[Angie] Jak się czujesz?
[Wynter] Jakbym miał wygrać.
- [Angie] Nigdy nie wygrywasz. - Ale tak się czuję.
Ha! Jakim cudem jesteś w to taki słaby?
[oboje się śmieją]
- [Angie] Ach. - [Wynter wzdycha]
Dużo trenowałem. Kiedy byłem dzieckiem, często grałem w tryktraka w samochodzie.
Mój tata zawsze wygrywał, mimo że prowadził auto.
[śmieje się] Nie widział planszy, ale i tak przegrywałem.
Wcale mnie to nie dziwi.
Dziś ma urodziny.
Twój tata?
Właśnie sobie to uświadomiłem.
Wszystkiego najlepszego, tato Wynter.
Mam cofnąć?
- Miałby dziś... [wzdycha] - 157?
[prycha] Dzięki.
[śmieje się] Tylko liczę.
Świetnie.
Jak dawno temu zmarł?
W marcu miną 54 lata.
[wzruszająca muzyka]
Cholera.
Przykro mi, A.B.
Ile miałeś lat?
Jedenaście. Zginął w wypadku razem z moją mamą, gdy miałem 11 lat.
[Angie smutno wzdycha]
Nie przez tryktraka. Nie martw się.
Byli dobrymi rodzicami.
[wzdycha]
Zawsze się mnie czepiasz, że nie mam żadnej rodziny.
Właśnie dlatego.
Miałem...
rodzinę.
[wzruszająca muzyka dalej gra]
Dlaczego pozwalałeś mi tak gadać?
- Żebyś poczuła się źle. - Udało ci się.
Hmm.
Nie powinienem był tego mówić.
Spróbuję nikogo dzisiaj nie zabić i samemu jakoś przeżyć ten wieczór.
Hej.
Masz rodzinę. Wiesz o tym?
Nas wszystkich.
[szybka, rytmiczna muzyka]
Panie Wynter.
[Wynter] George. George. George.
- Żadnych alergii? - Tak mówiła.
Wspaniale.
Kim jesteś? Hmm?
[Tripp] A.B. Wynter ma tu przyjść! Moja toaleta jest zapchana!
[robotycznie] Jesteś starym robotem z innej planety, więc może...
[telewizor go zagłusza]
- Przyślę montera. - Dziękuję.
Rano porozmawiam z pańskim bratem.
[Tripp wrzeszczy]
Próbuję zrobić coś wielkiego. Nigdy tego nie rozumiałeś.
Jeśli staniesz mi na drodze, zabiję cię!
[Lilly] Nie zadzieraj ze mną.
Będziemy tu mieć pół Australii.
Chcę Harry’ego Stylesa.
Mamy przesrane! Nikt nie chce wystąpić.
[szybka muzyka dalej gra]
[dzwonek telefonu]
- Tak? - [Haney] Mamy problem na sali.
Valentina Motta. Zajmę się tym.
- Wypuść ich. - To wbrew protokołowi.
- Mam to gdzieś. - Ja nie.
Podobno nie mamy muzyki.
Proszę wybaczyć. Muzycy nie przyjechali.
- Oczywiście. - Zajmę się tym. Sypialnia Lincolna.
[Melody kicha raz za razem]
[Jeffrey] Gówno prawda! Przestrzegam protokołu.
Pytałem o alergeny. Zabierz stąd te kwiaty.
- [Bruce] Czemu mam sprzątać po Trippie? - Możemy porozmawiać?
Eddie mógł się tym zająć.
Mój syn ma urodziny.
[głosy mieszają się]
Pieprzyć tę pracę.
[Wynter wzdycha ze zmęczeniem]
- [Lilly] Rollie, zmiana. - Tędy.
Rollie, zamień tych dwoje. Dziękuję.
Mieliśmy wypadek przy bramie.
To było tam. Agenci już się tym zajmują.
- Sheila siedzi... - Co ona robi?
- Nie wracasz na salę. - Wiesz co? Pierdol się, A.B.!
[muzyka dalej żywiołowo gra]
Mamy problem z kangurami.
Nie zabierzecie mi moich kangurów.
- Niczego ci nie zabrałam. - Nie ty.
On!
- [pukanie] - [muzyka ustaje]
[Wynter krzyczy] ...nie powinno tak być. Nie! To wszystko wyjdzie na jaw.
- Powiem im wszystko. Wszystko! - [muzyka znów gra]
[Harry wzdycha]
[Wynter wzdycha]
Szukałam cię. Rozmawiałam z Marvellą o deserach...
Nie odchodzę. Nie mogę zostawić Białego Domu.
Nie po tym wieczorze.
[muzyka dalej gra]
A.B. prosił, żebyś przygotowała sypialnię Lincolna.
- Dobrze. - Dziękuję.
Wszystko w porządku?
Halo. Daj mi chwilę.
Nie dożyję do rana.
Proszę opuścić to piętro.
To może poczekać. Chodźmy.
[muzyka dalej szybko gra]
[Wynter wzdycha]
- Tak? - [Wynter] Chodź do Żółtej Sali Owalnej.
- Tak. - Jesteś starym robotem...
- Zabiję cię! - Nikt nie chce grać...
- O to właśnie mi chodziło. - Nie ty. On!
Pierdol się, A.B.!
[Wynter wzdycha]
[muzyka dalej gra]
[Park] Myślisz, że to się stało tu.
[Cupp] Jestem tego pewna.
REZYDENCJA
TAJEMNICA ŻÓŁTEGO POKOJU
[muzyka dalej gra]
[muzyka milknie]
[Filkins] Detektyw Cupp? Jest pani gotowa?
- Muszę zdążyć na samolot. - Rozumiem. Może pani zaczynać.
- Chodzi o kusaczkę wielką. - Co to takiego?
- Ptak. Lecę go zobaczyć. - [Filkins] Świetnie.
To musi być bardzo duża kusaczka.
Ogromna w porównaniu do innych z rzędu tyrankowców.
Czyli jest duża.
Dziękuję, że stawiła się pani przed komisją, detektyw Cupp.
Jak pani wie, przyglądamy się sprawie śmierci A.B. Wyntera.
Tak słyszałam.
Kiedy zaczynaliśmy, śledztwo było zamknięte,
a śmierć pana Wyntera była oficjalnie uznana za samobójstwo.
Jednak w trakcie posiedzenia, które bywało czasem napięte...
Senatorowie!
...za co biorę odpowiedzialność,
dowiedzieliśmy się, że ta sprawa jest o wiele bardziej...
[Filkins bierze wdech]
...skomplikowana.
Niestety dowiedzieliśmy się o tym już po pani wyjeździe.
[Cupp] W poszukiwaniu kusaczki.
Największego ptaka z rzędu tyrankowców,
o ile dobrze rozumiem.
- Tak. - [Filkins] Ale wróciła pani.
Zatrzymała się pani tutaj po drodze na lotnisko, aby zeznać,
że udało się pani zatrzymać podejrzanego.
- Zgadza się. - Nazwisko podejrzanego?
To posiedzenie jest niejawne ze względu na delikatną naturę sprawy.
W porządku.
Ale nie ciekawi pana, jak to rozgryzłam?
[tajemnicza muzyka]
[w muzyce pojawia się napięcie]
[muzyka milknie]
[energiczny jazz]
- W Żółtej Sali Owalnej czegoś brakuje. - Tak.
- Wazonu z kompletu. - Francuska porcelana z 1823 roku.
Nie widziała go pani od dnia śmierci pani Wyntera?
Zgadza się.
I już go pani nie zobaczy. Jest rozbity.
To nie jedyna rzecz, której tam brakuje.
Wiem.
Szukam zegara.
Jasne.
O, może być ten?
Nie. Konkretnego zegara.
Ach. Rozumiem.
Każdy pokój ma zegar oprócz Żółtej Sali Owalnej.
- Chodzi o Zegar Franklina. Nie ma go. - Wiecie, gdzie jest?
- Szukaliśmy wszędzie. - Macie zdjęcie?
ZAGINĄŁ!
- Kawał zegara. - Tak.
- Mogę to wziąć? - Nie.
[jazz milknie]
- Żółte róże? - W wazonie przy drzwiach.
Tak, pamiętam.
- Oczywiście. - Były w złym stanie.
To nie najlepsze określenie.
- Jakie jest lepsze? - Oparzone.
Oparzone?
To były piękne, świeże kwiaty. Po dwóch dniach całkiem uschły.
- Co to spowodowało? - Coś agresywnego.
Środek chwastobójczy.
- Może parakwat. - Parakwat.
- Tak zgaduję. - Trzyma go pan tu?
Środek chwastobójczy w kwiaciarni? Pyta pan poważnie?
Niestety tak.
Nie, nie trzymam go tu.
Ale wiem, gdzie go znaleźć.
Parakwat? Nie wolno go nam już tu używać.
Żadnych chemikaliów.
Od roku nie możemy stosować niczego toksycznego.
- Uprawiamy „świadome ogrodnictwo”. - Czyli co?
Nie wiem. Wiem tylko, że musieliśmy pozbyć się parakwatu.
Ale właśnie zdałam sobie sprawę, że nikt nigdy po to nie przyszedł.
Jeśli coś mi zostało, powinno być tutaj.
Chyba wciąż tu jest.
- To naprawdę dziwne. - Tak.
- [Emily] Czyta mi pani w myślach? - Tak.
Dziwne.
Kiedy byliśmy tu w noc śmierci pana Wyntera,
czułam, że coś tu przesunięto. Wspomniała o tym pani.
Coś jest nie tak z tą półką.
Nie jest pani pewna co.
- Coś się zmieniło. - O to chodzi.
Tak! [śmieje się]
[Park chrząka]
[intrygująca muzyka]
[tłuczenie szkła]
Pójdzie pani z nami?
[muzyka dalej gra]
[Cupp wzdycha]
[muzyka milknie]
O Boże!
- Poznaje pani? - Tak, był na moim biurku. Skąd...
Trudno to wyjaśnić.
- Mogę go wziąć? - Nie.
- Jest mój. - Jest pokryty parakwatem.
Och.
- Zrobiła go moja siostra. - To narzędzie zbrodni.
Dobra.
Proszę go zatrzymać.
Pójdę sobie.
Dziękuję.
[tajemnicza muzyka]
- Gdzie jesteśmy? - W Żółtej Sali Owalnej.
Nie o to pytam. Co robimy?
Szukamy wskazówek.
- Spytam inaczej. Co to jest? - To kubek.
- Rozumiesz mnie? - Nie.
- Tak ogólnie? - Nie.
[wzdycha z irytacją]
Wczoraj byli tu Bruce i Elsyie.
Wybierałaś między nimi.
Czy to był Bruce, czy Elsyie?
A teraz mamy kubek zamiast Bruce’a i Elsyie
i sam nie wiem, czy jesteśmy bliżej.
Czego?
Odkrycia zabójcy A.B. Wyntera.
- [muzyka milknie] - Och. Tak.
Tak!
Ktoś był w tej szopie w czasie kolacji.
Szukał trucizny. Miał ze sobą szklankę.
Szklanka się stłukła. Nie wiem dlaczego.
Potem wziął to.
Znalazł truciznę i wlał ją tutaj.
Zadzwonił do A.B. Wyntera, a potem przyszedł tutaj.
Tam, a potem tutaj. Tamtej nocy widziałam dwie szklanki.
Jedną na stoliku, drugą obok kanapy.
Ta obok kanapy miała w sobie truciznę,
która rozlała się na kwiaty.
Wynter prawdopodobnie wypił trochę.
Ktoś rzucił wazonem i trafił w ścianę.
Wazon zniknął. Drugi jest tutaj. Ściana jest zarysowana.
Myślę, że wazon miał trafić w Wyntera.
Stąd się wzięły rany na jego twarzy.
Kiedy plan nie wypalił, ten ktoś złapał coś ciężkiego,
być może świecznik, ale raczej coś cięższego.
Myślę, że świecznik upadł, kiedy pan Wynter stracił równowagę
po wypiciu trucizny. Stawiam, że to był zegar.
- Nie ma tu żadnego zegara. - Właśnie. To dlatego zniknął.
- Zegar jest narzędziem zbrodni? - Tak.
- Mówiłaś, że kubek. - Też nim jest na swój sposób.
- Musimy znaleźć zegar. - Tak.
- Wiesz, gdzie może być? - Nie, ale wiem, gdzie nikt nie zagląda.
[Tripp] Zegar? Nie, nie sądzę.
A przynajmniej nie taki zwykły „zegar”.
Co ma pan na myśli?
- Nie chcę mieć kłopotów. - Spokojnie. Jesteśmy z policji.
Dobra.
Mam tu ciekawy egzemplarz.
Bardziej przypomina rzeźbę jakiegoś faceta.
[stęka] A!
Po co to panu?
Wziąłem go z biblioteki. Jakiś czas temu.
Słyszałem, że pan Wynter go szukał, a był już na mnie zły o parę rzeczy.
Usłyszałem, że odchodzi, więc postanowiłem zaczekać.
Myślałem, że wtedy go odniosę. Ale mój plan nie wypalił.
To tyle.
Sam nie wiem, czy mi się podoba.
Nie wie pan?
- Jak to „odejść”? - Co?
- Mówił pan, że Wynter miał odejść. - Opuścić dom.
- Na emeryturę? - Tak.
- Kiedy to było? - Od kiedy tu jestem?
- Dwa miesiące? - Jest tu pan od roku.
- Serio? - Gdzie pan to usłyszał?
Na piętrze.
Na piętrze? Organizujecie spotkania?
Może od babci albo tego dupka, który pracuje dla mojego brata.
- To sporo ludzi. - Mam na myśli konkretnego dupka.
Największego dupka na świecie.
Co? Nie wiem, o czym on mówi.
Ten typ jest szalony. Wiecie o tym, prawda?
- Nie słyszał pan, że planuje odejść? - Nie.
Nie zajmuję się sprawami personelu Białego Domu,
bo jestem zajęty pomaganiem prezydentowi w rządzeniu krajem.
Doszliście do czegoś?
Skoro pytacie o plany emerytalne Wyntera,
mam wrażenie, że jednak nie.
Zaczekajcie.
W noc jego śmierci, kiedy tu przyszła
i kazałem jej wszystko zamknąć, a ona odmówiła...
- O kim pan mówi? - O Jasmine Haney.
Zaczęła wyrzekać, że pracuje tu 11 lat...
Chcę zostać główną odźwierną. Myślałam, że tak będzie.
Ale dziś dano mi do zrozumienia,
że w najbliższym czasie nie mam na co liczyć.
Kazała mi spieprzać, ale pokazałem jej zwłoki Wyntera.
Nie wiem, czy ma to coś do rzeczy.
W tamtą noc pan Wynter całkiem zaskoczył Jasmine.
Jasmine Haney miała zostać kolejną główną odźwierną.
Wiedzieliśmy o tym. Ona też. Pan Wynter jej powiedział.
Pójdzie na emeryturę. Ona zajmie jego miejsce.
Ale w ciągu tego roku przestało się na to zanosić.
Nigdy nie ustalił daty.
Cały czas przesuwał to na później.
Najpierw święta.
Potem ataki z czwartego marca. Nie mógł po tym odejść.
Potem Wielkanoc.
- Czwartego lipca. - Znowu święta.
Jasmine traciła cierpliwość. Mówiłem, żeby poczekała.
Potrzebował czasu, ale wkrótce by się zdecydował.
Wierzyłem w to. Myślę, że ona też.
Aż do tego wieczoru.
Nie odchodzę.
Nie idę na emeryturę. Nie przez następne parę lat.
Niespodzianka.
Była wściekła.
Co?!
[Sheila] Wiem.
Lata? Czekam od lat. Nie będę dłużej czekać.
Musisz z nim pogadać.
Ja już się nagadałam. Nic mi to nie dało.
Ciągle u jego boku. „Tak jest. Robi się. Zajmę się tym”. Ogarniam jego bałagan.
Próbowała z nim rozmawiać, ale nic jej to nie dało.
Nie było o czym.
Potem nie miała już okazji.
- Jasmine Haney? - Tak.
- Była pani zaskoczona? - Niełatwo mnie zaskoczyć.
Ale przyznaję, że sytuacja zrobiła się... bardziej interesująca.
Zidentyfikowałam osoby, które według mnie mogły grać rolę w śmierci pana Wyntera.
Teraz miałam jeszcze jedną.
To jest to.
To ona.
Ma najbardziej oczywisty motyw. Właśnie się o tym dowiedzieliśmy.
Miała dostęp, a poza tym to ma sens.
Wszystko nam powiedziała i pokazała.
Rozmawialiśmy o innych ludziach, ale nie zauważyliśmy, co mamy przed nosem.
Najciemniej jest pod latarnią. To coś oczywistego.
Patrzysz na to, ale nie zauważasz.
Zgadzam się.
Ale w jaki sposób?
Kiedy? Czy działała sama?
Wszystko ma więcej sensu, jeśli były w to zamieszane inne osoby.
Wiem, że to dziwne, ale oglądaliście Morderstwo w Orient Ekspresie?
- Nowe? - Albo stare.
Nie widziałem żadnego.
- Po co pytasz? - Czytałem książkę.
A ja nie. Nie o to chodzi.
- Chodzi o to, co się stało. - To dobra książka.
Dobra, wierzę. Kiedyś ją przeczytam.
MORDERSTWO W ORIENT EXPRESSIE
Dobra, to było dziwne.
Na końcu okazało się, że zrobili to wspólnie.
Wszyscy podejrzani.
Dlatego zastanawiam się.
Zgadzasz się ze mną?
Co?
- Że najciemniej jest pod latarnią. - Tak.
Wcześniej zgodziłaś się ze mną w ramach żartu.
Tak.
Czyli wtedy żartowałaś, ale teraz nie?
Nie.
Zacznę od początku.
[pełna napięcia muzyka]
Czasem nie zauważasz, co masz przed nosem.
Bo najciemniej jest pod latarnią.
To coś oczywistego. Coś, na co patrzysz.
Ale nie zauważasz.
Tak.
Zgadzam się.
- Czy to... - Tak.
[Filkins] Dziennik A.B. Wyntera?
[Cupp] Na półce w pokoju, o który nikt inny nie dbał.
Gdzie nikt nie będzie szukał?
Ja chowałem swoje rzeczy w puszce po coli z odkręcanym dnem.
Ale nie o to pani chodziło.
Pokój z książkami.
Książki nikogo nie obchodzą.
Powinnam była się domyślić. To było jasne.
Jego notatniki wyglądały jak stare książki.
Wszystko w nim zapisywał.
Biblioteka. Ulubiony pokój pana Wyntera. Zatrzymywał się tu każdego ranka.
Zaglądał tu każdego wieczoru.
Nie zauważyłam tego. Właśnie dlatego to robił.
- Przeczytała je pani? - Próbowałam.
[Filkins] I co?
[Cupp] Były zabawne,
błyskotliwe, samokrytyczne, wzruszające.
Pisał szczerze o swoich uczuciach, pozytywnych i negatywnych.
Jego pogarda dla Lilly Schumacher wcale mnie nie zaskoczyła,
ale skala tej pogardy już tak.
Jego relacje z panem Gotthardem oziębiły się. Nie lubił Trippa.
Uważał, że Marvella nie powinna mieć dostępu do noży,
a Sheila do wódki.
Prowadził zapiski w tajemniczej tabeli,
której wtedy nie rozumiałam, ale która okazała się niezwykle ważna.
Czyli były przydatne?
Bardzo. Nawet zanim dotarłam do końca.
- Co było na końcu? - Nic.
List pożegnalny.
To nie był list pożegnalny. Ale nie wiedziałam o tym.
Przepraszam. To mógł być list pożegnalny?
Od samego początku nie wierzyłam, że to samobójstwo.
Ale list wyglądał wiarygodnie.
Jednak w kontekście całej strony
było widać, że to było coś innego.
Nie mogłam tego wtedy wyjaśnić.
- Sam ją wyrwał? - A może ktoś inny?
- Przypadkiem? - Celowo?
Ktoś wiedział o tych książkach?
- [Park] Kto? - Angie.
- Jasmine. - Czemu miał to przy sobie?
- W jaki sposób? - To znaczy?
Skoro zginął w Żółtej Sali Owalnej, w jaki sposób list trafił do Pokoju Gier?
Zbieg okoliczności?
- Jak pani zadecydowała? - Nie zdążyłam, bo rozpętało się piekło.
[otwarcie drzwi]
Na górę. Już.
[gra szybki werbel]
To ja. Robię swoje.
[werbel narasta i ustaje]
Nie jestem zadowolony.
To niedobrze, bo jest pan najważniejszą osobą na świecie.
W czym problem?
Co pani tu robi?
Kto panią tu wpuścił?
Powie pan coś?
[wzdycha] Dobrze. Zanim zaczniemy się obwiniać...
- Harry! - To nie była moja decyzja.
To była decyzja różnych... partii.
- To pan zadzwonił. - Harry!
Dobra. Przyznaję. Poprosiłem detektyw Cupp, żeby wróciła.
Panie prezydencie, ta sprawa powinna zostać rozwiązana.
Skutki posiedzenia senatu mogą być...
Nic mi nie mówiłeś.
Nie mieszka pan tu.
To Biały Dom. Jestem prezydentem. Mówił ci o tym?
Nie.
Mnie też nie. To nasza jurysdykcja.
Co ty pierdolisz?
- To nie wasza jurysdykcja. - Co tu robi jebany obozowy?
Jurysdykcja Straży Parku...
...to jakiś las na zadupiu.
To powszechne błędne wyobrażenie.
Policja ma jurysdykcję. Dlatego tu jestem.
- Widzi pan mundur? - Trudno nie zauważyć.
Zawsze w mundurze. W łóżku też?
Być może, ale wciąż należy mu się szacunek.
Zawsze jestem na służbie.
[głosy się oddalają]
[pełna napięcia muzyka]
[muzyka nagle przyspiesza]
[kłótnie w tle]
[muzyka pędzi]
- Ten obraz był w Czerwonym Pokoju. - [Park] Dobra.
A obrazy, które tu były, są teraz w Zielonym Pokoju.
A obraz z Zielonego Pokoju jest teraz w Czerwonym Pokoju.
Tyle kolorów. To ważne?
- Tak. - Dlaczego?
Bo teraz wiem, jak zginął A.B. Wynter.
- [Filkins] Rozwiązała pani sprawę. - [Cupp] Część. Bardzo istotną część.
Wiedziałam jak, ale nie wiedziałam kto.
Ale wiedziałam, jak do tego dojść.
Poprosiłam prezydenta o dwie godziny.
Jeśli da mi dwie godziny i wezwie ludzi z mojej listy
do Pokoju Wschodniego, powiem mu, kto zabił A.B. Wyntera.
- I co? - Zgodził się.
- Po co były pani dwie godziny? - Żeby oglądać ptaki i ogarnąć parę spraw.
[Dokes] Elsyie Chayle. Zgadza się.
Detektyw Cupp chce się z panem zobaczyć. Może powinien pan włożyć buty.
Tak.
Świetny wybór.
Potrzebowałam też załatwić komuś immunitet.
W zamian za co zgodziła się pani przyjść.
Zgadza się.
[cicha, intrygująca muzyka]
Jest tutaj?
Gdzie ona jest?
Jest na miejscu.
[świergot ptaków]
Dajcie spokój!
[Cupp] Hura!
Mam wronę rybożerną, dzięcioła kosmatego i włochatkę.
Wiem, że komendant Dokes to doceni.
Nie ma to jak sowa.
Dziękuję za przybycie.
Cieszę się, że znaleźliście dla mnie czas.
Specjalne podziękowania dla najważniejszego człowieka świata.
Dziękuję, panie prezydencie.
To chyba jakieś jaja.
[z australijskim akcentem] Dzień dobry.
Dziękuję za przybycie, panie Doumbe. Jestem Cordelia Cupp.
Miło mi was gościć.
Parę rzeczy, zanim zaczniemy.
Chcę się upewnić, że wszyscy są tu w sprawie
zabójstwa A.B. Wyntera.
Jeśli ktoś przyszedł w sprawie innego morderstwa, mamy problem.
Proszę dać mi znać.
Proszę niczego nie dotykać, bo każdy obiekt może być cenny
albo mieć na sobie odciski palców mordercy.
Możecie zadawać pytania.
Zaczniemy w Pokoju Gier na trzecim piętrze
i będziemy schodzić w dół.
Wszystko wyjaśnię. Mam nadzieję, że wszyscy mają wygodne buty.
Albo jakiekolwiek okrycie stóp.
- Dobra. - [Morgan wzdycha]
Ostatnia bardzo ważna rzecz.
Wielu detektywów, nawet tych prawdziwych,
robi tego rodzaju podsumowanie, kiedy już znają sprawcę,
co zawsze wydawało mi się dziwne.
Ale ja chcę wam powiedzieć, że nie wiem, kto zabił A.B. Wyntera.
Wiem, że ktoś go zabił.
Ktoś, kto jest w tym pokoju.
Mam nadzieję, że prezydent wam o tym powiedział.
Ale nie wiem kto.
Jestem przekonana, że niedługo będę wiedziała.
Jeśli jesteś zabójcą,
nie możesz już odejść. Będę wiedziała.
Jeśli nie jesteś sprawcą, też nie możesz odejść,
bo pomyślę, że nim jesteś, i pewnie znajdę jakieś dowody
na coś okropnego, co masz na sumieniu.
Dobra. Zapnijcie pasy.
Nie ma odwrotu.
Do zobaczenia w Pokoju Gier.
- To prawda? - [Cupp] Co?
- Że pani nie wiedziała. - Owszem.
Miała pani nadzieję to rozgryźć?
Wiedziałam, że mi się uda. Jest taki ptak.
Przedrzeźniacz. Ma swoją metodę.
Wie, że w pobliżu jest owad, ale nie wie gdzie dokładnie.
Rozpościera nagle skrzydła...
żeby owad zamrugał.
Patrz uważnie.
[dzwonek windy]
Czekaj na mrugnięcie.
Cofnijmy się do dnia przyjęcia.
Sprawa rozpoczęła się, gdy pana mama usłyszała łomot...
- [łomot] - ...i znalazła zwłoki pana Wyntera.
Kiedy dotarłam na miejsce,
wszyscy myśleli, że to samobójstwo,
zwłaszcza pan.
Uważamy, że to samobójstwo.
Powiedziałam, że pan się myli, i miałam rację,
i tak to od tej pory wygląda między nami.
[stęka] Dobrze się zapowiada.
Może pan odejść.
[tajemnicza muzyka]
Kiedy dotarłam,
powiedziałam wam, skąd wiem, że to nie było samobójstwo.
Nie ma noża.
Nie chodziło tylko o nóż.
Krew na koszuli pana Wyntera
nie była jego.
To była krew australijskiego ministra Rylance’a i jego koszula,
którą pan Wynter wymienił za własną
w swoim gabinecie godzinę wcześniej.
Powód tej wymiany...
- [żywiołowy jazz] - [oboje jęczą]
[muzyka milknie]
...jest fascynujący, ale nieistotny.
Mogę odejść?
Jasne.
[znów gra tajemnicza muzyka]
Inne ciekawostki zajęły mi więcej czasu, ale najważniejszy był brakujący nóż.
Udało mi się odkryć nóż,
porządny nóż,
który należał do pana, panie Gotthard,
i który zabrał pan z miejsca zbrodni, aby spróbować się go pozbyć.
Przyznał się pan do tego.
[cicho] Jak będzie po wszystkim, chcę dostać osobny gabinet.
Pojedyncza igła cedru libańskiego
i cała seria kłamstw doprowadziły mnie do pani Cannon,
która była tu mniej więcej w czasie zabójstwa
i piła wódkę przeznaczoną dla pani Cox.
- [Morgan jęczy] - Nosiliście jej wódkę?
Mogę tu zapalić?
Uhm...
Nie.
Czy pani Cannon była zamieszana w morderstwo?
Nie wiem.
Jeszcze nie, ale wiem, że tu była.
Pan Gotthard i pani Cannon oboje byli w tym pokoju.
Potem dowiedziałam się kolejnej rzeczy,
tym razem od jednej z nielicznych osób, które nie okłamały mnie tamtej nocy,
lekarki sądowej Anne Dodge.
Pani Dodge potwierdziła moje podejrzenia.
Pan Wynter zginął od uderzenia tępym narzędziem w tył głowy,
do tego spożył truciznę,
a jego nadgarstki zostały podcięte po śmierci.
Co oznacza, że sam tego nie zrobił.
Bo nie żył.
Rozumiem.
Dzięki.
Co za dziwny człowiek.
Już wcześniej doszłam do wniosku, że pan Wynter został tu zaciągnięty,
a raport Anne Dodge to potwierdził.
Pan Wynter nie zabił się w Pokoju Gier.
Nie został zabity w Pokoju Gier.
Został tu zaciągnięty.
- Skąd? - Stąd, z pokoju 301.
W noc kolacji pokój 301 był w remoncie.
To był fałszywy remont zlecony przez państwa Morganów,
którzy nie chcieli przenocować siostry Harry’ego Hollingera.
Pierwszą wskazówką w tym pokoju
była taśma na drzwiach, co było dość niecodzienne.
Do tego czuć było tu farbą,
choć remont był tylko udawany,
aby uniknąć nocowania upierdliwej siostry Harry’ego.
Może pani przestać?
Jest naprawdę miła.
Pod warstwą farby odkryłam świeżą krew,
po czym nastąpił kolejny zwrot akcji.
Wybitny młody detektyw, który zatrzymał się w hotelu naprzeciwko,
zauważył migające czerwone światło w tym pokoju wkrótce po śmierci Wyntera.
Światło, którego źródło znajdowało się na nadgarstku Trippa Morgana.
- [pikanie] - Pieprzony zegarek. Same z nim problemy.
[Cupp] Byłam przekonana, że był w to zamieszany,
ale musiałam poczekać, aż się ujawni, co właśnie zrobił,
za co serdecznie dziękuję.
- Za co? - Za wyjaśnienie.
Nic pani nie mówiłem.
- Mówił pani coś? - Tak.
Cholera.
Detektyw Cupp pana wzywa.
Wiedziałam, że Tripp był w tym pokoju,
ale nic poza tym i byłam pewna, że więcej już z niego nie wyciągnę.
- Przy fortepianie? - Tak.
Ale Tripp jest gadatliwy
i czasem wystarczy zastosować odpowiednią strategię.
George McCutcheon. Jedyny w swoim rodzaju.
Żartuję. Wiem, że jest was trzech.
Jak leci, George?
Ale tylko jeden Tripp. Dzięki Bogu.
Łuu! [pociąga nosem]
Widziałeś tę detektyw? Wygląda jak Indiana Jones.
„Najlepszy detektyw świata”.
Mam się tu z nią spotkać. Ciągle mnie nęka, George.
Mówiłem jej, że nie mam z tym nic wspólnego.
Z tą całą sprawą A.B., nic wspólnego.
Odwalał numery u mnie w pokoju, ale to tyle. Rozumiesz mnie?
Dziwnie na mnie patrzysz.
Mogę ci coś powiedzieć?
Tamtej nocy byłem nawalony. Lubiłeś imprezować, prawda?
Rozumiesz.
Zabalowałem sobie.
Bo mój zasrany braciszek nie zaprosił mnie
na imprezę z imprezowymi Australijczykami.
Poszedłem do pokoju na końcu korytarza,
żeby mieć chwilę świętego spokoju, i zasnąłem.
Po prostu, kurwa, zasnąłem.
A potem się obudziłem.
Wszystko gra?
McCutcheon, niech to zostanie między nami.
Kiedy się obudziłem,
A.B. Wynter leżał obok mnie na podłodze, martwy. Martwy, kurwa!
Ja pierdolę!
Nie wiedziałem, co robić, bo dopiero co się z nim kłóciłem,
a ten fałszywy elektryk o tym wiedział.
Wyjrzałem na korytarz i zobaczyłem tę zwariowaną laskę.
Też była nawalona i mnie nie zauważyła.
Wróciłem i zabrałem A.B.
Nie jestem z siebie dumny, George.
Naprawdę nie jestem. Podniosłem go z podłogi
i zacząłem go ciągnąć w głąb korytarza.
Nie wiedziałem dokąd.
Zostawiłem go w Pokoju Gier.
Pobiegłem z powrotem do tamtego pokoju
i zobaczyłem krew.
Złapałem farbę.
Zamalowałem to.
Jak zawodowiec.
Tak działa adrenalina.
Okazuje się, że umiem malować!
Pomyślałem, że już po sprawie.
Ale potem zobaczyłem na ziemi te klucze
i pomyślałem: „Co jest, kurwa?”.
Pobiegłem z powrotem, naprawdę szybko.
Ale lekko jak pantera, żeby nie obudzić pieprzonej mamusi Elliotta.
Włożyłem klucze do kieszeni A.B. i wymacałem jakąś kartkę w jego marynarce.
To był cholerny list pożegnalny.
A.B. się zabił.
Kurwa!
Spieprzyłem sprawę, nie?
Powinienem był go zostawić.
Miałem zaciągnąć go z powrotem?
A gdyby ktoś mnie zobaczył? Poza tym byłem narąbany.
Powiem ci, gdzie nawaliłem, dobra?
Srałem ze strachu. Serce waliło mi jak chomikowi.
Chciałem, żeby to wyglądało na samobójstwo.
Wszedłem do gabinetu cukiernika.
Wiedziałem, że ten dziwak trzyma tam noże. Ciągle je pożyczam. Do różnych rzeczy.
Raz musiałem skrócić pasek szlafroka. Odciąłem go jego nożem.
Złapałem nóż, wróciłem do pokoju
i zrobiłem coś naprawdę okropnego.
Podciąłem mu żyły i włożyłem list z powrotem do jego kieszeni.
Tylko tyle.
Jak mówiłem, nie mam z tym nic wspólnego.
[Tripp wzdycha]
Chyba już nie przyjdzie. Miło się z tobą rozmawiało. Nara.
[przewrotna muzyka]
[muzyka milknie]
- To wielkie... - Co?
Daj spokój, to bzdury!
Brałeś moje noże?
Moja mamusia?
- Ja ci dam nawaloną laskę. - Fałszywy elektryk?
To jest naprawdę pojebane, Tripp.
Może powinieneś był zaprosić mnie na kolację.
Więc to był Tripp?
Czy Tripp zabił A.B. Wyntera? Nie odpowiem na to pytanie. Jeszcze nie.
Ale powiem, że pan Wynter został zabity gdzie indziej.
Nie żył od prawie 20 minut,
kiedy Tripp ciągnął go po korytarzu.
Wracamy do tego samego pytania, od którego zaczęliśmy.
Skąd i przez kogo?
Tym razem odpowiedź jest jeszcze bardziej zaskakująca.
Skąd?
Stamtąd.
[niewyraźne komentarze]
W noc kolacji Kylie Minogue odkryła krew w Sypialni Lincolna.
Wierzę, że pan Wynter został przeniesiony do Sypialni Lincolna
na krótką chwilę przez kogoś, kto przeciągnął go z Żółtej Sali Owalnej,
a później wciągnął go po schodach do pokoju 301.
Skąd wiem, że został przeciągnięty z Żółtej Sali Owalnej?
Bo zeznał pan tak pod przysięgą.
Zobaczyłem, jak ktoś ciągnie zwłoki
z Żółtej Sali Owalnej.
W porządku, wiemy już skąd,
ale przez kogo?
Widział pan tę osobę, prawda?
[muzyka pełna napięcia]
Za radą adwokata...
Nie musisz tego robić.
Kto ciągnął pana Wyntera z Żółtej Sali Owalnej?
[muzyka narasta]
On!
[Cupp] Aha!
Bruce Geller, zrzędliwy, ale sympatyczny monter,
który tamtej nocy kłócił się z panem Wynterem i Trippem
i którego Lilly widziała w Żółtej Sali Owalnej.
Ale kiedy pan go zobaczył,
ciągnął A.B. Wyntera tym korytarzem.
Dlaczego?
[melodramatyczna muzyka skrzypcowa]
To skomplikowane.
Bruce myślał, że ukrywa zbrodnię
popełnioną przez jego ukochaną,
Elsyie Chayle.
[Tripp] Cholera.
Między Bruce’em a Elsyie coś było. W noc kolacji Bruce spotkał Elsyie
zestresowaną niedawną kłótnią z panem Wynterem w Żółtej Sali Owalnej.
Pan Wynter został tam, a Bruce na próżno starał się pocieszyć Elsyie.
Zabiję go.
Bruce zostawił Elsyie...
poszedł korytarzem do windy,
ale martwił się o nią, więc zawrócił
i zobaczył ją, jak wybiega z Żółtej Sali Owalnej.
Kiedy tam wszedł, znalazł zwłoki pana Wyntera.
Zachował się po rycersku,
sprzątając cały ten bałagan i zabierając pana Wyntera z pokoju.
Pan Doumbe to zobaczył.
[muzyka wciąż gra]
Warto wspomnieć, że Elsyie widzi to zupełnie inaczej.
Uważa, że to Bruce zabił A.B. Wyntera.
Twierdzi, że kiedy wróciła do pokoju,
pan Wynter już nie żył, a po wyjściu nie widziała Bruce’a.
Bruce miał na pieńku z panem Wynterem
i był zły za to, jak pan Wynter potraktował Elsyie.
Niezależnie od tego, komu wierzymy...
- Elsyie. - Elsyie.
Bruce’owi.
Tak czy owak, Bruce przeniósł pana Wyntera do Sypialni Lincolna,
po czym poszedł na górę i zakleił zamek w pokoju 301,
żeby ułatwić sobie wejście, kiedy będzie wracał z panem Wynterem.
A potem zaniósł go tam i zostawił.
Wiem, bo to pan ciągnął go po korytarzu.
Nie wiem, czy ktoś poza panem byłby w stanie wnieść go po schodach.
Poza tym Tripp znalazł pana klucze.
[muzyka się kończy]
W ten sposób...
znaleźliśmy się tutaj,
gdzie wszystko się zaczęło.
Wierzę, że to tu zginął pan Wynter.
Co oznacza, że zostało nam jedno pytanie.
Kto to zrobił?
[tajemnicza muzyka]
To chyba jasne? Bruce, monter.
- To mogła być też ona. - Nie.
Też tak sądzę, Margery.
Ale to któreś z nich? Bruce albo Elsyie?
Zrobiła pani z tego niezły dramat.
Dziękuję. Też tak myślałam.
To musi być któreś z nich. Ale jak tylko to pomyślałam,
zaczęłam rozważać coś przeciwnego, co zawsze powinno się robić.
A jeśli to nie któreś z nich?
Czy to możliwe, że oboje mówią prawdę?
Że żadne z nich nie jest sprawcą?
Że kiedy Elsyie stała przed schowkiem na bieliznę,
a Bruce przed windą,
ktoś trzeci zabił pana Wyntera w Żółtej Sali Owalnej.
Czy to możliwe?
- Tak! - Nie!
Jak to „ktoś trzeci”?
- Kto? - Jak się tu dostał?
[Sheila] Przez te drzwi.
- [Lilly] Czy ktoś mógł to zrobić? - Ktoś to zrobił.
On.
[rytmiczny werbel]
Trzeci człowiek.
Mówił, że był w tamtym pokoju.
- Słyszałam go w tamtym pokoju. - Widziałem, jak stamtąd wychodził.
Mam immunitet.
Wiedziałem!
Ta cała szopka z udawaniem przygłupa, który lubi Australijczyków
i przyplątał się do Białego Domu.
To gość z tego filmu.
Ed Norton, Lęk pierwotny. Świetny film.
Udaje. Robi was w konia.
[werbel milknie]
To zabójca!
[pełna napięcia muzyka]
To pan mnie wynajął.
[napięcie w muzyce narasta]
Żartuję.
[głupawo się śmieje] To było dobre. [śmieje się]
No nie?
[z australijskim akcentem] To kolejny Russell Crowe.
[znów głupawo się śmieje]
Rozważyłam możliwość, że to był pan Doumbe.
Pan Doumbe przyznał się, że tu był.
Mógł przyjść, zabić pana Wyntera
i wrócić do pokoju, w którym zadzwonił do mamy.
Mm-mm. Cioci.
Nie wykluczam tej możliwości.
Ale załóżmy, że to nie pan Doumbe.
Tylko na chwilę. Czy to mógł być ktoś inny?
Ktoś, kto prowadzi wyrafinowaną grę.
Czwarta osoba, która weszła do pokoju
przed panem Doumbem i po odejściu Elsyie
i zabiła pana Wyntera przed jej powrotem.
Czy to możliwe?
- Tak! - Nie!
Nie!
Niemożliwe, prawda?
A jednak, choć jestem w stanie zauważyć
nieprawdopodobieństwo tego scenariusza, nie jestem w stanie go wykluczyć,
ponieważ będąc wczoraj w tym pokoju,
odkryłam zaskakujące rzeczy.
Brak zegara na kominku.
Brakujący wazon.
Kwiaty oparzone trucizną.
Rzeczy, które nie pasują do Bruce’a, Elsyie i pana Doumbego.
Które sugerują obecność innej osoby.
Ale mamy tu osobę.
Dwie osoby, trzy osoby.
Jeśli potrzeba czwartej, weźmy jego.
Nieładnie.
Dlaczego tak się pani upiera przy czymś tak nieprawdopodobnym?
Znakomite pytanie, panie Hollinger.
- Naprawdę? - Tak.
Też mnie to zaskoczyło.
To pytanie wciąż zadawane przez obserwatora ptaków.
Dlaczego? Dlaczego miałabym to rozważyć?
Dlaczego mam się zdecydować na to ekstremalne rozwiązanie,
najmniej prawdopodobne z możliwych rozwiązań?
Moja odpowiedź brzmi...
Gołąb wędrowny.
[wzdychają rozczarowani]
To pani odpowiedź?
Nie tego się spodziewałem.
Gołąb wędrowny był kiedyś najliczniejszym gatunkiem ptaka.
Na początku dziewiętnastego wieku były ich miliardy. Miliardy.
A pod koniec gatunek praktycznie wymarł.
Uważano, że dzika populacja wymarła.
Ale w 1907 roku w Wirginii zauważono niewielkie stadko.
To była ostatnia wiarygodna obserwacja gołębia wędrownego.
Wiecie, kto widział te ptaki?
Pani.
W 1907 roku.
On.
Alexander Hamilton.
- Jesteś kretynem? - [wszyscy go strofują]
[Cupp] Teddy Roosevelt.
Prezydent Teddy Roosevelt był ostatnią osobą,
która widziała dzikie gołębie wędrowne.
Nie mógł w to uwierzyć. To było nieprawdopodobne.
Wbrew logice.
Każdy wielki obserwator ptaków, a takim był Teddy Roosevelt,
szuka kontekstu, rozumie relacje i historię.
To, co widzisz, musi mieć sens.
To stado dzikich gołębi nie miało sensu.
Gatunek wymarł.
Ale musisz też mieć do siebie zaufanie,
bo wiesz, co masz przed oczami,
nawet kiedy wszyscy zaprzeczają.
Wiesz. On wiedział. Ja wiem.
[tajemnicza muzyka]
Co?
Wiem, że zabójca wszedł tymi drzwiami
ze szklanką parakwatu.
Że próbował zmusić pana Wyntera do wypicia jej, a on wypił odrobinę
i wylał resztę na kwiaty, co spowodowało oparzenie.
Że zabójca rzucił wazonem i nie trafił.
Że wazon rozbił się o ścianę,
a odłamki rozcięły czoło pana Wyntera.
Że morderca wziął z kominka zegar,
największe, najcięższe narzędzie zbrodni w tym pokoju,
i uderzył pana Wyntera w głowę, powodując jego śmierć.
Wiem to.
[muzyka milknie]
Ale to niemożliwe.
- Nieprawdopodobne. Nie niemożliwe. - Niemożliwe.
Mówi pani, że ktoś tu wszedł.
- Przed panem Doumbem? - Tak.
Wszedł tutaj, kiedy pan Wynter był sam po kłótni z Elsyie?
- Tak. - I zabił A.B.?
- Tak. - I dokąd potem poszedł?
- Wyszedł drzwiami. - Po drugiej stronie byli ludzie.
Pan Doumbe rozmawiał tam ze swoją mamą.
- Nie tymi. - A którymi?
- [Haney] Boże. - [Harry] Cholera.
Tymi drzwiami.
[cicha, tajemnicza muzyka]
Niczego tam nie widzę.
Bo ich tam nie ma, panie Doumbe.
Już nie.
Ale w dniu zabójstwa były tutaj drzwi.
Między Żółtą Salą Owalną a Salą Traktatów.
Musiałam je widzieć, ale nie zapadły mi w pamięć.
Kiedy byłam tu wcześniej i zauważyłam inne ciekawe rzeczy,
przegapiłam je.
Dopiero kiedy zauważyłam, że obrazy zmieniły miejsca,
a ten został przeniesiony tutaj, żeby zakryć dużą powierzchnię,
[strzela palcami] pojęłam to.
Drzwi zostały zastąpione tą ścianą.
Dzięki tym drzwiom niemożliwe staje się możliwe
i każde z was jest podejrzanym.
- Nie! - Nie!
Ja pierdolę. Dajcie spokój.
- Niemożliwe. Nie ja. - Tak.
Tak, wy!
Wszyscy.
Ktoś wszedł tutaj, zabił pana Wyntera
i wyszedł tymi drzwiami, i mógł to być ktokolwiek.
Nawet pan. Albo pani.
Albo pan.
Bo jeśli się nie mylę, ktoś z was jest sprawcą.
Nikt nie ma żelaznego alibi na czas śmierci pana Wyntera.
Fakt, że narobiliście później innych numerów, wcale was nie wyklucza.
Wręcz przeciwnie, to tylko sprawia, że wydajecie się bardziej podejrzani.
Każde z was zachowywało się, jakby chciało go zabić.
Wszyscy się z nim kłóciliście.
- Pierdol się, A.B.! - Czuję, że masz coś do mnie.
Potłuczone szkło.
Nie odchodzę.
To mój deser i ma tak zostać!
Nie, proszę. Błagam pana.
Krzyczeliście na niego.
Co?!
Groziliście mu.
Trzymaj mordę na kłódkę.
Otwarcie dyskutowaliście jego śmierć.
Nie zwolni mnie, jak go tu już nie będzie.
Niektórzy nawet twierdzili, że go zabiją.
Zabiję...
...go.
A potem ktoś z was to zrobił.
Powiedzcie mi.
Kto zabudował drzwi?
[cicha, mroczna muzyka]
[muzyka narasta]
Jasmine Haney kazała się ich pozbyć.
[Elsyie] Co?
Widziałem, jak je zakrywają, i wydało mi się to dziwne.
Skoro prezydent i pan Morgan już tu nie mieszkają,
zapytałem i powiedziano mi, że to Jasmine.
O.
Zamierzała pani o tym wspomnieć?
Nie, panno Cupp.
Detektyw.
Myśli pani, że mam coś z tym wspólnego?
Marzyła pani o tej pracy. Czuła się pani zdradzona.
Kłóciliście się. Owszem.
Być może.
Kazała je pani zabudować?
- Tak. - [wszyscy biorą wdech]
[szmer na sali]
To nie był mój pomysł.
- To był rozkaz. - Czyj?
[cicho] Zadzwonił i kazał mi się tym zająć.
- Kto? - On.
- [Sheila] On? - Co?
[wszyscy biorą nagły wdech]
To kłamstwo.
Perry, to kłamstwo.
Perry?
Tak. Jasmine?
- Detektyw Cupp. - Nie dzwonił pan?
- W sprawie tych drzwi? - Tak.
Nie, o czym pani mówi?
Dzwonił pan do mnie. Rozmawialiśmy.
Już drugi raz zaprzecza pan, że do kogoś dzwonił.
Wiem, że nie dzwoniłem. Ona kłamie.
Agentka Rausch kłamała,
mówiąc, że odwołał pan agentów z drugiego piętra w dniu kolacji?
Dzwonił o 21.22.
Tak, to szaleństwo!
Perry, proszę.
[nieprzekonująco] Tak.
Zgadzam się.
[cicho] Miałeś problemy z A.B.?
Co? Nie. Dlaczego pytasz?
To nie było nic poważnego.
[Morgan jęczy]
- To nie ja, panno Cupp. - Detektyw.
- Musi mi pani uwierzyć. - Wcale nie muszę.
[pełna napięcia muzyka]
[muzyka milknie]
Widziałam ptaka na tapecie w pana pokoju.
Wygląda trochę jak długobieg.
Nie jestem pewna, ale jest podobny.
Długobieg jest nieuchwytny,
ale w nietypowy sposób. Nie tylko trudno go zauważyć.
Ale również trudno go rozpoznać.
Przypomina różne inne ptaki, ale nie jest z nimi spokrewniony.
Śpiewa jak brzuchomówca,
jakby dźwięk dochodził z innego miejsca.
Może...
to nie była pani.
Może to był rozkaz.
Może ktoś zadzwonił.
Może to nie był pan.
Może ktoś tylko pana udawał,
używając pana głosu,
maskując swój własny.
To możliwe.
To...
jest...
uhm...
skomplikowane.
[pełna napięcia muzyka]
[Lilly] To byłam ja.
Co?
To ja to zrobiłam.
Pozbyłam się drzwi. Podszywałam się pod Elliotta.
Jestem w tym niezła. Wie pani o tym.
Elliott jest niezdecydowany. „Cóż... to, hmm... skomplikowane”.
Zrobiłam to.
- Co? - Dlaczego?
[Lilly wzdycha]
Tamtego wieczoru pokłóciłam się z panem Wynterem.
Mówił o mnie okropne rzeczy
i pod wpływem emocji złapałam jego dziennik.
Wyrwałam z niego stronę. Zrobiło mi się przykro.
Szukałam go później
i wtedy usłyszałam, jak kłóci się z Elsyie.
Poszłam sobie, ale wróciłam, bo ich kłótnia była bardzo gwałtowna.
Wtedy go zobaczyłam.
Tutaj.
Martwego.
Zabili go.
Kto?
Oni.
- Nie! - Nie!
[cicha, pełna napięcia muzyka]
Oboje byli w tym pokoju
i było dokładnie tak, jak pani mówiła.
Kłóciła się z Wynterem. Rzuciła wazonem.
Nie trafiła. Odłamki zraniły mu twarz. Bruce przyszedł i uderzył go zegarem.
Tak mi powiedzieli.
A co z trucizną?
Miała być dla jej męża. Rujnował jej życie.
Chciał, żebym straciła pracę. Chciał zniszczyć mi życie.
Planowała go zabić.
Chciałam zabić jego!
[Lilly] Tak powiedziała.
Poszła do szopy, myśląc, że nikt jej nie zobaczy,
i zabrała truciznę.
Zadzwoniła do pana Wyntera, żeby mu powiedzieć,
że spóźni się ze sprzątaniem sypialni.
Kiedy tu dotarła kilka minut później, pan Wynter pokłócił się z nią,
a ona zrozumiała, że straci pracę, i się wściekła.
Wtedy rzuciła wazonem. Trucizna była później.
Nie było dużo krwi, więc postanowili upozorować samobójstwo.
On na to wpadł.
Zainscenizowali to. Tak, jak pani mówiła.
Albo prawie.
Przynieśli szklankę z pokoju obok.
Wlali mu truciznę do gardła.
Resztę wylali do kwiatów.
To pojebane.
Były dwie szklanki.
Druga była moja. Musiałam się napić.
Z powodu listu.
Nie wiedziałam, co robić.
Było mi ich żal.
Wiem, że to brzmi dziwnie, ale ona była...
przerażona.
Ma córkę.
On chciał ją chronić.
Strona, którą wyrwałam z dziennika pana Wyntera,
brzmiała jak list pożegnalny. To było coś innego, ale tak brzmiało.
Zrozumiałam, jak mogę im pomóc.
Dałam im list.
Włożył mu go do kieszeni marynarki,
a potem wyniósł ciało.
Zszedł na dół posprzątać. Pomogłam mu.
- Zebrałam odłamki, odkurzyłam. - Zostawiła pani szklanki.
- [Lilly] Każdy popełnia błędy. - A zegar?
Mówił, że wie, jak się go pozbyć.
[Cupp wzdycha]
Wymyślili swoje niespójne historie.
I drzwi!
Po co je pani zakryła?
W panice.
Nie martwiłam się, kiedy była pani na trzecim piętrze.
Myślałam, że nic z tego nie będzie.
Ale kiedy zeszła pani tutaj, zaczęłam się niepokoić.
Nawet już po wszystkim bałam się, że pani wróci.
Albo ktoś inny.
Chciałam, żeby pokój wyglądał inaczej.
Chciałam coś w nim zmienić.
Chciałam ich chronić.
Przykro mi z powodu pana Wyntera.
Bardzo współczuję im obojgu.
Mimo to...
Przepraszam.
[emocjonalna muzyka]
[pociąga nosem]
- Mrugnięcie. - Tak.
[muzyka milknie]
Patrz uważnie. Czekaj na mrugnięcie.
Co?
Prawie się pani udało.
Prawie.
Jestem pod ogromnym wrażeniem.
Błyskotliwość. Szybkie myślenie.
Przekonujący występ.
Nie widziałam,
że stać panią na coś tak potwornego.
Co się dzieje?
Wiem, że jakoś bym wpadła na pani trop.
Ale była pani blisko.
Cały pani plan zniweczyło ulubione pytanie obserwatora ptaków.
Dlaczego? Dlaczego pozbyła się pani drzwi?
Żeby poczuć się lepiej?
- Chodziło o coś innego. - Ja...
Miała pani inny powód. Chciała pani coś ukryć.
Coś pokrytego odciskami palców.
Co dowodzi, że zabiła pani A.B. Wyntera.
[wszyscy] Och!
- Detektyw Cupp! - Przykro mi, panie prezydencie.
[dramatyczna muzyka]
[wszyscy] Och!
[muzyka się uspokaja]
Zajebiście!
[Tripp się śmieje]
[stęka]
[poważna muzyka]
[żałośnie grają skrzypce]
Och.
Muszę zadzwonić do taty.
[skrzypce milkną]
Dlaczego?
Z powodu zegara.
Dlaczego to zrobiłaś, Lilly?
Mogę odpowiedzieć na to pytanie, chyba że...
[Lilly wzdycha]
A może ja zacznę, a pani potem dołączy?
Zrobiła to z nienawiści. Do pana, panie prezydencie.
I was wszystkich.
Domu. Tego domu.
Tego konkretnego miejsca. Widzieliście Niebieski Pokój?
To było zrobione z nienawiści.
Ale chodzi też o dom jako koncepcję.
Instytucję. Nienawidzi go.
Jego historii. Tradycji. Personelu. Tego, co symbolizuje.
Ameryki. Nienawidzi tego, a najbardziej pana Wyntera,
bo on to wszystko reprezentował
i stał jej na drodze, do tego był tu od dawna.
Torpedował święta w stylu wellness.
Chciała stworzyć Biały Dom na nowo. Chciała go zburzyć, może nawet dosłownie.
A on kochał ten dom i dbał o niego,
o ludzi, kanalizację, dzieła sztuki, budżet.
I o pana, panie prezydencie, i pana też, panie Morgan,
i zwykłych Amerykanów,
który przyjeżdżali odwiedzić ten dom,
a jej się wydawało, że to strasznie głupie.
Dobrze mi idzie?
Zabiła pana Wyntera z nienawiści,
ale również ze strachu.
Chcecie wiedzieć dlaczego?
Ponieważ dowiedziała się, że Wynter zamierza ją zdemaskować.
Tę właśnie kłótnię usłyszał pan Gomez.
To nie był Harry Hollinger. To była Lilly Schumacher.
Sama nam o tym powiedziała. Przyznała się.
Na tym polegał geniusz jej próby wrobienia Bruce’a i Elsyie.
Wiele z tych rzeczy było prawdą. Pokłóciła się z Wynterem.
Mówił o niej okropne rzeczy. Wyrwała stronę z dziennika.
- To wszystko prawda. - Jak to „zdemaskować”?
Donieść panu i panu Morganowi o samolubnych, absurdalnych rzeczach,
których się tutaj dopuściła, o których nie wiedzieliście
i które zostały udokumentowane w dzienniku pana Wyntera.
Kłamstwa, przeinaczenia, bezczelność
i ogólne gówniane zachowanie. To wszystko tutaj jest.
Tego się bała.
Słucham?
Przepraszam. Naprawdę?
To wszystko, co pani ma?
Tak, pokłóciliśmy się.
Przyznaję. Tak było.
Każdy się z nim kłócił.
Oboje byliśmy zdenerwowani.
Miałabym go zabić
ze strachu, że zdemaskuje moje „gówniane zachowanie”?
Poważnie?
Co z tego, że nagada bzdur Perry’emu i Elliottowi?
Nigdy mu nie uwierzą. To tak nie działa.
Po drugie, mam to gdzieś.
Jestem bogata. Coś wam powiem. Bogaci ludzie mają wszystko w dupie.
Nie będzie mi brakować tych 114 tysięcy pensji,
które i tak przekazuję na cele charytatywne. [prycha]
Robię to w służbie społeczeństwu.
Jasne? [śmieje się]
[prycha]
Możecie mnie zwolnić.
Tak, myślę, że tak właśnie będzie. Dziękuję.
Ma pani świetne argumenty. Przyznaję.
Ale nie chodzi o samo gówniane zachowanie.
Pan Wynter potrzebował czegoś więcej i nietrudno mu było to znaleźć.
W jego dzienniku jest kilka stron,
których na początku nie rozumiałam.
Były zapełnione numerami i literami. Przypominały łamigłówkę,
co zapewne było celowe, aby nikt tego nie odczytał.
Ale ja to rozgryzłam,
bo jestem świetna w łamigłówkach.
To pieniądze, które pani sprzeniewierzyła.
Ukradła.
Skąd wziąć pieniądze? To się nie mieści w budżecie.
Skąd się bierze pieniądze? Ze stosu pieniędzy. Tak to działa.
Jest jeszcze jedna rzecz, którą trzeba wiedzieć o bogaczach.
Bogacze też kradną pieniądze.
Czasem to dlatego są bogaci.
Domyślam się, że w tej kradzieży
chodzi głównie o lenistwo, arogancję i pogardę dla systemu, ale kto wie?
Nie chodziło tylko o pieniądze.
Te liczby?
To wszystkie ustawy i kodeksy etyczne,
które pani złamała, załatwiając kontrakty,
wymieniając przysługi z dostawcami
i zapraszając do Białego Domu ludzi,
którzy wprowadzili zamieszanie
podczas oficjalnej kolacji.
Myślę, że o tym właśnie mówił pan Wynter.
[Wynter] Wszystko im powiem!
Wcale nie miała tego pani w dupie.
To dlatego złapała pani jego dziennik.
I to dlatego, kiedy wyszła pani z jego gabinetu na korytarz
i przeczytała wyrwaną stronę,
postanowiła pani go zabić.
Upozorować samobójstwo.
Czy Wynter zginąłby, gdyby nie wyrwała pani tej strony,
która dała pani tę możliwość?
Może. Trudno powiedzieć.
To zresztą nieistotne.
Każde przestępstwo to motyw plus okazja.
Dostrzegła pani okazję.
Wszystkie problemy znikną razem z panem Wynterem,
a potem urządzi pani remont
i zwolni personel, co byłoby świetne,
i nie musiałaby pani szlajać się przez dwa lata po sądach,
dopóki jakiś wybitny prawnik by pani z tego nie wyciągnął.
Tak było łatwiej. Zabawniej.
- Sprytniej. Tak właśnie było. - [pstryka palcami]
Kości zostały rzucone.
[poważna muzyka]
Całą resztę już znamy.
To pani wprowadziła nietoksyczne,
świadome, wolne od chemii ogrodnictwo,
cokolwiek to znaczy,
więc poszła pani do szopy, stłukła szklankę,
wzięła kubek siostry Emily, nalała do niego parakwatu, dobry wybór,
i zadzwoniła do pana Wyntera, żeby poprosić go o spotkanie.
Żeby z nim porozmawiać i przeprosić. Zgodził się.
Daj mi chwilę.
Pewnie podejrzewał, że może się stać coś złego,
tak jak ptaki wyczuwają zmianę ciśnienia przed burzą.
Nie dożyję do rana.
- Zadzwoniła pani do Secret Service. - Dzwonił o 21.22.
- Kazała opuścić drugie piętro. - Mieliśmy nie wchodzić.
Potem zaniosła pani truciznę do salonu,
poczekała, aż Elsyie sobie pójdzie,
a potem przyszła tu z napojami.
Szklanka szkockiej dla pani i szklanka szkockiej z parakwatem dla A.B.
Potem oddała mu pani stronę z dziennika.
List pożegnalny.
Kiedy włożył go do kieszeni, zabrała się pani do roboty.
Próbowała go oczarować.
Wątpię, że się to udało,
ale pan Wynter nie był cyniczny.
Nie sądzę, żeby wierzył, że ktoś może być tak podły,
ale widział w życiu sporo małostkowości, okrucieństwa i arogancji,
pewnie więcej niż ktokolwiek z nas,
i nawet po tym wszystkim był gotów udzielić pani kredytu zaufania.
[poważna muzyka dalej gra]
Kosztowało go to życie.
Wypił truciznę i od razu się zorientował,
więc wylał resztę na róże,
ale parakwat działa szybko i sprawia niewyobrażalny ból,
więc był wstrząśnięty.
Pewnie niewiele pani wie o truciznach, ale wiedziała pani, że ilość, którą wypił,
była zbyt mała, więc w ruch poszedł wazon.
Wazon też go tylko przestraszył, więc chwyciła pani zegar i to było tyle.
A.B. nie żył, ale musiała pani działać szybko.
Złapała pani zegar i pobiegła korytarzem,
ale co z tym cholernym zegarem?
Co z nim zrobić? Jest wielki, dziwny, zakrwawiony i pęknięty,
więc nie mogła pani z nim chodzić po domu.
Elsyie i Bruce weszli i znaleźli ciało,
a pani nie mogła wiedzieć, że tak zinterpretują swoje działania.
Wiedziała pani, że Secret Service będzie tu za 30 sekund i panią złapią.
Więc schowała pani zegar do szafki
w przejściu między pokojami,
poczekała, aż wszyscy sobie pójdą, po czym uciekła schodami na dół.
Była pani wolna.
Wróciła pani na imprezę,
ale martwił panią ten zegar.
A jeśli ktoś go znajdzie?
Po pewnym czasie
zorientowała się pani, że nikt nie mówi o trupie,
a trup w Białym Domu z pewnością wywołałby poruszenie,
zwłaszcza w ten wieczór,
więc wróciła pani na górę sprawdzić, co się dzieje.
Przenieść zegar.
Ale na górze nie było niczego.
Ani Wyntera, ani wazonu. Niczego.
Tylko monter Bruce Geller,
który sprawdzał, czy sufit nie przecieka.
Co tu się wydarzyło?
Czy Wynter przeżył? Co się stało?
Była pani zdezorientowana i zmartwiona,
i to właśnie wszyscy widzieli.
Szukałam go w każdym pokoju.
- Była zmartwiona. - Zaniepokojona.
Nie panikowała, ale martwiła się.
[Cupp] Widziałam...
Nie mogę znaleźć A.B.
[Cupp] Okazuje się, że świetna z pani aktorka,
ale to nie była gra. To była panika.
Kiedy tu dotarłam i zaczęła wyciekać cała historia
o tym, że podobno zabił się w Pokoju Gier,
było to dla pani ogromne zaskoczenie, ale w pozytywnym znaczeniu.
Udało się pani.
Kiedy śledztwo dotarło na drugie piętro,
rzeczywiście zaczęła się pani martwić,
ale wkrótce odeszłam,
a pani zabrała się za zakopywanie dowodów,
mając nadzieję, że nie wypłyną.
Muszę przyznać, że to był wspaniały plan,
ale nie zaszłaby pani tak daleko,
gdyby nie dziwne nieporozumienia i godne pożałowania zachowanie
wielu innych osób.
To była praca zespołowa. Wiele im pani zawdzięcza.
Choć ich pani nienawidzi.
[skrzypce żałośnie grają]
To człowiek, który zginął.
Tutaj. W tym pokoju.
Dużo o nim słyszałam.
Wiele można się o kimś dowiedzieć po tym, o czym pisze i co czyta.
Był skomplikowaną osobą.
Miał swoje wady i był trudny, ale też lojalny,
inteligentny i pełen troski,
niewyobrażalnie upierdliwy
i nieskończenie wielkoduszny.
Doświadczył wielu cierpień, ale nie poddawał się
i żałuję, że nie miałam okazji go poznać.
Kochał ten dom.
Nie znałam go, ale wiem to.
Kochał ludzi, którzy tu pracują, szanował i rozumiał ich,
doceniał i wiedział, kim są, skąd pochodzą,
ile musieli poświęcić, aby tu się znaleźć, dlaczego tu są.
Znowu to pytanie. Dlaczego?
Dlaczego tu są? Dlaczego on tu był?
[skrzypce dalej zawodzą]
Dla pana, panie prezydencie.
I dla pana.
Dla wszystkich.
Dla nas wszystkich.
Dla niego to nie było „my kontra oni”. To był jeden dom. Jedna rodzina.
Być może niedoskonała, ale podejmująca wysiłek.
Wierzył w to.
Jestem tylko detektywem,
ale myślę, że warto w to wierzyć.
Ona w to nie wierzy.
Dlatego jest totalnie do bani.
[skrzypce milkną]
Do tego jest morderczynią. Wciąż nie rozumiem, czyja to jurysdykcja,
ale niech ktoś ją stąd zabierze.
- To ja. - Spokojnie, panowie.
To sprawa Biura. Zajmę się tym.
[kłócą się]
Lilly Schumacher.
Nie była w mojej pierwszej trójce.
Stawiałem na Szwajcara, gościa od soli i gościa od wody.
A ty?
Niech zgadnę.
- Tak. - [Bix] Nikt inny.
A co z Harrym?
Co z nim?
Odegrał w tym jakąś rolę?
Nie. Choć Tripp miał rację. To dupek.
- Czyli... - [Cupp] Obraził pana Wyntera.
Próbował mnie wyrzucić.
Przeszukał bezpodstawnie gabinet Wyntera.
Myślę, że to był instynkt nerwowego politycznego zwierzęcia.
Ale ta cała teoria spiskowa nie trzyma się kupy. Przepraszam.
Nie szkodzi. To niejawne posiedzenie.
Choć to jemu zawdzięczam powrót do sprawy.
Ludzie są skomplikowani.
- Po co Lilly wrabiała Bruce’a i Elsyie? - Z desperacji.
Wiedziała, że wpadłam na jej trop.
Kiedy?
W pewnym momencie się zorientowałam.
Zawsze jest ta chwila pomiędzy niewiedzą a wiedzą.
Zauważeniem.
Kiedy to było? Nie wiem.
Zaczęłam ją podejrzewać,
kiedy powiedziała, że widziała, jak Elsyie kłóci się z Wynterem.
Widziałam, jak kłócił się z kimś w Żółtej Sali Owalnej.
- Elsyie mówiła, że zamknęła drzwi. - Kazał mi je zamknąć.
Nie miała po co kłamać i było to zgodne z tym, co słyszałam.
Wynter rozwiązywał konflikty za zamkniętymi drzwiami.
Nie lubił kłócić się publicznie. Zawsze starał się tego unikać.
Zawsze zamykał drzwi.
Jak Lilly mogła ich zobaczyć przez zamknięte drzwi?
To było podejrzane.
W rzeczywistości obserwowała ich z salonu,
gdzie mieszała truciznę.
Kiedy Jasmine powiedziała, że drzwi zostały zasłonięte
na żądanie Elliotta, miałam przeczucie, że to Lilly.
Słyszałam, jak go udawała. Nie podejrzewałam Elliotta.
A potem mrugnęła.
Nie z powodu zegara,
ale wtedy, kiedy powiedziała, że Bruce włożył mu list do kieszeni.
Nie było jej w Pokoju Gier, kiedy wyjęłam list z jego kieszeni.
Skoro wiedziała, gdzie był,
musiała widzieć, jak Wynter go tam umieścił.
O której pani odlatuje?
- Za trzy godziny. - Reagan czy Dulles?
- Dulles. - Lepiej niech się pani zbiera.
Dziękuję, detektyw Cupp. Zajmuję się tym wiele lat.
Nigdy nie spotkałem kogoś takiego jak pani.
[intrygująca muzyka]
Mam coś dla ciebie.
Na drogę. Nie otwieraj tutaj.
[Cupp lekko się śmieje]
Współczuję osobie, która będzie siedzieć obok.
Yhm.
Dziękuję.
Za wszystko.
Musimy się zatrzymać.
Na pewno? Mamy czas?
Mamy czas.
Pięć minut.
Rozwiązałam sprawę.
- Z pokoju obok? - Tak.
Świetnie. Myślałam, że chodzi o Clive’a.
Nie.
Czy to znaczy, że mąż mojego syna tu wróci?
- Prezydent Stanów Zjednoczonych? - Tak.
Tak.
A było tak przyjemnie.
Przykro mi.
Kto to zrobił?
Sama zgadnę.
Ta bezczelna dziewucha?
Tak.
Trzeba było mnie zapytać.
Detektyw Cupp...
Powiem, żeby przysłali wódkę.
Jest pani niezła.
Owszem.
Najlepsza.
[intrygująca muzyka]
[krzyk sokoła]
[muzyka dramatycznie się kończy]
KU PAMIĘCI ANDRE BRAUGHERA
[powolna, poważna muzyka]
Napisy: Dorota Dołęga