Przywłaszczenie sobie posagu
i niedotrzymanie postanowień testamentu.
Nie pójdę do więzienia.
Jeśli mnie zniszczycie, ja zniszczę ją.
I vice versa.
To proste.
Ustalmy wersję wydarzeń korzystniejszą dla obu stron.
[muzyka pełna nadziei]
[łagodna muzyka smyczkowa]
Piękny to wieczór.
Owszem.
Wasza Wysokość.
Pani Mondrich. Coś pani dolega?
Przygotowałam coś, pani.
Jest tu wybranka Benedicta Bridgertona.
Jak to „jest tu”?
Sprowadziłam ją,
byś mogła ujrzeć, co ich łączy, pani.
Jeśli zobaczysz to na własne oczy, dostrzeżesz ich miłość.
Nie, pani Mondrich. Proszę się jej pozbyć.
- Ale… - Wasza Wysokość.
Nie uczynię tego.
[tajemnicza muzyka]
Swego czasu
pewni ludzie z pałacu chcieli, by pozbyto się ciebie, pani.
Lecz zostałaś.
I stałaś się najbardziej fascynującą panującą
od bardzo dawna.
Patronujesz muzykom i artystom,
trzymasz w ogrodach zebry i uwielbiasz plotki.
Masz wiele zainteresowań,
lecz omija cię tak wiele ciekawych aspektów tego świata,
bo ignorujesz niższe klasy.
Z całym szacunkiem dla lady Danbury,
nie każda służąca jest pełna skromności, wdzięku i prostoty.
Ta, którą kocha Benedict Bridgerton,
przez którą taki kawaler chce się ustatkować,
musi być pełna energii i wigoru.
Ma w sobie tyle życia, że w więzieniu odwiedza ją
mająca na jej punkcie obsesję dama.
Waszą Królewską Mość omijają najlepsze ploteczki.
[narastająca elektryzująca muzyka]
[Charlotta mruczy]
- Tego nie zrobię. - [Benedict] Zrobisz.
A resztę sezonu spędzisz w swej wiejskiej posiadłości.
Panie Bridgerton.
[zamknięcie drzwi]
Ponoć się pan zakochał.
[waha się] Tak, Wasza Wysokość.
Pani, pozwól sobie przedstawić pannę Sophie Gun.
Gun?
Jak świętej pamięci lord Penwood?
To córka jego kuzyna.
Właśnie mówiłyśmy, jacy są do siebie podobni, lady Penwood.
Owszem.
Większość życia spędziła na wsi,
dopiero zjechała do miasta.
- Mówiła pani… - Myliłam się.
[Violet chrząka]
[pełna napięcia muzyka]
[delikatny śmiech]
[rechocze głośno]
[nadal rechocze]
Umiesz mówić?
Tak, Wasza Wysokość.
Mówią prawdę?
Jesteś krewną świętej pamięci earla?
Z pełnym przekonaniem potwierdzam.
Z urodzenia i wykształcenia jestem córą Penwood House.
Byłabyś wspaniałym diamentem.
[elektryzująca muzyka]
[Charlotta] Dobrze więc.
Była jeszcze chyba jakaś sprawa klamer do butów?
Nie wydaje mi się, Wasza Królewska Mość.
Sądzę, że była.
Nieistotne.
[rechocze coraz głośniej]
[otwarcie drzwi]
[muzyka narasta i stopniowo zwalnia]
Zostałyśmy kuzynkami.
Siostrami.
Zrobiłabyś dzisiaj ogromne wrażenie na młodej Violet.
Chyba tak. [delikatny śmiech]
[muzyka cichnie]
Mocno pani ryzykowała.
Tak, pani.
Masz szczęście, żem wyrozumiała.
Tak, Wasza Wysokość.
Idź już.
[niewyraźna gniewna rozmowa]
Słyszeliście?
Lorda Stottera nie zadowala niższy posag panny Li.
- [Araminta] Proszę, nie. - Nie!
Każdy wie, że chodziło mu tylko o posag.
Nie przepadam za panną Li,
ale jej rodzina potrzebowała ślubu w tym sezonie.
Coś mi mówi, że wszystko się ułoży.
Panienko Posy.
[ze śmiechem] Och!
[wstrzymuje oddech]
Varley!
Co ty tu robisz?
Przepraszam za tak późne najście.
Mam nadzieję, że nie przyszłaś błagać o posadę.
Musiałabym wtedy rzec, że jesteśmy bardzo zadowoleni z Rae.
[Varley] Nic z tych rzeczy.
Ruszam na wieś, na nowe stanowisko.
Chciałam tylko zabrać kilka rzeczy przed opuszczeniem miasta.
Zostawiłam parę… książek,
odchodząc w pośpiechu.
Przecież razem dokuczałyśmy zaczytanej Penelopie.
Nie pamiętam, abyś choć raz coś czytała.
Przyszłam też po przeprosiny, jakich nie dostałam.
Przeprosiny? Ode mnie? Za co?
Za lekceważenie mnie.
Za zgotowane mi pieskie życie
i jeszcze gorsze zarobki.
[lady Featherington] To niesprawiedliwe.
Nie licz na przeprosiny.
Dobrze więc.
[wzdycha] Może…
[łagodna muzyka]
Może mogłabym potencjalnie
okazać pewną skruchę
w jednej czy dwóch kwestiach.
Choćby…
te suknie, które ci przekazałam.
Były już niemodne, mogłam znaleźć coś ładniejszego.
Lub więcej płacić.
To wystarczy.
Wybaczam pani.
Varley.
Brakowało mi ciebie.
Proszę nic nie mówić.
Przez tę Penwood praca tu zdawała się wakacjami.
Jechałam na wieś,
bo w podłym nastroju mnie odprawiła.
- Odprawiła? - Tak!
Cóż za głuptak tak postępuje?
[wzdycha] Nie chcę słyszeć o żadnej wsi.
Ma pani Rae.
Tak, ale to bardzo duży dom.
[obie się śmieją]
[niewyraźne szepty]
Tak, łączą go więzi z panną Sophie Gun,
krewną lorda Penwooda.
[narastająca łagodna muzyka smyczkowa]
[niewyraźne szepty]
Panno Gun,
można prosić o pierwszy taniec?
Można, panie Bridgerton.
[nadal łagodna muzyka]
Czyż to nie absurd?
[śmiech] Plan ten był wręcz szalony.
Pani Mondrich nie można odmówić energiczności działań.
[potakuje]
Ale nie wiem, czy udało się dzięki dobremu planowaniu,
czy przez kompletny brak planu.
W jednym miała słuszność.
Lubisz to, co cię bawi.
[obie zanoszą się śmiechem]
Absurd.
To najlepsza rzecz w tym sezonie.
Bynajmniej.
Najlepszy będzie twój zwycięski zakład
z panią Bridgerton.
[Charlotta] Ach!
O tak.
Rozliczymy go.
[śmiech lady Danbury]
[obie rechoczą głośno]
[Charlotta wzdycha]
Było miło, lady Danbury.
[Lady Danbury mruczy]
[przez łzy] Dobrze się razem bawiłyśmy.
[z płaczem] Owszem.
[cicho] Będę tęsknić.
[łapie oddech]
[pociąga nosem] O rety.
Nakazuję im przestać płynąć.
[powstrzymuje śmiech kaszlem]
Przestać?
[znów obie rechoczą]
Ćśś!
[śmieją się histerycznie]
Jak się czujesz po oficjalnym uznaniu za Penwoodównę?
[prycha] Dziwnie.
Ale dobrze.
Zamknę więc ten rozdział.
Gorąco pragnę uczynić z ciebie Bridgertonową.
[łagodna romantyczna muzyka]
[ciche okrzyki ekscytacji]
- [niewyraźne szepty] - Och!
Wyjdziesz za mnie?
Tak.
- Wyjdę. - [śmieją się]
[muzyka nabiera mocy]
- [muzyka cichnie] - [śmieje się ciepło]
Raduje mnie, że sprawy się ułożyły.
Mnie również.
Mogą się teraz pobrać i zostać w mieście, jeśli zechcą.
Są w każdych oczach prawowitą parą.
Doskonale. [śmieje się]
Możemy więc ogłosić nasze wieści, z radością
i bez obaw.
Powiemy dzieciom jeszcze dziś?
Czy coś się stało?
[niepewnie] Ja…
[śmieje się niezręcznie]
To wieczór pełen doznań, nie zanadto się spieszymy?
Nie widzę powodu, by zwlekać.
Chyba że dostrzegasz coś, o czym nie wiem?
Lub powinienem wiedzieć?
Byłam niepewna ze względu na dzieci,
świętej pamięci męża i Francescę.
Dziś pojęłam, że jest jeszcze jedno źródło mych wahań.
Jakież to?
Tak długo byłam żoną i matką.
Straciłam z oczu to, kim byłam wcześniej.
Ponownie zaczynam poznawać tę część mego jestestwa,
beztroską, dziką część mej natury.
Boję się, że zamążpójście pozbawiłoby mnie tej szansy.
A jednak nie chcę też stracić ciebie.
Nie pojmuję.
Czy…
Czy nie moglibyśmy
kontynuować?
Widywać się,
zachowując niezależność?
Violet. Bardzo pragnę twojego szczęścia,
ale również swojego.
Nasz spędzony wspólnie czas to dar.
Chcę dzielić z tobą życie.
Czekałbym, mając wiarę, że też tego zapragniesz.
- Zaczynam w to jednak powątpiewać. - Proszę, Marcusie. Ja…
Darzę cię głębokim uczuciem.
Wiem. Czuję to.
[narastająca dynamiczna muzyka smyczkowa]
[lady Whistledown] Łaskawy, szlachetny czytelniku!
Czyżbyś odczuwał teraz wstrząs?
Widziałaś dziś pannę Stirling?
Poszła już spać?
- Panna Stirling nie mówiła? - O czym?
Spakowała się i wyjechała.
[lady Whistledown] Myślałeś, że już nie wrócę.
[tętent kopyt]
Zbyt wiele się jednak dzieje, by pisząca te słowa dalej milczała.
[muzyka przyspiesza]
Ponownie się więc spotykamy.
Co robimy?
Pragnę zatańczyć z narzeczoną.
[romantyczna muzyka]
Masz talent, nawet mimo braku muzyki.
Zwłaszcza biorąc pod uwagę, kto był mym pierwszym nauczycielem.
Musiałam pokonać wiele przeciwności.
[lady Whistledown] Jest to ponowne spotkanie pełne troski i miłości…
Nie zarzuciłaś Kroniki towarzyskiej?
[śmiech] Zarzuciłam, piszę powieść.
To kto to pisze, do diabła?
[lady Whistledown] …choć tym razem spotykacie inną autorkę.
[nadal romantyczna muzyka]
[uderzenie dzwonu w oddali]
Wybiła północ.
Musisz uciekać?
Mogę zostać.
Jak długo zapragniesz.
[dzwon bije w rytm muzyki]
Liczyłem, że zostaniesz na zawsze.
[lady Whistledown] Moja nowa tożsamość pozostanie na razie tajemnicą.
Drogi czytelniku… będziemy się wspaniale bawić.
[muzyka cichnie]
KU PAMIĘCI NICHOLASA BRAIMBRIDGE’A I TONY’EGO COOPERA
[spokojna muzyka]
- [bicie dzwonu] - [muzyka smyczkowa]
Mam dla ciebie radę.
- Znowu? - Mhm.
Nawet w dniu mego ślubu musisz być pierworodnym bratem.
Najmądrzejsze, co mogę ci zasugerować,
to żebyś nigdy mnie nie słuchał.
Ojciec byłby z ciebie dumny.
Ja jestem.
Czyj ślub będzie następny?
Uwielbiam śluby. Najlepsi ludzie zebrani w jednym miejscu.
- [śmieje się cicho] - Och!
- W roli gościa. - [śmiechy]
- Myślisz, że to powtórzysz? - Ja?
Ślub? Nie.
Miałam mą wielką miłość.
Raz wystarczy.
[łagodna romantyczna muzyka]
Sophie.
Benedikcie.
[kapłan] Najdrożsi,
zebraliśmy się tu dziś przed obliczem Boga…
[nadal romantyczna muzyka]
Możesz pocałować żonę.
[muzyka nabiera mocy]
[spokojna muzyka]