NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jestem nowozelandzkim dziennikarzem.
Od zawsze fascynowała mnie dziwaczna strona życia.
Dlatego badam zjawisko mrocznej turystyki,
polegające na zwiedzaniu miejsc
związanych ze śmiercią i zniszczeniem.
Tym razem udaję się do USA,
gdzie sprawdzę trzy atrakcje mrocznej turystyki.
W Nowym Orleanie poszukam prawdziwych wampirów.
Będę szczery.
Myślę, że jedno z was jest posiłkiem.
Przyjrzę się narodowej tragedii, która zmieniła się w atrakcję.
Kawałki kości we włosach
i tkanka mózgowa w całym samochodzie.
W Milwaukee wraz z inną turystką
ruszę śladem mordercy, Jeffreya Dahmera.
Gdybyś kazała mi pozbyć się ciała,
nie wiedziałbym, jak się za to zabrać.
Nazywam się David Farrier. Za chwilę zrobi się dziwnie.
STANY ZJEDNOCZONE
Jestem w Stanach Zjednoczonych. Przystanek pierwszy: Środkowy Zachód.
Milwaukee.
Miasto słynie z piwa, sera i pewnego seryjnego mordercy.
Seryjni mordercy fascynują mnie od zawsze.
Im brutalniej, tym lepiej.
Poznam jednak osobę, która siedzi w temacie jeszcze głębiej.
Sama siebie nazywa mroczną turystką.
Wybierze się ze mną na makabryczną wycieczkę
poświęconą kanibalowi z Milwaukee, Jeffreyowi Dahmerowi.
Policja bada makabryczne odkrycie w domu mieszkańca Milwaukee.
Znaleziono wiele członków pochodzących z 15 ciał,
w tym trzy głowy, przechowywane w lodówce.
Jadę po Natalie.
Kobieta interesuje się Dahmerem i zawsze chciała odwiedzić Milwaukee.
- Cześć. - Jak się masz?
Miło cię poznać.
- Wzajemnie. - Nigdy tu nie byłaś?
- Nie. - Jak to możliwe?
Uwielbiasz Dahmera, a nigdy tu nie byłaś.
Byłem ciekawy, kto się zjawi.
- Nic dziwnego. - Rozglądałem się za czarną koszulką.
I masz taką na sobie.
Z Morrisseyem. To weganin.
Mroczna turystyka to twój konik?
Tak, choć uprawiam ją głównie w domu. Lubię czytać.
Kiedy usłyszałaś o Dahmerze?
Kiedy ta sprawa tobą zawładnęła?
Miałam wtedy dziesięć lat.
Byłam młoda, nie do końca to pojmowałam.
Dzieci nie rozumieją, czym jest kanibalizm.
Póki co, Natalie wydaje się normalna.
Jednak ciekawi mnie, co ją napędza.
Piękna kwatera.
Dlaczego krwawe szczegóły sprawy Dahmera
- przyciągają ludzi? - To wyjątkowa sprawa.
W grę wchodziła lobotomia,
próby zmieniania ludzi w zombie, kanibalizm...
Wszystko naraz. A facet nie był żadnym sadystą.
Usypiał i dusił swoje ofiary,
zanim je wypatroszył, można to nazwać drobną łaską.
Rzeczywiście, całkiem miły z niego gość. Można się pokusić o takie stwierdzenie.
- A potem wwiercał im się w mózgi. - Właśnie.
Grzebał w krwi i flakach,
ćwiartował ofiary. Trudno o...
- większe zaangażowanie. - Zaczynał od trucheł.
Stopniowo przerzucał się na ludzkie mózgi i jelita.
Natalie sporo wie o Dahmerze, ale to nie wszystko.
Kobieta kolekcjonuje dziwactwa. Pokazuje mi jedno z nich.
Kto to?
Juan Diego. Facet z Ameryki Południowej.
Mogę dotknąć? Jeszcze nigdy nie trzymałem w ręku ludzkiej czaszki.
Jeffrey Dahmer na pewno - miał takich wiele. - To prawda.
A potem je niszczył i się ich pozbywał.
Zachował kilka na swój domowy ołtarzyk.
Czy dostrzegasz jakiekolwiek podobieństwa między wami?
Nie! To tylko...
takie moje dziwactwo.
Dopiero się poznaliśmy, a Natalie pokazuje mi swoją kolekcję kości.
Niesamowite, że pozwolili ci z tym lecieć.
Ale to Stany. Szalony kraj.
Racja.
Natalie chowa swoją czaszkę, a ja odwiedzam bar Shaker's.
To centrum dahmerowej turystyki.
Stworzone dla takich jak ja.
Spotkam się tutaj z Bellą i Michelle, które będą nas oprowadzać.
- Kobiety kochają niegrzecznych chłopców. - Seryjni mordercy...
pasują do definicji.
Owszem. Interesują mnie duchy i śmierć.
- To... - Śmierć?
- Tak. - Stąd Jeffrey Dahmer.
- Tak. - Zabił wielu ludzi.
To prawda. Był jednak mieszanką
wielu problemów, które zmieniły go w osobę, którą się stał.
W pewien sposób go rozumiem.
- Współczuję mu. - Mam z tym problem.
Potrafię zrozumieć empatię.
Ale jednocześnie...
on robił niewybaczalne rzeczy. Empatia ma swoje granice.
Zabijanie nie dawało mu przyjemności. Chciał mieć kogoś przy sobie,
ale nie chciał o nikogo dbać.
Chyba każdy potrafi to zrozumieć.
Każdy chce mieć kogoś bliskiego. Ludzie nie lubią samotności.
Nie potrafię pojąć, dlaczego tak wiele kobiet czuje pociąg do Dahmera,
seryjnego zabójcy i geja.
Natalie dociera do baru. Nie może się już doczekać wycieczki.
Twój entuzjazm jest zaraźliwy.
To dziwne, że tak mnie to ekscytuje.
Morderstwa nie powinny budzić takich uczuć.
Ciekawe, kto się zjawi.
Podobno to popularna atrakcja na wieczory panieńskie.
Dwadzieścia...
pięć.
Założę wam opaski.
Wszystkich uczestników naszej wycieczki
zapraszam na zewnątrz, do bocznej alejki.
Tam zaczniemy.
Natalie miała rację co do wieczorów panieńskich.
Mnóstwo tu kobiet po 30-tce.
Może, jak nasze przewodniczki,
podkochują się w Jeffreyu Dahmerze, królu niegrzecznych chłopców?
Ja chcę wreszcie zaspokoić swoją krwawą ciekawość
i poznać makabryczne szczegóły.
Dahmer próbował także
stworzyć niewolnika seksualnego pozbawionego potrzeb,
niemego i niemal nieruchomego.
Ofiara miała jednak pozostać przy życiu.
Dahmer wiercił trzycentymetrową dziurę w jej czaszce
i wlewał do niej wrzącą wodę.
Później eksperymentował z detergentami. Nie tylko mnie interesują te obrzydliwe ciekawostki.
To ciekawy człowiek. Różni się od stereotypowych...
Kobiety chcą wszystkich ratować. To dlatego...
- Bawisz się w psychologa? - Ale to prawda. A jak ty byś go ratowała?
Przytulaniem.
A nie wierceniem w mózgu?
Ostrożnym przytulaniem.
Zbliżamy się do klubu 219, gdzie Dahmer poznał wiele swoich ofiar.
Wtedy robi się dziwnie.
Jeśli ktoś tu z nami jest, niech skrzyżuje różdżki.
Mamy odpowiedź.
Teraz je wyprostuj.
Jeśli brakuje ci energii, możesz wykorzystać moją.
Jeśli jesteś duchem Jeffreya Dahmera,
skrzyżuj różdżki.
Jakieś pytania do pana Dahmera?
Ja mam dość.
- A ty? - Kompletnie.
Straszna tandeta.
- Zirytowali mnie. - A żebyś wiedział.
- Ciebie też? - Tak.
Nie cierpię takiego bajdurzenia.
Chyba pierdolenia.
Użyłam eufemizmu.
Ciekawe, jak by się czuły rodziny ofiar Dahmera,
wiedząc, że próbuje się tutaj wywoływać jego ducha.
W sądzie w Milwaukee rozgrywa się dramat.
Seryjny morderca Jeffrey Dahmer został skazany na 15-krotne dożywocie
bez możliwości zwolnienia.
Natalie i ja chcemy wiedzieć, co napędzało Dahmera.
Różdżki nie dostarczą nam odpowiedzi.
Nim opuszczę Milwaukee, szkoda by było nie podrążyć
w poszukiwaniu czystych faktów.
Musiałem zaspokoić swoją ciekawość.
Dlatego umówiłem nas z Wendy Patrickus,
obrończynią Dahmera.
- Cześć, Wendy. - Witam.
- Interesuje nas Dahmer. - Ach tak.
Świetnie, że możemy cię poznać.
Słyszeliśmy wiele opowieści, ale ty byłaś przy nim od początku.
Spędziłam z nim mnóstwo czasu. Widzieliśmy się codziennie.
Spytałam go wprost, czy to prawda,
że zjadał niektóre części ciał. Powiedział, że tak.
Spytałam go, jak je przyrządzał,
a on...
powiedział, że kupił sobie tłuczek do mięsa,
a potem smażył je jak steki.
Pewnego dnia dałam mu kartkę papieru, a on narysował dla mnie
swój ołtarz.
Znam ten rysunek. To oryginał?
Tak. Na dole jest podpis i data.
O rany.
Więc chciał sobie zbudować...
Tak. Zachował w całości dwa ciała, miały stać po bokach.
Lubił dłonie.
Często je zatrzymywał, podobnie jak penisy.
Miał też lampę z kulistymi żarówkami,
każda z nich zwisała nad jedną z czaszek,
oświetlając je.
Sam siadał w tym fotelu.
CZARNY PLUSZOWY FOTEL
Zbudował ołtarzyk poświęcony jemu samemu.
Dziwaczne. Ten niemal dziecięcy rysunek
przedstawia coś tak niesamowicie...
Historia jak z Detektywa, prawda?
Tak.
- Ale gorsza. - Racja.
Gdy widzę rysunek i podpis Dahmera, przechodzą mnie ciarki.
Kolejna niespodzianka:
nagranie z rozmowy Wendy z Dahmerem.
To jego pierwsza...
Mówi tutaj o swojej pierwszej ofierze?
Tak.
Mówiłeś, że ich zabijałeś, żeby z tobą zostali.
Czy czułeś podniecenie seksualne?
Tak.
Podczas duszenia ofiary?
Nie, później.
Szczegóły opisane przez samego Dahmera przyprawiają o dreszcze.
Natalie pogrążyła się w transie.
- Miałeś erekcję? - Nie.
To, że był ze mną...
że był przy mnie...
To było tylko ciało, ale...
Czy po tym, jak go udusiłeś, wykorzystywałeś seksualnie jego ciało?
Pomyślmy...
Co ty na to?
Było ekstra. Wendy jest super.
Zna sprawę i jest taka rzeczowa, że...
dociera do ciebie, że to naprawdę się stało.
A te papiery, ten rysunek...
Nie mogłam oderwać od niego wzroku. Ty też.
- Racja. - Zerkałeś.
- Był fascynujący. - Prawda.
Ten prosty rysunek.
Sam nigdy nikogo nie zabiłem, ani nie kolekcjonowałem czaszek,
więc fascynuje mnie to, co myśli osoba robiąca takie rzeczy. Pewnie dlatego tacy jak my interesują się takimi sprawami.
To jak dziwne wakacje od normalności,
ucieczka przed nudną egzystencją,
pozwalająca poczuć ulgę, że sami nie mamy trupów w wannie.
Zawsze się zastanawiałem, czemu ludzi przyciągają takie ohydztwa.
Tak po prostu jest.
Czujesz, że to coś okropnego,
ale chcesz wiedzieć więcej.
- Więcej obrzydliwości! - Właśnie.
Możesz to potępiać, a mimo to słuchasz dalej
i chcesz wiedzieć wszystko.
Właśnie. Wszyscy jesteśmy świrami.
Po prostu o tym nie wiemy.
1600 kilometrów na południe leży cel mojej kolejnej podróży:
Dallas w stanie Teksas.
W miejscu oznaczonym iksem w 1963 r. zamordowano prezydenta Kennedy'ego.
Na pierwszy rzut oka widać, że śmierć prezydenta
przynosi tu ludziom zyski. A interes kwitnie.
Drugie okno, licząc od góry. Widzicie?
Drugie okno od góry.
- Zdarzały się bójki. - Bójki?
O co?
O terytorium. Faceci już tak mają.
Walczymy o terytorium.
- Pobierasz opłaty? - Tak.
- Ile? - 40 dolarów.
Mam tu...
Dwudziestkę.
Ciekawi mnie, jak można zmienić makabryczną śmierć
w atrakcję turystyczną.
Wezmę udział w dwóch wycieczkach dotyczących zamachu.
Sprawdzę, kto je prowadzi i jak przedstawia się na nich historię.
Pierwszy przewodnik obiecuje dogłębne i wyczerpujące podejście.
- Robin. - Cześć.
- Jestem David. - Robin.
- Miło mi. - Wzajemnie.
Trudno cię przeoczyć.
Wyróżniasz się.
Czym? Na pewno nie twarzą.
Wiem, że chcesz...
- zobaczyć samochód. - Rzuca się w oczy.
No proszę! Jak na kogoś w twoim wieku... Jestem pod wrażeniem.
Robin nazywa siebie historykiem.
Poświęcił 40 lat, badając zamach na Kennedy'ego.
Wszelkie szczegóły traktuje śmiertelnie poważnie.
Usiądź tam, gdzie siedział prezydent.
- Gotowy? - Tak.
Przejedźmy się.
Moi klienci proszą
o odtworzenie trasy konwoju prezydenta Kennedy'ego.
Właśnie nią jedziemy.
22 listopada 1963 roku
35. prezydent USA, John F. Kennedy,
został publicznie i brutalnie zamordowany.
Dokładnie tutaj.
Tu się to stało.
Iksem oznaczono miejsce, w którym został trafiony.
5,9 sekundy później
głowę prezydenta rozsadza kula, dokładnie tutaj.
Widzisz to ogrodzenie?
Ukryli się za nim zawodowi zabójcy.
W budynku Dal-Tex przyczaiło się więcej strzelców,
czekali na prezydenta.
Robin jest przekonany, że na prezydenta polowało wielu ludzi.
W tamtym budynku mieściło się biuro Zaprudera, pod 501 Elm Place.
A co do tego filmu o Zapruderze...
Polubiłem Robina,
ale czuję się przy nim jak przy ekscentrycznym wujku.
Jak na kogoś, kto zwie się historykiem,
brzmi niczym miłośnik teorii spiskowych.
Zamachowiec wcale nie stał w tamtym oknie na szóstym piętrze,
chociaż widziano tam kogoś ze strzelbą.
Jak to wszystko zapamiętujesz?
Zasypujesz mnie informacjami.
Kilka dni temu
spędziłem dziewięć godzin z parą z Brisbane.
- Nie zamknąłem się nawet na moment. - Dlatego oprowadzasz ludzi?
Rodzina ma już ciebie dość?
Szukałem nowych słuchaczy.
Robin opuszcza samochód, ale to wcale go nie zwalnia.
Ruszaj się.
- Jakiś ty szybki. - Chodź!
Wiosną 1964 roku
członkowie komisji Warrena są w Dallas.
Chcą sprawdzić tamto okno. Osoba, która w nim stała
nie widziała prezydenta.
- Uwaga, auta. - Widzę.
Gdy prezydent...
Szlak zabójców jest pełen niebezpieczeństw.
Widzę, że ten temat cię ekscytuje.
Zajmuję się tym od lat,
ale wciąż krew się we mnie burzy, gdy o tym pomyślę.
Nasz prezydent został tu publicznie zamordowany,
bo chciał wycofać wojska z Wietnamu.
Robin jest patriotą,
jednak nie ufa wynikom oficjalnego śledztwa.
Zależy mu na przedstawieniu prawdziwej wersji zdarzeń.
Uważa, że Kennedy'ego zamordowało złowrogie przymierze
CIA i mafii, które wynajęło wielu zabójców.
Robin gada już od wielu godzin.
Obawiam się, że chce pobić swój rekord.
...i przeszła przez tył jego czaszki. Kula rozsadziła głowę prezydenta.
- Stracił 1/3 mózgu. - Ktoś podsłuchuje.
Wciąż coś go rozprasza.
Zamachy polityczne, obalanie rządów...
Robina raczej nie interesują pieniądze.
Chce tylko dzielić się tym, co wie.
Za ogrodzeniem ukryli się strzelcy.
Robin chce kontynuować,
ale ja już jestem spóźniony na kolejne spotkanie.
Oddalam się niepostrzeżenie.
Mam jednak mały problem.
Niekończący się spacer z Robinem zebrał swoje żniwo.
PIN i zielony.
105 dolarów później...
udaję się do bardziej obskurnej dzielnicy, by spotkać się z Ricardem,
znanym z szybszych wycieczek.
Może to dlatego, że przekazuje oficjalną,
o wiele krótszą wersję zamachu na prezydenta.
Ciekawe, jak on podchodzi do tematu.
Wiesz, czemu daliśmy tu Kennedy'ego?
Mieliśmy dobry powód.
Można sobie zrobić selfie.
Mamy Lincolna Continental, cruisery i autokary.
To wóz Robina? Co tutaj robi?
Przechowujemy go dla niego.
Czasem trzeba go umyć.
Więc nie jesteście rywalami?
Skąd! To mój przyjaciel.
Co sądzisz o jego wycieczkach?
Prowadzi je zupełnie inaczej niż my.
Jemu zajmuje to sześć godzin, nam - 15 minut.
- Więc nie robicie tego jak Robin. - Nie, to cała ekspedycja.
W autobusie mamy nową wystawę VR.
- VR? - Co?
- Wirtualna rzeczywistość? - Tak!
To też robicie?
To nietypowy sposób zwiedzania miasta.
W końcu chodzi o czyjeś zabójstwo.
Tak, to dziwne.
Czasem nie wierzę, że zarabiam na czymś takim.
Ale z drugiej strony nauczam historii.
Ricardo używa nowych technologii, by opowiadać o zamachu.
Ale czy gadżety nie zakłócają odbioru?
Czasem ktoś nam mówi, że to tandeta,
ale to rzadkie przypadki.
Jeśli przestaniecie to robić, ktoś zajmie wasze miejsce.
Całkiem możliwe.
- Ale bez VR. - Nikt nie pójdzie tak daleko.
To na pewno.
Fascynują mnie sposoby, w jakie Ricardo zarabia na zabójstwie.
Dziś chce nakręcić nową scenę VR z Lee Harveyem Oswaldem w roli głównej.
Według oficjalnego śledztwa to on pociągnął za spust,
po czym zbiegł do swojej bursy na przedmieściach.
Cześć, kochana!
Pat mieszkała tutaj i poznała Oswalda, gdy miała 11 lat.
Witamy w roku 1963.
- Niesamowite miejsce. - Dziękuję.
Jest tak, jak wtedy?
Dokładnie tak wyglądał ten dom
w 1963 roku, w dniu zamachu.
Nikt nie wie, co się tu wydarzyło, więc Ricardo uzupełni tę lukę.
To domorosły Oliver Stone.
Facet zawsze zachowywał spokój.
W tej scenie
Oswald przyszedł do domu po broń, z której zastrzeli policjanta.
Pat, przestawiam zdjęcia.
Zaczynamy.
Akcja.
Rozejrzyj się. Właśnie tak.
Schowaj broń.
Pomimo doskonałej reżyserii,
Oswald Ricarda zdaje się nie wytrzymywać presji. Jeszcze raz. Nie mogłem schować broni.
Powtórzymy to.
W porządku.
Pamiętaj.
Kyle jest naszym Lee Harveyem Oswaldem.
45 minut temu zabił prezydenta Kennedy'ego.
Więc co teraz czuje?
- Zdenerwowanie. - Tak.
- Odbija mu. - Oddałeś to.
- A tobie się podobało? - Stanął tyłem do kamery
i schował broń tak,
by widzowie widzieli, co robi.
Dobry pomysł.
Trochę trzeba nazmyślać.
To przywilej twórcy.
Mam wrażenie, że kreatywne podejście Ricarda
może nieco naginać fakty. Ciekawe, co na to Robin.
Zaglądam do niego w jego drugiej pracy.
Robin zajmuje się nie tylko martwym prezydentem, ale i zwykłymi zmarłymi.
Co my tu mamy? Sosnę, dąb, klon...
Mahoń...
Mamy też wiśnię. Wiele gatunków drewna.
Nie może się powstrzymać. Znowu czuję się jak na wycieczce.
...z drewna.
I proszę, jesteśmy tutaj.
O wszystkim opowiadasz jak ekspert.
Ciekawią mnie różne tematy: golf,
baseball, futbol... Historia amerykańskich sportów.
Historia golfa jest dla mnie bardzo ważna.
Jak wiadomo, sport ten pochodzi ze Szkocji.
Znowu zboczyłeś.
Z tematu.
Wybrałeś sobie nowy i się w nim pogrążyłeś.
- Niesamowite. - No cóż, Davidzie.
Zawsze taki byłeś?
Tak, to nieuleczalne.
Choć rodzina próbowała mnie z tego wyleczyć.
Używasz całkiem niezłej techniki.
Wplatasz w zdanie imię osoby, do której mówisz.
To miłe. Zawsze tak robiłeś?
- Tata mnie tego nauczył. - Sztuczka taty?
Ludzie kochają brzmienie własnego imienia.
To naprawdę działa.
Czasem lubię siedzieć cicho.
- Nie wierzysz mi? - Nie.
Może później cię przekonam.
Tak czy siak...
- Przedstawisz mnie żonie? - Z rozkoszą.
To mój...
Robin jest dumny ze swojej repliki Białego Domu.
Ciekawe, kim jest jego Jackie.
Kto wytrzymałby z chodzącą Wikipedią?
Co sądzisz o jego...
podejściu do szczegółów i opowieściach?
- Doprowadzają mnie do szału. - Tak?
- Czekałeś na taką odpowiedź. - Wystarczą mi podstawy.
On musi zagłębiać się w szczegóły.
- Chcesz zobaczyć inne pokoje? - Pewnie.
Pora sprawdzić, co Robin myśli o Ricardzie.
Niewiele nas łączy,
włączając w to zabójstwo Kennedy'ego.
On nie ma o tym bladego pojęcia,
powiedziałem mu to.
Mogę tak mówić przed kamerami?
- Przeżyjemy. - Ale...
Ricardo znalazł swoją niszę. To świetny biznesmen.
Potrafi bawić ludzi.
Dostarcza rozrywki.
Zawarliśmy piekielne przymierze.
Nie zna Ricarda,
ale sądzę, że różnica tkwi w tym,
że Robin jest historykiem, a Ricardo - pułapką na turystów.
- Gotowi? - Tak!
Nie słyszę tych z tyłu!
Wszyscy gotowi?
Lecimy!
Panie i panowie, patrzymy w prawo.
Do wycieczki dołącza pani Kennedy.
Nocna wycieczka Ricarda jest równie dziwna, co film VR.
Turyści odtwarzają trasę konwoju prezydenta w wózkach golfowych,
przy głośnej muzyce.
Ricardo wie, jak uatrakcyjnić wycieczkę.
- Powiecie: „amen”? - Amen!
Świetnie. Pani Jackie, zapraszam.
Zatrudnił aktorkę wcielającą się w żonę Kennedy'ego.
Może to w złym guście, ale wszyscy chcą fotek.
Jackie ma za sobą ciężki dzień.
Ale do zdjęć się uśmiecha.
Przed chwilą straciła męża.
- Nie wychodzi z roli? - No co ty. To jej zawód.
Gdy wkłada ten kapelusz, nie może się nawet uśmiechać.
Ma to w kontrakcie.
Gdy zbliżamy się do Dealey Plaza,
Ricardo ścisza muzykę i podkręca dramatyzm.
Panie i panowie, 22 listopada 1963 roku
z drogi za nami
nadjechał konwój prezydenta Kennedy'ego.
Na szóstym piętrze tamtego budynku ktoś na niego czekał.
Był to Lee Harvey Oswald.
Czy prawda jest dla ciebie ważna?
Skupiam się raczej na rozrywce.
Niektórzy...
szukają w nowym mieście zabawy.
My im ją dajemy. Wiemy, co to zabawa.
Niekiedy trochę przesadzam,
ale trzymam się faktów.
Oswald jest na szóstym piętrze Składnicy Podręczników Szkolnych.
Celuje z broni. Pierwszy strzał pada tutaj.
Chybia, ale kolejna kula trafia w prezydenta w miejscu oznaczonym iksem.
Pani Kennedy jest cała we krwi.
We włosach ma kawałki kości.
Tkanka mózgowa obryzgała cały samochód.
Głowa prezydenta wybuchła na oczach jego żony.
I tym mocnym akcentem kończymy wycieczkę. Imprezowy nastrój nagle się ulotnił.
Przyznaję, robi to wrażenie.
Może czasem trzeba szokować, by ludzie pamiętali o przeszłości.
Nie porusza się, w obawie, że z czaszki jej męża wypadnie więcej mózgu.
Mroczna turystyka nie zna tematów tabu.
To już koniec naszej wycieczki.
A ludzie to uwielbiają.
800 kilometrów na wschód, na Głębokim Południu,
leży mój ostatni przystanek: Nowy Orlean.
Większość turystów przyjeżdża tu dla jazzu i tańca na Bourbon Street.
Jednak na każdym rogu znajdziemy też wampiryczne wycieczki.
Choć wokół pełno przebierańców,
podobno żyją tu także prawdziwe wampiry, które piją krew, by przeżyć.
Wcielę się w mrocznego turystę,
poszukam nieumarłych i popatrzę, jak się pożywiają.
Spotykam się z niejakim Mavenem, który zarabia na życie, robiąc kły.
To tak rzadki zawód, że mężczyzna sam nadał mu nazwę.
Miałem wizję czegoś w rodzaju...
tajemniczego kowala,
który coś wykuwał. Tak to sobie wyobraziłem.
Myślałem: „Kowal...” I nagle...
„Kłowal!”.
I tym się zajmujesz.
- Jesteś kłowalem. - Tak.
Na co ci kły?
Są super. Bardzo seksowne.
Ludzie kochają wampiry.
- Jesteś wampirem? - Nie wiem, o czym mówisz.
Wygląd by się zgadzał.
Drapieżnik nie powinien mówić ofierze, kim jest.
Rozsądnie. Ale czy uważasz się za wampira?
Pierwsze kły zrobiłem sobie...
w wieku 21 lat.
To zmieniło moje życie. Poczułem coś nowego i chciałem to zgłębiać.
Nie istnieje konkretny, właściwy styl życia wampira.
Dla każdego to kwestia osobista.
To taka subkultura? Jakbyś był gotem
- albo fanem niezalu? - Nie, to co innego.
Jeszcze jedno.
Właśnie tak.
Są cudowne. Dziękuję.
- Nie ma za co. - Bomba.
Za 150 dolarów można mieć aparat ortodontyczny.
Jeśli jednak kły pomogą mi przeniknąć do dziwnego świata wampirów,
to jestem skłonny spróbować.
- Gotowy? - Tak, chcę je zobaczyć.
Dobrze, spójrz.
Świetne.
Gdy zdobywam zaufanie Mavena,
dowiaduję się od niego o pewnej parze, która wzięła ostatnio wampiryczny ślub.
Bardziej jednak interesuje mnie to, że nowożeńcy ponoć pijają krew.
Ślubuję dzielić z tobą całego siebie w tym życiu
i przyszłym.
Logan i Daley zgadzają się na spotkanie. Przyprowadzają też dawczynię.
Jestem w siódmym niebie. Zobaczę wampiry ssące krew z szyi ofiary.
Będę szczery.
Gdy na was patrzę, ty wyglądasz mi na posiłek.
To tylko ja.
To prawda.
To tak zaczęła się wasza relacja?
Bije od was pewna zmysłowość.
- Dziękujemy! - To prawda.
Piersi masz prawie na wierzchu.
- Są cudowne! - Nie wiem...
Ona nad nimi nie panuje.
Łączycie pożywianie się z seksem?
Ja karmię się seksem. A nasza relacja mi go dostarcza.
To znaczy, że oddajecie się temu w trójkącie?
- Czasami. - Więc...
Czasami.
Chciałbym to zobaczyć.
Da radę?
Jeśli im to pasuje, to mnie też.
Jeden otwór tutaj...
a drugi obok. Rana się otwiera.
Czekam, aż krew zacznie ściekać.
Dla wzrokowej i umysłowej stymulacji.
Delikatnie.
Nie do końca to rozumiem.
To mi wygląda na seks, nie przetrwanie. A spodziewałem się prawdziwej jatki.
Dziękuję, skarbie.
Jestem im wdzięczny za wpuszczenie mnie do swojego świata,
ale nie sądzę, by potrzebowali krwi do życia,
co cechuje prawdziwe wampiry.
Pozostała mi ostatnia nadzieja, z dala od turystycznych szlaków.
Podobno w pewnym domu na przedmieściach
mieszka grupa prawdziwych wampirów.
Mam tu być świadkiem wampirycznego rytuału,
zapewniającego komuś przeżycie.
Cześć, Laurie.
- David. - Miło mi.
Wampiry może i żyją wiecznie, ale i tak obchodzą urodziny.
Tak, mamy dziś imprezę urodzinową.
Póki co, wszystko wygląda dość przyziemnie.
Ciekawe, kto przyszedł tu dla krwi, a kto dla kawałka tortu.
- Tam też ktoś jest. - Wszędzie ludzie.
- Mamy tam drugą łazienkę. - Jestem David.
Cześć, David.
Donovan.
- Zar. - Miło cię poznać.
Ciebie też.
Podobno wszyscy tutaj są wampirami. - Wszyscy, których znamy. - Poza mną i moją ekipą.
Tego nie wiemy.
Racja. Może też jestem wampirem, a o tym nie wiem.
Właśnie.
Byliśmy już na wampirycznej wycieczce
i spotkaliśmy kilka wampirów,
ale byli to sami przebierańcy.
Wy jesteście zupełnie jak... Nie wyglądacie na aktorów.
To mój dom i moje życie.
To nie teatrzyk, tylko nasza rodzina.
Niektórzy zostali odrzuceni przez swoje biologiczne rodziny.
To jest rodzina, którą sobie wybraliśmy.
Cudo!
Tak wygląda typowa, wampiryczna impreza urodzinowa?
Po prostu lubimy jeść.
Każda okazja jest dobra.
O dziwo, impreza z wampirami to bardzo relaksujące doświadczenie.
Mimo to chcę zobaczyć, jak ktoś pije krew.
Zar śpiewa i opluwa alkoholem drzwi, by przepędzić złe duchy.
To nowoorleańskie voodoo.
Nie wiem, czy to część kultury wampirów,
ale Zar chce ukończyć rytuał, nim się pożywi.
Ludzie nie wiedzą, że...
zło jest bezczelne.
Nie wemknie się przez rury,
nie wpełznie przez okno.
Wejdzie drzwiami.
Zar wybrał już dzisiejszego dawcę,
kumpla z pokoju, Donovana.
Czuję ekscytację,
ale i strach o Donovana. To jego pierwszy raz.
To dziewiczy dawca.
Dlaczego to robisz?
Ufam mu. Gdybym był na jego miejscu,
on zrobiłby dla mnie to samo.
Rozbierz się.
Jesteście gejami, ale nie parą.
- On jest hetero. - Tak?
Ty jesteś gejem. Pożywianie się nie ma więc
- żadnego związku z seksem? - Tak.
Donovan jest hetero i pozostanie hetero.
Nie wiem dlaczego, ale wampiryzm nierozerwalnie kojarzy mi się z seksem.
Może naoglądałem się za dużo Zmierzchu?
Jak często to robisz?
Przy dużym głodzie potrzebuję...
około 200 gramów.
To sporo.
Czy nie? Sam nie pijam krwi.
Nie potrzebuję jej, więc dla mnie to dużo.
170 gramów krwi to około 0,25 litra.
Co ci jest, gdy jej nie pijesz?
Mam matowe włosy, zmęczone oczy,
trudno mi się skupić.
Płyn odkażający.
Nie wiedziałem, że wampiry mają świra na punkcie higieny.
Czekamy na krew.
Widzisz?
Krwawi dalej. A jak to...
- Smakuje? - Szczerze?
Gdy krew dotyka mojego języka, czuję...
nagły przypływ energii.
Opiszę to najprościej, jak się da.
Czuję, jakbym wracał do życia.
Jeszcze raz.
To nieco dziwne.
- Co? - To wszystko.
Jesteśmy w łazience.
Czerpiesz energię z...
czyjejś krwi.
Zacytuję...
Anjelicę Huston...
w Rodzinie Addamsów.
„To, co normalne dla pająka, jest chaosem dla muchy”.
Przepisano mi witaminy prenatalne.
Zastrzyki witaminy B w pośladek. Zalecano mi...
unikania różnych produktów żywnościowych.
Nic nie pomogło.
A krew pomaga?
Tak, bo jestem wampirem.
To jedna z najlepszych imprez urodzinowych, na jakich byłem.
Wreszcie poznałem prawdziwe wampiry, żywiące się krwią i tortem lodowym.
Oglądanie dorosłego faceta zlizującego krew z pleców Donovana było dziwne,
ale uznałem, że wampiryzm ma mało wspólnego z krwią,
a więcej z wyrzutkami znajdującymi swoje miejsce na ziemi.
Cały dzień marzyłem o lodach.
Mroczna turystyka dała mi wstęp do świata, który zwykle jest niewidoczny.
Odkryłem, że nawet w najciemniejszych zakątkach
znajdzie się iskierka światła.