NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nazywam się David Farrier. Jestem nowozelandzkim dziennikarzem
badającym zjawisko mrocznej turystyki.
Zwiedzam miejsca rozsławione przez śmierć i katastrofy.
Tym razem wracam do USA...
Widać, że jesteśmy w Hollywood. Wszyscy nas filmują.
...gdzie podążam śladem morderstw Rodziny Mansona.
Macie wejść do tego domu i wszystkich zabić.
Czemu chcesz być jak Louis,
ten sławny gość, co kręci filmy dokumentalne?
Atakujesz mnie?
Przygotuję się do końca świata...
Przywal mu!
Wynocha!
...i trafię do najstraszniejszego domu strachów świata.
Boisz się? Nie wiesz jeszcze, co to strach!
Nikt nie obiecywał, że mroczna turystyka to miła zabawa.
MROCZNY TURYSTA
STANY ZJEDNOCZONE
Podróż zaczynam w Kalifornii.
Gdy sprawa ujrzała światło dzienne w grudniu 1969 roku...
Można tu wybrać się na wycieczkę na dowolny temat.
To mekka mrocznej turystyki.
Im bardziej krwawa atrakcja, tym większe dochody.
W nocy z 8 na 9 sierpnia 1969 roku siedem osób zginęło z ręki
grupy dwudziestolatków,
zwanych Rodziną Mansona.
Dowiem się, dlaczego zabójstwa Rodziny Mansona
rozpaliły wyobraźnię Amerykanów
i poznam ludzi, którzy wciąż się nimi pasjonują.
Brutalne zabójstwo siedmiorga...
Do zabójstwo doszło na bogatych przedmieściach Hollywood.
Ofiary zostały brutalnie zadźgane na śmierć.
Wśród nich była aktorka Sharon Tate,
żona reżysera Romana Polańskiego.
To jeden z najgłośniejszych procesów w historii USA.
...sekta religijna.
Media oszalały, gdy wyszło na jaw,
że za zabójstwa odpowiadała grupa hipisów zwanych Rodziną Mansona.
Jej liderem i zleceniodawcą zabójstw
był przerażający i charyzmatyczny Charles Manson.
Uwierzcie, gdybym zaczął zabijać,
wszyscy bylibyście martwi. TRAGICZNE HISTORIE
Manson zebrał grupę wyrzutków, odurzał ich narkotykami
i doprowadził do szaleństwa.
Oto Helter Skelter Tour,
wycieczka od 11 lat oblegana przez mrocznych turystów.
Patrzymy w prawo. W tamtym miejscu stał dom Sharon Tate.
Poza odwiedzeniem miejsc zbrodni
wysłuchujemy mrożących krew zeznań świadków,
urealniających doświadczenie.
Usłyszałam upiorne wrzaski.
Widziałam, jak mordowali Wojciecha Frykowskiego.
Zadźgali go...
nożami.
Makabryczne szczegóły wywołują dreszcze.
Ciekawe, czy inni mroczni turyści czują to samo.
Dlaczego jesteście dzisiaj tutaj, a nie na plaży?
Gdy to się stało, mieszkałam w północnej części Hollywood.
Nie zamykaliśmy wtedy drzwi.
Po pierwszej nocy zabójstw robiliśmy to już zawsze.
Facet był świrem.
Straszliwym świrem.
Choć minęło 48 lat od osadzenia Mansona w więzieniu,
zbrodniarz wciąż przeraża Amerykanów.
Nie rozumiem, w jaki sposób Manson zapanował nad zwolennikami
i zmuszał ich do zabijania.
Chciałem wiedzieć więcej.
Odrzeć człowieka z mitu.
Po powrocie do hotelu czekają mnie jednak zaskakujące wieści.
Wiadomość z ostatniej chwili. Słynny zabójca, Charles Manson, nie żyje.
Zmarł z przyczyn naturalnych o 8.13
w kalifornijskim szpitalu.
Charles Manson umiera w wieku 83 lat.
Charles Manson, przywódca sekty...
Media szaleją.
Najniebezpieczniejszy człowiek Ameryki.
Zdobyliśmy nagranie przesłuchania...
Wśród setek komentarzy opisujących przywiązanie do Mansona,
jeden zwrócił moją uwagę.
Niejaki Stoner prowadzi na YouTubie jeden z najpopularniejszych kanałów o Mansonie.
Stoner van Houten. Składam hołd zmarłemu dziś Charlesowi Mansonowi.
Wbrew wszystkim chcę uczcić jego życie. Walcie się.
To niecodzienne spojrzenie na Mansona.
Facet wręcz go podziwia.
Dlaczego?
Wybieram się na skraj Los Angeles, do starej kryjówki Rodziny,
na ranczo Spahna, po którym Stoner oprowadza wycieczki.
Jakie to dziwne. Co za miejsce.
Jestem David.
- Stoner? - Miło cię poznać.
Dziś Stoner nikogo nie oprowadza,
zorganizował za to czuwanie przy świecach na cześć Charlesa Mansona.
Wszyscy zaciekle filmują.
Co to za ludzie? Ktoś nas filmuje.
Trafimy na jakiegoś bloga?
Tak. Kręcą materiały na Facebooka, Instagrama
i YouTube'a.
Wszyscy obecni szanują Charlesa Mansona.
Widać, że to nie Nowa Zelandia, a Hollywood,
wszyscy filmują.
Dlaczego tu przyjechaliście? Ciekawi mnie to.
Składamy mu hołd. Był człowiekiem.
Podobnie jak Stoner, ci ludzie są fanami Mansona.
Chcę wiedzieć, czemu zabójca budzi w Stonerze taki podziw.
Nie znałem go.
Nie odpisywał na moje liczne listy.
Ale gdyby tu teraz był, spojrzałbym mu w oczy i podziękował.
Gdybym się tym nie zajmował,
gdybym nie oprowadzał poświęconych mu wycieczek,
byłbym teraz w pace.
Za co?
- Możesz powiedzieć? - Cóż...
Niech pomyślę...
Oskarżono mnie o rozmyślne okaleczenie.
Stoner mówi, że odsiadka i problemy z metamfetaminą
pozwoliły mu zrozumieć sposób myślenia Rodziny.
Dostrzegłeś między wami podobieństwa?
- Słucham? - Byłeś do nich podobny?
Tak. Miewałem problemy podczas handlu narkotykami. Oszukiwano mnie.
Uznałem, że sprawa Mansona mogła mieć podobne podłoże.
Mówię serio.
Stoner nie uważa, by Manson był zły.
Sądzi, że to niezrozumiany pechowiec i traktuje go jak inspirację.
Gdy robi się ciemno, Stoner zgadza się mnie oprowadzić.
Opuszczamy miejsce czuwania i nagrywających,
i idziemy do najważniejszego punktu wycieczki - jaskini.
Tutaj siadywała cała Rodzina Mansona.
To najczęściej fotografowany obiekt na ranczu Spahna.
Zdjęcie to zilustrowało słynny artykuł magazynu Life.
Co tutaj robili? Urządzali orgie?
Tak. A teraz się tego nie robi? Nie byłeś na żadnej orgii? Bo ja tak.
- Nie byłem. - Mówię tylko...
Racja, to nic niezwykłego.
W tym miejscu przesiadywali członkowie Rodziny.
Ciekawe, dlaczego to tutaj zrobili tamto zdjęcie.
Z łatwością rozsadzili tutaj dziewięć osób.
- Na moim miejscu siedział Danny. - To ładne tło.
Tam siedziała Ruth.
Obok Sandy... Wszyscy tu byli.
To dziwaczne doświadczenie.
Wciąż jednak nie wiem, jak ktoś, kto zniszczył tyle istnień
może być czyimś wzorem.
Stoner uwielbia Mansona, choć nigdy go nie poznał.
Chcę porozmawiać z jednym z przyjaciół zabójcy.
Nazajutrz otrzymuję kolejne wieści.
Niejaki Michael Channels został
głównym spadkobiercą Mansona.
Otrzyma również ciało zabójcy.
Media walczą o prawa do wywiadu, więc Channels na razie siedzi cicho.
Mam szczęście: Stoner jest jego znajomym i załatwia mi spotkanie.
Jest jednak haczyk.
Rozmawiałem z Michaelem, postawił pewien warunek.
Zgodził się na wywiad w swoim domu,
ale zabrania pytać o śmierć Mansona.
Możesz pytać o co chcesz, ale udawaj, że Manson wciąż żyje.
- W porządku. - Okej.
Następnego dnia jadę na spotkanie ze spadkobiercą Mansona.
Jestem zdenerwowany i podekscytowany.
Stoner zjawia się na miejscu, by mnie przedstawić.
- Cześć. - Wejdź.
- Jestem David. - Jak się masz?
- Miło mi. Wiele o tobie słyszałem. - Dziękuję. Usiądź.
Czuję się bardzo niezręcznie.
Natychmiast zapominam o jedynej zasadzie spotkania.
Jak się masz? Moje kondo...
Nie mów o tym.
Dobrze.
- Jak się miewasz? - Dobrze.
Chciałbym wiedzieć,
jak zostałeś przyjacielem Charlesa Mansona.
Napisałem do niego z prośbą o autograf.
Wysłałem 50 listów, nie odpowiedział.
Jednak wciąż pisałem mu o sobie.
Wiele nas łączyło.
Byliśmy podobnymi ludźmi.
Dorastaliśmy w biedzie, nosiliśmy używane ciuchy,
moja babka była bardzo religijna, wierzyła w Jezusa,
podobnie jak jego babcia.
Mamy więc wiele wspólnego.
Po wysłaniu 50 listów dostałem w końcu odpowiedź.
„Cześć, co słychać?”. Do tego podpis.
Ucieszyłem się z autografu, ale Manson mnie zaintrygował.
Chciałem poznać słynnego upiora.
To był kolejny krok, marzyło mi się spotkanie.
Ponieważ Michael czuje bliskość z Mansonem,
uważa, że ludzie powinni nieco odpuścić zbrodniarzowi.
Czy którykolwiek z jego listów wskazywał na to, że Manson żałował
swoich czynów? On niczego nie zrobił.
Nie ma czego żałować.
- On nie... - Właśnie to próbujesz przekazać?
- Że Manson nie był zamieszany? - Nie miał czego żałować.
Wielu ludzi
ma czego żałować. Mógłbyś zadać to pytanie wielu innym.
A wszyscy wypytują Charliego, jakby to on tam dowodził.
Nie był żadnym przywódcą.
Nazywali to Rodziną Mansona.
Tworzyli grupę współpracujących osób,
wszyscy mówili o jednym.
Tamci to zrobili, a Mansona obwiniono.
Tak się stało. Chociaż go tam nie było.
Michaela ponoszą emocje i ciężko mi się wtrącić.
Ale czy zna prawdę?
A może zaślepiła go charyzma podłego człowieka?
Możliwe też, że przemawia przez niego żałoba.
Nie jestem jego zwolennikiem, tylko przyjacielem.
Prawdziwym przyjacielem.
Gdy znajdziesz przyjaciela, bądź z nim na dobre i na złe.
Nieważne, przez co przechodzi, musisz przy nim być.
Inaczej jesteś gnojem.
Tak do tego podchodzę. Tak wychowano mnie i jego.
Jako przyjaciel tego się trzymam.
Dlaczego ludzie próbują...
- A ty? - ...zbliżyć się...
Czemu chcesz być jak Louis,
ten sławny koleś, który kręci świetne dokumenty?
- Lubię go. - Nie bądź wredny.
- Chcesz być jak on! - Atakujesz mnie.
- Ale to prawda. - To ty atakujesz mnie!
- To... - Nagła zamiana miejsc.
Wybacz, jeśli się uraziłem.
Nie, to zabawne. Często to słyszę.
Że jestem kiepską kopią Louisa Theroux.
Nie nazwałem cię kiepską kopią.
I wcale nie musisz nią być.
Chyba że chcesz.
Właśnie tak działają media. Nie nazwał cię kiepską kopią.
Nadal nie wiem, czy to była obelga, czy komplement.
Tak czy siak, oczyściło to nieco atmosferę.
Jesteście spoko. Dupków dawno bym wykopał.
Michael oprowadza mnie po domu.
Pokazuje mi zdjęcia z jednej ze swoich wielu wizyt u Mansona.
Zaskakująco wzruszające.
O co tu chodzi? Kiedy je zrobiono?
Wygłupialiśmy się.
Jest dość pretensjonalny.
Robiliśmy sobie selfie przed czasami Facebooka.
Lubił żartować?
Tak, podobnie jak strażnicy i goście, którzy robili te zdjęcia.
Jednak najważniejszą pamiątką Michaela jest książka, którą pieczołowicie tworzy.
Próbuje wyjaśnić w niej historię Mansona,
choć nie wiem, czy nie brakuje mu dystansu.
Podsumowując rzeczy dobre i złe,
czy sądzisz, że ten człowiek jest...
warty zapamiętania?
Czy warto pokazywać go światu?
A może lepiej byłoby...
- o nim zapomnieć? - Koszmarne pytanie.
Jak możesz pytać o coś takiego jego przyjaciela?
Wiem, co czujesz.
Nie czuję się urażony, ale nie wiem, jak na to odpowiedzieć.
Pewnie, że warto go pamiętać i jeśli chodzi o mnie,
to Charles nie umrze, póki sam żyję.
Będę mówił o nim wszystkim.
Czy będę go pamiętał? Pewnie. To mój przyjaciel, nie zapomnę o nim.
Zostawiam Michaela i Stonera z głową pełną pytań.
Chciałem dowiedzieć się tu czegoś o Mansonie
i ludziach, którzy wspominają go 50 lat później.
Media demonizują Mansona,
z dobrego powodu.
Na pewno nie był dobrym człowiekiem, ale po rozmowie z Michaelem i Stonerem
zrozumiałem, że nie każdy takim go widzi.
Jedno jest pewne: Manson był wyrzutkiem, który zawsze przyciągał fanów, zwolenników i odmieńców.
Nigdy się to nie zmieniło.
Czas na kolejny etap podróży.
Jadę do Kentucky, gdzie badam apokaliptyczny nurt mrocznej turystyki.
Coraz więcej Amerykanów sądzi, że zbliża się koniec świata.
Szykują się do dnia sądu.
Pionierem w tej dziedzinie był niejaki Noe.
ARKA
W biblijnym potopie zginęło 99,9% ludzkości,
jednak on i jego rodzina ocaleli.
Rany...
Właśnie dlatego ta olbrzymia replika jego arki przyciąga mrocznych turystów
i inspiruje kolejne pokolenia surwiwalistów.
Postaram się zrozumieć ludzi szykujących się na kolejną apokalipsę.
Olbrzymia.
Niesamowita.
To prawda.
Zawsze mówię o tym ludziom, gdy ją opisuję.
Jest ogromna.
Świetnie, że macie ten znak.
- Żeby nikt jej nie przeoczył? - Tak.
Dr Georgia Purdom pracuje tutaj i mnie oprowadza.
Pytam ją, jak poradził sobie najsłynniejszy surwiwalista w historii.
Jako genetyk molekularny i biolog
próbuję dociec, jak Noe pomieścił na arce zwierzęta.
Owszem, to wielka łódź,
ale przy liczbie żyjących istot...
- Jak on to zrobił? - Jak je tu upchał?
Największe zoo świata.
W przybliżeniu siedem tysięcy zwierząt.
Takie znalazły się na arce?
Tak. Niektóre z nich, jak te tutaj, już wyginęły.
Mowa o dinozaurach.
Naukowcy podają, że wyginęły one 65 milionów lat temu.
Nie wiem, jakim cudem Noe wsadził je na łódź
zaledwie 4,5 tysiąca lat temu.
Sceptycy czepiają się historii o Arce Noego przez dinozaury.
- To prawda. - Pojawiają się w Biblii?
Może nie z nazwy,
ale tej zaczęto używać dopiero w 1841 roku.
Biblia często wspomina o smokach. Możliwe, że chodzi o dinozaury.
Jestem fanem Parku Jurajskiego
i wiem, że dinozaury nie dogadują się z ludźmi. Byłyby na szczycie łańcucha pokarmowego.
Przed grzechem Adama i Ewy
Bóg powiedział zwierzętom, Adamowi i Ewie,
by jedli tylko warzywa i owoce.
- Wszystko zielone. - Wegetarianie?
Tak, wszystkie istoty były wegetarianami.
Zanim zdołam przyswoić sobie wizję dinozaurów-wegan,
przechodzimy do koszmarnego stanu ludzkości przed potopem.
Widać, że wystawa obrazuje grzechy dzisiejszego świata.
Oto moment, gdy wszystko poszło nie tak.
Biblia nie podaje wielu szczegółów,
wiemy tylko, że „usposobienie ludzi było wciąż złe”.
Mamy tu małą orgię.
Związki pozamałżeńskie, homoseksualne...
wszystko, co potępia Biblia.
Georgia dostrzega, że to samo dzieje się dziś.
Bóg nie będzie zachwycony.
Myślisz, że mamy się czym martwić?
Niechrześcijanie na pewno mają powody do obaw.
Zbliża się kolejny dzień sądu. Czeka nas ogień, nie potop.
- Tym razem to będzie ogień? - Zniszczy Ziemię.
Wszystko spłonie.
Mam przechlapane.
POMÓŻ ZROZUMIEĆ
Właśnie.
POZOSTAŁ TYLKO NOE - RDZ 7, 23
Historia Noego mnie nie przekonuje,
ale rozumiem, czemu skłania niektórych do szykowania się na najgorsze.
Kim są dzisiejsi naśladowcy Noego?
Znajduję jednego w Wirginii.
Jay organizuje weekendowe kursy, które mają przygotować innych
do nadchodzącej apokalipsy.
- Cześć. - Co słychać?
- Jestem David. - Jay.
Hej, jestem Holly. Miło cię poznać.
Jesteście surwiwalistami.
- Tak. - Nie tak wyobrażałem sobie
ludzi szykujących się na dzień sądu. Jesteście tacy zwyczajni.
Czyli normalni?
Tak, właśnie to próbowałem powiedzieć.
Od kiedy przygotowujecie się na koniec świata?
Na serio zajmujemy się tym od 2001 roku,
od wydarzeń 11 września.
11 września był dla was bodźcem?
Częściowo na pewno.
Pracowałem wtedy w policji.
Tamten dzień na zawsze zmienił świat, jaki znamy.
Odwiedziłem Arkę i uznałem, że Noe był pierwszym surwiwalistą.
Jako pierwszy wszedł na najwyższy poziom.
Można tak powiedzieć. Dosłownie szykował się...
Dla niego to był koniec świata.
Biblia wspomina o ponownym przyjściu Jezusa, a my w to wierzymy.
Ma ono sprowadzić największe cierpienia, jakie znał świat.
- To będzie gorsze niż potop. - Przerażające.
LIBERAŁOWIE PRECZ
Jay szykuje się na dzień, gdy ludzie powstaną przeciw sobie,
nie na boski ogień pochłaniający świat. Brzmi to nieco bardziej przekonująco.
To główna sypialnia. Oczywiście na co dzień tak nie wygląda.
- Więc tak przygotowujecie się na... - Tak.
...każdy możliwy scenariusz.
Społeczeństwo przestanie normalnie funkcjonować.
Chcę wiedzieć, jak się bronić. Jestem do niczego.
Zginąłbym pierwszy.
Jakie to przyjemne.
Dlaczego broń daje takie poczucie satysfakcji?
- Nie wiem, czy to... - A co?
Dla mnie to nie są zabawki.
Ty mówisz o satysfakcji,
a ja o możliwości obrony.
Przez ciebie wychodzę na świra szalejącego za bronią.
Cały dom Jaya jest gotowy na każdą ewentualność.
Mamy tu pełno sprzętu medycznego. Plecaki do szybkiej ucieczki.
Jedzenie w słoikach.
Z tego wyjdzie 20 litrów ziemniaków.
Jay zaprasza mnie na jedno ze swoich szkoleń
dla podobnie myślących sąsiadów.
Musicie być psychicznie gotowi na to, co wiąże się z przetrwaniem.
Możliwe, że będziecie musieli kogoś skrzywdzić.
W Nowej Zelandii to może być problem, uprzejmi z nas ludzie.
Nic nie poradzimy.
- Chciałbym cię tam zobaczyć. - Będzie ciężko.
- Kogo najbardziej kochasz? - Moją mamę, Pam.
Powiedzmy, że Dave to Pam.
Za chwilę dźgnę ją nożem. Co robisz?
- Pif-paf! Zabijam. - Bez „przepraszam”?
- Rozwalam cię. - Żadnych błagań?
Zabijasz mnie, by ją ratować?
- Tak. - Jasne.
Wpycham to tutaj?
W ten weekend Jay ćwiczy
ochronę domu i bliskich przed szabrownikami.
Wezmę gaz pieprzowy.
Przygotuj też pałkę.
- Ile broni! - Macie jakieś pytania?
Nie. Muszę się nastawić psychicznie.
No dobra. Co ty...?
- Wynocha stąd! - Spójrz, ptak!
- Wynocha! - Kolejny!
- Co ty wyprawiasz? - To koniec świata!
Widzisz te sępy?
Odejdź!
Mam gaz pieprzowy i nie zawaham się go użyć. Stój!
- Dobra! - Precz!
Co to?
Walnij go!
Wynocha stąd!
Won!
Palce!
Uciekł.
Myślałem, że dobrze wcieliłem się w rolę,
jednak inni surwiwaliści uznali moją improwizację za nieco zbyt żywiołową.
Gdybyś go postrzelił, zjawiliby się gliniarze.
Zaatakował cię, ale jak wyjaśnisz postrzał w plecy?
Gdybym robił za wsparcie, zastrzeliłbym cię.
- Żeby chronić Jaya! - Stanowiłem zagrożenie.
- Przegiąłem. - Oj tak.
Dostałem nauczkę.
Spanikowałem. Mamy koniec świata, dzieją się straszne rzeczy.
To wcale nie takie proste.
Wieczorem podsumowujemy szkolenie przy ognisku w ogrodzie Jaya.
Zastanawiam się, czy obsesja Jaya jest warta tego całego wysiłku.
Czy myślisz czasem...
że nie dojdzie do żadnej wielkiej bitwy,
Bóg nie istnieje i nie ma się czym martwić? Nie lepiej cieszyć się życiem?
Pytasz, czy miewam wątpliwości?
Co do wiary? Nie.
Co do życia w czasach ostatecznych?
Też nie. Ale jeśli...
dożyję 99 lat,
a w domu będę miał pełno starego sprzętu,
to nie ma problemu. Jeśli nie będę musiał go użyć - super.
Przepraszam. Co jest?
To ta chwila!
- Boże. - To znak!
Niesamowite.
Bóg ma poczucie humoru.
Pożar trawnika!
Całkiem dobrze się tu bawiłem.
Ale nie wiem, czy to dla mnie.
Nie tak chciałbym spędzać weekendy.
Nie czuję się przekonany co do nadchodzącego końca świata.
Dziękuję.
Ale jeśli ci ludzie mają rację, wiem już, jak długo bym przetrwał.
Nie wygląda to dobrze.
Surwiwalizm to poważna sprawa, wymagająca poświęcenia.
- Spójrzcie na Noah. - Amen.
Na koniec zmierzam na południe, do Tennessee.
Summertown to senne, rolnicze miasteczko,
które rok temu trafiło na mapy mrocznej turystyki,
gdy mieszkańców obudziły mrożące krew w żyłach wrzaski.
Nie mogę!
Wypuśćcie mnie!
W miasteczku otwarto niedawno najstraszliwszy dom strachów na świecie,
Dwór McKamey.
Nagrania mrożą krew.
NAPRAWDĘ NIE CHCESZ TEGO ROBIĆ
Ludzie zjeżdżają się tutaj, by dać się torturować i terroryzować...
dla czystej zabawy.
Mroczny turysta szukający ekstremalnych wrażeń
powinien odwiedzić Russa McKameya.
To showman czy psychopata?
I kto chciałby poddać się torturom?
Niezależnie od powodów,
na listę oczekujących wpisały się podobno 24 tysiące ludzi.
Cel podróży znajduje się po lewej stronie.
Spotkam się w Dworze z Russem i jego dziewczyną, Holly.
Denerwuję się. Obawiam się, że wszystko, co widziałem, jest prawdą.
- Russ! - Co słychać?
- David. - To ty?
- Miło mi. - Bardzo chciałem cię tu gościć.
- Boję się ciebie. - I dobrze.
Oglądałem twoje filmy z dziesięć lat temu.
Oferowałeś miejsce dla ludzi,
którzy chcą zaznać tortur. A teraz stoję przed tobą.
Wszystkiego się dowiesz, jeśli sam to przeżyjesz.
Nie zostanę z tobą sam na sam!
Choć nie zachwyca mnie wizja tortur,
przyznaję, że jest coś nęcącego w tak niebezpiecznej atrakcji.
Przeprowadzka Russa do Summertown nie poszła szczególnie gładko.
Otrzymuje nakazy zaprzestania działalności.
Sprawdźmy, o czym tu piszą.
„Związaną osobę ciągnięto za pojazdem,
co wyglądało na próbę porwania, dręczenia i zabójstwa.
Kobieta reagowała wrzaskiem na dźwięk piły łańcuchowej, wykorzystywanej przy udawanym rozczłonkowywaniu”.
To poważne zarzuty.
- Ludzie mają was za zabójców. - Jakbyśmy byli psychopatami.
- Trudno się dziwić. - Widoki nie są drastyczne.
- Strach rodzi się w głowach ludzi. - Próbujesz ich łamać.
Dążę do tego, by uwierzyli we wszystko, co zechcę.
- Gdzie się tego nauczyłeś? - 23 lata spędziłem w wojsku.
Nauczyłem się metod przesłuchań...
Kontroli umysłów.
Russ i Holly korzystają z hipnotyzmu, by wzmocnić doświadczenia klientów.
Nie oznacza to jednak unikania przemocy.
Mogą ci zostać rozcięcia, siniaki, skręcenia...
Możesz nawet coś złamać albo zginąć.
Dlatego nie chciałbym tego robić.
Przy takim ryzyku...
Robię to od 16 lat i nikt nigdy nie zginął.
Ktoś dostał zawału.
- To prawda. - Nie zginiesz, ale...
zabawa tkwi w doprowadzeniu cię do stanu, w którym mógłbyś zginąć.
- To ekscytujące. - Tego szukacie?
Tak.
I tego szukają przyjeżdżający do nas ludzie.
Są uzależnieni od adrenaliny i nie znajdują strachu nigdzie indziej.
- Jak długo bym wytrzymał? - Jakieś 20-30 sekund.
- Nie ufam ci. - I słusznie.
- Robisz to sam. - Jestem oszustem,
który spełnia wszystkie swoje obietnice.
Boże. Idę sobie.
I nie wracaj.
Lubię cię, Russ. Straszny człowieku.
Filmy w sieci są przerażające.
Jednak po spotkaniu z Russem wciąż nie wiem, czemu to robi.
To dla niego praca czy psychopatyczna przyjemność?
Spotykam się z kolejną ofiarą Russa, by poznać jej motywacje.
- Cześć, David. - Jak się masz?
Nick Newman to 53-letni ojciec z Memphis w stanie Tennessee.
Kieruje miejscowym wydziałem wodociągów,
jednak kiedyś pływał z rekinami i startował w triathlonach.
Teraz szuka kolejnego zastrzyku adrenaliny.
Pokazuje mi sprzęt, który ma zabrać na tortury.
Włożę kostium rekina. Podobno na nagraniach wychodzi się lepiej
- w kombinezonie. - Zasady Russa.
- Masz karmę dla psów? - Russ uwielbia psy,
- więc się zaopatrzyłem. - To cała zapłata?
Worek przysmaków?
Przyjmuje też datki pieniężne, więc sypnę groszem.
O dziwo, Russ nie prosi o zapłatę.
Wystarczy mu karma dla psów.
Potrzeba też zaświadczenia medycznego i oceny psychologicznej.
„Zdrowy fizycznie i psychicznie”. Gratulacje.
„Żadnych przeciwwskazań do odwiedzenia domu strachów Dwór McKamey”.
Żona Nicka i jego nastoletni synowie nie wiedzą dokładnie, co czeka Nicka.
DWÓR MCKAMEY
To nagranie sprzed pięciu lat, gdy dwór działał w San Diego.
Podobno teraz jest jeszcze ostrzej.
Co za świry.
Jak twój tata.
Pomimo reakcji rodziny, Karen wie, że nie powstrzyma męża.
Jeśli tego chce, zrobi to. Mówię mu, że nie zna faceta.
Nie zna tych ludzi i nie wie, na co się pisze.
„Będzie dobrze”.
Nadszedł dzień tortur.
Russ umówił się z nami w parku na ich pierwszą część,
tak zwaną ceremonię zrzeczenia się. Mam niespodziankę dla Nicka.
- Masz kombinezon? - Tak.
Ja też spróbuję.
Ekstra!
- Pójdę po kombinezon. - Też taki masz?
To jakiś duży pies.
Super.
Gdy zjawiają się Holly i Russ,
zaczynam żałować swojej decyzji.
Ceremonia zrzeczenia się ma potrwać pięć godzin.
Najpierw trzeba jednak powiadomić policję.
Dzwonię, żeby wam powiedzieć,
że organizujemy dzisiaj przedstawienie.
Jeśli ktoś będzie do was dzwonił,
to wiedzcie, że to tylko zabawa. Nie strzelajcie do mnie!
Przekażę.
Kontrakt ma 45 stron.
Przeczytacie na głos każdy z punktów.
„Uczestnik zgadza się na...”
Kontrakt zwalnia Russa z wszelkiej odpowiedzialności
za poniesione przez nas uszczerbki na zdrowiu.
Dla mnie jest to jednak pierwszy etap tortur.
Zrobię ci dzisiaj krzywdę.
Zostaniesz podtopiony i pogrzebany.
Moim zadaniem nie jest krzywdzenie cię, chociaż do tego dojdzie.
Musisz to zrozumieć. Wcale nie żartuję.
„...znaleźć sposób ucieczki...”
Mijają godziny.
Zaczynam tracić kontakt z rzeczywistością.
Kiedyś Russ nie stosował haseł bezpieczeństwa,
jednak, być może z powodu skarg uczestników,
teraz na nie zezwala.
- Musisz... - Chyba blefujesz.
Racja. Nabieram cię.
David, wymyśl coś żenującego dla Nicka.
Mam na imię Nick. Myślałem, że jestem twardy.
Ma cię za mięczaka!
Ale jestem większym tchórzem niż David.
O mój Boże!
Nawet jeśli wymięknę przed tobą,
musisz wypowiedzieć te słowa. Czysta satysfakcja.
Okrutnik z niego.
Pora na podpis pod ostatnim paragrafem,
zezwalającym Russowi na zignorowanie mojego hasła.
Pamiętaj: nie zginiesz.
A granica pomiędzy życiem i śmiercią?
Tak, to problem.
- W porządku. - Brawo.
Wkładamy wam kaftany bezpieczeństwa.
Koniec gadania. Przechodzimy do rzeczy.
- Idealna rozrywka dla normalnych ludzi. - Prawda?
To pieluchy?
- Chyba mają nas upokorzyć. - Ależ skąd.
Doskonale, trzyma się.
To jeszcze nic.
Jestem kompletnie zdezorientowany i nie lada przerażony.
- Jezu. - Jego w to nie mieszaj.
Gotowe.
Przedstawienie czas zacząć.
Powiedz: „Jestem David i boję się jak dziecko”.
- Mów! - Jestem David i boję się...
Nie przestawaj.
To przestało być śmieszne.
Pozwoliłem ci usiąść? Co ty wyprawiasz?
- Chyba się ze mnie nabijasz. - Nie.
- Myślisz, że jestem zabawny? - Nie.
Pośmiejmy się z Russa, co? Wiem, co ci chodzi po głowie.
- Nieźle się dzisiaj zabawimy. - To straszne.
Jeszcze nie wiesz, co to strach.
Rozerwałeś mi kaftan? Taki jesteś gruby?
Russ wkłada mi słuchawki
i każe słuchać swojego zniekształconego głosu.
Witaj w Dworze McKamey.
- Zróbmy to razem. - To mi się nie podoba.
- Mogę się wycofać? - Przestań marudzić.
Nawet nie zaczęliśmy.
Nikt cię nie ocali.
Nikt cię nie usłyszy.
Zaraz wejdziemy do Dworu, a ja szaleję ze strachu.
Dziwaczne nagranie i wyzwiska sprawiają,
że nie daję już rady.
Nie ma mowy, nie zrezygnujesz.
- Chyba... - Co?
Chyba mam dość.
- Poważnie? - Tak, wystarczy.
Podaj hasło.
Mów. Żenada.
To mi się wcale nie podoba. Okropna sprawa. Mam dość.
- Mów. - Jestem David z Nowej Zelandii.
Jestem ze słaby na Dwór McKamey.
- Rezygnuję. - Rezygnuję.
- Wybacz. - Spokojnie, już dobrze.
Jesteś bezpieczny.
Nie widzę żadnych pozytywów.
Nie rozumiem ludzi, którzy biorą w tym udział.
- Jesteś roztrzęsiony. - Bo to dziwne.
Prawda?
Czuję niesamowitą ulgę.
Przerażenie nie pozwalało mi zebrać myśli.
Techniki Russa mają straszliwą skuteczność,
nawet przy tak krótkim pobycie.
Nick zostaje sam.
- Wszystko gra? - Tak.
Wracamy do Dworu, gdzie Nick trafia do stodoły.
Cofnij się!
Nie możemy wejść tam z kamerą.
Nie mam pojęcia, co dzieje się z Nickiem.
Kamery Russa ukazują jednak
kolejne metody tortur.
Nick zostaje brutalnie zanurzony w lodowatej wodzie.
Cicho.
Wstrzymaj oddech na 30 sekund albo...
Wytrzymałeś tylko 25.
- 25. - Znowu 25.
- Co robisz? - Mam dość.
- Mów. - Jestem Nick Newman.
Myślałem, że jestem twardy.
Ale jestem większym tchórzem niż David.
Rezygnuję.
- Koniec. - Już?
Ma dość.
Nick wytrzymał zaledwie kilka minut.
Usiądź.
Wybaczcie. Przesadziliśmy z tempem.
- Żyjesz, Nick? - Tak, w porządku.
- Co tam się stało? - Było ostro.
Russ miał rację.
Nie róbcie tego.
Nick szukał zastrzyku adrenaliny,
ale Russ celuje w coś mroczniejszego niż strach przed zranieniem.
Skupia się na psychice.
Nie wiem, co o tym myśleć. Russ wydaje się zadowolony.
Jest tak strasznie, jak mówią.
Wciąż nie wiem, co napędza Russa,
więc wracam do niego nazajutrz.
Sam zdecyduję, z kim się zechcę zabawić.
Pamiętajcie, od teraz jesteście wrogami.
Caleb i Zoe, młoda para z Missouri, to kolejne ofiary Russa.
Żegnam!
Nie możemy trochę pofilmować?
Chyba że chcesz powtórki.
- Nie wrócę tam. - No to wynocha.
Już!
Sio, wracajcie przed dom!
Żegnam!
Zaczęli.
Obserwujemy kolejne brutalne sceny.
Para wytrzymuje znacznie dłużej.
- Krwawisz? - Jezu.
Jednak po kilku godzinach Zoe ma już dość chłodu.
Muszę stąd wyjść.
Caleb również.
Niezła próba.
Weź wdech.
To koniec.
Dobra robota.
Już po wszystkim. Pora na prysznic.
Russ kończy dzień pracy.
Robisz to na pełen etat?
Tak, niebywałe!
- Na niczym nie dorabiasz? - Nie.
Nie sprzedajesz nagrań na strony dla fetyszystów?
Coś ty powiedział?
- Musisz na czymś zarabiać. - To żaden fetysz.
- To pasja?
Dostaję tylko 800 dolarów wojskowej emerytury.
To wszystko. Starczy na trzy dni jedzenia.
Jak tam, Zoe? Jesteś na mnie zła?
Nie, było mi tylko zimno!
Wciąż powtarzasz, że to tylko gra, udawanie.
Ale wszystko jest prawdziwe. Ludzie są bici, podtapiani, leje się krew.
To naprawdę się dzieje.
Tak, ale to bezpieczne.
Chodzi o to, by stracić poczucie bezpieczeństwa. To działa.
Myślisz, że ludzie mają błędne przekonania na temat twojej osoby?
Mają mnie za psychopatę.
Za świra, którego kręci krzywdzenie innych.
Tak myślałam.
Kim w takim razie jesteś?
Artystą.
Komikiem. Dla mnie to show-biznes.
Znalazłem swoją niszę, coś, czym nie zajmuje się nikt inny.
I tyle. Uwielbiam bawić ludzi.
Myślę, że Russ robi swoje,
bo jest w tym dobry.
Nie sądzę, by był psychopatą.
Choć nie nazwałbym jego zajęcia rozrywką.
Naprawdę nie chcesz...
tego robić.