NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
Yeni Zelandalı bir haberciyim.
Hayatın garip yönlerine her zaman ilgi duymuşumdur.
O yüzden kara turizmi araştırmaya karar verdim.
Bu, insanların ölüm ve felaketle özdeşleşmiş yerlerde
tatil yapmayı tercih ettiği küresel bir akım.
Bu seferki yolculuğum Amerika'ya.
Burada üç farklı kara turist durağım olacak.
New Orleans'ta gerçek vampirleri aramak için kılık değiştireceğim.
Dürüst olabilir miyim?
Size baktığımda, buraya yemek olarak geldiğinizi düşünüyorum.
Texas'ta, turist durağı hâline gelmiş ulusal bir trajedi keşfediyorum.
Saçında kemik parçaları
ve arabanın her yerinde beyin dokusu olacak.
Milwaukee'de seri katil Jeffrey Dahmer'ın izinde olan bir kara turiste katılacağım.
Bana bir ceset versen ve "Bunu parçalara ayırıp
yok etmen gerek." desen nasıl başlayacağımı bilemem.
Benim adım David Farrier ve bu yolculuk beklediğimden çok daha garip.
AMERİKA BİRLEŞİK DEVLETLERİ
Birleşik Devletler'deyim ve ilk durağım Ortabatı.
Milwaukee şehri.
Burası birasıyla, peyniriyle ve seri katiliyle meşhur.
Seri katiller oldum olası çok ilgimi çekmiştir.
Ne kadar vahşi, o kadar iyi.
Şu an bu işleri benden bile fazla seven biriyle buluşmaya gidiyorum.
Kendini kara turist olarak tanımlıyor.
Ve Cream City yamyamı Jeffrey Dahmer'a adanmış dehşet verici bir turda
yanına katılmamı kabul etti.
Wisconsin polisi, bu sabah Milwaukee'de
bir apartmanda keşfedilen korkunç olayı araştırıyor.
Üç tane kafanın da dâhil olduğu birçok parça,
15 farklı insan vücudundan alınarak buzdolabında muhafaza edilmiş.
Natalie'yi almaya geldim.
O bir Dahmer fanatiği ve hep Milwaukee'ye gelmeyi hayal etmiş.
-Selam Natalie. -Nasılsın ?
Memnun oldum.
-Memnun oldum. -İlk gelişin, değil mi?
-Evet, ilk defa geliyorum. -Bu çok saçma!
Dahmer hayranısın ama daha önce hiç gelmemişsin.
Nasıl birinin geleceğini merak ediyordum.
-Merak ettiğini tahmin ettim. -Gözlerim siyah tişört arıyordu.
Siyah tişört giymişsin. Hepsi siyah olmalı.
Ama üstünde Morrissey var. O bir vegan.
Ama bu olayları seviyorsun. Sonuçta kara turistsin.
Evet. Çoğunlukla evdeyken ilgileniyorum çünkü okumayı seviyorum.
Dahmer vakasını ilk ne zaman duydun?
Ne zaman zihninde yer edindi?
Olay olduğunda on yaşındaydım
ve tam olarak anlamadım. On yaşındayken
yamyamlığın ne olduğunu pek kavrayamıyorsun.
Natalie şimdilik oldukça normal görünüyor.
Ama motivasyonunun ne olduğunu merak ediyorum.
-İyi bir Airbnb. -Güzel.
Dahmer'ın hikâyesinin kanlı detaylarında insanlara çekici gelen şeyler ne?
Daha önce hiç böyle bir vaka görülmedi. İçinde lobotomi var,
insanları zombiye çevirme denemeleri ve yamyamlık var.
Hepsi bir arada. Ve Dahmer sadist de değildi.
Kurbanlarını deşmeden önce onları boğma merhametini gösteriyordu,
tabii buna merhamet diyebilirsek.
Evet. Ufak bir nezaket unsuruna sahipti. Öyle demek istiyorsan yani. Öyle denebilir.
-Kafalarını delmeden önce. -Ufak bir merhamet, evet.
Çünkü insanları parçalarken, tüm organların
ve kanın tam içinde şahsen bulunuyordu.
-Vahşetle çok iç içeydi. -Hayvan leşleriyle başladı
ve adım adım lobotomiye ve bağırsaklara kadar gitti.
Natalie gerçekten Dahmer konusunda bilgili ama tutkusu bununla sınırlı değil.
Garip olan her şeyi topluyor ve görmemi istediği bir şey var.
Bu kim?
Juan Diego. Güney Amerikalı bir adam.
Dokunabilir miyim?
Daha önce hiç gerçek insan kafatasına dokunmadım.
Jeffrey Dahmer muhtemelen bunlardan çok tutmuştur.
Bir sürü kafatası vardı.
Sonra da parçalayıp yok ediyordu.
Birkaç tanesini evinde inşa ettiği sunak için saklamıştı.
Bazen onunla aranızda ufak benzerlikler görüyor musun?
Hayır, görmüyorum! Bu sadece...
...benim garip bir yönüm.
Natalie ile yeni tanıştım
ama şimdiden kemik koleksiyonunu gösteriyor.
Çantanda bunlarla seyahat etmene izin verilmesine çok şaşırdım.
Ama burası Amerika, daha çılgınca şeyler olmuşluğu var.
Kesinlikle öyle.
Natalie'yi kafatasını sarmaya bırakıyorum ve Shaker's Bar'a iniyorum.
Burası Dahmer turu piyasasının merkezi.
Benim gibi insanlar için açılmış.
Bella ve Michelle ile buluşmaya geldim.
Cream City Yamyam Turu'nu işletiyorlar.
-Kadınlar kötü çocuklardan hoşlanır. -Seri katiller, kesinlikle...
-Kötü çocuk. -Tanımları öyle.
Evet, öyleler. Ruhlarla ve ölümle çok ilgiliyim.
-Bu... -Ölümle mi ilgilisin?
-Ölümle ilgiliyim. -Bu yüzden Jeffrey Dahmer.
-Evet. -Çok ölüme sebep oldu.
Çok ölüme sebep oldu ama bu adamı öyle olmaya iten şey
sorunlardan meydana gelen bir nevi kusursuz fırtınaydı.
O yüzden ona karşı yüksek derecede empati
-ve anlayış da hissediyorum. -Ben bu konuda zorlanıyorum
çünkü bir noktaya kadar empatiyi anlıyorum.
Ama bir yandan...
...kesinlikle affedilmez şeyler yaptı. Empati de bir yere kadar.
Öldürme işinden zevk almıyordu.
Sadece yanında olacak birini istiyordu
ama onlara bakmak zorunda olmak istemiyordu.
Bence herkesin bir nebze katılabileceği bir konu.
Herkes yanında birini ister.
İnsanlar yalnız kalmayı sevmiyor.
Neden bu kadar çok sayıda kadının Dahmer'ı çekici bulduğunu anlayamıyorum.
Eşcinsel bir seri katili.
Tekrar Natalie ile buluşuyorum. Bu geceki tur için çok heyecanlı.
Çok ilginç, hevesin bulaşıcı.
Bu konuda şevkli olduğum için garip hissediyorum.
Elbet kimse birinin öldürülmesini istemez.
Kimse bu konuda mutlu olmamalı.
Kimlerin geldiğini görmek ilginç olacak.
Bekârlığa veda partilerinin geldiğini duydum, bu inanılmaz.
Yirmi...
...beş.
Bilekliklerinizi takayım.
Pekâlâ! Bu gece Cream City Yamyam Turu'na katılacak olan herkes
lütfen dışarıdaki sokak arasında bize katılabilir mi?
Tura başlayacağız.
Natalie bekârlığa veda partileri konusunda haklı çıktı.
Turun çoğunluğu otuzlu yaşlardaki kadınlardan oluşuyor.
Belki tur rehberleri gibi,
onlar da gizliden gizliye esas kötü çocuk Jeffrey Dahmer'dan hoşlanıyordur.
Sonunda açık seçik detaylarla
kanlı merakımı gidereceğim için heyecanlıyım.
Kullandığı başka bir metot şuydu;
hiçbir ihtiyacı olmayan, konuşamayan ve pek fazla şey yapamayan
bir seks kölesi yaratmaya çalıştı.
Ama hâlâ hayatta olmalarını istiyordu.
Bunu yapabilmek için kafataslarını 3,8 santimetre derinliğinde deldi.
İlk başta buradan içeriye kaynar su döktü
ve daha sonra da farklı temizlik malzemeleri denedi. Tüm bu iğrenç detaylar hoşuma gidiyor ve bunda yalnız değilim.
Aşırı ilginç bir adam, evet. Çünkü klişe bir katile göre...
Bence aynı zamanda kadınlar herkesi düzeltmek istiyor.
-Aferin, çok psikolojik. -Biliyorum. Doğru ama.
Evet.
Onu nasıl düzeltirdin? Yöntemin ne olurdu?
Küçük sarılmalarla.
-Beyni biraz delerek. -Evet.
Sarılırdım ama çok yaklaşmadan.
Turun sıradaki durağı
Dahmer'ın birçok kurbanını bulduğu Club 219.
Ve işler garipleşmeye başlıyor.
Eğer burada birisi varsa lütfen çubukları üst üste getirebilir mi?
Evet diyor.
Şimdi lütfen çubukları ayırır mısın?
Az enerjin olduğunu hissediyorsan benim enerjimi kullanabilirsin.
Şu an Jeffrey Dahmer ile konuşuyorsak
lütfen çubukları üst üste getirir misin?
Bay Dahmer için sorusu olan var mı?
Beni kaybettiler Natalie.
-Seni de kaybettiler mi? -Kesinlikle. Tamamen.
Çok uyduruk.
-Beni sinir ettiler. -Sinir bozucuydu.
-Senin de sinirin bozuldu mu? -Evet.
Böyle yaltaklanmalara karşı hiç sabrım yok.
Teşekkürler.
Yaltaklanma mı, zırva mı?
Evet, zırva demenin nazik yolu.
Bu turda, Jeffrey Dahmer'ın ruhunu çağırmaya çalıştıklarını duysalar kurbanlarının aileleri nasıl hissederdi, tahmin edemiyorum.
Bugün bir Milwaukee mahkemesinde duygusal anlar yaşandı.
Seri katil Jeffrey Dahmer,
şartlı tahliyesiz olarak 15 kere müebbet hapse mahkûm edildi.
Natalie ile Dahmer'ın motivasyonlarını merak ediyoruz.
Ama ruh çağırma çubuklarının bize cevap getireceği yoktu.
Daha derine kazıp tam olarak kavramadan önce Milwaukee'den gitmek
geziyi ziyan edecekti.
Dahmer, tırnaklamam gereken bir kaşıntı gibiydi.
O yüzden Dahmer'ı mahkemede savunan avukat Wendy Patrickus ile
buluşma ayarladım.
-Merhaba Wendy. -Merhaba.
-Şehre Dahmer için geldik. -Evet.
Seninle tanışmak çok ilginç
çünkü dolaylı hikâyeleri olan bir sürü kişiyle tanıştık
ama sen en başından beri yanındaydın.
Onunla çok vakit geçirdim. Yani her gün görüşüyorduk.
Ama ona doğrudan sordum. "Bazı vücut parçalarını...
...yediğin doğru mu?" dedim. Ve evet dedi.
Yemek için nasıl hazırladığını sordum.
Ve...
...Sears'a gidip et döveceği aldığını...
...biftek gibi pişirdiğini söyledi.
Bir gün ona bir parça kâğıt verdim
ve bana sunağı çizdi.
Bu resmi binlerce kez gördüm. Sunak bu mu?
Evet. Altına imza ve tarih de attı.
Vay anasını!
Yani şey yapacaktı...
Evet. Bu iki taraftaki cesetlerin tamamını sakladı.
Elleri seviyordu.
Birçok kere elleri ve tabii ki penisleri sakladı.
Ve ucunda küreler olan bir lambası vardı
kürelerden gelen ışık her bir kafatasının üzerine düşerek
ışıklandırıyordu.
Sandalyesinde otururdu.
SİYAH YASTIKLI SANDALYE
Ve burası kendisi için kurduğu küçük bir sunaktı.
Bu çok garip çünkü çocuk resmi gibi duruyor
ama konu aldığı şey inanılmaz derecede...
-Resmen True Detective gibi, değil mi? -Evet.
-Onun da ötesinde. -Çok ötesinde.
Dahmer'ın bunu çizdiğini ve imzaladığını düşünmek tüyler ürpertici.
Wendy bizi şaşırtıyor.
Dahmer'le yaptığı görüşmelerden birinin kaseti.
Yani bu ilk...
Milwaukee'deki ilk kurbanıyla ilgili konuşması mı?
Evet.
Bunu, kalmalarını istediğin için yaptığını söylüyordun.
Bunu yapmak senin için cinsel olarak da tahrik edici miydi?
Evet, öyleydi.
Adamı boğduğun anda mı?
O sırada değil, sonrasında.
Kanlı detayları anlatırken Dahmer'ın sesini duymak dehşet verici
ve Natalie transa girmiş gibi görünüyor.
-Ereksiyon hâlinde miydin? -Hayır.
Benimle olduğunu...
...hâlâ orada olduğunu biliyordum.
Sadece bir ceset olabilir ama...
Onu boğduktan sonra cesedine cinsel bir eylemde bulundun mu?
Bir düşüneyim.
Sence nasıldı Natalie?
Bu... Wendy bir harika. Muhteşemdi.
Çok bilgili ve gerçekçi.
Bunun cidden gerçekleşmiş bir şey olduğunun kanıtı gibi.
Ve elindeki kâğıtları görmek, çizdiği sunak resmini görmek...
Gözlerimi alamadım. Sen de alamadın, fark ettim.
-Evet. -Tekrar tekrar baktık.
-Büyüleyiciydi. -Cidden öyleydi.
O basit çizim büyüleyiciydi. Daha önce kimseyi öldürmemiş
ya da kafataslarıya dolu bir odası olmayan biri olarak
bunları yapmış birinin zihnine girmek çok etkileyiciydi.
Sanırım bu tür şeyler,
Natalie ve benim gibi insanları bu yüzden çekiyor.
Hayatta olduğumuza ve banyomuzda çürüyen bir ceset olmadığına şükredip
normal, sıkıcı yaşantımıza geri dönmeden önce
garip bir tür tatile gitmek, gerçeklikten kaçmak gibi.
İnsanların bu tür iğrenç detayları niye ilginç bulduğunu hep düşünürüm.
İnsanı bir şekilde çekiyor.
Aynı anda "Aman Tanrım, bu korkunç." desen de
"Çok fena, daha da anlat!" diyorsun.
-Evet. "İğrenç bir şey daha anlat." -Evet.
Kınıyorsun ama aynı zamanda daha çok detayı duymak
ve görmek istiyorsun.
Evet, olay da bu zaten.
Hepimiz hastalıklıyız Natalie. Bence öyle.
Sadece bu ana kadar bilmiyorduk.
Sıradaki turistik durağım için 1600 kilometre güneye gidiyorum.
Dallas, Teksas'a.
Çarpı işareti, tam da Başkan Kennedy'nin 1963'te suikast edildiği yeri gösteriyor.
Etrafa bakıldığında, JFK'in ölümünün para için suistimal edildiği çok bariz.
Ve işler tam tıkırında.
Üstten ikinci pencere. Beyaz kutuyu bulun.
Üstten ikinci pencere.
-Daha önce kavgalar da oldu. -Kavgalar mı?
Ne sebepten?
Bölge kavgası. Bölgelerini korumaya çalışıyorlar.
Bölge için kavga ediyoruz.
-Bunun için bir ücret istiyor musun? -Evet.
-Öyle mi? Ne kadar... -40 dolar.
Bende... Şey verebilirim...
20 var. Yeter mi?
Korkunç bir ölümün,
nasıl turistik bir deneyime çevrilebileceğini öğrenmek istiyorum.
O yüzden, şehirdeki en büyük iki JFK turuna gideceğim.
Bu turları kimin yönettiğini
ve olayı nasıl anlattıklarını merak ediyorum.
İlk turum, en kapsamlı ve detaylı tur olma sözü veriyor.
-Robin. -Merhaba!
-Ben David. -David, ben Robin.
-Memnun oldum. -Memnun oldum. Seni kaçırmamın imkânı yoktu.
-Dikkat çekiyorsun. -Dikkat...
Dikkat çeken bir yönüm mü var? Suratım değildir.
-Arabaya bakmak için...
-...geldiğini biliyorum. -Fark etmemek mümkün değil.
Cidden mi? Senin yaşında birisi için bile mi?
Bravo David.
Robin kendini tarihçi olarak tanımlıyor.
Hayatının 40 yılını JFK suikastını araştırmaya adamış.
Ve olayın tüm detayları konusunda çok ciddi.
David, istersen başkanın oturduğu yere otur.
-David, hazır mısın? -Evet.
Biraz dolaşalım.
Müşterilerimin istediği şey,
Başkan Kennedy'nin konvoy güzergâhını tekrar yaşamak.
Şu an güzergâhtayız. Bahsedeceğimiz şey şu;
o gün, 22 Kasım 1963'te,
bir Amerikan başkanı, 35. başkanımız John F. Kennedy
alenen ve vahşice cinayete uğradı.
Olay mahali burası.
Burada gerçekleşti.
Bu çarpı işareti, başkanın mermiye ilk kez tepki verdiği yeri temsil ediyor.
5,9 saniye sonra,
başkan tam burada kafasından vuruldu.
Çitlere bak.
O çitlerin arkasında profesyonel suikastçılar var David.
Ayrıca o gün Dal-Tex Binası'nın içinde de
başkanı bekleyen bir suikast timi var.
Robin, birden fazla kişinin
başkanı öldürmek için komplo kurduğundan çok emin.
Zapruder'ın ofisi şuradaki binada, 501 Elm Place'te.
Bu arada, Zapruder filmiyle ilgili bilmeniz gereken şeyler...
Robin'i cidden sevdim
ama sanki eksantrik amcamla arabada sıkışıp kalmış gibiyim.
Ve anlattıkları, kendine tarihçi diyen biri için
kulağa beklediğimden çok daha komplo gibi geliyor.
Ama altıncı katın köşesindeki o pencerede tüfekle beklemiyor,
gerçi o sırada o pencerede tüfekli başka birisi var.
Bu bilgileri nasıl aklında tutuyorsun?
Sürekli devam ediyor, durmuyor.
Sana bahsetmiştim David,
geçen gün dokuz saatliğine Brisbane'den bir çiftleydim.
-Dokuz saat boyunca çenemi kapatmadım. -Turu bu yüzden mi yapmaya başladın?
Ailen dinlemekten sıkıldı mı?
Evet, başka dinleyiciler lazımdı.
Robin konvoyu bırakıyor ama bu onu yavaşlatmıyor.
Peki millet, ayak uydurun.
-Tanrım, çok hızlısın. Koşuyoruz. -Haydi!
1964'te, 64 yılının baharında David
Warren Komisyonu üyeleri o pencereye çıkmak için Dallas'a geldi.
Çünkü o pencereden ateş eden kişi
başkanı göremiyordu.
-Arabalar geliyor. -Sorun değil.
Başkan şey yaptığında... Haydi!
Suikastçıların peşine düşünce işler tehlikeli hâle geliyor.
Belli oluyor. Bunların seni heyecanlandırdığı belli.
David, bu turu sürekli yapıyorum
ama bu olaylar hâlâ beni çok sinirlendiriyor.
Biraz gerildim.
Başkan, tam burada halkın önünde vahşice infaz edildi
çünkü Vietnam'dan çekiliyordu.
Robin, özünde bir vatansever
ama resmi soruşturmanın doğru sonuca ulaşmadığından emin.
Ve bu tur, onun bu yanlışlığı kendince düzeltme yolu.
JFK'in, CIA ve mafya arasındaki şeytani bir ittifak aracılığıyla
birden fazla suikastçı tarafından öldürüldüğünü söylüyor.
Robin dört saattir konuşuyor
ve dokuz saatlik rekorunu kırmasından korkuyorum.
...ve kafatasının arkasından çıkıyor. Başkanın kafası parçalanıyor.
-Beyninin üçte biri gitti. -Kendine dinleyici buldun.
Bu da yetmezmiş gibi, sürekli dikkati dağılıyor.
Politik suikastlar
ve hükûmetlerin devrilmesi gibi işler yapardı.
Robin'in bu işi para için yapmadığını seziyorum.
Sadece dinleyen herkese kendi doğrularını anlatmak istiyor.
Bu çitin arkasında suikastçılar var. Bizle kal.
Robin, tura devam etmekte hevesli
ama ben sıradaki JFK deneyimime geç kaldım bile.
Sessizce sıvışma fırsatını kaçırmıyorum.
Ama ufak bir sorun var.
Robin'in bitmek bilmeyen turunun çapraz ateşinde yakalandım.
PIN numaranız, lütfen.
105 dolar sonra...
...daha hızlı turlarıyla bilinen Ricardo ile buluşmak için
şehrin birazcık daha şaibeli diğer ucuna gidiyorum.
Bunda, başkanın öldürülmesi hikâyesinin
çok daha kısa olan resmi versiyonunu anlatmasının payı var.
Nasıl anlatacağını merak ediyorum.
Kennedy'nin burada durmasının iyi bir sebebi var.
Buraya onu bilerek koyduk.
Gelip selfie çekebilin diye.
Lincoln Continental var. Konvoy arabaları ve otobüsler var.
Peki. Robin'in arabasının burada ne işi var?
Evet, onun arabası. Burada duruyor. Biz bakıyoruz.
Peki.
Bir şey olursa, temizlenmesi gerekirse.
Rakip olduğunu sanıyordum.
Hayır, kesinlikle değil. İyi bir dostumuz.
Turu hakkında ne düşünüyorsun? Çok farklı.
Turu bizimkinden çok farklı, evet.
Onun altı saatlik turunu alıp yaklaşık 15 dakikaya düşürüyoruz.
-Yani Robin'in yedi saatlik... -Hayır. Onunkine sefer denir.
Otobüsün güzel yanı, yeni VR turumuz.
-VR mı? -Ne?
-Sanal gerçeklik yani. -Aynen.
VR'a geçiyorsunuz.
Şehri göstermek için de sıra dışı bir yöntem.
Çünkü bütün olay birinin suikastı.
Ben de garip buluyorum.
Bazen "Kennedy'nin suikastından para kazanıyorum." diye düşünüyorum.
Ama Tarihi bir hikâye de anlatıyorum.
Ricardo yeni teknolojiyle hikâyeyi hayatta tutuyor
ama bu, gerçeklerin önüne mi geçiyor emin değilim.
Ara sıra bunu uyduruk bulan birileri çıkıyor
ama milyonda bir.
Sen yapmasan başkası gelip bu boşluğu dolduracak.
-Muhtemelen dolduracak. -Evet.
-VR yaparlar mı bilmiyorum. -Kimse bu kadarını yapmıyor.
Evet, kimse yapmıyor.
Bu suikast üzerinden ürettiği para kazanma yöntemleri çok etkileyici.
Bugün, içinde Lee Harvey Oswald olan yeni bir VR sahnesi çekmek istiyor.
Resmi soruşturma, Oswald'ın tetiği çektiğini
ve sonrasında kaldığı misafirhaneye kaçtığını söylüyor.
Nasılsın tatlım?
Pat burada büyümüş ve 11 yaşındayken Oswald ile tanışmış.
1963'e hoş geldiniz.
-İçerisi harika görünüyor. -Teşekkürler.
O zamanlar olduğu gibi mi?
Evet, evin düzeni
1963'te suikastın yapıldığı gün böyleydi.
Kimse bu evde neler olduğunu bilmiyor, o yüzden Ricardo boşlukları dolduracak.
Kendini bir Oliver Stone gibi görüyor.
Her an sakindi, biliyor musun?
Bugünkü sahnede,
Oswald sonradan bir polisi öldürmek için kullanacağı silahı almaya geliyor.
-Pat, resimlerini buradan alıyorum. -Peki.
Haydi başlayalım.
Kayıttayız.
Etrafa bak. Evet, işte böyle.
Silahı beline sok.
Başında becerikli bir yönetmen olmasına rağmen
Ricardo'nun Oswald'ı baskı altında eziliyor gibi duruyor.
Pekâlâ, baştan çekmemiz gerek. Belime sokamadım.
-Baştan çekelim. -Evet.
-Sorun değil. -Neredeyse oldu.
Şimdi unutma...
Oswald'ı oynayan Kyle, gerçek Lee Harvey Oswald olsaydı
45 dakika önce Başkan Kennedy'yi öldürmüştü.
Yani nasıl hissediyor ve ne yapıyor?
-Stresli. -Aynen öyle.
-Kafası gidik. -Bence bunu yakaladınız.
-Sence nasıldı? -Herkes gizlediğini görebilsin diye
kameraya arkasını döndü
ve silahı öyle beline soktu.
Bence iyi bir hareketti.
-Bazı kısımları uydurmak gerek. -Evet.
Evet, sanatsal özgürlük.
Peki.
Ricardo'nun tarih üzerine yaptığı yaratıcı yorum,
gerçeklerin önüne geçebilir. Acaba Robin ne düşünürdü?
Bunun için onunla diğer işinde buluşacağım.
Ölü başkanlarla uğraşmadığı zamanlarda sıradan ölü insanlarla uğraşıyor.
Nelerimiz mi var? Çam ağacı, meşe ve akçaağaç var.
Maun var.
Kiraz ağacı var. Farklı ahşap türlerimiz var.
Robin kendine mani olamıyor. Yine tur yapıyormuşuz gibi hissediyorum.
...ahşaptan yapılma.
Ve sonuç olarak bu odadayız.
Konuştuğun konu ne olursa olsun uzmanmışsın gibi geliyor.
Herhangi bir konunun tarihi: golf,
beyzbol, futbol, Amerika'da yaptığımız sporlar.
Golf tarihi benim için çok önemli.
Tabii ki golfün İskoçya'dan çıktığını biliyoruz.
Tekrar başladın.
-Ne? -Konuya girdin.
Bir konu seçiyorsun ve derinlemesine giriyorsun.
-Olağanüstü. -David, ne diyebilirim ki?
Çocukluğundan beri hep böyle miydin?
Evet, tedavisi yok David.
Ailemden birkaç kişi tedavi etmeyi denedi.
İyi bir teknik uyguladığını fark ettim.
Konuştuğun kişinin ismini her zaman cümlede kullanıyorsun.
Bu insanı değerli hissettiriyor. Bu hep yaptığın bir şey mi?
-Babamdan öğrendim. -Evet. Baba taktiği.
Kimsenin kendi isminden daha çok duymak istediği bir şey yok.
Gerçekten işe yarıyor.
Sessiz olmayı sevdiğim anlar da var.
-İnanmadığını biliyorum. -İnanmıyorum.
Belki sonradan inandırırım.
Ama neyse...
Karınla tanışalım mı?
Bu harika olur.
Burası benim...
Robin, evinin Beyaz Saray'a göre yapılmış olmasından gururlu.
Merak ediyorum, acaba bu JFK'in Jackie'si kim?
Kim bu ayaklı Wikipedia sayfası ile yaşıyor?
Detaycılığı ve hikâye anlatıcılığıyla ilgili
ne düşünüyorsun?
Beni deli ediyor.
-Öyle mi? -Evet.
Böyle demesini istiyordun.
Bana temel detayları ver ve konuya devam edelim.
Ama ufak ayrıntılara girmeyi seviyor.
-Diğer odaları görmek ister misin? -Evet, evi gezelim.
Bu, Robin'in Ricardo hakkında ne düşündüğünü öğrenmek için bir fırsat.
Ricardo ile çok az ortak noktamız var.
Buna Kennedy suikastı da dâhil.
Çünkü Kennedy suikastıyla ilgili en ufak bir şey bilmiyor.
Bunu suratına da söyledim.
Uluslararası izleyici kitlesi için fazla mı açık?
-Bence sorun olmaz. -Ama...
...piyasada onun da yeri var.
Ricardo çok iyi bir iş adamı.
İnsanları eğlendirmeyi biliyor.
Ricardo'nun olayı daha çok eğlence odaklı.
Uğursuz bir ittifakımız var.
Ricardo ile hiç tanışmadım
ama bence Ricardo ile Robin arasındaki fark şu,
Robin bir tarihçi, Ricardo ise turist tuzağı.
-Herkes hazır mı? -Hazırız!
Arkadakileri duymuyorum!
Herkes hazır mı?
Haydi bakalım! Bubanowskis!
Bayanlar ve baylar, sağ tarafınıza bakın.
Bayan Kennedy tur için bize katılıyor.
Aynı VR deneyimi gibi, Ricardo'nun gece turları da oldukça garip.
Turlar, JFK'in son adımlarını
Teksas temalı bir golf arabası konvoyuyla takip ediyor.
Hepsinin kendi ses sistemi var.
Ricardo'nun olayı katma değer sağlamak.
-Bir "amin" diyelim mi? -Amin!
İşte bu. Bayan Jackie, buyurun.
Kennedy'nin karısını oynaması için bir aktris tutuyor.
Ve bu şehirde, uygunsuz olsa bile kendisi tam bir fotoğraf mıknatısı.
Jackie bu gece çok mutsuzdu
ama fotoğraflarda gülümsüyor.
Evet, kocasını daha yeni kaybetti.
-Yani rol icabı yapıyor. -Şaka mı yapıyorsun? Yapmak zorunda.
O şapkayı taktığı andan itibaren gülümsememesi gerekiyor.
-Evet. -Kontratında yazıyor.
Dealey Meydanı'na yaklaştığımızda,
Ricardo müziğin sesini kısıyor ve duygusallığı arttırıyor.
Bayanlar ve baylar, tam arkamızdaki şu yol
22 Kasım 1963'te,
Başkan Kennedy'nin geldiği yöndü.
Ama şuradaki binanın altıncı katında birisi bekliyordu.
Ve o kişi Lee Harvey Oswald'dı.
Gerçek senin için ne kadar önemli?
Ben daha çok eğlence kısmına odaklanıyorum.
Bazı insanlar
yeni bir şehre geldiğinde eğlenmek istiyor.
Bu biziz. Anlıyor musun? Eğlendirmeyi biliyoruz
ve bazı kısımları abartıyorum
ama hikâyeyi doğru tutuyoruz.
Lee Harvey Oswald,
Teksas Okul Kitapları Deposu'nun altıncı katından
aşağı doğru silahını doğrultuyor ve ilk atış tam burada geliyor.
Başkanı ıskalayacak
ama ikinci atış tam çarpının olduğu yerde isabet edecek.
Ve Bayan Kennedy anında kan içinde kalacak.
Saçında kemik parçaları
ve arabanın her yerinde beyin dokusu olacak.
Kocasının kafasının yanı başında patladığını gördü.
Turu bitirmenin çok etkileyici bir yoluydu ve kesinlikle parti havasını sona erdirdi.
Ama kesinlikle unutulmazdı.
Belki de insanlar geçmişi unutmamaları için
bazen şoka uğratılmalı.
Hareket etmemesinin tek sebebi
beyninden daha çok parçanın döküleceğinden korkması.
Kara turizmde hiçbir şey tabu değil.
Ve JFK turunuzun sonuna geldik.
Ve insanlar buna bayılıyor.
Güney'in derinliklerindeki son durağım
800 kilometre doğudaki New Orleans, diğer adıyla The Big Easy.
Çoğu turist buraya caz için
ya da Bourbon Caddesi'nde dans etmeye geliyor.
Ama her köşede vampir turlarını da bulabiliyorsunuz.
Bunların çoğu gösteri için olsa da,
yaşamak için insan kanına ihtiyaç duyan gerçek vampirlerin de
burada olduğunu duydum.
Kara turist kılığına girerek
yaşayan ölüleri bulmaya ve beslenmelerini izlemeye gidiyorum.
Maven isminde bir adamla buluşuyorum. İşi, sivri köpek dişleri takmak.
Bu o kadar nadir bir iş ki kendi unvanını yaratmış.
Bir hayal görmeye başladım.
Bir demir ustası silüeti
çekiciyle bir şeylere vuruyordu. Bu bir şekilde zihnime geldi.
Ve kendi kendime "demirci ustası" demeye başladım,
sonunda "diş ustası" dedim.
-Yani... -İşte buradasın.
-Tam zamanlı diş ustası. -Evet.
Neden sivri diş taktırıyorsun?
Çünkü buna bayılıyorum. Bence inanılmaz derecede seksi.
-Herkes vampirleri sever. -Evet.
-Sen vampir misin Maven? -Neden bahsettiğini bilmiyorum.
Çünkü belli bir tarzın var.
Bir avcı, avına ne olduğunu söyler miydi?
Makul bir cevap. Yani demek istediğim, kendini vampir olarak tanımlıyor musun?
Dişlerimi ilk kez...
...21 yaşındayken taktırmıştım.
Ve bu hayatımı değiştiren bir deneyimdi. Farklı şeyler hissetmeye başladım ve bunları keşfetmek istedim.
Bence vampir olmanın doğru ya da yanlış bir yolu yok.
Bu herkes için çok kişisel bir şey.
Yani bu bir scene.
Bir nevi gotik
-ya da indie olmak gibi mi? -Öyle değil.
Yakından bir tane daha.
Biraz daha... İşte böyle.
Bayıldım. Teşekkür ederim.
-Ne demek. -Bayıldım.
150 dolarlık ücretiyle, arabanın bağlanmasından daha pahalı.
Ama diş ustası, bu garip yeni dünyaya uyum sağlamama yardım edecekse
denemeye hazırım.
-Görmeye hazır mısın? -Evet, görmek istiyorum.
Peki. Bak bakalım.
Harika olmuş.
Maven'ın güvenini kazandığım için
yakın zamanda süslü bir vampir düğünü yapan
bir çiftle buluşmamı söylüyor.
Beni heyecanlandıran şeyse insan kanı içtiklerini iddia etmeleri.
Her şeyimi seninle paylaşmaya ant içiyorum. Bu hayatta...
...ve sonraki her hayatta.
Logan ve Daley, donörleriyle birlikte benimle buluşmayı kabul ediyor.
Çok mutluyum.
Biraz boyun ısırma ve şiddetli emişler görmek üzereyim.
Dürüst olabilir miyim?
Size baktığımda, buraya yemek olarak geldiğinizi düşünüyorum.
Hayır, sadece ben.
-Doğru. -Yani...
Yani bu ilişkideki görevin bu mu?
Hepinizde cinsellik kokan bir hava seziyorum.
-Teşekkürler! -Hep öyleyiz.
Evet, göğüslerin bile hep ortada.
-Göğüsleri çok hoş. -Gerçekten... Çoğu zaman kontrol bile edemiyor.
Aynı anda beslenme ve seks gibi mi?
Ben çoğunlukla cinsel olarak besleniyorum. En çok bundan tatmin alıyorum.
Bu bir tür üçlü grup gibi bir şey mi?
-Bazen. -Yani koca bir...
-Bazen. -Bir nevi... Peki.
Süreci görmek istiyorum.
Sorun olur mu?
Onlar için sorun değilse benim için de değil.
Birazcık buradan alacağım...
...bir tane de yandan. Böylece biraz açılacak.
Ben hafif hafif damlamasını seviyorum.
Görsel uyarım, zihinsel uyarım.
Her zaman nazikçe.
Tam olarak ne olduğunu anlayamıyorum.
Ve bu hayatta kalmaktansa cinsel bir şey gibi görünüyor.
Ve beklediğimin aksine kanlar akmıyor.
Çok teşekkürler canım.
Beni özel dünyalarına almalarına minnettarım
ama hayatta kalmak için kana ihtiyaç duyduklarına ikna olmadım.
Benim için vampirin tanımı odur.
Son bir umudum kaldı.
Herhangi bir turist bölgesinden çok uzak.
Banliyölerdeki bir evde
gerçek vampirlerin kaldığını duydum.
Burada, birinin hayatta kalmak için kan içtiği bir vampir ritüelini
ön sıradan izleyeceğim.
-Nasılsın Laurie? -Selam.
-Ben David. -Memnun oldum.
Sonsuza dek yaşamalarına rağmen
görünen o ki vampirler hâlâ doğum günü kutluyor.
Evet. Doğum günü var. Akşam doğum günü partisi var.
Şimdilik her şey oldukça sıradan görünüyor.
Herkes buraya kan için mi gelmiş yoksa pasta için mi, merak ediyorum.
-Burada da insanlar var. -Her yerde var.
-Şurada bir banyo daha var. -Ben David.
-Selam David. -Bu David.
-Donovan. -Donovan.
-Ben Zar. -Zar. Memnun oldum.
Memnun oldum!
Anladığım kadarıyla buradaki herkes vampir, doğru mudur?
-Tanıdığımız herkes öyle, evet. -İnanılmaz. Ekibimiz hariç.
Bilemeyiz.
Bilmiyorum aslında. Vampir olabilirim, bilmiyorum.
Bilmiyorsun.
Buraya geldiğimizde vampir turuna katıldık
ve birkaç vampirle tanıştık.
Ama herkes rol yapıyor gibiydi.
Sen çok daha gerçek bir...
Rol yapıyorsun gibi gelmiyor.
Burası benim evim. Bu benim hayatım.
Bu bir gösteri değil.
Bu bizim ailemiz. Bu bizim için aile demek.
Biyolojik aileleri tarafından kabul edilmiyor olabilirler.
Buna kendi seçtiğin aile denir.
Çok tatlı!
Aşırı tatlı bir şey.
Bu sence tipik bir vampir doğum günü partisi mi?
Yemek için bahane olsun.
Toplanmak için tatil olsun yeter.
Vampirlerle takılmak, şaşırtıcı derecede stressiz.
Ama hâlâ birinin kan içtiğini görmeye açım.
Zar, kötü ruhları uzak tutmak için
şarkı söylemeye ve girişe alkol tükürmeye başlıyor.
Bu New Orleans büyüsü.
Bunun vampir kültürünün bir parçası olduğundan emin değilim
ama beslenmeden önce yapmakta ısrarcı.
Birçok insan şunu anlamıyor...
...kötülük küstahtır.
Su borularından tırmanmaz.
Gizlice pencerenizden süzülmez.
Doğrudan kapınızdan girer.
Zar, bu geceki donörünü seçti.
Oda arkadaşı Donovan.
Bu fikir beni heyecanlandırıyor
ama Donovan için endişeliyim.
Görünene göre ilk seferiymiş.
Bakir bir donör.
Sorum şu, bunu neden yapıyorsun?
Çünkü ona güveniyorum
ve ben aynı konumda olsam o da aynısını yapardı.
-Üstünü çıkarabilirsin. -Ve siz...
Eşcinselsiniz ama beraber değilsiniz. Yani bu...
-Hayır, o eşcinsel değil. -Değilsin.
Sense eşcinselsin.
Yani beslenme olayı cinsellik veya seksten
-tamamen ayrı. -Evet.
Evime eşcinsel olarak girmedi, aynı şekilde çıkacak.
Bu vampir olaylarının hep cinsel bir havası olduğunu hissetmekten
kendimi alıkoyamıyorum.
Belki de çok fazla Twilight izlemişimdir.
Bunu ne sıklıkla yapman gerek?
En aç olduğum zamanlarda, ruhsal olarak çok aktifsem.
170 mililitre.
Bayağı fazlaymış.
Ya da değil mi? Ben hiç içmiyorum. Kana ihtiyacım olmadığından çok görünüyor.
Yemek yapmakla çok işi olmayanlar için 170 mililitre, bir bardağın dörtte üçü.
Bunu yapmazsan ne olur?
Saçlarım matlaşıp cansızlaşıyor,
gözlerime bir nevi perde iniyor,
odaklanmam zorlaşıyor.
Bu bir antiseptik.
Vampirlerin hijyene bu kadar takıntılı olduğunu bilmiyordum.
Kanatıyorum.
Bak, nasıl tekrar...
Kanamaya başlıyor. Peki...
-nasıl hissettiriyor, ya da tadı nasıl? -Dürüst olmak gerekirse...
...kan dilime değdiği anda bir nevi...
...enerji çıtırtısı hissediyorum.
Yani...
Tarif etmenin en kolay yolu şu,
sonunda yaşamaya başlamışım gibi.
Bir kere daha. Peki.
Oldukça garip, değil mi?
-Ne? -Bu yani.
Küçük bir banyodayız.
Başkasının kanından...
...enerji alıyorsun.
Anjelice Huston'ı...
...Addams Ailesi'nden...
...alıntılayacak olursam,
"Örümcek için normal olan, sinek için kaostur."
Doktorlar bana doğum öncesi vitamin yazdı.
Popomdan B vitamini iğneleri oldum. Başka reçeteler verildi.
Şu yemekten uzak dur, bunları ye dediler.
Sadece şunları iç dediler.
Hiçbiri işe yaramadı.
Ama kan işe yarıyor.
Kan işe yarıyor çünkü ben bir vampirim.
İyi ki doğdun MK
Mutlu yıllar sana
Bu, kesinlikle en iyi on doğum günü partisi listemde.
Sonunda hem kanla hem de dondurmalı pastayla beslenen
gerçek vampirler buldum.
Yetişkin bir adamın Donovan'ın sırtından kan yalamasını izlerken rahatsız hissettim
ama vampirliğin gerçek kanla pek alakası olmadığına
ve bir grup aykırı insanın
bir topluluk bulmasıyla ilgili olduğuna karar verdim.
Bütün gündür bu dondurmayı bekliyorum.
Kara turist olmak,
normalde asla görmeyeceğim bir dünyaya ulaşmamı sağladı.
Ve şunu keşfettim,
en gizli köşelerde bile
her zaman bir ışık zerresi mevcut.